Henk038

Archive for the ‘vrijwillig’ Category

Opzouten met dat moeten

In Fris in je hoofd, Herfst, Kinderen, Vakantie, verwonderen, vrijwillig, Zwolle on oktober 22, 2017 at 9:50 pm

Vroegâh! Tsja.. vroegâh. In de tijd dat ik nog zo’n 80 tot 100 uur per week werkte. Toen keek ik er reikhalzend naar uit. Toen “werkte” ik er letterlijk naar toe. Toen had ik het voor m’n gevoel ook keihard nodig. Toen kikkerde ik daar enorm van op. Dat was niet gezond. Kijk er nu vol verwondering op terug.

Voorjaar en herfstvakantie. Ik snakte naar die break. Het liefst naar het buitenland. Even helemaal er tussenuit. Lekker een weekje full time op stap met vrouw & kids. Natuurlijk ging zo’n vakantie ook gepaard met de nodige stress. Voor die tijd moest je eerst al je werk afronden (soms tot diep in de laatste nacht). Daarnaast de vakantie organiseren plus last minute (soms letterlijk) een tas met kleren inpakken. Te zot voor woorden.

Dat was natuurlijk hartstikke ongezond. Werken van vakantie tot vakantie. “Op vakantie moeten”. Nu lach ik erom. Tegenwoordig is op vakantie een keuze. Als we het doen, dan omdat we er echt zin in hebben. Bewust kiezen met een fris hoofd, in plaats van moeten gaan om een fris hoofd te krijgen. Of we blijven relaxt thuis of we gaan relaxt op vakantie. Het voelt nu totaal anders.

Dit voorjaar op pad in Zuid Frankrijk. Deze herfstvakantie lekker thuis. Geen haast. Geen stress. Niet weg. Domweg genieten van ons eigen hier en nu. Onze eigen achtertuin en achterland. Genieten van de mooie herfstkleuren in Zwolle. Met de middelste naar de film. Verder met inrichten studentenkamer van onze oudste in Leiden. Onze jongste regelt een logeerafspraak met nieuwe vrienden. De rest zien we wel. Ik ga tussendoor nog even naar een concert. Plus nog een paar dagen lekker werken en ‘s avonds wat lekkers koken. Fris hoofd. Fijne herfstvakantie. Doen waar we bewust voor kiezen. Opzouten met dat moeten

** Henk Boshove | 22 oktober 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

Advertenties

Prik ik heb je! 

In Eten & drinken, Familie, gewoon doen!, Kinderen, natuur, vrijwillig, Zwolle on oktober 16, 2016 at 7:38 pm

Al een tijdje liep ik mij te ergeren. Aan pubertjes. Aan volwassenen. Aan kids. Af en toe zelfs aan opa’s en oma’s met kleinkinderen. Maar ook aan NS/ProRail en aan de gemeente. En aan de Rova uiteraard. Ik weet niet of dat allemaal terecht is, maar ik ergerde me wel. Waarom dan? Waaraan dan? Ik leg het uit. 

5 jaar geleden werd de nieuwe spoorbrug over de IJssel gebouwd bij Zwolle. De oude spoorbrug werd gesloopt en de oude spoorlijn ook. Maar een klein stuk werd ingericht door NS/Prorail als herinnering. Op een speciaal hoog gelegen deel (waar vroeger de spoorlijn liep naar de oude brug) aan de rand van park Het Engelse Werk. Mooi plekkie. Ik kom er erg graag. 

Er kwam een hek met een plaquette [Spoorweg 1884-2011]. Er kwam een betonnen vloer, een trap omhoog, twee bankjes. Ideaal om lekker te zitten. Vrijwel de hele dag zon. Mooi uitzicht. Uit het zicht. Ideaal voor families met kids (treinen kijken), (hang)jongeren, verliefde stelletjes, etc. Er kwam van alles… behalve een afvalbak! Daar zit m’n ergernis. 

Park Het Engelse Werk is hartstikke schoon. De Rova (afval/vuilnis etc) onderhoudt het goed in opdracht van gemeente Zwolle. Er staan veel bankjes en elk bankje heeft een afvalbak. Zwerfvuil is er nauwelijks. Behalve op de verhoging bij de spoorlijn! Daar ligt altijd zwerfvuil. Daar wordt niks aan gedaan. Af en toe ruim ik wat op. Maar de dichtstbijzijnde afvalbak is een eind lopen en je wilt ook niet alles met je handen aanpakken. Plus je blijft bezig met ’n Zwerfie per dag.

Nieuwe IJsselbrug bij Zwolle

Wat er ligt? Complete McDonalds tassen met bijbehorende restafval. Bierblikjes, sigaretten doosjes, lege marihuana zakjes, blikjes energiedrinks, flesjes sportdrank, chips- en snoepzakken, plastic picknick spullen, vruchtendrank pakken, colablikjes, papieren zakdoekjes, etc.

Laatst was ik het zat. Contact gezocht met gemeente Zwolle & Rova. Afvalknijpers gevraagd en uiteindelijk ook gekregen (met vuilniszakken, handschoenen erbij). Deze week lekker aan het opruimen geweest. Veel zwerfvuil is al exit. De komende (vakantie) week ga ik nog een keer, samen met de kids. Dan is alles weg. 

Eerste volle vuilniszak met Zwerfies!

Daarnaast heb Rova/gemeente de tip gegeven om één afvalbak te verplaatsen. Vanuit het park (daar staan er heel veel) naar de verhoging bij het spoor. Dan komt er géén extra bak bij, maar is het wél effectiever verwacht ik. 

Benieuwd of ze het oppakken. Tot die tijd gaat deze papa gewoon regelmatig het zwerfvuil van anderen opruimen. Met of zonder hulp van m’n kids. Zelf opruimen is veel beter dan me blijven ergeren. Ik kan het immers ook gewoon zelf actief oppakken. Had ik eerder moeten doen. Actie helpt meer dan (lichte) “frustratie”. 

Dus: gewoon lekker het park in met een stok en een lege zak op jacht naar Zwerfies: Prik ik heb je! 

** Henk Boshove | 16 oktober 2016 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online **

Apple’s met Peerby’s vergelijken

In gewoon doen!, Kinderen, verwonderen, vrijwillig on november 22, 2015 at 10:53 pm

In een tijd waarin veel mensen kapitalen uitgeven aan gadgets en apparaten van aansprekende merken met veel uitstraling (en hoge kosten) kun je ook zaken simpeler regelen.

De deeleconomie maakt het mogelijk om steeds vaker en beter heldere keuzes te maken. Keuzes wanneer je iets wilt bezitten en wanneer je alleen maar iets (tijdelijk) wilt gebruiken. Bij ons thuis kiezen we nog steeds regelmatig voor bezit. Maar we ruiken ook steeds vaker aan delen.


We lenen regelmatig onze auto uit via snappcar. We ruilen soms zaken en diensten via Lets Zwolle. We doen af en toe een transactie in lokale Zwolse valuta ( de PeperMunt). En we doen sinds een tijdje ook wat inleen/uitleen zaken – met spullen die je af en toe nodig hebt – via Peerby. Leuk om zo te experimenteren.

Op het gebied van uitlenen via Peerby staan onze statafels op 1. Die zijn al best vaak uitgeleend. Aan de andere kant was wat wij leenden nog vrij beperkt. Maar daar is dankzij onze jongste veranderingen gekomen. Hij is actief geworden en gebruikt ons om een film of speelgoed te regelen via Peerby. Dat lukt niet altijd. Maar vorige week had hij een deal.


Hij heeft via Peerby voor een maand een skelter in gebruik. Hij is er heel erg blij mee. Achteraf bleek dat we elkaar – als uitlener en lener – ook nog kennen. Dat maakt het extra leuk. We gaan eens kijken hoe lang hij die skelter leuk vindt. Hij trapt er nu flink op.

Die deeleconomie komt zo voetje voor voetje ons leven binnen. Goed voor ons, goed voor onze kinderen. Samen verwonderen over nieuwe ontwikkelingen. Maar ook gewoon doen. Steeds meer bewust zijn wat je koopt, gebruikt, deelt. Steeds vaker vergelijken en kiezen. Maar nog niet bij alles. Apple’s met Peerby’s vergelijkendat lukt nog niet altijd 

** Henk Boshove | 22 november 2015 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online **

Laatste keer… Afscheid

In Kinderen, natuur, vrijwillig on juni 21, 2015 at 9:18 pm

Voor alles is er een laatste keer. Dus ook voor iets waar ik elk jaar naar uitkeek. Waar ik als ouder elk jaar ook zelf weer rode wangen van kreeg. Zoiets deed ik deze week voor het aller- allerlaatst. Helaas! 

Jaar in jaar uit gaan de kids van de Geert Grote School in Zwolle met schoolreisje niet naar een pretpark of naar ander kant-en-klaar vermaak. De ouders maken elk jaar samen een pretpark in het bos voor de kids. Aan de hand van één centraal thema bedenken en maken ouders voor drie leeftijdsgroepen allerlei activiteiten.  ’s Ochtends vroeg zetten ouders alles klaar in het bos. Andere ouders begeleiden de kids langs de activiteiten. Weer andere ouders zorgen voor ontvangst, afscheid en (gezond) eten & drinken voor de honderden kids & ouders. ’s Middags storten de groepen 3/4 zich nog op het douane spel. De groepen 5/6 razen door het bos met levend stratego. 

Op één jaar na was ik er vanaf 2003 elk jaar bij. Elk jaar dolle pret. Soms tot diep in de laatste nacht nog bezig met een activiteit of verkleedkleren. Ik had het voor geen goud willen missen. De mooiste dag van het jaar voor kids & ouders. Gewoon in een groot bos met veel creativiteit en inzet.  

Wat waren er veel leuke dingen. Tokkelbaan door bomen, bootje varen, zeephellingen, kofferraces, schilderen, schieten met pijl en boog, theater, liedjes schrijven & zingen, poppenkast, wetenschappelijke proeven, dans & muziek acts, hindernisbanen. Schminken. Sponzen gooien op ouders. Complete make-overs. Kids die samen circus acts bedenken en uitvoeren. Teveel om op te noemen.

Ik zal de schoolreisjes nooit vergeten. Mooie herinneringen. Zoals die keer dat een brandweerauto opdook – die iedereen natspoot. De keer dat we de avond voor het schoolreisje in het bos wigwam skeletten bouwden – en helemaal lekgeprikt werden door muggen. De keer dat het verschrikkelijk warm was – en er een spontane afterparty ontstond bij het zwembad. 

Ook de verkleedpartijen met veel juffen/meesters/ouders zal ik niet snel vergeten. Ik was er zelf de laatste jaren onder andere als roze Elvis, monnik, sjeik en gospel indiaan. Heerlijk. Daarvoor? Ook verkleed. Maar helaas heb ik er nauwelijks meer foto’s van. Moeten ergens zijn. Maar waar?

Heb veel ouders & leerkrachten beter leren kennen door de schoolreisjes. Super mooie creativiteit en samenwerking gezien tussen school en ouders die hun vrije tijd erin staken. Maar vooral: enorm genoten door de jaren heen van de duizenden rode wangen en glinsterende ogen van al die kids.Al die keren dat je eigen kids ’s avonds thuis niet uitgepraat raakten over wat het leukst was tijdens schoolreisje. Onbetaalbaar wat er op zo’n dag werd neergezet. Gewoon lekker buiten in het bos in plaats van in een druk pretpark of dierentuin. Ook onbetaalbaar om er zo vaak bij te kunnen zijn. 

Ik zat afgelopen donderdag avond lekker moe op de bank, na een dag buiten in het bos met drie bussen vol kids. Lekker zitten en terugdenken aan het schoolreisje van die dag. Terugdenken aan die van voorgaande jaren. Het waren dagen met een driedubbel gouden randje. Laatste keer… Afscheid. 

Plasje doen

In gewoon doen!, Kinderen, Politiek, vrijwillig, Zwolle on maart 22, 2015 at 10:47 pm

Vorig jaar een record. Meer dan 325.000 mensen deden in 2 dagen tijd mee. Dit jaar een iets lagere score: circa 300.000 verdeeld over twee dagen. Dat zijn toch echt wel grote aantallen mensen. Maar op een totaal van circa 16,9 miljoen Nederlanders is het percentage dat meedeed beperkt. Nog geen 1% per dag. 

Ik heb het over NLDoet. Een mooi landelijk initiatief waarbij twee dagen lang vrijwilligerswerk gestimuleerd wordt. Een landelijk project, gesteund door het Oranjefonds. De leden van het Koninklijk Huis doen ook elk jaar mee, prinses Beatrix voorop. Dat genereert prima media aandacht. 

Ik heb samen met m’n jongste zoon ook dit jaar weer heerlijk van 9 tot 2 lopen klussen. Hij stond om 6.45u al naast m’n bed. “NLDoet vandaag Papa! Opstaan!” We hebben samen met een grote groep Zwollenaren de speeltuin bij een wijkcentrum opgeknapt. Ondanks de regen en hagelbuien veel werk verzet. Mooi! 

[foto Michiel Bilstra]

In Zwolle deden in twee dagen tijd 450 mensen mee. Op basis van 120.000 inwoners kom je dan uit op circa 0,2% per dag. Dat is fors lager dan het landelijke percentage. Komt dat omdat we hier al zoveel vrijwilligerswerk doen? Of leeft NLDoet hier gewoon minder? Volgens mij kan er in Zwolle wel een schepje bovenop. 

In vergelijking met andere gemeenten wordt in Zwolle vanuit de politiek weinig open support en aandacht aan NLDoet gegeven. Maar elke partij wil meer participatie en streeft naar ‘iedereen doet mee’. Daar ligt dus nog een mooie kans om mee te doen. Maar ook het aanbod aan NLDoet klussen moet groter en gevarieerder (inhoud & aanbieders). Daarmee kun je vervolgens weer meer organisaties en inwoners verleiden mee te doen.

Maar eens nadenken wat we hieraan kunnen doen in Zwolle. Is vast iets leuks voor te bedenken. Ik ga hierover binnenkort nog maar eens een plasje doen…

Laat – Die – Handjes – Wapperen!

In Eten & drinken, Familie, gewoon doen!, Kinderen, Netwerken, vrijwillig, Zwolle on november 16, 2014 at 6:39 pm

De Feestdagen komen eraan. Voor veel mensen gaat dat gepaard met feestjes, lekker eten en drinken, vakantie & gezelligheid. “It’s the most wonderful time of the year” zo wordt het in liedjes bezongen. Maar die feestdagen hebben helaas ook een keerzijde. Mensen met weinig geld hebben het extra zwaar in december. Financieel & emotioneel. Hoezo mooie, feestelijke tijd?

In Zwolle spannen wij ons elk jaar in om Zwollenaren in zwaar weer te helpen. Er is jaarlijks een Kerstdiner in de WRZV hallen. Ook regelen veel Zwollenaren samen een mooi kerstpakket voor mensen die dat hard nodig hebben. Geen kerstpakket met frutsels en franje. Gewoon praktisch en lekker! Veel gezond eten en iets lekkers voor volwassenen en kids. Maar ook zeep, waspoeder, tandpasta, oliebollen en kortingsbonnen. Als het kan ook een boek of spel er bij.

IMG_3577.PNG

De centrale organisatie en coördinatie van de actie vindt perfect plaats door Kerst Zwolle Dat is de overkoepelende organisatie onder aanvoering van Jan de Beer, waar vrijwilligers maandenlang keihard werken aan de actie. Petje af! In Zwolle hebben wij vorig jaar met veel vrijwilligers en veel lokale steun zo kerstpakketten gemaakt voor circa 850 personen/gezinnen. Naast andere acties werden ook boodschappen ingezameld bij vier supermarkten (C1000, Jumbo, AH).

In aanvulling op de supermarkten die vorig jaar meededen hebben recent alle 8 Jumbo supermarkten besloten mee te doen. Op 12 en 13 december mag Kerst Zwolle bij 10 (in plaats van 4) supermarkten inzamelen. Fantastisch. Door deze grote uitbreiding zijn wel véél extra vrijwilligers nodig. Extra handjes! Afgelopen week is nagedacht hoe dat kan worden geregeld. In overleg met Kerst Zwolle heb ik alvast enkele vrienden, relaties en bekenden gevraagd om teams bij elkaar te brengen voor de inzamelactie. De eerste resultaten zijn mooi.

In Holterbroek zamelen wij in met Rotary Zwolle Noord. Gemeente Zwolle – ideeënmakelaar Marijke Sterkenburg trekt de kar – pakt met 2 teams Assendorp en Kamperpoort op. Henriette Hultink en Ferna Jalink maken hun eigen Westenholte met succes enthousiast. In Stadshagen is Arjan Broer druk bezig hulptroepen te verzamelen. Gooitske Zijlstra doet datzelfde voor Centrum/Kamperpoort. Byrge Leeuwangh brengt zijn straat op de been voor Dieze Oost. Ook mijn kids doen net als vorig jaar weer mee. Ze staan al in de startblokken. “Het is mooi om anderen te kunnen helpen Papa”. Zo is het.

IMG_3578.JPG

Mooie snelle resultaten, zo gaat dat in Zwolle. Maar er zijn véél meer handjes nodig. Zo’n kans moet benut worden. Op de mooie nieuwe site van Kerst Zwolle staan de inzameldagen bij supermarkten nu online. De werving in heel Zwolle is begonnen. De site is zo goed opgezet dat aanmelden in een paar minuten is geregeld. Snel even HIER aanmelden dus voor 2 uur inzamelen! Echt geen tijd? Help dan als je kunt door boodschappen te geven of een kleine financiële bijdrage te leveren. Alles helpt.

Kom op Zwolle: geef net als honderden andere Zwollenaren twee uur van jouw tijd aan Kerst Zwolle en maak de Feestdagen voor iedereen in Zwolle feestelijker. Want Zwolle zijn we samen. Samen maken we Zwolle nog mooier!

Laat – Die – Handjes – Wapperen!

••••••••••Woon je niet in Zwolle? Jammer natuurlijk 🙂 …maar niet te lang getreurd! Kijk dan wat jij kunt doen voor jouw eigen buren, straat, buurt, wijk, dorp of stad. Daar zijn vast initiatieven waar je bij aan kunt haken. En anders begin je gewoon lekker zelf een (klein) nieuw initiatief. Maakt niet uit wat. Iets kleins van jou is van groot belang voor een ander••••••••••

Mee(r)doen

In De Ondernemer, gewoon doen!, omdenken, Politiek, vrijwillig on februari 5, 2014 at 6:24 am

We zeuren in Nederland over de Olympische Spelen in Sotsji, over hoge btw en accijns, over de regering, over werkloosheid, over pensioenen en veel meer. We zeuren in Zwolle over de zondagsopenstelling van supermarkten, over fietsrotondes, over de knip in Stadshagen, over daklozenopvang, over leegstand van winkels/kantoren en veel meer.

We zeuren eigenlijk over vrijwel alles. Zeuren: een echte Nederlandse hobby.

Ik vind dat zeuren prima, zolang er ook maar concrete actie wordt ondernomen. Zodat we zaken verbeteren of oplossen. Het lijkt echter alsof we in Nederland zeuren belangrijker vinden dan (zelf) iets doen. We verspillen er verschrikkelijke veel tijd en energie mee. Ik verwonder mij er steeds meer over. 

Waar ik mij ook over verwonder dat is de politiek. Die zeuren soms, maar leuren vooral. Offline maar zeker ook online op social media is het tijdperk van de stemmen wervende (aspirant) politici helaas weer aangebroken. De gemeenteraadsverkiezingen (19 maart) komen er aan! Er wordt enorm veel (vrijwilligers)tijd besteed aan de politieke partijen zelf en nog veel meer aan campagne voeren voor verkiezingen. Is dat nog wel van deze tijd?

Bij elke verkiezing zijn duizenden mensen in Nederland maandenlang bezig met het aan de man en vrouw brengen van partijprogramna’s, standpunten, oneliners, idealen, lijsttrekkers, kieslijsten, proefballonnetjes, etcetera. De zwevende kiezer wordt overal gezocht. Op straat, op radio en TV, met websites, op social media, met folders, posters en persoonlijke gesprekken. Alles voor een goede verkiezingsuitslag. Na verloop van tijd is elke potentiële kiezer dat politieke gedoe he-le-maal zat. Die campagnes duren te lang.

Ik snap het belang van politieke partijen. Ik snap dat naast idealen ook een goede plek op de kieslijst aantrekkingskracht heeft. Ik snap heel goed dat je inzetten voor politieke doelen van (maatschappelijk) belang is voor Nederland. Ik snap dat er mensen zijn die campagne voeren ook echt leuk vinden (contact met kiezers, goede gesprekken, teamwork). Ik snap uiteraard ook het belang van een goede politieke campagne. Daar heb je vier jaar lang profijt van. Ik snap het. Sterker nog… ik vind politiek leuk en erg interessant en ik heb veel respect voor iedereen die zich er voor inzet.

20140206-100113.jpg

Maar toch. Maar toch. Mensen die actief zijn in de politiek steken er wel héél erg veel tijd in. Vele honderdduizenden uren. Er zou in Nederland zo veel meer mogelijk zijn als een groot deel van die duizenden uren niet meer worden ingezet voor de politiek en de daarmee gepaard gaande (veelal) indirecte maatschappelijke doelen. Denk je eens in wat er mogelijk is als een (groot) deel van die uren extra wordt ingezet voor de vele concrete maatschappelijke doelen en hele urgente maatschappelijke problemen die Nederland kent…

Kan dat? Natuurlijk kan dat. Anders organiseren! Omdenken! Kantelen! Als we nu eens gewoon de interne politieke partij werkzaamheden beperken tot twee maanden per jaar. Als we nu eens het politiek campagne voeren voor elke verkiezing beperken tot twee weken per verkiezing. Maak het lekker kort en super intensief. Zullen we dat gewoon afspreken (en doen)? Zou dat iets zijn Nederland? Is dat een idee Zwolle?

Dan kunnen de Leden van de Tweede Kamer gewoon een maand (of twee) per jaar langer hun werk doen. Gewoon doorwerken in plaats van campagne voeren in elke stad, in elke provincie, voor elke verkiezing. Dan kunnen gemeenteraadsleden en statenleden zich gewoon blijven richten op moeilijke lokale/regionale dossiers. Gewoon lekker doorwerken.

Dan kunnen al die vele duizenden politiek actieven in Nederland een groot deel van de bespaarde tijd besteden aan vrijwilligerswerk, aan mantelzorg, aan concrete projecten. Aan al die zaken die keihard zitten te springen om méér inzet van méér Nederlanders. Zou dat wat zijn? Lijkt mij wel wat.

Maar ach, wat zit ik nu toch te zeuren en met mijn boodschap te leuren. Ik stop er nu mee en ga weer gewoon weer lekker verder met mijn vrijwilligerswerk in Zwolle. Want dan weet ik zeker dat wat ik doe meteen helpt, meteen iets oplevert. En jullie? Wil je blijven zeuren en leuren? Dat kan. Gewoon doen. Ik gun jullie die hobby!

Wil je lekker blijven zeuren en leuren maar ook mee(r)doen? Kan ook! Ga dan naar http://www.zwolledoet.nl en vind het vrijwilligerswerk dat bij jou past!

—————————————————–

Dit blog heb ik geschreven voor De Ondernemer, regio Zwolle. Samen met enkele andere ondernemers schrijf ik daar af en toe een blog. Onderstaand de link naar dit blog op de site van “De Ondernemer” waar je meer leuke blogs kunt lezen.

http://deondernemer.nl/regionieuws/661148/Meerdoen.html

Wie niet gezien is, die is WEG!

In gewoon doen!, ideeën - innovatie, leadership, vrijwillig, Zwolle on november 22, 2012 at 7:19 pm

Wie niet weg is, is gezien! Dat was vroeger een leuk kinderspel. In het bos, in het park, in de buurt, in de straat. Verstoppertje spelen. … Heerlijk. “Wie niet weg is, is gezien. Ik Kom!”. Tegenwoordig is het vaak andersom. “Wie niet gezien is, die is weg!”

Iedereen wil tegenwoordig overal en altijd gezien worden. In de politiek, bij praatprogramma’s op TV en radio, op social media, op websites (soms anoniem), op het werk, tijdens de studie, tijdens vergaderingen, etc. Letterlijk of figuurlijk in the spotlights. Je mening roeptoeteren, profileren, credits opeisen, commentaar geven op van alles en nog wat. Wat zijn we daar druk mee. Als je niet gezien wordt dan overleef je niet, dan ben je er niet. Dan ben je weg.

Verstoppertje op een onbewoond eiland

[Cartoon Verstoppertje www.saltooo.be]

Maar niet overal willen mensen gezien worden. Bij clubs, verenigingen, maatschappelijke projecten, organisaties in de zorg, bij goede doelen, maatschappelijke organisaties, scholen. DAAR is het niet dringen. DAAR is vaak een schreeuwend tekort aan mensen. DAAR zijn mensen die gezien willen worden (kar trekken, handen uit de mouwen, aanpakken) schaars. Het moderne verstoppertje spelen vindt DAAR plaats. We hebben het over vrijwilligerswerk. Maar omdat ik dat een rotwoord vind, ga ik dat woord verstoppen en inruilen voor: Hartwerkers (hoe ik daar aan kom? Lees het hier).

ERG? Ja en nee. JA: Omdat het steeds problematischer wordt om Hartwerkers te krijgen, te inspireren, te behouden. Omdat door de economische crisis en bezuinigingen steeds meer zaken in handen komen van Hartwerkers. Hartwerkers zijn steeds harder zijn. Ze zijn een belangrijk bindmiddel. Het cement dat straten, buurten, dorpen, wijken, steden, heel Nederland bij elkaar houdt. NEE: Omdat juist het tekort aan Hartwerkers en de wrijving door het onjuiste omgaan met Hartwerkers zorgt voor het besef dat het NU echt anders moet. Door het slimmer aan te pakken kunnen we de koers van deze mammoettanker een paar graden verleggen. Dat lijkt weinig. Maar als je dat midden op zee doet, kom je uiteindelijk in een compleet andere haven aan. En dat is wat er moet gebeuren.

Veel organisaties die afhankelijk zijn van Hartwerkers denken nog in ouderwetse structuren, methodes, problemen en hopen zo op oude vertrouwde oplossingen. Maar dit sluit niet aan op wat er nu speelt, hoe mensen nu hun leven inrichten, wat mensen nu graag willen bereiken in hun (kostbare) vrije tijd. Het zorgt dus nu niet meer voor oplossingen. Mensen willen niet langer worden geconfronteerd met die eeuwige smeekbedes en standaard (ondoordachte) vragen om hulp. Hulp waarvan je weet dat je er bijna niet meer vanaf komt als je JA zegt. Één keer toezeggen en je zit er  jaren aan vast. Steeds weer gevraagd worden voor hetzelfde omdat je dat eerder hebt gedaan.

Steeds vaker wordt de verkeerde vraag gesteld, aan de verkeerde mensen, voor het verkeerde soort werkzaamheden, voor een te lange periode en op dagen/tijdstippen die zeer onaantrekkelijk zijn. Kortom, weinig kans op succes. Komt bij dat veel nieuwe Hartwerkers die JA zeggen zich in bestaande organisaties/structuren geconfronteerd zien met een “oude garde”. Mensen die zijn vastgevroren in hun doen & denken. Botsingen en verder ongemak (crisis!) liggen op de loer.

logo

[ kijk eens op http://www.ikkominactie.nl/ voor anders omgaan met Hartwerkers]

Kom op mensen, wees creatief en bedenk een andere manier om Hartwerkers te vinden, te verleiden, te boeien, kansen te bieden, te inspireren, ruimte te geven, optimaal hun kracht te laten benutten. Laat ze floreren, geef ze waardering en support. Laat ze genieten. Dan worden het ze hartwerker en superpromotor! Klinkt dit als een utopie? Is het niet. Het kan. Sterker nog, het moet!

Veranderingen zijn niet zo moeilijk te bedenken. Wel om ze te realiseren. Maar het kan. In Zwolle organiseren wij bijvoorbeeld als Hanzelab (www.hanzelab.nl / www.twitter.com/@Hanzelab) regelmatig sessies voor maatschappelijke organisaties. Zwollenaren met een zeer diverse achtergrond brainstormen samen over maatschappelijke vraagstukken. Altijd komen hierbij ook de Hartwerkers aan bod. Altijd komen er prachtige creatieve ideeën op tafel hoe je anders om kunt/moet omgaan met Hartwerkers. De sessies leveren altijd heel veel energie op. Voor de deelnemers (zelf ook Hartwerker tijdens zo’n sessie), voor de maatschappelijke organisatie voor wie wij de sessie organiseren. Ook voor ons als Hanzelab. Energie heb je nodig om dit soort taaie vraagstukken aan te pakken. Iedereen kan dat. Gewoon doen!

Samen kunnen we deze stappen prima zetten. Niet met z’n allen tegelijk. We hebben voorlopers nodig. Slimme mensen en organisaties, die met slimme initiatieven met lef het voortouw nemen. Die laten zien, horen, voelen aan anderen WAAROM we het op een andere manier doen. Die laten zien WAT het belang daarvan is. Die laten zien HOE het kan. Die duidelijk maken waarom het navolging verdient. Slimme Hartwerkers die niet wegduiken, die zich niet verstoppen.

Hartwerkers die zich laten zien. Die leiderschap laten zien. Die andere Hartwerkers of mensen die dat graag willen worden de kans geven zich te laten zien. Dat is keihard nodig. Mensen die dat niet zien, zijn immers weg als (potentiële) Hartwerker en komen misschien ook nooit meer terug. Verstoppen zich voor de rest van hun leven. “Wie niet gezien is, die is WEG!”

Volgens mij kunnen wij ons dat niet veroorloven. Zonder Hartwerkers staat alles stil. Ik hoor graag hoe jullie hier over denken (reacties zeer welkom)!

Nooit meer vrijwilligerswerk – we hebben een WINNAAR!

In ideeën - innovatie, social media, vrijwillig on mei 7, 2012 at 11:12 pm

Vorige week schreef ik een blogje over vrijwilligerswerk. Vrijwilligerswerk… dat is iets dat ik al heel lang doe. Graag doe zelfs. Op allerlei fronten. Vrijwilligerswerk vind ik belangrijk. Sterker nog, het is belangrijk. Want zonder vrijwilligers en vrijwilligerswerk staat Nederland stil. Doodstil. Worden we een akelig, kil land. Een land waar veel mensen niet meer fatsoenlijk kunnen leven.

Nu ben ik een fan van vrijwilligerswerk – om te doen. Maar niet van het woord zelf. Dat vind ik een rotwoord. In mijn blog van vorige week heb ik uitgelegd wat mijn redenen daarvoor zijn. Hoezo “vrijwillig”? Hoezo “werk”? Bah. ROT woord. Hier de link naar dat blogje: https://henk038.wordpress.com/2012/05/04/vrijwilligerswerk-wat-een-rot-woord/

Ik heb dan ook gevraagd of jullie mij een ander woord kunnen geven voor “vrijwilligerswerk”. Ik kreeg veel reacties. Mooi hoe dat gaat op social media. Vier dagen lang reacties van allerlei mensen. Reacties die ik soms wel had verwacht (burgerparticipatie,  goeddoenener, vrijwillige inzet, etc), maar ook onverwachte reacties (wereldmanager was wel een leuke in die categorie). Maar tot gistermiddag zat de ECHTE reactie er nog niet bij.

[afbeelding: boomerang / jeroenb]

Tot ik gisteren via twitter een reactie kreeg van Loes Visscher (@loes_visscher). Ze gaf mij een alternatief dat aansprak. Sorry, dat MIJ aansprak. Want misschien vinden anderen (jullie?) het wel helemaal niets. Loes gaf mij met het woord “HARTWERKER” (en ja, dat is bewust met een T en niet met een D). Ik was meteen verkocht. Weliswaar nog steeds een woord met WERK erin. Maar de combinatie met HART verzacht het voor mij enorm.

Ik ben over. Vanaf nu hou ik mij niet meer bezig met “vrijwilligerswerk”. Ik ben ‘Hartwerker’ geworden. Dat zal ik blijven doen, waarschijnlijk tot mijn dood, tot mijn hart het begeeft. Hartwerker… voor dat wat je belangrijk vindt, voor dat wat noodzakelijk is. Hartwerken, voor dat waar je passie zit. Hartwerker!

Dus de cappuccino met taart voor het beste alternatief is voor Loes. Dat had ik beloofd. Ik hoop dat jullie het een mooi woord vinden. Hoor graag jullie reacties!

VrijwilligersWerk – wat een rot woord!

In ideeën - innovatie, vrijwillig on mei 4, 2012 at 12:27 am

Iedereen weet dat clubs, verenigingen, stichtingen, goede doelen het hartstikke moeilijk hebben om mensen te houden en te vinden die vrijwilligerswerk willen (blijven) doen. De vrijwilliger ‘oude stijl’ is aan het uitsterven of is in de stad niet goed vindbaar. De ‘nieuwe’ vrijwilliger wil wel vrijwilligerswerk doen. Maar wel graag met een heel andere frequentie, inhoud en manier van (samen)werken. En niet 20 jaar achter elkaar. Een heel andere invulling dan clubs, verenigingen, stichtingen, goede doelen gewend zijn.

Toch zijn er heel veel mogelijkheden om ook in de huidige tijd en met de nieuwe lichting vrijwilligers (welke generatie dan ook) heel veel en goed vrijwilligerswerk te verrichten. Als je maar niet meer denkt vanuit taken en verplichtingen maar vanuit kennis/ervaring en flexibel verbinding zoeken op inhoud dan is er heel veel mogelijk. Het vraagt wel een omschakeling bij organisaties die in belangrijke mate afhankelijk zijn van vrijwilligers. En het vergt een totaal andere benadering en focus. En een geheel andere manier van werken. Maar daarover gaat deze blog eigenlijk niet.

Deze blog gaat eigenlijk over de term vrijwilligerswerk (sorry dat ik hiervoor even werd afgeleid). Wat een rot woord vind ik dat. Ouderwets klinkt het en al helemaal niet interessant. En eigenlijk KLOPT de term ook helemaal niet. Hoezo Vrijwillig? Hoezo Werk?

Als ik naar mijzelf kijk dan klopt het wel dat ik mijn vrijwilligerswerk (laten we het toch maar even zo noemen) niet doe omdat het ‘moet’ van anderen. Ik krijg er ook niet voor betaald. Niet in geld. Maar vrijwillig? Het MOET van mezelf. Omdat ik weet hoe ontzettend belangrijk het is. En eigenlijk MOET het ook wel, omdat anders veel dingen niet meer kunnen. Zonder vrijwilligers light alles plat. Zijn er bijvoorbeeld geen sportclubs meer voor jou en je kinderen. Kunnen scholen niet meer functioneren. Bejaarden liggen te verpieteren in hun bed. Openlucht zwembaden sluiten. Geen speeltuinen meer. Filmhuizen doen de deuren dicht. De Elfstedentocht gaat nooit meer van start. Zieken worden niet meer bezocht. Wikipedia wordt niet meer aangevuld. Geen bevrijdingsfestivals meer. Het Rode Kruis gaat plat. En ga zo maar door. Dus als je vindt dat allerlei zaken belangrijk zijn, dan MOET je wel meedoen. Dus vrijwillig? Nee!

En dan dat WERK? Hoezo vrijwilligerswerk? Ik heb nog nooit ook maar één moment het gevoel gehad dat ik bij het verrichten van allerlei vrijwilligersactiviteiten (en dat doe ik al heel lang) aan het WERK was. Achter de bar staan bij de voetbalclub om koffie te schenken en broodjes te smeren. Vlaggen bij het voetbalteam van je dochter of zoon. Een project helpen organiseren voor de rotary. Via Hanzelab een bijdrage leveren aan het Ronald McDonaldhuis of de daklozenopvang. Bestuurswerk doen voor Vluchtelingenwerk of de Vrijwilligerscentrale. Klussen voor NLdoet. Collecteren voor een goed doel. Wat leuks organiseren in je eigen buurt. Meefietsen met de klas van je kinderen voor een schoolbezoek aan de bioscoop, etc. Dat is toch geen WERK? Tenminste, zo heb ik dat de afgelopen jaren nooit gevoeld. Momenteel heb ik noodgedwongen mijn activiteiten even wat moeten afbouwen, maar ik hoop volgend jaar weer meer te kunnen doen.

Volgens mij dekt de vlag de lading niet zo goed en de term is ook wat achterhaald in mijn ogen. Mijn vraag dus aan jullie… kunnen jullie niet een veel leukere, pakkende, fun, 2.0 term bedenken die we vanaf nu kunnen gaan gebruiken in plaats van het rot woord ‘vrijwilligerswerk’? Wees innovatief. Wees creatief. Denk na. Kom maar op met die leuke ideeën. Je hoeft natuurlijk niet mee te doen. Het is vrijwillig. Vindt je het leuk om mee te denken? Dan aan het werk!

Als jij de leukste term aanreikt trakteer ik op goede cappuccino met lekker gebak in Zwolle. Vrijwillig. Zou dat werken? Ben benieuwd!

%d bloggers liken dit: