Henk038

Archive for the ‘omdenken’ Category

Zwart Wit Shit

In afscheid, Kinderen, omdenken on januari 1, 2018 at 10:31 pm

Gisteren afscheid van 2017. Oudejaarsdag. Oliebollen. Vuurwerk. Nieuwjaarswensen. Terug- en vooruitkijken. Meestal doe ik daar niet aan. Het heeft zo weinig functie rond een ooit – in een ver verleden – bij toeval bepaalde datum van 31 december. Dit jaar wil ik toch één ding kwijt.

Ik wil graag af van ons fanatieke zwart wit denken, ruziën, discussiëren in ons mooie kikkerlandje. Wat veranderingen of ontwikkelingen ook zijn: meteen die harde standpunten. Als wij er continue zwart-wit-voor-tegen in (blijven) zitten… dan blijven we vastzitten in zelfgemaakte problemen. We maken ze dan zelfs groter (in plaats van kleiner of gewoon helemaal oplossen).

Het IS niet goed – fout – zwart – wit – anti – pro. Dat MAKEN wij ervan. Zullen wij in 2018 gewoon lekker creatief zijn? Stiekem, met een glimlach, mooie vrolijke kleuren toevoegen zoals kids die kleuren? Met het puntje van onze tong uit de mond vrolijk mooie kleuren mengen? Doe je mee? Weg met die zwart wit shit

** Henk Boshove | 1 januari 2018 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

Advertenties

Hink Stap Bank 

In Kinderen, omdenken, wandelen on november 6, 2016 at 8:02 pm

Circa 25 kilometer lopen. Dat stond op het programma voor vandaag. Mooi vooruitzicht. En dat nog wel op m’n verjaardag. Heerlijk cadeau. De zon scheen ook nog eens (in tegenstelling tot de slechte voorspelling). Fijn! Maar daar hield het goede nieuws ook meteen mee op. In plaats van lekker 25 à 30km wandelen door de bossen bij Ommen – onze groepstraining voor de trip naar de top van de Kilimanjaro in januari 2017 – zat ik thuis. 


M’n voet zat vast. Een ontsteking. Er zat vrijdagavond en zaterdag al weinig beweging in. Ik hield echter goede hoop. Maar ondanks veel rust, dag en nacht ijskoude coldpacks en een portie ontstekingsremmers was er ook zondagochtend vroeg helaas nog geen grote verbetering. ‘S ochtends om half 8 nog even een stukje buiten gelopen. Als test. Maar dat was niks. In plaats van wandelen was het meer strompelen. Wandeling dus gecanceld en vandaag grotendeels thuis gezeten.

In plaatst van klagen en zielig doen over wat niet kan, heb ik gekeken wat ik wel kan. Dus spelletjes gedaan met de kids (die vonden het wel leuk dat ik op m’n verjaardag onverwacht thuis was) en de hele dag samen thuis kletsen, stoeien, knuffelen. En heerlijk samen brownies gegeten. Fijn zo’n dag als jarige papa. ’s Middags meteen maar even voor 2x  gekookt. Das altijd handig. Het (aangepaste) aangename en het nuttige dus vandaag in plaats van wandelen.

Tussendoor ook nog even een stuk gefietst. Dat ging gelukkig wel. Want een hele dag binnen zitten is niks voor mij. Lekker gefietst over de dijk en door de weilanden. Af en toe even kijken in de wandel app hoe de anderen van de Kilimanjaro groep vorderden met hun lange dagtocht. Tenslotte met de fiets aan de hand nog even “mijn” mooie bomen in Het Engelse Werk bewonderd voor ik weer naar binnen ging. Wat zijn ze mooi!


M’n lichaam wilde vandaag even pauze. Dat is gelukt. Ik hoop dat ‘ie het fijn vond. Ik sus ‘m vannacht nog even in slaap. En dan ga ik morgen kijken of ik ‘m geruisloos en onverbiddelijk weer soepel naar de 5e versnelling kan krijgen. Hup, Actie! Vrij als een vogel weer naar buiten hoop ik. Want een paar dagen per jaar Hink Stap Bank is meer dan genoeg! 

** Henk Boshove | 6 november 2016 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online **

Niet kort, maar breedzichtig

In Kinderen, omdenken, verwonderen on augustus 21, 2016 at 9:49 pm

Kijken is wat anders dan zien. En echt goed kijken is ook totaal wat anders dan gewoon je ogen open hebben. 

Ik besefte mij deze week weer eens dat wij onszelf toch regelmatig beperken. Je verwacht ‘A’, je let op ‘A’ en je ziet ‘A’ (of niet). Maar daar waar je ’t niet verwacht zie je het ook vaak niet. Niet omdat het er nooit is, maar omdat je er niet scherp naar kijkt en het je niet direct opvalt.
Ik kwam erop dankzij de reigers. Er zit hier dicht bij ons huis een reigerkolonie. Vroeg in het voorjaar zitten ze op nesten héél hoog in de bomen [wisten jullie dat?]. De rest van het jaar zie je vervolgens ook veel reigers hier. Genoeg ruimte en genoeg voedsel. 

Reigers verwacht je (en zie je) vrijwel altijd in het water of direct ernaast. Maar als je goed oplet dan zie je ze ook op allerlei andere plaatsen. Zo zag ik er gisteren één die boven op een brug zat. En een tijdje geleden zat er eentje op 4 meter hoogte in een conifeer. Tsja.. Onverwacht. Als je scherper oplet zie je ze op meer plaatsen. Plaatsen waar je ze niet 1-2-3 verwacht. 

 Dat geldt natuurlijk niet alleen voor hoe de meeste mensen naar reigers kijken. Dat geldt voor heel veel situaties. Paar voorbeelden?

(*) Je bent op je werk gewend aan bepaald goed/slecht gedrag van iemand. Je let er (on)bewust op en voila! Het is er. Zie je wel! Dat die ander ook heel veel andere dingen doet & laat… Dat zie je lang niet altijd. Je ziet wat je denkt te gaan zien omdat je daarop let en eraan gewend bent.

(*) Je ziet iemand op straat die om geld vraagt. Een bedelaar. Eentje met nette kleren aan en zonder zichtbare lichamelijke gebreken. Voor je het weet “zie je” in je hoofd al iets dat er helemaal niet hoeft te zijn (“hij/zij zou toch ook gewoon kunnen werken?”). Voor je het weet zie je wat je denkt te zien. 

(*) De kids hebben thuis ruzie of plagen elkaar.. Je ziet het als vader of moeder, je erageert erop en je hebt er de pest over in. Gewoon: omdat dat vaker voorkomt en je daar een hekel aan hebt. Je let erop, je reageert erop. Dat ze tussendoor ook heel goed samen spelen of elkaar lekker met rust laten? Dat registreer je minder scherp en je houdt er niet goed rekening mee als ze elkaar even later in de haren zitten en je in de benen springt.

(*) Op de Olympische Spelen wordt de ene zilveren medaille gewonnen (gouden randje). Bij een andere zilveren medaille is het goud dat verloren is. Verwachtingen maken dat je anders kijkt. Je ziet de prestatie niet op zich zelf. De prestatie wordt flink ingekleurd door randzaken en meningen. 

Wat zouden we onszelf toch een lol doen als we vaker zonder eigen voorprogrammering scherp zouden kijken én zien. Gewoon in de volle breedte zien en scherp registreren. Zonder al te veel eigen inperking en inkleuring vooraf. Zou fijn zijn om het zo te doen. Ik ga in ieder geval weer eens een nieuwe poging wagen. 

In plaats van door een smalle trechter kijken [en zien wat je verwacht te zien & heel veel niet op te merken] gewoon gaan voor een mooie panoramablik. Met lekker waar nodig in- en uitzoomen voor scherp zicht. Dan zien we veel meer. Kun je lekker verwonderen. Goed kijken. Genieten. Gewoon doen. Niet kort, maar breedzichtig


** Henk Boshove | 21 augustus 2016 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

Blokkade opgelost

In Kinderen, natuur, omdenken, wandelen on juni 12, 2016 at 9:10 pm

Soms kom je tijdens een wandeling niemand tegen. Een andere keer is het heel druk. Vanochtend was het lekker rustig. Tot mijn weg opeens geblokkeerd werd.

Op het pad dwars over het water stond een eend (*). Ik kon er niet zomaar langs. Een bijzondere eend. Niet schuw. Knorrig en eigenwijs.. Een beetje boos zelfs. Begon tegen mij te blazen toen ik dichterbij kwam. Waarom kwam ik z’n rust verstoren? Tsja.. Wie stoort wie op zo’n moment hè? De eend was in ieder geval niet van plan om aan de kant te gaan.

Er kwamen een paar kinderen achter mij aan. Ze vlogen mij voorbij en stopten toen vlak voor de eend (ze hadden ‘m niet gezien). Ze gilden heel hard en renden geschrokken terug. De eend vertrok daarbij geen spier. Niet onder de indruk. Interessant. Hoe moest ik er nu langs?

Ik begon tegen de eend te praten en probeerde zijn aandacht te trekken. Dat hielp niet. Ik kon natuurlijk proberen om boos te grommen en te stampvoeten. Maar ik had zo’n vermoeden dat ie daar schijt aan zou hebben – het hele pad zat namelijk al onder de eendenpoep.


Zou iets totaal anders wel werken dacht ik toen? Dat doe ik af en toe ook bij mijn kinderen (en ook zakelijk gebruik ik het). Een reactie die ze totaal niet verwachten heeft soms een prachtig effect. Ik besloot om op een vriendelijk wijze en met humor de aandacht van de eend te trekken.

Ik begon zacht te zingen en een beetje te dansen daar in het bos. Ik keek de eend daarbij vriendelijk lachend aan. Die keek verwondert op en wist niet wat ‘m overkwam. Ik had meteen z’n aandacht. Tegen zo’n charme offensief kon de eend niet op (of zong ik soms héél vals?). Hoe dan ook: de eend sprong na 15 seconden pardoes van het bruggetje het water in.

Probleem opgelost! De weg was weer vrij. Ik kon rustig verder gaan – voorzichtig lopend langs de vaste poepplek van de eend. En de eend? Die ging lekker een stukje zwemmen en keek mij (zo leek het) lachend aan. Ik zwaaide terug.

Zo zie je maar weer. Onorthodoxe oplossingen werken vaak prima, vooral als ze de ander compleet verrassen. Blokkade opgelost!
(*) Marian Ooijevaar was zo vriendelijk om mij lachtend te vertellen dat het inderdaad een heke bijzondere eend is: een Canadese gans! I rest my case Marian! 😎😂😁

** Henk Boshove | 12 juni 2016 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

Stoplicht in de natuur

In Familie, Kinderen, natuur, omdenken, verwonderen on april 10, 2016 at 9:15 pm

Zo’n hele week druk met werk, school en sport. Zo’n zaterdag die opgaat aan sportende kids, boodschappen doen, afspraakjes, uitgebreider koken & samen eten. En dan deze zondag. Een zondag met een warme deken van warm zonlicht. Wat een heerlijkheid!

Je komt tot stilstand als gezin. Alsof je tegen een fijn zacht warm rotsblok stuitert. Je komt met z’n allen tot stilstand en je kijkt verdwaasd en verwonderd om je heen. Wat? Al weer een week voorbij? Al weer een nieuwe maand begonnen?

Wie zit er met z’n vingers aan de fastforward knop? Waarom drukt er niemand op de stopknop of pauzeknop? Hebben we soms echt nodig: even pauze, even rust.

We waren vanmiddag even lekker buiten in de natuur. Fijne pauzeknop is dat. De bomen lopen uit waar je bij staat. De vogels fluiten de voering uit hun borstkas. Bloemen bloeien alsof hun leven er vanaf hangt (wat natuurlijk ook zo is). Helaas lopen veel mensen met oogkleppen op langs al dat moois.

Er staan er maar weinig stil bij een kastanjeboom waar de knoppen openknallen. Er ruiken maar weinig mensen even aan een bloeiende ribes. Er lopen hordes mensen langs uitbundig bloeiende struiken (zie foto’s) zonder struik of bloesem ook maar één blik waardig te keuren. Druk in hun hoofd, met hun hond, met hun kind, met zichzelf. Ik ken het. Ik loop zelf ook wel eens zo buiten.

Je zou af en toe haast een stoplicht willen plaatsen in de natuur voor mensen die daar zonder te zien rondlopen. Stop even hier. Kijk eens om je heen. Zie het. Ruik het. Voel het. Geniet het. Straks is het weer druk, nu kun je relaxen. Verbaas je over wat je normaal niet ziet omdat je er aan voorbij loopt.

Zou leuk zijn toch. Mensen die vol verwondering stoppen voor rood. Stilstaan, kijken en dan opeens 3000% meer zien. Ogen die open gaan. Mondhoeken die omhoog gaan. Keertje proberen?

Stoplicht in de natuur

** Henk Boshove | 10 april 2016 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online **

Het mooiste van 2015 kwam stapje voor stapje

In Familie, Fris in je hoofd, Geluk, gewoon doen!, ideeën - innovatie, natuur, omdenken on december 27, 2015 at 10:48 pm

2015 is voorbijgevlogen! Bij mij dan. Zowel zakelijk als privé leek het alsof er een sneltrein over de rails vloog… niet gehinderd door ijzel of herfstblaadjes. Veel ging goed al waren er natuurlijk de nodige ups & downs. Zaken die compleet anders gingen dan verwacht of gehoopt. Er gingen uiteraard ook dingen mis – maar minder dan in voorgaande jaren.

Er waren wel diverse beslissingen die pijn deden. Pijn vooral bij het nemen van die beslissingen. Omdat je het liever anders zou zien (of doen). Voor jezelf of voor anderen. Helaas gaat dat niet altijd. Bij moeilijke besluiten ga ik op m’n gevoel af, m’n ‘gutfeeling’. Genoeg (levens)ervaring inmiddels om dat te doen en waar nodig bewust ‘nee’ te zeggen. Ook al is het alternatief nog zo mooi, interessant, belangrijk of lucratief. De meeste beslissingen waren echter positief – daar heb ik in 2015 veel plezier aan beleefd.

Zo bleven we ons werk zo organiseren dat er nog steeds elke dag iemand thuis is als de kids uit school komen. Vier dagen doen we dat zelf (50/50 verdeeld), één dag is er oppas. Dat werkt heel goed. Meekijken met huiswerk. Helpen met een lastig vak. Zorgen dat “niksdoen” niet uit de hand loopt. Gezonde maaltijden koken. Af en toe naar sportafspraken brengen. Luisteren naar wat er speelt. Soms even ravotten.

Liefde, aandacht en af en toe ingrijpen. Dat werkt bij pubers ’s middags beter dan ’s avonds is onze ervaring. We gaan er dus nog even mee door. Het werk regelen we er wel omheen.

De belangrijkste beslissing betreft echter wandelen. Ik wandel sinds dit jaar elke dag gemiddeld 7,5 kilometer. Dat is best veel elke dag. Blij dat ik het heb volgehouden. Vaak met veel plezier. Soms tegen heug en meug nog een extra rondje. Af en toe een dag (veel) minder, dan weer een dag (veel) meer. Maar gemiddeld elke dag 7,5 kilometer. In 365 dagen kom je dan uit op bijna 2.750 kilometer. Daar schrok ik even van. Heb ik dat allemaal gelopen?

Het wandelen brengt rust & ontspanning, inspiratie & nieuwe ideeën, mooie gesprekken, nieuwe inzichten, gevoel van vrijheid en nog veel meer. Het geeft mij een geweldig goed gevoel om elke dag bewust tijd te maken om te wandelen. ’s Avonds geen TV / Netflix kijken of ronddwalen op social media zodat ik kan wandelen. ’s Ochtends vroeg opstaan om bij zonsopgang te wandelen. Nog even voor het slapen gaan een stukje lopen. De kids weten inmiddels al niet beter.

Wandelen is voor mij ’t fijnst als ik 7,5 kilometer (of meer) ongestoord aan één stuk loop. Helaas lukt dat op werkdagen vaak niet. Dus maak ik ook zakelijk ruimte om te wandelen. Met slim nadenken en creatief anderen daarin meenemen lukt dat prima.

Vergaderen of overleg? Kan ook wandelend! Telefoongesprekken en conference calls? Wandelend! Nadenken over een zakelijke opdracht, een voorstel of een issue waar je een oplossing voor zoekt? Dat kan wandelend! Een coaching gesprek? Bij voorkeur wandelend! Naar een afspraak? Dat kan soms ook wandelend! Moet je echt met de auto? Zet ‘m bewust iets verderop en wandel de rest! Voorbereiden op een presentatie of workshop? Dat kan wandelend! Lunchen? Wandelend!

Op deze manier doe ik elke dag iets buiten wat ik vroeger meestal binnen zou doen. Wandelen kan net zo goed in je eigen tijd als in werktijd. Ik kan je verzekeren dat er zo heel veel goede nieuwe ideeën in je hoofd komen én veel meer rust om goed met die ideeën om te gaan. Van dromen daden maken. Daar is wandelen goed voor.

Maar ook om domweg te genieten van buiten zijn. De komende dagen ben ik vrij. Ik wandel dan nog meer dan anders. Heerlijk om te doen. Zoals vandaag op de Wezepsche heide. 13 kilometer met het hele gezin. Zwaaien naar de Schotse Hooglanders.

  
Elke dag wandelen is het beste besluit dat ik in 2015 heb genomen. Het begon met een week, een maand. Het werden 12 maanden. Al die kilometers vormen samen mijn hoogtepunt van 2015. Ik hoop dat ik het dagelijks wandelen nog lang kan volhouden. Ik gooi er dus nog maar een paar nieuwe zolen en wandelschoenen tegenaan.

Ik zwaai met dit blog 2015 uit. Weer 52 keer “papa blogt op zondag”. Het was een mooi wandel & blog jaar. Bedankt als je dit jaar letterlijk of figuurlijk met mij op stap ging. Het was fijn. Het beste van 2015 kwam stapje voor stapje!

** Henk Boshove | 27 december 2015 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online **

Smerig is goed

In Eten & drinken, Kinderen, omdenken, Spanje, verwonderen on juli 12, 2015 at 9:24 pm

In het buitenland moet je altijd even wennen aan sommige dingen. Begin mei was ik een paar dagen in Barcelona. Toen snapte ik het niet zo snel. Nu ik weer een week in Spanje ben zie ik het weer en nu snap ik het beter.

In Barcelona zag ik één a twee tapas bars / restaurantjes die nogal vies waren. Overal zooi. Op de grond, op de tafels, op de bar. Daar gingen we dus maar niet eten. Spanjaarden wel. Hier op het Spaanse platteland zie je die troep ook wel. Maar veel minder extreem.

imageHier in het mooie Cantabrië en Baskenland is het ook wel wat vies en smerig in allerlei cafés en pinchosbarretjes. Op de grond dan. Niet op de tafels en op de bar. Die horen gewoon opgeruimd te zijn. Hoe de vloer eruit ziet interesseert echt helemaal niemand. 

We zien dat Spanjaarden de vloer als een grote prullenbak zien. Binnen en buiten. Alles wat ze kwijt moeten laten ze vallen. Er zal toch wel iemand komen die het opruimt? Dat is ook zo. Op straat zijn dat de oude mannen in een veegploeg. In het café is dat de ober. Het lijkt onze kids ook wel handig, alles van je af gooien. Maar zo zijn ze niet opgevoed. 

imageDie paar vieze barretjes in Barcelona waren gewoon niet goed bezig. Stelletje luie obers die de bar & tafels lieten versmeren. Hier op het Spaanse platteland doen ze dat veel beter. Gelukkig maar. 

De vloer voor de bar in cafés en barretjes wordt een paar keer per dag met de bezem schoongemaakt. De bar blijft altijd schoon, want daar staan de tapas (pinchos) en daar wordt gegeten en gedronken. Prima. We zitten wel drie keer per dag in zo’n barretje. Het Spaanse leven speelt zich daar af. We passen ons gráág aan. De troep op de grond weerhoudt ons niet.

imageSterker nog… veel zooi op de grond is hier zelfs een uitstekend teken. Dan zijn koffie, wijn & hapjes er goed. Dan komen er veel gasten. Die barretjes moet je dus juist hebben. Dus even anders kijken en denken dan je gewend bent: Smerig is goed!

Kiezen op Elkaar

In gewoon doen!, ideeën - innovatie, omdenken, Politiek on maart 17, 2015 at 12:02 pm

Nog even en we zijn weer terug bij af. Nog even doorgaan op deze glijdende schaal en we zijn weer terug bij hoe het begon. De aristocratie bestuurt de 12 (voorheen 7) provinciën en een klein deel van de bevolking zorgt met hun stem dat ze worden gekozen en herkozen. Sluit weer aan op het kiesstelsel dat Zwollenaar Thorbecke bedacht voor de nieuwe Grondwet in 1848. 

Na 167 jaar bijna terug bij af. Een beperkte groep kiezers kiest. Best cynisch? Of een logische golfbeweging? Ik heb altijd gestemd en ik zal dat altijd blijven doen. Erfelijk belast door mijn ouders: als je mag stemmen ga je stemmen. Maar ik snap best dat niet iedereen zo denkt en dat velen niet stemmen. Is dat erg? Velen vinden van wel. Ze proberen van alles om mensen naar de stembus te lokken. 

Dat gebeurt al tientallen jaren. Reclamebureaus verdienen er veel geld aan. De media hebben extra inkomsten en goedkope zendtijd. Ambtenaren, politici en politieke partijen zijn er erg druk mee. Naar helaas …er staan geen lange rijen voor de stemlokalen door deze acties. Moet je dat dan blijven doen elke vier jaar? Het kost een bak tijd, energie en geld.

2015 kiezen op elkaarAls je geen interesse hebt in de provincie of het waterschap en je hebt geen zin in stemmen… Dan zit je toch niet te wachten op al dat gezeur aan je kop. Je gaat niet stemmen. Punt uit. Kun je daarna altijd nog kiezen wat je wilt doen. Lekker blijven klagen of je kiezen op elkaarAls je wel interesse hebt en je gaat wel kiezen. Dan zit toch niet te wachten op het lokken van mensen zonder echte interesse die wellicht ook nog op een partij stemmen die jou niet aanstaat? Die kunnen beter wegblijven toch? Kun je lekker kiezen op elkaar 

Kunnen we tijd, geld en energie niet anders besteden? Kunnen we niet beter stoppen met zoveel aandacht geven aan verkiezingen? Wellicht slimmer om het gewoon stil te houden. Geen stembiljetten en stempassen meer voor iedereen. Alleen voor een select gezelschap geïnteresseerden. Houden we het verder geheim. Zo geheim dat mensen het opeens wel willen weten en er online protestbewegingen ontstaan. Zo geheim en afgeschermd dat mensen de straat opgaan. Om te eisen dat ze toch een stembiljet krijgen en afdwingen dat ze mogen stemmen. Zullen we dat eens doen? 

Als dat ook niet helpt dan hebben we in ieder geval veel geld bespaard en konden we veel tijd en energie aan andere zaken besteden. Doe je mee? Over vier jaar zeggen we er niks over. Afgesproken? Kiezen op elkaar! 


[NB wel zelf onthouden hè… Er komt verder geen aankondiging van]

Kom, we lopen terug Angela!

In De Ondernemer, ideeën - innovatie, omdenken, verwonderen, Zwolle on december 16, 2014 at 10:22 pm

Twee uitbundig shoppende dames. Één arm vol met tasjes. De andere nog deels vrij, in afwachting van leuke winkels, shops of een warenhuis. U kent ze vast wel. Ik kwam ze tegen op straat. Ze vielen mij op door hun enthousiasme en hun armen vol tasjes. Maar ook door wat ze zeiden over Zwolle.

Ik kwam ze tegen in het stuk tussen Eiland en Diezerstraat. Ze liepen via de ‘Korte Smeden’ richting het Eiland. Vroeger keek je dan recht in de grote, mooie etalage en de voluit verlichte ingang van Boekhandel Waanders. Na de verhuizing van Waanders naar de Broerenkerk is dat er niet meer. Als je daar nu loopt kijk je in een donker, duister gat.

/home/wpcom/public_html/wp-content/blogs.dir/74c/24303680/files/2014/12/img_3863.jpg

Daar ligt volgens mij een kans voor Zwolle die bijna niets kost. Zet bijvoorbeeld grote borden in de etalage waar vroeger Waanders zat. Met goede, van veraf leesbare informatie. Mooi spotlight erop, klaar. Of bedenk iets anders waardoor niet Zwollenaren weten dat bijvoorbeeld Waanders, V&D, PerrySport, MyCom, Plato en de Librije daar op hen wachten. Bedenk iets leuks dat echt opvalt en dat roept “kom verder, kom kijken”.

Lijkt mij een mooie, simpele manier om van een donkere, lege winkel een verleidelijk uithangbord te maken. Een uitnodiging om naar het Eiland (en verder) te lopen. Een duidelijke looproute bieden aan bezoekers naar veel meer mooie winkels. Dit had de twee shoppende dames geholpen. Ze zouden zich kostelijk vermaakt hebben bij winkels als Dille & Kamille, Siebel, Waanders in de Broeren, Van Beek Lederwaren en WE. Bij diverse andere winkels ook.

/home/wpcom/public_html/wp-content/blogs.dir/74c/24303680/files/2014/12/img_3864.jpg

De beide dames hadden zich via Eiland, Winkelcentrum en Roggestraat terug naar de Grote Markt kunnen shoppen. Met uiteindelijk beide armen vol tassen. Maar helaas. Het was als in die oude mop: “Ken je die twee dames die op het Eiland, in de Weeshuisstraat en in de Kleine Aa flink shoppen gingen? Ze gingen niet…” De vrolijk shoppende dames kwamen niet voor en door de donkere, duistere gaten. Ze zagen zwarte ramen, met appartementen er boven. Ze kregen onbewust het duidelijke STOP signaal “einde winkelgebied”.

Ze zagen niet het moois daarachter. Ze keken van een afstandje naar het zwarte gat en zeiden tegen elkaar: “Daar zit niks meer, jammer dat er niet meer leuke winkels zijn in Zwolle”. Ze draaiden zich om richting Diezerstraat. “Kom, we lopen terug Angela!”

Henk Boshove, BusinessACT
Mail: Info@businessACT.nl
Twitter: @henk038
LinkedIN: Henk Boshove

[Deze blog schreef ik in december 2014 voor De Ondernemer Zwolle]

Gevaarlijke, lachwekkende, vieze, angstaanjagende bomen

In fotoblog, Kinderen, natuur, omdenken, verwonderen on november 30, 2014 at 2:46 pm

De afgelopen weken stonden in het teken van veel sporten (de kids waren lekker bezig) en veel feestjes! Veel achter elkaar en anderen aanrennen. Weinig rust. Eind van de week maar even op de rem getrapt. Tijd voor mezelluf!

Lekker het bos ingegaan en van dichtbij allerlei bomen gefotografeerd. Dan zie je namelijk allerlei rare, bijzondere beelden, plaatjes en zo. Beetje creatief met boom zeg maar. Ik heb de jongste vandaag – tussen het samen surprise maken voor school door – laten kiezen welke plaatjes hij het mooist vond (en wat hij er in zag). Hieronder een paar foto’s.

IMG_3810.JPG

Mijn zoon zag een grote kikker. Of de ogen van een olifant. Ik zag E.T. die graag terug naar huis wilde (E.T. Phone Home!). Dat zei hem niks. Generatiekloofje.

IMG_3812.JPG

Ik zag zelf een doodshoofd. Met een groot gat in de schedel en een grijns over uitstekende tanden. Een gevaarlijk lachende draak is het volgens mijn jongste zoon. Zijn broer is het daar volkomen mee eens. Een draak: Oppassen!

IMG_3811.JPG

Dit is natuurlijk de grote bek van een wild dier. Waarschijnlijk van een prehistorische vis die diep in de zee leeft!! We zijn het eens. 100%. Dat is het. Brrrr… Snel vluchten voordat die vis ons opeet!

IMG_3815.JPG

Hier werd getwijfeld of dit het hoofd is van een paard of de kop van een niet gestreepte zebra. Het zou ook nog een close-up van een grote slak kunnen zijn natuurlijk. We komen er niet uit.

IMG_3817.JPG

Dit lijkt wel de kop van een insect. Met strak priemende oogjes. Klaar om je te bespringen. Maar nee, deze is lief zegt m’n zoon. Er zit een hartje tussen de ogen. Een lievehartbeestje misschien?

IMG_3816.JPG

Dit lijkt op een trieste, nadenkende man. Met een veel te grote neus, zegt onze jongste. Ik moest echter ook denken aan de gigantische beelden op Paaseiland.

IMG_3813.JPG

Gatverdamme zei onze jongste meteen. Je kijkt hier zo een aap in de kont! Ieuwwwww!! 😉 Niks aan toe te voegen! Hieronder dan ook maar meteen de voorkant van diezelfde aap. Logisch toch?! Staat met z’n mond open omdat we net alles van achteren zagen. Smeerkees!

IMG_3814.JPG

Ik heb nog veel meer van dit soort foto’s gemaakt. Grappig om te doen. Bij bijna elke boom vindt je wel wat. Gewoon creatief en steeds vanuit een ander perspectief kijken en fotograferen. Omdenken. Niet zoeken. Gewoon zien en vinden wat er stiekem is als je frame goed is. Leuk ook om samen met kids te bekijken en te zien welke associaties boven komen.

Hebben jullie nog leuke andere beelden die bovenkomen? Laat maar horen op Facebook, Twitter, Google Plus, Mail, Whatsapp of gewoon Face To Face als we elkaar zien. Zelf ook een mooi plaatje? Kom maar op.

Ik ben fan van gevaarlijke, lachwekkende, vieze, angstaanjagende bomen!

%d bloggers liken dit: