Henk038

Archive for the ‘onderwijs’ Category

Nooit een medaille 

In Kinderen, onderwijs, wandelen, Zwolle on juni 18, 2017 at 9:39 pm

Mijn vrouw en ik zijn er vrijdag mee geconfronteerd. Na een loopbaan van 10 jaar zijn we zomaar opeens afgedankt. 10 jaar trouwe dienst eindigde zo voor ons tweeën vrij abrupt. Geen complimentjes. Geen afscheidsspeech. Geen cadeaus. Geen bloemen. Geen bedankjes. Niks. Helemaal niks. Afgeserveerd. Over en uit. Toch voelt dat best lekker. 

De afgelopen 10 jaar mochten we jaar in jaar uit een week lang rondjes lopen om Zwolle. Alle hoeken hebben we gezien. Soms liepen we 5km en dan weer 10km. Elk jaar liepen er meer mensen mee. Dit jaar 9.000 (!!) kinderen en daarbij heel véél ouders en juffen/meesters. Dat moest natuurlijk een keer misgaan. Dat gebeurde dus vrijdag. We liepen onze laatste Avondvierdaagse. Vanaf komend jaar zijn we er niet meer bij. Einde loopbaan!

10 jaar lang soms lopen. Soms rennen, vaak slenteren. Soms gruwelijk lang wachten. Soms blaren. Soms jengelende kids. Soms enkele vervelende ouders. Soms kids die net zo irritant waren als hun vervelende ouders Soms regen (maar vaak zon). Soms irritante organisatoren. Jarenlang een te lang durend defilé. Het schoot vroeger niet op (nu beter). Plus al die kids volgehangen met snoep is ook niet mijn ding. En oh ja.. een week lang ’s middags haasten met eten en een week lang kids met korte lontjes thuis (veel te weinig slaap) was ook niet altijd leuk. Maarrrrrr……!

Maar meestal was het vooral gewoon heel errug leuk om te doen. Tenminste.. zodra je loslaat en ervan gaat genieten. Lekker bijkletsen met je eigen kids, met andere ouders (dat vooral!) & met leerkrachten. Je kids lekker buiten zien banjeren en genieten. Zelf lekker buiten lopen in de natuur ’s avonds. Kids die er enorm veel plezier aan beleven om nog langer samen te zijn met hun klasgenootjes. Mooi ook om naar ze te kijken als ze ’t niet in de gaten hebben…

Mooie traditie. Qua omvang misschien een beetje uit doorgeschoten hier in Zwolle (de grootste avondvierdaagse van Nederland), maar verder prima. De jongste gaat volgend jaar naar de brugklas. Geen avondvierdaagse meer. Daar zijn weer andere tradities. We nemen afscheid zonder pijn in ons hart. 10 jaar lang met de kids rondjes is meer dan genoeg. Klaar is klaar. Op één dingetje na dan.. waarom kregen wij als ouders nooit een medaille?

** Henk Boshove | 18 juni 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

Advertenties

New York, New York Mensen! 

In Kinderen, onderwijs, verwonderen, zien on september 11, 2016 at 8:53 pm

Ik ben er nog nooit geweest. Ooit zal het er van komen: New York! Een stad die bijzonder is. Zeggen ze. Ik geloof het graag. Elke grote stad is namelijk bijzonder en mooi/leuk/interessant om te ontdekken. Zeker een stad met zoveel mensen uit alle delen van de wereld als New York. 

Op Facebook lees ik regelmatig de berichten van “Humans of New York”. Het zijn vaak mooie, interessante, schrijnende, pijnlijke, bijzondere berichten en foto’s. Maar de man hierachter – Brandon Stanton – is ook de maker van heel veel fantastische foto’s van de mensen in de straten van New York. 

Drie weken geleden was ik een dag in Utrecht met onze oudste. Mooie  dochter & vader dag: treinen-kletsen-shoppen-lunchen, fijn om samen te doen! Tijdens het shoppen zag ik bij Urban Outfitters  toevallig het boek “Humans of New York”. Ik bladerde door het boek met prachtige foto’s en aangrijpende verhalen. Brok in m’n keel, traan in m’n oog. 

Toen we later die dag in Utrecht uitgebreid samen de prachtige boekhandel Broese bezochten, kocht ik daar het boek. Althans, dat dacht ik. Thuis aangekomen bleek dat ik het verkeerde boek [met alleen foto’s] had gekocht! Hij heeft – zo bleek achteraf – twee vrijwel identiek uitziende boeken: Humans of New York & Humans of New York Stories. 

Aan de ene kant een kleine domper. Juist de verhalen zijn zo aangrijpend. Aan de andere kant: ook het fotoboek is een lust voor het oog en geweldig om in te bladeren. Brandon Stanton zoekt mensen op straat, spreekt ze aan, vraagt naar hun verhaal. Mooie ontmoetingen. Mooie foto’s en verhalen. Scherp oog en een open mind. Mooie combinatie.

Vorige week was onze dochter een weekje in Londen vanuit school. En wat nam ze voor mij mee? Juist! Het andere boek van Brandon Stanton: Humans of New York Stories. Prachtig. De beide boeken liggen nu mooi naast elkaar hier bij ons in huis. Ik ben er erg blij mee!

Doorbladeren, lezen, kijken, genieten, lachen, brok wegslikken, traan weghalen, verwonderen. Soms alles tegelijk. Genieten met een hoofdletter G. Maar je vraagt je ook af waarom hij wél die ontmoetingen opzoekt en wij dat (meestal) níet doen. Zo maar contact zoeken met een vreemde. Tijd, interesse, aandacht geven. Waarom toch niet? Het zet mij aan het denken.

Maar goed, als jullie mij zoeken: ik zit met voorlopig even met mijn neus in beide boeken. Eye candy & food for thought. New York, New York mensen! 


** Henk Boshove | 11 september 2016 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online **


Fijn dat ik even van jullie was verlost!

In Familie, Kinderen, onderwijs on september 4, 2016 at 9:03 pm

Vroeger begon een schooljaar nog wel eens relaxed. Kids naar school, rust in huis. Relaxen voor de ouders. Maar dat was vroeger. Nu gaat dat totaal anders. Je verwacht dat er na 6 á 7 (8) weken zomervakantie meteen weer wat structuur en rust in komt? Vergeet het maar!

De één moest opeens weekje stage lopen en gaat komende week naar ’t buitenland met haar klas. De tweede heeft de eerste 2 weken zoveel uitval van lessen dat ‘ie meer thuis is dan op school. De jongste ging meteen op kamp. 

Verstopt in ’t bos: Spooktocht kamp groep 8 jongste

 Het was haasten-vliegen-rennen-tassen inpakken-wassen-koken-borden volstapelen voor hongerige kids-rotzooi opruimen. Hotel “pap en mam” met in- en uitvliegende kids en geen dag met ons vijfen aan tafel. Aan de ene kant druk, aan de andere kant rustig omdat de jongste er een paar dagen niet was. 

Onze jongste zit in groep 8 en dat is een jaar vol mooie activiteiten. Één daarvan is schoolkamp. Wat heeft ‘ie ontzettend veel plezier gehad en leuke dingen gedaan. Flink eind fietsen, zwemmen, survivallen, vlotten bouwen, varen, disco, ijs eten, speurtocht etc. Met als extraatje een spooktocht in een heel donker bos. Dat organiseren de vaders (we hadden geweldig veel voorpret) in overleg met de juffen/meesters. Bos vol enge activiteiten. Er werd flink gelachen (door ons) en hard gegild (door kids). Mooie traditie! 

Toen onze jongste vrijdag vol verhalen en een tas vol vieze kleren thuis kwam was hij best wel moe. Hij had een topweek gehad! Na het douchen zat ‘ie lekker tegen mij aan. Samen onder een dekentje knuffelen & kletsen. Ook al had hij het erg naar zijn zin gehad, thuis zijn is ook weer fijn. 

Kamp was echt, echt, echt heel erg super zo vertelde hij met schorre stem. De hele dag met z’n vrienden alleen maar toffe dingen doen. Elke minuut van de dag genieten. Geen vervelende klusjes. Elke avond laat naar bed. Kamp is geweldig als je 11 bent. Terwijl hij zat na te genieten keek hij mij lachend aan.. “Het was fijn dat ik even van jullie was verlost”.

Dan weet je je plek weer! Kids, You’ve got to love them 😂 

** Henk Boshove | 4 september 2016 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online **

One, Two, Three… Easy as ABC 

In Italie, Kinderen, onderwijs, Vakantie, verwonderen on juli 31, 2016 at 9:42 pm

We zijn deze zomer aan het bergwandelen in Italië. Dan kom je in kleine steden, dorpjes en gehuchten. Op berghellingen, in café’s, restaurants, winkels en berghutten, etc. Je ontmoet veel mensen en je verwondert je. Want minstens 8 van de 10 keer spreken de “jonkies” (tussen de 20-30 jaar) niet of nauwelijks een paar woorden Engels. De ouderen sowieso niet. Dat wisten we.

[ Klavertje 5! ]

Ook tieners die je spreekt reageren vaak verontschuldigend. Scusa! Geen Engels. Tsjonge. Voorbeeldje? Deze week regelde ik een Italiaans telefoonnummer met internet voor een oude smartphone. Van al het jonge personeel in de telefoonwinkel in de stad sprak er maar 1 Engels. Wonderlijk toch? 

We redden ons hier overigens prima, dat is het probleem niet: beetje Italiaans aangevuld met Frans, Engels, Duits, handen & voeten, samen lachen. Komt altijd goed. We hadden alleen gedacht dat de Italiaanse jeugd inmiddels allemaal een beetje Engels zou kunnen. Niet dus. 

[ Bezige Bij ]

Het is trouwens prima gelukt in de winkel met het Italiaans simkaartje. Veel GB & 4G internet voor een paar euro. De hele familie profiteert er inmiddels van (mobile hotspot aan en hup alle telefoons online). Engelstalige YouTube filmpjes kijken en zo.

Onze oudste (16) kan echt heel erg goed Engels. De jongste twee (14, 11) leren het en oefenen er lekker mee. Voor ons in Nederland de gewoonste zaak van de wereld. Kids leren gewoon Engels. Onze kids verwonderen zich ook. Ook op de camping zijn er kids van 12-14 jaar die geen woord Engels spreken. Levert wel mooie communicatie op.

[ Dambordje ]

Over een paar jaar maar weer eens opnieuw kijken hier in dit fantastische land met grote en kleine mooie natuur. Van imposante besneeuwde bergen tot honderden verschillende vlinders. Alles is er. Op wat Engels na. Niet erg. De Italiaanse kids doen vast andere nuttige/slimme/leuke dingen op school. 

Had alleen niet gedacht dat anno 2016 de verschillen met Italië nog zo groot zouden zijn op dit gebied. Zo moeilijk is dat Engels toch niet? One, Two, Three… Easy as ABC


** Henk Boshove | 31 juli 2016 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online **


[Foto’s @HenkBoshove – gebruik van deze foto’s mag alleen als daarvoor toestemming is verleend]

Doorzetten [vanaf de zijlijn]

In Familie, Kinderen, onderwijs on mei 22, 2016 at 9:41 pm

Onze middelste is een heerlijke Havo leerling. Havo leerlingen? Ze zwabberen overal tussendoor. Veel vakken vinden ze voor geen (mili)meter interessant. Veel docenten m/v maken het in de ogen van de kids “natuurlijk” alleen maar erger. Al zijn er ook docenten die het stomste vak (voor even) leuk kunnen maken. Ze zitten tussen veel doen en makkelijk veel leren in.

Havo leerlingen. Ik hou er van. Wat ze zien en wat ze zichzelf leren op YouTube? Dat is uiteraard veel interessanter dan wat de docent zegt / wat in dikke boeken staat / wat bij een repetitie gevraagd wordt. Concentratie en focus zijn regelmatig nihil. Daardoor krijg je grote pieken en dalen. Tsja. Dat geeft af en toe een !&@?€! moment & soms hebt je als ouders een energielek van hier tot Tokio. Er staan echter ook veel mooie momenten tegenover.

Leren en de cijfers gaan met flinke downs en ups. Van een 4 tot een 9 en weer naar een 6. Als ouders kun je daar maar ’t beste aan wennen en proberen er zo relaxed mogelijk mee om te gaan. Samen eraan blijven werken. Support aanbieden op een creatieve manier die hem helpt – dat is een continue, interessante zoektocht. Wat daarbij helpt is af en toe hard samen lachen om jezelf! 

Vrijdag nog een appje. Of ik misschien een Nederlands leesboek naar school kon brengen? Maakt niet uit welke. “Als ik geen boek heb moet ik nablijven”. Ik zat bij een klant in overleg. Dat kon ik iets sneller afronden dan gepland. Snel ergens een boek geregeld (don’t ask), iets te hard gereden en hem een boek gebracht. The things you do for love…

Inmiddels had hij echter op school met behulp van z’n zus al een boek geregeld bij één van de docenten. Support van alle kanten. Zo had ‘ie opeens 2 boeken! Geen probleem, daar kon hij wel een medeleerling blij mee maken. Ik kreeg ’n hele dikke knuffel. Kids: You’ve gotta love them!

Je leert je kind zo in een paar jaar tijd nog weer veel beter kennen. Van vrolijk – naar boos – naar chagrijnig – naar uitgelaten – naar gedesinteresseerd – naar enthousiast – naar relaxed – etc. (on repeat). Mooie achtbaan is het leven van een puber op school.


Havo leerlingen moeten er voor werken. Als ouders moet je soms inspringen en meerijden in het achtbaankarretje. Voor de rest? Zelf laten ontdekken, support geven, opties bieden, af en toe irritant zijn, soms even ontploffen, ongemerkt wat bijsturen & altijd humor inzetten.

Het belangrijkste? Blijven genieten van wat je ziet: een mooie vent vol humor waar je veel van houdt, die hard op weg is om een grote kerel te worden. Wij zien hem doorzetten [vanaf de zijlijn]

%d bloggers liken dit: