Henk038

Archive for the ‘Kinderen’ Category

Lekker Lokaal Lopend Inkopen

In Zwolle, Kinderen, Fris in je hoofd, wandelen, buiten spelen on december 10, 2017 at 10:38 pm

Ik mag graag in één keer drie doelen raken. Ik weet het: het is een (kleine, prettige) afwijking. Zakelijk is deze afwijking trouwens zeer doeltreffend. Privé is het vooral grappig. Ik vraag mezelf regelmatig af: kan ik dingen met een klein beetje nadenken net iets anders, slimmer, leuker of (…vul in ..) doen. Zodat er meerdere benefits zijn. Zaterdag had ik een mooie “win”.

Wij vierden pas deze zondag “pakjesavond” – want dat was de eerste dag dat iedereen thuis was. Ik ga dan meestal last minute inkopen doen (als de druk het hoogst is heb je sneller resultaat). Zo ook zaterdag. De voetbal was afgelast, dus ik had alle tijd. Dus dacht ik: waarom niet de sinterklaas inkopen combineren met m’n dagelijkse wandeling?! Anders zou ik EN inkopen doen EN daarvoor/daarna nog wandelen Prima idee die combi… dus lekker lopend op pad. Rugzak op en gaan!

Hele middag gewandeld, vanaf huis dwars door Zwolle en terug. Inkopen gedaan. Bijna 12 kilometer gewandeld. Zolang heb ik nog nooit in mijn eigen stad gelopen. Heb onderweg heel wat grappige/bijzondere/rare mensen & gedrag gezien (normaal ben ik op zaterdag nóóit in de stad). Alle cadeaus voor de kids gewoon gekocht bij winkels in Zwolle. Niks online. Gewoon lokaal. Bij grote & kleine winkels in Zwolle. Niks laten bezorgen. Zelf ophalen. Mooie, relaxte middag. 3,5 uur buiten in m’n eentje (wat een rust zonder de kids). Alleen jammer van die natte sneeuw in mijn gezicht het laatste uur. Maar ach, ik was goed ingepakt.

Wat extra lekker is.. Na het inkopen doen op deze relaxte manier gloei je nog lekker lang na. Genoeg stappen gezet om daarna lekker bij de kachel te zitten, te koken en samen met hele family aan een grote tafel te eten (met een glas stevige rode wijn erbij). Nagenieten van lekker lokaal lopend inkopen!

** Henk Boshove | 10 december 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

Advertenties

Lekkere beloning voor m’n neus

In Eten & drinken, Focus, Huisdier, Kinderen, zien on december 3, 2017 at 10:07 pm

Wij hebben thuis geen huisdieren. Wel 3 kids. Vandaag had ik een overleg en een heerlijke lunch. Tijdens het overleg was de hond des huizes erg geïnteresseerd in de koekjes, chocolaatjes en het gevulde speculaas die op tafel stonden. Grappig om te zien. Totale focus. Best lang ook.

Mooi om te zien. Kids kunnen dat ook. Totale focus op iets. Of op iemand. Als kinderen ouder worden, dan raken ze dat langzamerhand kwijt. Bij volwassenen is het bijna verdwenen. Ik zie het om mij heen. Ik merk het bij mijzelf. Ik denk ik alleen volledige focus heb bij ’t lezen van een mooi boek, bij het kijken van een film in de bioscoop of als ik aan het bergwandelen ben. Soms tijdens mijn werk bij zeer complexe opdrachten. Momenten die je bijna op één hand kunt tellen.

Volledige focus is af en toe best fijn. De rest is exit, doet er even niet toe. Misschien moet ik toch maar eens wat meer oefenen. Kijken of ik vaker en beter volledig kan focussen. Zou het helpen als ik daarbij óók een lekkere beloning voor m’n neus zet?

** Henk Boshove | 3 december 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

Nattigheid Voelen

In buiten spelen, Familie, fotoblog, gewoon doen!, Kinderen, natuur, zien on november 26, 2017 at 10:52 pm

Tussen de zware buien door (en erin) was ik vandaag buiten. Er was verder geen hond buiten, ook geen baasjes. Die waren allemaal dicht bij de kachel gekropen. Terwijl het toch zo fantastisch was buiten. Geeft niks. Lekker rustig. Tussen de buien door straalde buiten soms opeens alles. In de plotselinge felle zon ging alles glinsteren. Miljoenen regendruppels. Prachtig. Maar zien is soms niet genoeg.

img_7161-1Vandaag wilde ik het ook graag voelen. De gordijnen van takken, bezaaid met glinsterende druppels. Net alsof ze vol zitten met ontelbaar veel kleine lampjes. Lampjes die soms opeens eraf glijden en op de grond verdwijnen. Daarnaast de boomstammen. Sommigen zo groen, zo strak, zo glinsterend. Alsof het de leerachtige huid van een groot dier was. Groene olifantenpoten in het bos en kikker-achtige knobbels. Zie hieronder.

img_7155

img_7153

Als je aan de kletsnatte stammen voelt, dan merk je dat je hand er zo overheen glijdt. Niet ruw. Glad. Best een apart gevoel. En als je met je neus tegen een takje vol grote glinsterende druppels gaat staan? Dan loopt zo’n druppel zachtjes over je neus naar je lippen.

img_7139De druppeltjesgordijnen zijn een feest om naar te kijken. De natuur maakt op deze manier sfeerverlichting die mooier is dan wat nu in de meeste winkelstraten hangt. Mooier versierd en met meer “lampjes” dan de kerstverlichting van De Beijenkorf. Ik werd er blij van. Daar in mijn eentje buiten tussen de buien (en ook tijdens de buien, het is maar regen hè).

img_7133.jpgThuis na het wandelen vandaag moe en tevreden af en toe ook even lekker geknuffeld met de kids. Alledrie in huis vandaag. Fijn! Aanraken, stoeien, knuffelen, tegen elkaar hangen, even vastpakken, een kus. Heerlijk. Dat is toch veel fijner dan alleen maar met ze appen of bellen, of ze alleen maar zien.

Alleen zien. Dat is met kids niet genoeg, vindt deze vader. Maar buiten in de natuur ook niet. Natuur moet je lekker kijken, ruiken, voelen en zelfs (vandaag) even proeven. Proeven van de regendruppels tussen de buien door. Op die manier wordt regen fijn en leuk, nattigheid voelen

 

** Henk Boshove | 26 november 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

Ik zie het mooi in

In buiten spelen, Familie, Geluk, Kinderen, natuur, verwonderen, wandelen, zien on november 19, 2017 at 10:59 pm

Na 3 dagen grotendeels binnen te hebben gewerkt kwam ik vrijdag weer boven water. Diep ademhalen. Jas & schoenen aan. Naar buiten. Flink eind lopen. Maar 5 meter buiten de deur stond ik al stil. Ik zag opeens een boom. Die is niet nieuw zoals je hieronder kunt zien. Staat al lang schuin voor ons huis. We wonen hier al ruim 7 jaar. Ik heb die boom dus al duizenden keren gezien. Maar er zit verschil tussen kijken en echt zien. Tussen zien en bewust observeren en ervaren.

Ik stond onder die boom en dacht opeens: wat ben jij ontzettend mooi! Heb er een tijdje onder gestaan. Vol bewondering en ontzag naar boven gekeken. Daarna liep ik langzaam door. Al nadenkend. Ik nam mij voor de hele wandeling lang echt bewust naar dingen om mij heen te kijken. Ik zag prachtig mooie dingen – alles had ik al honderden keren gezien – maar nu zag ik ze anders. Mooier.

Toen ik na 2 uur buiten wandelen weer thuis kwam had ik zere mondhoeken van het lachen, fluiten, zingen, genieten buiten. Batterij weer helemaal vol. Zoveel mooie dingen gezien en beleefd. Niks anders dan anders, maar toch heel anders. Bijzonder.

Ben nu bezig op deze manier de komende tijd ook vaker, scherper, meer naar de mensen om mij heen te kijken. Natuurlijk naar onze 3 kids. Maar ook naar m’n partner, familie, vrienden, zakenrelaties en mezelf. Omhoog met die mondhoeken.

Je bent zo geneigd te kijken naar die paar procent van iemand (of jezelf) die net even niet mooi is. Die 95-99% die prachtig is blijft daarachter verstopt als je niet uitkijkt. Of je ziet het mooie helemaal niet meer – omdat je het al 1000 keer gezien hebt. Dan mis je veel. Al dat moois! Dus zie je mij de komende tijd vriendelijk lachen? Dan zie ik iets moois. Misschien jou wel. Ik zie het mooi in!

** Henk Boshove | 19 november 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

Daarvoor ben je als ouder nooit te oud

In Eten & drinken, Familie, Kinderen, Memories, Ouders on november 12, 2017 at 10:49 pm

De afgelopen 14/15 jaar was het vaste prik. Toen gingen eerst één, toen twee en later drie van de kids op pad (in latere jaren nam het in dezelfde volgorde weer af). In het donker langs de huizen. Dit jaar bleven ze voor ‘t eerst alledrie thuis. Te oud!

Dus wij dit jaar voor ‘t eerst niet meer last minute scheldend het halve huis door.. op zoek naar lampjes of lampionnetjes. Niet meer last minute snel-snel-snel naar de winkel.. om batterijen te scoren. Niet meer mee langs de huizen of overleg over tot hoe laat ze snoep bij elkaar mochten zingen. Geen discussie meer over hoeveel snoep er ‘s avonds nog opgegeten mocht worden. Best lekker!

img_6802 Deze zaterdag, de 11e van de 11e, Sint Maarten 2017. Ze bleven thuis. Weer een fase afgesloten. Er was nog wel een beetje onderling discussie wie het snoep & de kaarsjes buiten mocht zetten. Wie de deur mocht opendoen zodra er zingende kids voor de deur stonden. Gelukkig kwamen er een stuk of 20-25 kids. Dat kon mooi verdeeld worden. Zou dat volgend jaar ook voorbij zijn? Staan wij dan weer als oudjes aan de deur met een schaal vol snoep? Want we gaan natuurlijk wel door met deze mooie traditie.

img_6804-1.jpgDit jaar trouwens óók voor het eerst geen gezeur meer (door onze kids!) over ouders (wij?) die stiekem bij hun snoepvoorraad zaten. Natuurlijk zorgden moeder en vader er wel voor dat ze – ook dit jaar – op tijd bij de overgebleven Twix & Nuts waren. Voordat de eigen kids alles hadden opgesnoept. Best lekker! Want wees nou eerlijk: Daarvoor ben je als ouder nooit te oud!

 

** Henk Boshove | 12 november 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

53 Kids & (Lach)rimpels

In Familie, Geluk, Kinderen, Ouders, wandelen on november 5, 2017 at 10:47 pm

Vandaag kwam ik in het bos een ‘jonge’ vader tegen. Eentje met slaperige ogen. Hij zag er moe uit en liep achter een kinderwagen met een jonge baby erin. In een flits moest ik opeens terugdenken aan 1999. Toen liep ik zelf zo in het bos achter een kinderwagen. Met onze oudste, die toen nog heel klein was. Urenlang buiten lopen. Inmiddels zijn we 18 jaar verder.

Ik loop nog steeds in het bos. Niet meer met onze ouderwetse (“vintage” zouden we nu zeggen) Teutonia kinderwagen. Gelukkig niet. Time flies like an arrow, fruit flies like a banana. Het is nu 2017. Onze kids van 12, 15 & 18 kunnen inmiddels prima zelf lopen. Het bos krijg je ze helaas bijna niet meer in. Dat is wel jammer. Toch loop ik deze zondag met een brede lach door het bos.

img_6590-3.jpgHet is mooi weer, dus extra genieten buiten. Morgen (maandag) is mijn verjaardag. “Heb je nog wensen” vragen de kids. “Toch niet weer wandelsokken?!?” Tsja… dat is toch echt het enige dat ik nodig heb. Plus natuurlijk tijd om te wandelen. De rest is bijzaak. Ik ben inmiddels al jaren zo ver dat ik scherp zicht heb op hoofd- en bijzaken. Want zeg nu eerlijk, wat heb je nou aan spullen, gadgets, prullaria. Dat is toch alleen maar ballast.

img_6756-1img_6756-1.jpgLekker buiten zijn in mijn vrije tijd is voor mij ultiem genieten. Klein geluk. Wandelen (goede schoenen EN fijne sokken) en heel af en toe genieten op een bankje in de zon. Dat laatste om alvast te oefenen voor als ik over 18 jaar vrolijk lachend & lopend (hoop ik!) 71 wordt. Time flies. Van 1999 tot 2017. Inmiddels geen ouders of schoonouders meer. Wel een huis vol kids. Zo gaat dat. Van zelf kind tot zelf kinderen. Inmiddels ook een kop vol (lach)rimpels. Over 18 jaar helemaal vol rimpels? Who cares. Dat zien we dan wel weer.

img_6599-2.jpgHoop dat over 18 jaar mijn kids nog steeds lekker hun eigen gang gaan. Dat ze zich dan nog steeds niet over hun ouders hoeven te bekommeren. Dat ze dan wèl denk- en lachrimpels hebben, maar nog géén zorg rimpels. Dat ze nog maar héél lang enkel en alleen wandelsokken hoeven te geven voor m’n verjaardag (en mij tijd gunnen om te wandelen). Dan gaat het goed met mij.

Gelukkig ben ik nog lang geen 71. Dat is pas over 18 jaar. Voorlopig loop ik nog lekker in het bos. Voorlopig nog gewoon 53, kids en (lach)rimpels

 

 

** Henk Boshove | 5 november 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

Volwassenen lekker buiten spelen

In buiten spelen, Kinderen, onderwijs, Ouders on oktober 29, 2017 at 10:32 pm

Soms zit je ergens mee. Of je loopt ergens mee rond. Dat laatste is natuurlijk beter (beetje in beweging blijven), vooral als je buiten loopt. Ik hoor regelmatig van ouders dat ze zich zorgen maken over hun kids. Daar zitten ze mee. Hun toekomst. School. Opleiding. Werk. Wonen. Tsja. Niet makkelijk. Kun je lang mee zitten of lopen. Ik denk echter steeds vaker: moeten wij ons daarover als volwassenen wel zo druk maken?

Hoezo denken wij te weten hoe hun wereld er straks uit gaat zien? Hoezo weten wij wat ze daarvoor moeten doen & laten? Kunnen kids dat niet beter zelf ondervinden en uitzoeken? Op hun eigen manier? Kids denken anders dan wij. Plus ze denken minder na. Ze doen gewoon. Worden minder gehinderd door ervaringen. Hebben minder last van “zo gaan/zo horen die dingen”.

img_6527

Hoe ouder ik word, des te mooier vind ik het eigenzinnige gedrag van kids. Eigen wereld. Eigen keuzes. Eigen oplossingen. Wij, als “oudere” mensen (volwassenen, ouders, onderwijs, bedrijfsleven) kijken te vaak vanuit ons eigen perspectief naar kids. Tsja. Dan heb je al snel een mening of (erger) een oordeel. Zo’n oordeel klinkt dan – als je niet oppast – al snel als een veroordeling. Zijn kids blij mee (#NOT). Laat ze gaan. Kijken, genieten, verwonderen. Fouten maken en weer doorgaan.

Er zijn duizenden manieren om ergens te komen. Relax dus maar een beetje. Heb wat meer vertrouwen in kids en hoe ze het zelf regelen. Het is hun leven, hun toekomst. Laat ze daar zelf lekker hard aan werken. Hoeven wij er niet mee te zitten of mee rond te lopen. Kids aan ‘t werk… kunnen wij als volwassenen lekker buiten spelen

 

** Henk Boshove | 29 oktober 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

Opzouten met dat moeten

In Fris in je hoofd, Herfst, Kinderen, Vakantie, verwonderen, vrijwillig, Zwolle on oktober 22, 2017 at 9:50 pm

Vroegâh! Tsja.. vroegâh. In de tijd dat ik nog zo’n 80 tot 100 uur per week werkte. Toen keek ik er reikhalzend naar uit. Toen “werkte” ik er letterlijk naar toe. Toen had ik het voor m’n gevoel ook keihard nodig. Toen kikkerde ik daar enorm van op. Dat was niet gezond. Kijk er nu vol verwondering op terug.

Voorjaar en herfstvakantie. Ik snakte naar die break. Het liefst naar het buitenland. Even helemaal er tussenuit. Lekker een weekje full time op stap met vrouw & kids. Natuurlijk ging zo’n vakantie ook gepaard met de nodige stress. Voor die tijd moest je eerst al je werk afronden (soms tot diep in de laatste nacht). Daarnaast de vakantie organiseren plus last minute (soms letterlijk) een tas met kleren inpakken. Te zot voor woorden.

Dat was natuurlijk hartstikke ongezond. Werken van vakantie tot vakantie. “Op vakantie moeten”. Nu lach ik erom. Tegenwoordig is op vakantie een keuze. Als we het doen, dan omdat we er echt zin in hebben. Bewust kiezen met een fris hoofd, in plaats van moeten gaan om een fris hoofd te krijgen. Of we blijven relaxt thuis of we gaan relaxt op vakantie. Het voelt nu totaal anders.

Dit voorjaar op pad in Zuid Frankrijk. Deze herfstvakantie lekker thuis. Geen haast. Geen stress. Niet weg. Domweg genieten van ons eigen hier en nu. Onze eigen achtertuin en achterland. Genieten van de mooie herfstkleuren in Zwolle. Met de middelste naar de film. Verder met inrichten studentenkamer van onze oudste in Leiden. Onze jongste regelt een logeerafspraak met nieuwe vrienden. De rest zien we wel. Ik ga tussendoor nog even naar een concert. Plus nog een paar dagen lekker werken en ‘s avonds wat lekkers koken. Fris hoofd. Fijne herfstvakantie. Doen waar we bewust voor kiezen. Opzouten met dat moeten

** Henk Boshove | 22 oktober 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

Goede band & goed gezelschap

In Familie, gewoon doen!, Kinderen, Memories, Muziek on oktober 15, 2017 at 9:55 pm

Op social media wordt je tegenwoordig tot het uiterste vermoeid met berichten over “memories” “herinneringen” “gebeurtenissen” “herbeleef deze dag 5 jaar geleden” etc etc. Alles erop gericht om je vaker/langer op hun sociale platform te krijgen/houden. Meestal negeer ik het. Vandaag zag ik echter iets waar ik om moest lachen.

Waarom ik moest lachen? Ik kreeg de melding dat ik op 15 oktober 2016 naar een concert was geweest. Met m’n dochter. Dat laatste wist ik natuurlijk nog wel: we gingen samen naar het (mooie!) optreden van Daughter in Tivoli Vredenburg (Ronda) in Utrecht. Ik wist alleen niet meer dat dit op 15/10 was. Dat vond ik wel grappig.. want vandaag ga ik weer naar een concert. Samen met iemand..

Ik ga deze keer niet met m’n dochter, maar met m’n vrouw. Vandaag – 15 oktober 2017 – zijn we samen bij het concert van Angus & Julia Stone in de AFAS Live, in Amsterdam. Lekker genieten van enkele oude songs en kijken hoe hun nieuwe songs live klinken. Helaas is het concert in de AFAS (v/h de HMH).. dus dan heb je nooit echt goed geluid. Ook vanavond helaas niet. Wat een galmbak. Dan merk je pas weer hoezeer we verwend zijn met het geluid & de akoestiek in Hedon Zwolle!

Toeval en nogal grappig vind ik zelf. Twee keer op dezelfde datum samen naar een concert. Ik ga best vaak naar concerten. Maar meestal naar Hedon. Misschien moet ik er maar een traditie van maken.

Gewoon elk jaar op 15 oktober ergens in Nederland (of daarbuiten?) naar een concert. Samen met één van de kids of – net als vanavond – met ons tweeën. Lekker genieten van live muziek: goede band met goed gezelschap

** Henk Boshove | 15 oktober 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

Verder waaien of wortel schieten

In afscheid, Familie, Herfst, Kinderen, natuur, verwonderen on oktober 8, 2017 at 9:58 pm

Mensen zijn net bomen. Of eigenlijk andersom: bomen zijn net mensen. De ene boom staat stevig. De andere boom lijkt stevig maar valt opeens om. Die ene boom kun je wel uitgraven en verplaatsen. Die andere niet. De een is sterk verankerd, wortels diep in de grond. De ander staat vast, maar dan wel losjes. Bij mensen is dat ook zo.

Ik moest daar aan denken met de herfst storm deze week en de verhuizing van onze dochter naar Leiden. Dat laatste is bijna zover. We zijn de kamer daar aan het klaarmaken. Leiden is een mooie stad. Het grappige is: als Zwollenaar zie je af en toe mooie overeenkomsten tussen Zwolle en Leiden als je daar in het centrum van rondloopt.

Mooie oude straten & huizen. Moderne stationsomgeving. Hotels & kantoren. Grachten en bruggen. Levendigheid & historie gaan er hand in hand. Leiden lijkt mij wel een stad waar zij zich thuis kan gaan voelen. We gaan zien hoe dat uitpakt. Ze heeft op gevoel voor deze stad gekozen.

Toen ik 18 was ging ik van het platteland naar Zwolle om te studeren. Die overgang was aan de ene kant best groot. Maar ik kon prima aarden in Zwolle. Sterker nog… dat aarden lukte zo goed dat ik er nog steeds woon. Met heel veel plezier. De klik was er meteen. Toen ik later in Amsterdam ging studeren en (weer later) vaak in Utrecht aan het werk was had ik dat niet. Mooie steden, maar niet mijn stad. Geen gevoel bij.

Ik vind Zwolle een fantastische stad. Mijn stad, mijn mensen, mijn omgeving. Ik ben hier wortel geschoten en sta hier stevig verankerd. Voor mijn gevoel hoef ik nooit meer ergens anders naar toe. Maar je weet nooit wat er nog op je pad komt, welke zware storm er nog komt. Je weet nooit of je wortels diep genoeg zitten om voor altijd verankerd te blijven.

Dat zag ik deze week hier in Zwolle in park Het Engelse Werk. Sommige bomen doorstonden fluitend de storm. Andere, monumentale bomen, werden opeens uit de grond gerukt en vielen om. Zoals deze kanjer van (schat ik) meer dan 100 jaar oud. Meters omtrek. Torenhoog. Dikke stam. Geen rot van binnen. Toch waren de wortels niet sterk genoeg om de (aantrekkings)kracht van de wind te weerstaan.

Ben benieuwd hoe lang mijn wortels het hier in Zwolle volhouden. Hoop lang. Ben benieuwd hoe het onze dochter vergaat in Leiden. Gaat ze lekker zelf bepalen. Verder waaien of wortel schieten

** Henk Boshove | 8 oktober 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

%d bloggers liken dit: