Henk038

Archive for the ‘wandelen’ Category

Lekker Lokaal Lopend Inkopen

In Zwolle, Kinderen, Fris in je hoofd, wandelen, buiten spelen on december 10, 2017 at 10:38 pm

Ik mag graag in één keer drie doelen raken. Ik weet het: het is een (kleine, prettige) afwijking. Zakelijk is deze afwijking trouwens zeer doeltreffend. Privé is het vooral grappig. Ik vraag mezelf regelmatig af: kan ik dingen met een klein beetje nadenken net iets anders, slimmer, leuker of (…vul in ..) doen. Zodat er meerdere benefits zijn. Zaterdag had ik een mooie “win”.

Wij vierden pas deze zondag “pakjesavond” – want dat was de eerste dag dat iedereen thuis was. Ik ga dan meestal last minute inkopen doen (als de druk het hoogst is heb je sneller resultaat). Zo ook zaterdag. De voetbal was afgelast, dus ik had alle tijd. Dus dacht ik: waarom niet de sinterklaas inkopen combineren met m’n dagelijkse wandeling?! Anders zou ik EN inkopen doen EN daarvoor/daarna nog wandelen Prima idee die combi… dus lekker lopend op pad. Rugzak op en gaan!

Hele middag gewandeld, vanaf huis dwars door Zwolle en terug. Inkopen gedaan. Bijna 12 kilometer gewandeld. Zolang heb ik nog nooit in mijn eigen stad gelopen. Heb onderweg heel wat grappige/bijzondere/rare mensen & gedrag gezien (normaal ben ik op zaterdag nóóit in de stad). Alle cadeaus voor de kids gewoon gekocht bij winkels in Zwolle. Niks online. Gewoon lokaal. Bij grote & kleine winkels in Zwolle. Niks laten bezorgen. Zelf ophalen. Mooie, relaxte middag. 3,5 uur buiten in m’n eentje (wat een rust zonder de kids). Alleen jammer van die natte sneeuw in mijn gezicht het laatste uur. Maar ach, ik was goed ingepakt.

Wat extra lekker is.. Na het inkopen doen op deze relaxte manier gloei je nog lekker lang na. Genoeg stappen gezet om daarna lekker bij de kachel te zitten, te koken en samen met hele family aan een grote tafel te eten (met een glas stevige rode wijn erbij). Nagenieten van lekker lokaal lopend inkopen!

** Henk Boshove | 10 december 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

Advertenties

Ik zie het mooi in

In buiten spelen, Familie, Geluk, Kinderen, natuur, verwonderen, wandelen, zien on november 19, 2017 at 10:59 pm

Na 3 dagen grotendeels binnen te hebben gewerkt kwam ik vrijdag weer boven water. Diep ademhalen. Jas & schoenen aan. Naar buiten. Flink eind lopen. Maar 5 meter buiten de deur stond ik al stil. Ik zag opeens een boom. Die is niet nieuw zoals je hieronder kunt zien. Staat al lang schuin voor ons huis. We wonen hier al ruim 7 jaar. Ik heb die boom dus al duizenden keren gezien. Maar er zit verschil tussen kijken en echt zien. Tussen zien en bewust observeren en ervaren.

Ik stond onder die boom en dacht opeens: wat ben jij ontzettend mooi! Heb er een tijdje onder gestaan. Vol bewondering en ontzag naar boven gekeken. Daarna liep ik langzaam door. Al nadenkend. Ik nam mij voor de hele wandeling lang echt bewust naar dingen om mij heen te kijken. Ik zag prachtig mooie dingen – alles had ik al honderden keren gezien – maar nu zag ik ze anders. Mooier.

Toen ik na 2 uur buiten wandelen weer thuis kwam had ik zere mondhoeken van het lachen, fluiten, zingen, genieten buiten. Batterij weer helemaal vol. Zoveel mooie dingen gezien en beleefd. Niks anders dan anders, maar toch heel anders. Bijzonder.

Ben nu bezig op deze manier de komende tijd ook vaker, scherper, meer naar de mensen om mij heen te kijken. Natuurlijk naar onze 3 kids. Maar ook naar m’n partner, familie, vrienden, zakenrelaties en mezelf. Omhoog met die mondhoeken.

Je bent zo geneigd te kijken naar die paar procent van iemand (of jezelf) die net even niet mooi is. Die 95-99% die prachtig is blijft daarachter verstopt als je niet uitkijkt. Of je ziet het mooie helemaal niet meer – omdat je het al 1000 keer gezien hebt. Dan mis je veel. Al dat moois! Dus zie je mij de komende tijd vriendelijk lachen? Dan zie ik iets moois. Misschien jou wel. Ik zie het mooi in!

** Henk Boshove | 19 november 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

53 Kids & (Lach)rimpels

In Familie, Geluk, Kinderen, Ouders, wandelen on november 5, 2017 at 10:47 pm

Vandaag kwam ik in het bos een ‘jonge’ vader tegen. Eentje met slaperige ogen. Hij zag er moe uit en liep achter een kinderwagen met een jonge baby erin. In een flits moest ik opeens terugdenken aan 1999. Toen liep ik zelf zo in het bos achter een kinderwagen. Met onze oudste, die toen nog heel klein was. Urenlang buiten lopen. Inmiddels zijn we 18 jaar verder.

Ik loop nog steeds in het bos. Niet meer met onze ouderwetse (“vintage” zouden we nu zeggen) Teutonia kinderwagen. Gelukkig niet. Time flies like an arrow, fruit flies like a banana. Het is nu 2017. Onze kids van 12, 15 & 18 kunnen inmiddels prima zelf lopen. Het bos krijg je ze helaas bijna niet meer in. Dat is wel jammer. Toch loop ik deze zondag met een brede lach door het bos.

img_6590-3.jpgHet is mooi weer, dus extra genieten buiten. Morgen (maandag) is mijn verjaardag. “Heb je nog wensen” vragen de kids. “Toch niet weer wandelsokken?!?” Tsja… dat is toch echt het enige dat ik nodig heb. Plus natuurlijk tijd om te wandelen. De rest is bijzaak. Ik ben inmiddels al jaren zo ver dat ik scherp zicht heb op hoofd- en bijzaken. Want zeg nu eerlijk, wat heb je nou aan spullen, gadgets, prullaria. Dat is toch alleen maar ballast.

img_6756-1img_6756-1.jpgLekker buiten zijn in mijn vrije tijd is voor mij ultiem genieten. Klein geluk. Wandelen (goede schoenen EN fijne sokken) en heel af en toe genieten op een bankje in de zon. Dat laatste om alvast te oefenen voor als ik over 18 jaar vrolijk lachend & lopend (hoop ik!) 71 wordt. Time flies. Van 1999 tot 2017. Inmiddels geen ouders of schoonouders meer. Wel een huis vol kids. Zo gaat dat. Van zelf kind tot zelf kinderen. Inmiddels ook een kop vol (lach)rimpels. Over 18 jaar helemaal vol rimpels? Who cares. Dat zien we dan wel weer.

img_6599-2.jpgHoop dat over 18 jaar mijn kids nog steeds lekker hun eigen gang gaan. Dat ze zich dan nog steeds niet over hun ouders hoeven te bekommeren. Dat ze dan wèl denk- en lachrimpels hebben, maar nog géén zorg rimpels. Dat ze nog maar héél lang enkel en alleen wandelsokken hoeven te geven voor m’n verjaardag (en mij tijd gunnen om te wandelen). Dan gaat het goed met mij.

Gelukkig ben ik nog lang geen 71. Dat is pas over 18 jaar. Voorlopig loop ik nog lekker in het bos. Voorlopig nog gewoon 53, kids en (lach)rimpels

 

 

** Henk Boshove | 5 november 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

Één keer per week. Fijn.

In Familie, Geluk, Kinderen, natuur, Ouders, wandelen, Zwolle on september 10, 2017 at 9:35 pm

Vanochtend: Vroeg opstaan. Eerst koffie drinken en op kousenvoeten door het huis. Vervolgens zachtjes de deur achter ons dicht trekken. Heel zachtjes.. zodat we thuis niemand wakker maken. Het is nog stil in huis en stil in Zwolle.

Één van onze kids zit momenteel in Frankrijk met school. De andere twee slapen nog lekker. Die redden zich wel. Wij ook. Wij trekken onze stevige wandelschoenen aan en gaan naar buiten. Veel te mooi weer om binnen te zitten. Want na dagenlang regen (moesson!) is het droog én schijnt de zon. Het strijklicht valt tussen de bomen door naar beneden. Meer redenen om je blij te voelen zijn niet nodig.

Vanuit ons huis lopen we zo het eeuwenoude park het Engelse Werk in. Aan de rand van de stad Zwolle en aan de rand van de IJssel. Prachtige natuur. Oase van stilte op de vroege zondagochtend. Één van de mooiste (openlucht) monumenten van Zwolle. Het is hier elke dag open Monumentendag!

We lopen door park en bos. Langs vijvers met meerkoeten en eenden. Daarna richting de IJssel. Langs de nieuwe hoogwater geul struinen we door de natte uiterwaarden waar overal zwaluwen vliegen. We staren over de rivier en zien boten varen. We luisteren naar vogels en verbazen ons over de strakblauwe lucht. In de verte horen we de kerkklokken van Hattem luidden. Hand in hand op pad.

Op de heenweg is er buiten nog bijna niemand actief. Stil. Als we teruglopen is de natuur inmiddels volgelopen: met wandelaars, fietsers, wielrenners, hardlopers, mountainbikers, hondenuitlaters etc. Niet meer stil. Maar dat maakt niet uit. Zij de natuur in. Wij weer terug naar huis. In onze tuin is volop zon en stilte.

Als we weer thuis zijn ruikt het huis naar versgebakken broodjes. We krijgen een kus & knuffel van onze jongste. Het espressoapparaat zorgt zonder te klagen voor een nieuw rondje koffie. Zondag. Één keer per week. Fijn.

** Henk Boshove | 10 september 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

Nooit een medaille 

In Kinderen, onderwijs, wandelen, Zwolle on juni 18, 2017 at 9:39 pm

Mijn vrouw en ik zijn er vrijdag mee geconfronteerd. Na een loopbaan van 10 jaar zijn we zomaar opeens afgedankt. 10 jaar trouwe dienst eindigde zo voor ons tweeën vrij abrupt. Geen complimentjes. Geen afscheidsspeech. Geen cadeaus. Geen bloemen. Geen bedankjes. Niks. Helemaal niks. Afgeserveerd. Over en uit. Toch voelt dat best lekker. 

De afgelopen 10 jaar mochten we jaar in jaar uit een week lang rondjes lopen om Zwolle. Alle hoeken hebben we gezien. Soms liepen we 5km en dan weer 10km. Elk jaar liepen er meer mensen mee. Dit jaar 9.000 (!!) kinderen en daarbij heel véél ouders en juffen/meesters. Dat moest natuurlijk een keer misgaan. Dat gebeurde dus vrijdag. We liepen onze laatste Avondvierdaagse. Vanaf komend jaar zijn we er niet meer bij. Einde loopbaan!

10 jaar lang soms lopen. Soms rennen, vaak slenteren. Soms gruwelijk lang wachten. Soms blaren. Soms jengelende kids. Soms enkele vervelende ouders. Soms kids die net zo irritant waren als hun vervelende ouders Soms regen (maar vaak zon). Soms irritante organisatoren. Jarenlang een te lang durend defilé. Het schoot vroeger niet op (nu beter). Plus al die kids volgehangen met snoep is ook niet mijn ding. En oh ja.. een week lang ’s middags haasten met eten en een week lang kids met korte lontjes thuis (veel te weinig slaap) was ook niet altijd leuk. Maarrrrrr……!

Maar meestal was het vooral gewoon heel errug leuk om te doen. Tenminste.. zodra je loslaat en ervan gaat genieten. Lekker bijkletsen met je eigen kids, met andere ouders (dat vooral!) & met leerkrachten. Je kids lekker buiten zien banjeren en genieten. Zelf lekker buiten lopen in de natuur ’s avonds. Kids die er enorm veel plezier aan beleven om nog langer samen te zijn met hun klasgenootjes. Mooi ook om naar ze te kijken als ze ’t niet in de gaten hebben…

Mooie traditie. Qua omvang misschien een beetje uit doorgeschoten hier in Zwolle (de grootste avondvierdaagse van Nederland), maar verder prima. De jongste gaat volgend jaar naar de brugklas. Geen avondvierdaagse meer. Daar zijn weer andere tradities. We nemen afscheid zonder pijn in ons hart. 10 jaar lang met de kids rondjes is meer dan genoeg. Klaar is klaar. Op één dingetje na dan.. waarom kregen wij als ouders nooit een medaille?

** Henk Boshove | 18 juni 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

Horizon Taal 

In Kinderen, Memories, natuur, wandelen on maart 12, 2017 at 10:31 pm

Het vlakke Nederland is het mooist als er mooie accenten zijn die juist afwijken van de vlakke uitgestrektheid. Die mij daarmee de natuur extra laten “zien” en anders laten ervaren. Dat vindt natuurlijk niet iedereen. Sommigen noemen het horizonvervuiling. In mijn achtertuin, de uiterwaarden van de IJssel bij Zwolle, heb ik drie “landmarks” die voor mij daar beeldbepalend zijn. 


Aan de ene kant (links) de prachtige grote boogbruggen over de IJssel. Blauw en rood in het landschap, als liggende reuzen. Aan de overkant van de IJssel de grote oude kerk van Hattem. Vaak donker. Als een alziend iets, dat over de horizon tuurt.  Aan de andere kant (rechts) de schoorstenen van de oude IJsselcentrale. Twee pijlers die je altijd ziet als je op de dijk bent. Drie mooie bouwwerken die de schoonheid van de natuur extra benadrukken. Vind ik dan.


Binnenkort is dat echter verleden tijd. De IJsselcentrale wordt gesloopt. Op 18 maart worden de grote schoorstenen opgeblazen. Denk dat mijn kids het super mooi gaan vinden om dat spektakel live te zien. Hun papa vind er geen zak aan. Ik kijk er niet naar uit. Ik ga dat gebouw en vooral die hoge schoorstenen nogal missen in “mijn” mooie vlakke uiterwaarden. Het wordt straks iets van vroeger. Een herinnering.


Vandaar dat ik deze week nog even extra goed naar de pijpen heb gekeken. Ik heb het even extra ingeprent op mijn netvlies. Uiteraard ook een paar foto’s gemaakt. Na volgende week zijn ze er niet meer. De stilzwijgende getuigen van een industrieel verleden wordt het zwijgen opgelegd. Ze zijn uitgesproken. Straks alleen nog maar Horizon Taal 


** Henk Boshove | 12 maart 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

Verstoppertje spelen, stiekem spieken

In gewoon doen!, Kinderen, verwonderen, wandelen, zien on februari 19, 2017 at 10:53 pm

Sommige dingen zijn er wel maar ook weet niet. Zie je iets niet terwijl het er wel is? Zie je iets dat er helemaal niet is? Soms spelen jouw ogen verstoppertje met je. Wij zijn gewoon niet zo goed in scherp zien. In echt scherp waarnemen. Daarom hebben goochelaars en illusionisten ook zo’n succes. Ze kunnen vrij gemakkelijk onze ogen bedriegen. Gewoon door onze aandacht af te leiden of door ons te laten denken dat we iets (wel of niet) zien.

Ik heb dat regelmatig in de natuur als ik wandel. De ene keer ben ik er helemaal bij en zie ik alles scherp. De andere keer zie ik met m’n verbeelding of kijk ik half. Denk ik opeens in het bos het Oog van Mordor [In de ban van de ring] te zien (foto hierboven). Of kom ik plotseling een oude verlaten speelgoed tank tegen (foto hieronder).

Bij onze kids heb ik dat af en toe ook. Omdat je ze goed kent kijk je soms te veel vanuit bekende patronen (in plaats van gewoon goed op te letten). Dan zie je niet scherp. Wat helpt? Gewoon regelmatig onbevangen naar je eigen kids kijken. Is veel fijner. Iets meer als buitenstaander naar ze kijken en iets minder als ouder. 

Dat geldt ook voor anderen die dicht bij je staan. Niet steeds ergeren aan allerlei dingetjes. Kijk nou eens echt goed. Dan zie je opeens weer de vele prachtige dingen in ze. Wordt je opeens niet meer afgeleid door dingen die steeds de eerste aandacht trekken. Dan zie je opeens de blikken afleidingsmanoeuvres EN de gouden kern. Die is veel mooier. Dus wat let ons.

Gewoon regelmatig echt kijken. Bij het dagelijkse samen “verstoppertje spelen”, stiekem spieken


** Henk Boshove | 19 februari 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 


Online Dieet!

In Kinderen, natuur, social media, wandelen on februari 13, 2017 at 5:28 am

Deze week was ik veel binnen. Beetje druk: Met mijn werk. Met afspraken. Met de kids & hun leerwerk. Met van alleszins nogwat. “Buiten zijn” schoot er een beetje bij in. Gelukkig woensdag nog wel een mooie lange wandeling gemaakt in de sneeuw. Dat was fijn. Dat wil ik het liefst elke dag. Zat er even niet in.

Ook de komende week zit ik vol. Met werkafspraken door ’t halve land. Met de kids helpen met school/leerwerk in de laatste week voor hun voorjaarsvakantie. Met een paar avondafspraken in de stad. Tussendoor moet er ook nog eten op tafel komen. Als ik er niet scherp op let, dan kom ik ook de komende week nauwelijks aan wandelen toe. 

Natuurlijk moet ik nu even extra hard aan het werk (er is veel werk doorgeschoven naar februari vanwege mijn Kilimanjaro tocht in januari). Natuurlijk hebben de kids in deze laatste schoolweek nog even extra support nodig bij projecten, repetities, toetsen, excursies. Maar ja…

 Zelf niet aan wandelen toekomen is natuurlijk echt niet de bedoeling. Wat is daarvoor de oplossing? Daar zat ik over na te denken terwijl ik buiten liep vandaag. Na enig nadenken lag de oplossing voor de hand. Gewoon zorgen dat ik minder online bent. 

Als je druk bent dan is het heerlijk om even online je netwerken af te lopen. Even wat bij te praten. Even wat foto’s of momenten te delen. Het nieuws binnen te halen, een spelletje te doen. Wat muziek te beluisteren of te bekijken. Maar ja.. je blijft zo snel (veel) te lang hangen hè. “Oeps.. zit ik al een uur als een zoutzak in mijn stoel op m’n telefoon te kijken?” JA!

Komende week zet ik mezelf strak op een online dieet. Na mijn werkafspraken, na huis/leerwerk met de kids, voor het eten koken… gewoon meteen schoenen – jas – handschoenen – muts pakken en gaan. Hup. Naar buiten. Want buiten is mooi, fijn, noodzakelijk (voor mij) en veel gezonder dan het scherm van m’n telefoon. 

Buiten First, Online Second (om even in Arjan Lubach termen te spreken). Zo gaat komende week eruit zien. Over een week heb ik weer ruimte mijn agenda. Tot die tijd? Online dieet!


** Henk Boshove | 12 februari 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online **

Eten in de Buik 

In Eten & drinken, Familie, Geluk, Kinderen, wandelen on januari 29, 2017 at 6:24 pm

Vorige week was het eten-eten-eten-eten. Zoveel er maar was. Mijn ontbijtje bestond uit: 4 koppen thee (met suiker), 2 kommetjes pap (met suiker), een wentelteefje (met jam), een pannenkoek (met suiker), een omelet, een gebakken worstje, wat bacon, tomaat/komkommer, mango of banaan & een kop koffie na. We aten de hele tent letterlijk leeg. ‘S avonds deden we dat gewoon nog een keer. De koks zorgden prima voor ons.

Maar ja, dat was op de Kilimanjaro. Elke calorie en elk stukkie suiker was erg belangrijk om jezelf fit & warm te houden & naar boven te komen. Deze week kwam ik weer thuis: dat was de eerste dagen nog wel flink aanpassen. Mijn maag was nog gewend aan die enorme porties eten. Maar mijn lichaam was inmiddels weer op zee niveau in Nederland (dat scheelt heel veel hartslagen) en ook weer in rust (dat scheelt heel veel calorieën). Dus HO HO HO buikje… even weer normaal doen. 

Gedurende de week lukte dat steeds beter. Steeds minder eten en steeds minder vaak een buik de luidkeels borrelde (de eerste dagen nog wel, soms al herrie om 5 uur ’s ochtends). De kids thuis moesten wel lachen om datgene wat ik allemaal at op die berg. Dat was dan ook een schril contrast met mijn bakjes yoghurt en mijn bordjes sla in de maanden voor vertrek (toen ik druk bezig was om af te vallen voor de Kilimanjaro tocht).
De berg was mooi. Maar ’t is ook heel fijn om weer thuis te zijn. Knuffelen met z’n allen. Verhalen delen. Stoeien & soms even flink in elkaars haren zitten. Hoort er allemaal bij. Als afsluiter van dit weekend zijn we even lekker met ons 5’en uit eten gegaan. Lekker op de fiets naar een simpel restaurantje dicht bij huis (Buik van Parijs in Zwolle). Net als op de berg gezellig samen eten. Nu echter niet tussen de vermoeide volwassenen maar tussen de (bijna) onvermoeibare kids. 

Zometeen de ogen dicht, lekker soezerig & warm, net als vorige week na ’t eten. Altijd een fijn gevoel. Dat is toch wel de simpele basis voor veel moois hè.. Zowel vorige week daar als nu hier: Warmte, rust, goed gezelschap en voldoende Eten in de Buik 

** Henk Boshove | 29 januari 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online **

Polle Polle! (Langzaam Langzaam)

In Familie, natuur, verwonderen, wandelen on januari 22, 2017 at 9:24 pm

Kan iedereen vanaf nu NOOIT meer zeggen dat de Kilimanjaro een wandelberg is?! Want wat was dat AFZIEN. Het was een geweldig mooie, bijzondere en zware expeditie in Tanzania voor onze groep. De hoogteziekte waar ik en de nodige anderen last van hadden speelde de hele week helaas een grote rol. Maar wat was het een geweldige ervaring!

Op de slotklim naar de top ben ik minstens 3 keer doodgegaan. Ik ben zelfs bijna teruggestuurd door Gids Baas Florence (“Appeltje Eitje” met flinke knipoog, dat waren zijn beste woorden Nederlands). MAAR… met behulp van de geweldige gids “AT” vond ik mijn derde en vierde leven. En haalde ik de hoogste top! Samen met bijna de hele groep! 

8 uur alleen gelopen achter de groep aan. Met koppijn, buikpijn en ontstellende vermoeidheid. Uiteindelijk kwam er weer energie. Uiteundelijk kwam ik net op tijd voor de groepsfoto op Stella Point. Bijna alle andere leden van onze groep waren er al! Wat een super boys & girls. Trots op ze!

Toen ik al op Stella point was toch ook maar doorgegaan – langs de immens mooie gletsjers – naar Uhuru Peak (5.895m). Ik was al door zoveel muren heengegaan …dat laatste uur kon er ook nog wel bij! 

Al voor Uhuru Peak knapte ik iets op. Kon ik weer een beetje genieten. Kon ik opeens weer denken aan foto’s maken. Heerlijk was dat. Genieten met een grote G. Dus optimaal om mij heen genoten op de top. Prachtig daar!

 Daarna als een speer “skiënd” over het gruis razendsnel weer 1200 meter naar beneden gegaan. Naar het kamp op 4.600m. DAT ging hardstikke goed, samen met mijn gids & buddy AT. 

Ik ben mezelf op tientallen manieren tegengekomen zoals nooit tevoren. Geen Appeltje Eitje die Kilimanjaro. Ik heb grote mannen zien huilen en kleine vrouwen zien jubelen (en omgekeerd). Ik heb geweldige mooie ontmoetingen en prachtige gesprekken gehad met mijn mede deelnemers. Maar ook met onze Tanzaniaanse gidsen. WAT EEN PROFESSIONELE TOPPERS! 

Vooral met de gidsen Mustafa en AT heb ik urenlang gesproken. Tijdens het lopen op de berg. Als zij mij inspireerden. Als zij in mij bleven geloven. Bij een kop thee in het kamp. Mooie gesprekken over hun en mijn leven. Prachtige herinneringen voor altijd. 

“We’re going Up and do this. Never give Up My brother”. My brother from another mother. Zo noemde AT (hij staat ook ook op de foto’s) mij uiteindelijk. Alles hebben we gedeeld in die 8 uur samen op de berg. Eerst in het stikke donker (op de slotdag begint de klim – niks wandelen – om middernacht), later in de schemering, at the end in de stralende zon.. omgeven door de mooiste gletsjers die ik ooit heb gezien! Want wat IS het daar mooi (en WAT een hel om er te komen). 

De omgeving van de Kilimanjaro is prachtig. De berg zelf ook. De mensen zijn fantastisch. Onze Basecamp038 groep ook. Mooie nieuwe ontmoetingen en prachtige mensen leren kennen. Wat een geschenk.

Ik ben zo blij als een kind dat ik weer beneden ben (4.000 meter afdalen in 30 uur tijd hakt erin kan ik je vertellen). Ben ook blij dat ik het met een prachtige groep mensen uit (regio) Zwolle heb mogen doen. Wat een verbondenheid en support onderling. 

Nu eerst uitrusten in de zon hier in Arusha. Met flink wat Kilimanjaro Bier en een hele warme douche met zeep! Nodig na een week niet wassen. En morgen? Morgen nog een dagje safari in de brandende zon. Daarna terug naar huis. Naar de vrieskou en schaatsende Nederlanders. Naar mijn gezin die ik best wel heb gemist daar in de eenzaamheid van de beklimming van de berg. Mijn partner en kids een Heule Dikke knuffel geven. Ik kijk er naar uit!

Het was “a hell of a week”. Ik zou de afgelopen week hier in Tanzania voor geen goud hebben willen missen. Tegelijkertijd.. ik zou het ook NOOIT weer willen doen. Never Ever. Punt uit. Vol verwondering denk ik nog wel eens na waarom ik ooit “JA” zei tegen dit avontuur.

Wat mij bij blijft naast alle mooie moeilijke zware momenten samen? Het motto van de hele week. Het motto dat ik voor altijd zal blijven onthouden. De woorden van onze gidsen. Polle Polle. Niet te snel. Denk aan waar je bent en waar je naar toe gaat. Geen westers tempo maar een verstandig tempo dat hier extreem nodig is door het tekort aan zuurstof. 

Zodat je komt waar je wilt zijn. Gezond omhoog en gezond omlaag: Polle Polle!! (Langzaam langzaam)


** Henk Boshove | 22 januari 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online **

%d bloggers liken dit: