Henk038

Archive for the ‘wandelen’ Category

Één keer per week. Fijn.

In Familie, Geluk, Kinderen, natuur, Ouders, wandelen, Zwolle on september 10, 2017 at 9:35 pm

Vanochtend: Vroeg opstaan. Eerst koffie drinken en op kousenvoeten door het huis. Vervolgens zachtjes de deur achter ons dicht trekken. Heel zachtjes.. zodat we thuis niemand wakker maken. Het is nog stil in huis en stil in Zwolle.

Één van onze kids zit momenteel in Frankrijk met school. De andere twee slapen nog lekker. Die redden zich wel. Wij ook. Wij trekken onze stevige wandelschoenen aan en gaan naar buiten. Veel te mooi weer om binnen te zitten. Want na dagenlang regen (moesson!) is het droog én schijnt de zon. Het strijklicht valt tussen de bomen door naar beneden. Meer redenen om je blij te voelen zijn niet nodig.

Vanuit ons huis lopen we zo het eeuwenoude park het Engelse Werk in. Aan de rand van de stad Zwolle en aan de rand van de IJssel. Prachtige natuur. Oase van stilte op de vroege zondagochtend. Één van de mooiste (openlucht) monumenten van Zwolle. Het is hier elke dag open Monumentendag!

We lopen door park en bos. Langs vijvers met meerkoeten en eenden. Daarna richting de IJssel. Langs de nieuwe hoogwater geul struinen we door de natte uiterwaarden waar overal zwaluwen vliegen. We staren over de rivier en zien boten varen. We luisteren naar vogels en verbazen ons over de strakblauwe lucht. In de verte horen we de kerkklokken van Hattem luidden. Hand in hand op pad.

Op de heenweg is er buiten nog bijna niemand actief. Stil. Als we teruglopen is de natuur inmiddels volgelopen: met wandelaars, fietsers, wielrenners, hardlopers, mountainbikers, hondenuitlaters etc. Niet meer stil. Maar dat maakt niet uit. Zij de natuur in. Wij weer terug naar huis. In onze tuin is volop zon en stilte.

Als we weer thuis zijn ruikt het huis naar versgebakken broodjes. We krijgen een kus & knuffel van onze jongste. Het espressoapparaat zorgt zonder te klagen voor een nieuw rondje koffie. Zondag. Één keer per week. Fijn.

** Henk Boshove | 10 september 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

Advertenties

Nooit een medaille 

In Kinderen, onderwijs, wandelen, Zwolle on juni 18, 2017 at 9:39 pm

Mijn vrouw en ik zijn er vrijdag mee geconfronteerd. Na een loopbaan van 10 jaar zijn we zomaar opeens afgedankt. 10 jaar trouwe dienst eindigde zo voor ons tweeën vrij abrupt. Geen complimentjes. Geen afscheidsspeech. Geen cadeaus. Geen bloemen. Geen bedankjes. Niks. Helemaal niks. Afgeserveerd. Over en uit. Toch voelt dat best lekker. 

De afgelopen 10 jaar mochten we jaar in jaar uit een week lang rondjes lopen om Zwolle. Alle hoeken hebben we gezien. Soms liepen we 5km en dan weer 10km. Elk jaar liepen er meer mensen mee. Dit jaar 9.000 (!!) kinderen en daarbij heel véél ouders en juffen/meesters. Dat moest natuurlijk een keer misgaan. Dat gebeurde dus vrijdag. We liepen onze laatste Avondvierdaagse. Vanaf komend jaar zijn we er niet meer bij. Einde loopbaan!

10 jaar lang soms lopen. Soms rennen, vaak slenteren. Soms gruwelijk lang wachten. Soms blaren. Soms jengelende kids. Soms enkele vervelende ouders. Soms kids die net zo irritant waren als hun vervelende ouders Soms regen (maar vaak zon). Soms irritante organisatoren. Jarenlang een te lang durend defilé. Het schoot vroeger niet op (nu beter). Plus al die kids volgehangen met snoep is ook niet mijn ding. En oh ja.. een week lang ’s middags haasten met eten en een week lang kids met korte lontjes thuis (veel te weinig slaap) was ook niet altijd leuk. Maarrrrrr……!

Maar meestal was het vooral gewoon heel errug leuk om te doen. Tenminste.. zodra je loslaat en ervan gaat genieten. Lekker bijkletsen met je eigen kids, met andere ouders (dat vooral!) & met leerkrachten. Je kids lekker buiten zien banjeren en genieten. Zelf lekker buiten lopen in de natuur ’s avonds. Kids die er enorm veel plezier aan beleven om nog langer samen te zijn met hun klasgenootjes. Mooi ook om naar ze te kijken als ze ’t niet in de gaten hebben…

Mooie traditie. Qua omvang misschien een beetje uit doorgeschoten hier in Zwolle (de grootste avondvierdaagse van Nederland), maar verder prima. De jongste gaat volgend jaar naar de brugklas. Geen avondvierdaagse meer. Daar zijn weer andere tradities. We nemen afscheid zonder pijn in ons hart. 10 jaar lang met de kids rondjes is meer dan genoeg. Klaar is klaar. Op één dingetje na dan.. waarom kregen wij als ouders nooit een medaille?

** Henk Boshove | 18 juni 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

Horizon Taal 

In Kinderen, Memories, natuur, wandelen on maart 12, 2017 at 10:31 pm

Het vlakke Nederland is het mooist als er mooie accenten zijn die juist afwijken van de vlakke uitgestrektheid. Die mij daarmee de natuur extra laten “zien” en anders laten ervaren. Dat vindt natuurlijk niet iedereen. Sommigen noemen het horizonvervuiling. In mijn achtertuin, de uiterwaarden van de IJssel bij Zwolle, heb ik drie “landmarks” die voor mij daar beeldbepalend zijn. 


Aan de ene kant (links) de prachtige grote boogbruggen over de IJssel. Blauw en rood in het landschap, als liggende reuzen. Aan de overkant van de IJssel de grote oude kerk van Hattem. Vaak donker. Als een alziend iets, dat over de horizon tuurt.  Aan de andere kant (rechts) de schoorstenen van de oude IJsselcentrale. Twee pijlers die je altijd ziet als je op de dijk bent. Drie mooie bouwwerken die de schoonheid van de natuur extra benadrukken. Vind ik dan.


Binnenkort is dat echter verleden tijd. De IJsselcentrale wordt gesloopt. Op 18 maart worden de grote schoorstenen opgeblazen. Denk dat mijn kids het super mooi gaan vinden om dat spektakel live te zien. Hun papa vind er geen zak aan. Ik kijk er niet naar uit. Ik ga dat gebouw en vooral die hoge schoorstenen nogal missen in “mijn” mooie vlakke uiterwaarden. Het wordt straks iets van vroeger. Een herinnering.


Vandaar dat ik deze week nog even extra goed naar de pijpen heb gekeken. Ik heb het even extra ingeprent op mijn netvlies. Uiteraard ook een paar foto’s gemaakt. Na volgende week zijn ze er niet meer. De stilzwijgende getuigen van een industrieel verleden wordt het zwijgen opgelegd. Ze zijn uitgesproken. Straks alleen nog maar Horizon Taal 


** Henk Boshove | 12 maart 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

Verstoppertje spelen, stiekem spieken

In gewoon doen!, Kinderen, verwonderen, wandelen, zien on februari 19, 2017 at 10:53 pm

Sommige dingen zijn er wel maar ook weet niet. Zie je iets niet terwijl het er wel is? Zie je iets dat er helemaal niet is? Soms spelen jouw ogen verstoppertje met je. Wij zijn gewoon niet zo goed in scherp zien. In echt scherp waarnemen. Daarom hebben goochelaars en illusionisten ook zo’n succes. Ze kunnen vrij gemakkelijk onze ogen bedriegen. Gewoon door onze aandacht af te leiden of door ons te laten denken dat we iets (wel of niet) zien.

Ik heb dat regelmatig in de natuur als ik wandel. De ene keer ben ik er helemaal bij en zie ik alles scherp. De andere keer zie ik met m’n verbeelding of kijk ik half. Denk ik opeens in het bos het Oog van Mordor [In de ban van de ring] te zien (foto hierboven). Of kom ik plotseling een oude verlaten speelgoed tank tegen (foto hieronder).

Bij onze kids heb ik dat af en toe ook. Omdat je ze goed kent kijk je soms te veel vanuit bekende patronen (in plaats van gewoon goed op te letten). Dan zie je niet scherp. Wat helpt? Gewoon regelmatig onbevangen naar je eigen kids kijken. Is veel fijner. Iets meer als buitenstaander naar ze kijken en iets minder als ouder. 

Dat geldt ook voor anderen die dicht bij je staan. Niet steeds ergeren aan allerlei dingetjes. Kijk nou eens echt goed. Dan zie je opeens weer de vele prachtige dingen in ze. Wordt je opeens niet meer afgeleid door dingen die steeds de eerste aandacht trekken. Dan zie je opeens de blikken afleidingsmanoeuvres EN de gouden kern. Die is veel mooier. Dus wat let ons.

Gewoon regelmatig echt kijken. Bij het dagelijkse samen “verstoppertje spelen”, stiekem spieken


** Henk Boshove | 19 februari 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 


Online Dieet!

In Kinderen, natuur, social media, wandelen on februari 13, 2017 at 5:28 am

Deze week was ik veel binnen. Beetje druk: Met mijn werk. Met afspraken. Met de kids & hun leerwerk. Met van alleszins nogwat. “Buiten zijn” schoot er een beetje bij in. Gelukkig woensdag nog wel een mooie lange wandeling gemaakt in de sneeuw. Dat was fijn. Dat wil ik het liefst elke dag. Zat er even niet in.

Ook de komende week zit ik vol. Met werkafspraken door ’t halve land. Met de kids helpen met school/leerwerk in de laatste week voor hun voorjaarsvakantie. Met een paar avondafspraken in de stad. Tussendoor moet er ook nog eten op tafel komen. Als ik er niet scherp op let, dan kom ik ook de komende week nauwelijks aan wandelen toe. 

Natuurlijk moet ik nu even extra hard aan het werk (er is veel werk doorgeschoven naar februari vanwege mijn Kilimanjaro tocht in januari). Natuurlijk hebben de kids in deze laatste schoolweek nog even extra support nodig bij projecten, repetities, toetsen, excursies. Maar ja…

 Zelf niet aan wandelen toekomen is natuurlijk echt niet de bedoeling. Wat is daarvoor de oplossing? Daar zat ik over na te denken terwijl ik buiten liep vandaag. Na enig nadenken lag de oplossing voor de hand. Gewoon zorgen dat ik minder online bent. 

Als je druk bent dan is het heerlijk om even online je netwerken af te lopen. Even wat bij te praten. Even wat foto’s of momenten te delen. Het nieuws binnen te halen, een spelletje te doen. Wat muziek te beluisteren of te bekijken. Maar ja.. je blijft zo snel (veel) te lang hangen hè. “Oeps.. zit ik al een uur als een zoutzak in mijn stoel op m’n telefoon te kijken?” JA!

Komende week zet ik mezelf strak op een online dieet. Na mijn werkafspraken, na huis/leerwerk met de kids, voor het eten koken… gewoon meteen schoenen – jas – handschoenen – muts pakken en gaan. Hup. Naar buiten. Want buiten is mooi, fijn, noodzakelijk (voor mij) en veel gezonder dan het scherm van m’n telefoon. 

Buiten First, Online Second (om even in Arjan Lubach termen te spreken). Zo gaat komende week eruit zien. Over een week heb ik weer ruimte mijn agenda. Tot die tijd? Online dieet!


** Henk Boshove | 12 februari 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online **

Eten in de Buik 

In Eten & drinken, Familie, Geluk, Kinderen, wandelen on januari 29, 2017 at 6:24 pm

Vorige week was het eten-eten-eten-eten. Zoveel er maar was. Mijn ontbijtje bestond uit: 4 koppen thee (met suiker), 2 kommetjes pap (met suiker), een wentelteefje (met jam), een pannenkoek (met suiker), een omelet, een gebakken worstje, wat bacon, tomaat/komkommer, mango of banaan & een kop koffie na. We aten de hele tent letterlijk leeg. ‘S avonds deden we dat gewoon nog een keer. De koks zorgden prima voor ons.

Maar ja, dat was op de Kilimanjaro. Elke calorie en elk stukkie suiker was erg belangrijk om jezelf fit & warm te houden & naar boven te komen. Deze week kwam ik weer thuis: dat was de eerste dagen nog wel flink aanpassen. Mijn maag was nog gewend aan die enorme porties eten. Maar mijn lichaam was inmiddels weer op zee niveau in Nederland (dat scheelt heel veel hartslagen) en ook weer in rust (dat scheelt heel veel calorieën). Dus HO HO HO buikje… even weer normaal doen. 

Gedurende de week lukte dat steeds beter. Steeds minder eten en steeds minder vaak een buik de luidkeels borrelde (de eerste dagen nog wel, soms al herrie om 5 uur ’s ochtends). De kids thuis moesten wel lachen om datgene wat ik allemaal at op die berg. Dat was dan ook een schril contrast met mijn bakjes yoghurt en mijn bordjes sla in de maanden voor vertrek (toen ik druk bezig was om af te vallen voor de Kilimanjaro tocht).
De berg was mooi. Maar ’t is ook heel fijn om weer thuis te zijn. Knuffelen met z’n allen. Verhalen delen. Stoeien & soms even flink in elkaars haren zitten. Hoort er allemaal bij. Als afsluiter van dit weekend zijn we even lekker met ons 5’en uit eten gegaan. Lekker op de fiets naar een simpel restaurantje dicht bij huis (Buik van Parijs in Zwolle). Net als op de berg gezellig samen eten. Nu echter niet tussen de vermoeide volwassenen maar tussen de (bijna) onvermoeibare kids. 

Zometeen de ogen dicht, lekker soezerig & warm, net als vorige week na ’t eten. Altijd een fijn gevoel. Dat is toch wel de simpele basis voor veel moois hè.. Zowel vorige week daar als nu hier: Warmte, rust, goed gezelschap en voldoende Eten in de Buik 

** Henk Boshove | 29 januari 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online **

Polle Polle! (Langzaam Langzaam)

In Familie, natuur, verwonderen, wandelen on januari 22, 2017 at 9:24 pm

Kan iedereen vanaf nu NOOIT meer zeggen dat de Kilimanjaro een wandelberg is?! Want wat was dat AFZIEN. Het was een geweldig mooie, bijzondere en zware expeditie in Tanzania voor onze groep. De hoogteziekte waar ik en de nodige anderen last van hadden speelde de hele week helaas een grote rol. Maar wat was het een geweldige ervaring!

Op de slotklim naar de top ben ik minstens 3 keer doodgegaan. Ik ben zelfs bijna teruggestuurd door Gids Baas Florence (“Appeltje Eitje” met flinke knipoog, dat waren zijn beste woorden Nederlands). MAAR… met behulp van de geweldige gids “AT” vond ik mijn derde en vierde leven. En haalde ik de hoogste top! Samen met bijna de hele groep! 

8 uur alleen gelopen achter de groep aan. Met koppijn, buikpijn en ontstellende vermoeidheid. Uiteindelijk kwam er weer energie. Uiteundelijk kwam ik net op tijd voor de groepsfoto op Stella Point. Bijna alle andere leden van onze groep waren er al! Wat een super boys & girls. Trots op ze!

Toen ik al op Stella point was toch ook maar doorgegaan – langs de immens mooie gletsjers – naar Uhuru Peak (5.895m). Ik was al door zoveel muren heengegaan …dat laatste uur kon er ook nog wel bij! 

Al voor Uhuru Peak knapte ik iets op. Kon ik weer een beetje genieten. Kon ik opeens weer denken aan foto’s maken. Heerlijk was dat. Genieten met een grote G. Dus optimaal om mij heen genoten op de top. Prachtig daar!

 Daarna als een speer “skiënd” over het gruis razendsnel weer 1200 meter naar beneden gegaan. Naar het kamp op 4.600m. DAT ging hardstikke goed, samen met mijn gids & buddy AT. 

Ik ben mezelf op tientallen manieren tegengekomen zoals nooit tevoren. Geen Appeltje Eitje die Kilimanjaro. Ik heb grote mannen zien huilen en kleine vrouwen zien jubelen (en omgekeerd). Ik heb geweldige mooie ontmoetingen en prachtige gesprekken gehad met mijn mede deelnemers. Maar ook met onze Tanzaniaanse gidsen. WAT EEN PROFESSIONELE TOPPERS! 

Vooral met de gidsen Mustafa en AT heb ik urenlang gesproken. Tijdens het lopen op de berg. Als zij mij inspireerden. Als zij in mij bleven geloven. Bij een kop thee in het kamp. Mooie gesprekken over hun en mijn leven. Prachtige herinneringen voor altijd. 

“We’re going Up and do this. Never give Up My brother”. My brother from another mother. Zo noemde AT (hij staat ook ook op de foto’s) mij uiteindelijk. Alles hebben we gedeeld in die 8 uur samen op de berg. Eerst in het stikke donker (op de slotdag begint de klim – niks wandelen – om middernacht), later in de schemering, at the end in de stralende zon.. omgeven door de mooiste gletsjers die ik ooit heb gezien! Want wat IS het daar mooi (en WAT een hel om er te komen). 

De omgeving van de Kilimanjaro is prachtig. De berg zelf ook. De mensen zijn fantastisch. Onze Basecamp038 groep ook. Mooie nieuwe ontmoetingen en prachtige mensen leren kennen. Wat een geschenk.

Ik ben zo blij als een kind dat ik weer beneden ben (4.000 meter afdalen in 30 uur tijd hakt erin kan ik je vertellen). Ben ook blij dat ik het met een prachtige groep mensen uit (regio) Zwolle heb mogen doen. Wat een verbondenheid en support onderling. 

Nu eerst uitrusten in de zon hier in Arusha. Met flink wat Kilimanjaro Bier en een hele warme douche met zeep! Nodig na een week niet wassen. En morgen? Morgen nog een dagje safari in de brandende zon. Daarna terug naar huis. Naar de vrieskou en schaatsende Nederlanders. Naar mijn gezin die ik best wel heb gemist daar in de eenzaamheid van de beklimming van de berg. Mijn partner en kids een Heule Dikke knuffel geven. Ik kijk er naar uit!

Het was “a hell of a week”. Ik zou de afgelopen week hier in Tanzania voor geen goud hebben willen missen. Tegelijkertijd.. ik zou het ook NOOIT weer willen doen. Never Ever. Punt uit. Vol verwondering denk ik nog wel eens na waarom ik ooit “JA” zei tegen dit avontuur.

Wat mij bij blijft naast alle mooie moeilijke zware momenten samen? Het motto van de hele week. Het motto dat ik voor altijd zal blijven onthouden. De woorden van onze gidsen. Polle Polle. Niet te snel. Denk aan waar je bent en waar je naar toe gaat. Geen westers tempo maar een verstandig tempo dat hier extreem nodig is door het tekort aan zuurstof. 

Zodat je komt waar je wilt zijn. Gezond omhoog en gezond omlaag: Polle Polle!! (Langzaam langzaam)


** Henk Boshove | 22 januari 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online **

Gewichtige zak(k)en 

In gewoon doen!, Kinderen, natuur, verwonderen, wandelen on januari 15, 2017 at 5:09 pm

We staan in de startblokken. We hebben de laatste zaken geregeld. We hebben de 1e dag doorgesproken en voorbereid met onze expeditieleider. We hebben ons verbaasd over het grote gezelschap aan locals dat met ons mee omhoog gaat. We zijn geacclimatiseerd. Kortom: we zijn er bijna klaar voor!

We hebben vanochtend het stadje Arusha verkend. Wat een bijzondere en soms ronduit smerige geuren. Wat een mooie kleuren. Wat gebeurt er veel op en langs de straat. Wat een hoop afgebouwde of vervallen gebouwen. Wat een wirwar op de weg. Interessant maar chaotisch. Dan is ons verblijf in Ilboru Safari Lodge een oase van rust. Aan de rand van het zwembad maakten we ’s middags de laatste grappen. De gezonde spanning neemt toe. Dat merken we allemaal.

Morgen begint het. Nu wordt het echt. Na maandenlang voorbereiden vertrekken we morgen om 8 uur naar het Arusha National Park. Daar starten we onze 7 daagse tocht naar de top van de Kilimanjaro. Maar eerst was er nog een allerlaatste klus. Alles inpakken (wat moet er veel mee voor 7 dagen!). Kiezen wat er in de Duffel of Rugzak mee omhoog moet de berg op. 

Dat is dus kiezen: *Wat laat je achter in het hotel? *Wat moet mee omhoog de Kilimanjaro op? *Hoe verdeel je voor de 1e dag kleren materiaal eten drinken over Duffel en Rugzak? En… *Wat trek je aan? Tijdens de eerste dag lopen we dwars door 20 graden temperatuurverschil. 

Het goed uitkomen met het gewicht is laatig. Normaal denk je daar niet over na. Nu zit iedereen in te pakken – gewicht meten – uitpakken – herorganiseren – opnieuw wegen – etc. Bij de Duffel lukte het mij uiteindelijk om PRECIES binnen de maximale 15kg te blijven. Helaas zit de dagrukzak op 10kg. Eigenlijkte zwaar, dus dat wordt extra zweten en happen naar zuurstof. Maar goed: we gaan het gewoon doen komende week! Samen de berg op en hopen dat we allemaal de top halen. 

Tussen de laatste dingen door zijn de meesten van ons ook nog aan het whatsappen / bellen / facetimen. Nu is er nog ietsjes verbinding. Nu is er nog internet. Straks een week compleet offline. Cold turkey afkicken van de smartphone staat voor ons op als extraatje op het menu. 

7 dagen offline. 7 dagen compleet “van de wereld”. De laatste keer dat ik dat meemaakt was in 2008! We krijgen straks 0,0% mee van wat er in onze turbulente wereld gebeurt. Geen enkel stukje nieuws of bericht van thuis. Ik ben erg benieuwd hoe dat gaat voelen, wat dat brengt en met ons doet. Daar ga ik me achteraf lekker verwonderen. De komende week hoop ik er niet mee bezig te zijn. Ga ik lekker voor de volle 100% de natuur in.

Maar zover is het nog niet. Nu is er nog even contact met kids, partner, vrienden. Nog even een paar woorden of smileys. Nog even iets delen. Nog even een paar laatste vragen. Nog even een digitale kus & knuffel van en voor het thuisfront. Nog even naast gewichtige zakken ook tijd voor gewichtige zaken


** Henk Boshove | 15 januari 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online **


Doorgedraaide lichtjeswandeling Zwolle

In Geluk, gewoon doen!, ideeën - innovatie, natuur, Ontmoeten, verwonderen, wandelen, Zwolle on december 27, 2016 at 9:06 pm

We zijn er nog steeds helemaal ondersteboven van! WoW! Zoveel Zwollenaren – Zoveel mooie lampjes – Zoveel grote glimlachen – Zoveel plezier. We hebben geen idee hoeveel mensen hebben meegelopen. 250? 300? Meer? Kijk op de video. Jullie waren met héél érg véél! WoW!!! 

​Carlijn Hartlief en ik dachten spontaan even snel een lichtjeswandeling in Zwolle te organiseren. Wellicht voor circa 30/40 personen? Misschien heel ietsjes meer? Dat laatste! Het werden er dus heel erg veel ietsjes meer! Woensdag bedacht en uitgewerkt. Route uitgestippeld. Gemeente Zwolle geïnformeerd. FB event aangemaakt. Één dag mensen uitgenodigd. Één middag lampjes neergezet (en weer opgeruimd). Één avond vol plezier!

Onvoorstelbaar hoe veel mensen er mee liepen. Wat stoer dat er zoveel op de fiets kwamen in plaats van met de auto. Wat was het leuk in het bos, wat een lol onderweg. Alles verliep op rolletjes.

We draaiden vol plezier een beetje door van alle belangstelling en van de gigantische sliert mensen dwars door het Engelse Werk. Lichtjes tot zover je kon zien langs het 2,5km lange traject. Thx all! Jullie zijn geweldig! 

De jongste deelnemer was slechts een paar weken oud – die “liep” slapend mee, lekker in een draagdoek. De oudste deelnemer was waarschijnlijk in de 70 (of ouder?).. die “liep” mee in een rolstoel / scootmobiel, met mooie lampion voorop! 

We zagen hele families, vrienden, vriendinnen, echtparen & verliefde stelletjes meelopen. We zagen mensen gezellig lopend met hun (verlichte) honden. We zagen kleine kids die zelf lopend het donkere bos ontdekten of die prins(es)heerlijk om zich heen keken vanuit een buggy of vanaf de nek van pap of mam. Ge-wel-dig! 
Wat zijn Carlijn en ik blij met jullie! Zo is spontaan en snel iets organiseren in Zwolle wel HEEL ERG LEUK! Dank je wel dat jullie met zovelen genoten van deze doorgedraaide lichtjeswandeling Zwolle


Sterfbed 

In afscheid, Familie, Kinderen, Memories, natuur, Overlijden, wandelen on december 4, 2016 at 9:21 pm

Zaterdag was ik bij een afscheidsdienst in de kerk met daarna de begrafenis. Een mooie dienst waarin op een warme manier afscheid werd genomen. Met mooi live gezongen muziek van Bach en echte woorden. Het was een lange dienst. Dat is helemaal niet erg wat mij betreft. Begrafenissen en afscheidsdiensten zijn er voor het hier en nu. Om goed afscheid te nemen en steun te vinden. Maar ze zijn er wat mij betreft ook om in alle rust terug te kunnen denken. Terugdenken aan sterfgevallen en afscheidsdiensten in je eigen leven.

Majestueus zonlicht in Het Engelse Werk Zwolle

Het terugblikken werd gisteren opeens heel scherp bij een gedicht dat werd aangehaald tijdens de dienst. Het mooie gedicht “sterfbed” van Jean Pierre Rawie. Rauw en intens raakt het de essentie van het moment. Het gedicht beschrijft exact hoe het was toen ik bij mijn vader aan zijn sterfbed zat. Dat was in 1983. Hij was 63, ik was 18. Hij kon niet meer praten. Ik wist niet meer wat ik moest zeggen. Maar we hielden elkaars hand vast. Heel hard vast.

Schellerdijk Zwolle, zondagochtend vroeg

We keken elkaar aan.. zijn ogen rolden af en toe en keken me steeds vaker getergd en heel indringend aan. Alsof hij zelf niet goed begreep hoe hij in deze slechte film terecht gekomen was. Alsof hij zelf niet goed kon begrijpen waarom praten niet meer lukte. Alsof hij met zijn ogen en handen wilde zeggen wat hij niet meer kon zeggen. Machteloos en wanhopig. De woorden in zijn hoofd kwamen niet meer over zijn lippen. Het was pijnlijk om te zien. Pijnlijk om zijn pijn te voelen.

Sterfbed, Jean Pierre Rawie [onmogelijk geluk, 1992]


Ik weet zeker dat mijn vader echt wel wist dat ik van hem hield. Ik weet ook zeker dat hij echt van mij hield. Maar praten daarover? Dat deed je niet. Dat doe ik nu als papa met mijn kids anders. Fijn om uit te spreken. Zo vaak ik kan: “Ik hou van je – precies zoals je bent”. Het zijn nu andere tijden dan toen ik jong was.

Vandaag liep ik al vroeg in mijn eentje vier uur lang te wandelen. Ik had geen muziek op mijn oren of gezelschap om mij heen nodig. Soms staarde ik naar de horizon. Soms keek ik naar het bevroren rijp en het mooie zonlicht. Dan weer ging mijn blik naar binnen. In m’n hoofd zat genoeg. Genoeg om over na te denken, om over te peinzen, om op te kauwen.

Rijp in de uiterwaarden van de IJssel bij Zwolle

Ik heb vandaag vaak en veel aan mijn vader gedacht. Ik zal hem nooit vergeten. Als hij niet in 1983 gestorven was, dan zou hij over een paar dagen 98 worden. Maar zover zal het nooit komen. Ik heb vandaag vaak en veel aan dit gedicht gedacht. Ik zal het nooit vergeten. Sterfbed

** Henk Boshove | 4 december 2016 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online **

%d bloggers liken dit: