Henk038

Archive for the ‘zien’ Category

deze Spaanse kust lekker!

In Familie, fotoblog, Geluk, Kinderen, natuur, Spanje, Vakantie, zien on augustus 1, 2017 at 8:52 am

We reden deze week urenlang over snelweg A8. De "Autovía del Cantábrico". We zagen vanaf de snelweg de prachtige streken Cantabrië, Asturië en Galicië. Steeds aan de linkerkant bergen, de "Picos de Europa". Aan de rechterkant steeds zee, de Golf van Biskaje & Cantabrische Zee. Later ook de Oceaan. Prachtige uitzichten. Prachtige landschappen!



Vanuit de auto helaas geen foto's van wat ik zag. Ik moest rijden. Bovendien zou je dan continue de (hoge) vangrail zien. Vooral vanaf de hoge viaducten (over dalen, rivieren of baaien) heb je vaak spectaculaire uitzichten. Prachtige baaien, stranden, valleien, landschappen, bergtoppen, rotsen in zee, idyllische dorpjes en meer van dat soort eye candy.

[tekst gaat door na onderstaande foto's]




Gelukkig is onze roadtrip door Portugal en langs de noordkust van Spanje geen vervoer van A naar B. De roadtrip ís de vakantie. Steeds circa 3 dagen op 1 plek. En als we rijden, dan stoppen we lekker vaak. We zouden wel 100 keer per dag kunnen stoppen. Maar ja… dan zouden we 's avonds niet in een gereserveerd bed liggen. Niet handig met kids.


Op vakantie zijn in Noord Spanje is een feest. Fijne mensen. Mooi land. Al rijdend zijn de uitzichten al geweldig. Als je de tijd neemt om uit te stappen, dan wordt het nog veel mooier. Ik snap wel dat véél Noord Europese vakantiegangers massaal naar de warme kusten van Spanje aan de Middellandse Zee trekken. Maar dit deel van Spanje is eigenlijk veel mooier!


Dat weten de Spanjaarden zelf ook. Die komen hier vakantie vieren. Het is hier woester, ongerepter, authentieker en (ook niet onbelangrijk) het is géén 35 à 40 graden in de zomer. Dat is fijn als je ook nog eens relaxt wat wilt doen & zien overdag. Spaanse toeristen genoeg, Buitenlandse toeristen zie je hier weinig.


Kijk je naar de zee dan zie je vaak hoge golven die tegen de rotsen knallen of die met een mooi geluid uitrollen op het strand. Die golven zijn niet alleen een lust voor het oog. Ze zijn ook heerlijk om in te duiken & te springen. Surfen kan ook. Met een groot longboard bijvoorbeeld. Maar dat laten wij aan anderen over. Wel leuk om naar te kijken.



We trekken hier rond. Op ons gemakkie. Zo waren we de afgelopen week onder meer in San Vincente de la Braquera, Llanes, La Isla, Salineras, Foz en Viveiro. Plus nog een dag langs de grote eb & vloed gebieden in het uiterste westen (tot aan Cedeiro, in de provincie A Coruna). De komende week gaan we om het westelijke puntje heen… Via de noordwest kust van Spanje weer naar Portugal.


Je zou hier moeiteloos drie maanden kunnen rondrijden, rondlopen, rondkijken. Achter elke bocht of heuvel schuilt weer een nieuw dorpje, haventje of een mooie baai. Het glooit en het is groen. Gedurende het jaar vallen hier namelijk genoeg regenbuitjes. Zomers nauwelijks. Dat is fijn. Overdag schijnt meestal de zon, maar het is niet super warm. Ook fijn (vinden wij).



Als je rondrijdt dan ziet je hier veel rotsachtige kusten met strandjes er tussen. Soms lijkt het op de kust van Bretagne. Dan weer steile kliffen zoals in Noorwegen. Zeer afwisselend. Tussendoor stukjes idyllisch Zuid Europees of stoer Noord Spaans. Het is een mooie mix. Verrassend. Nooit saai. En vrijwel nergens ontsierende hoogbouw.


Fijne roadtrip zo langs honderden kilometers Noord Spaanse kust. De kids vinden het leuk. Ik ook. Jammer dat we hier niet compleet zijn als gezin. Misschien gaan pap & mam (als de kids uit huis zijn) dit samen nog maar eens doen. Relaxt van stadje naar haventje. Van terrasje naar strandje. Maar dan zonder gereserveerd bedje. Kan tegen die tijd mooi met een klein campertje.

Noord Spanje is voor een fijne zomervakantie een echte aanrader. Probeer het maar eens. Wij vinden deze Spaanse kust lekker!

** Henk Boshove | 1 augustus 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

Advertenties

Boekhandel van Harry Potter

In architectuur, Portugal, Vakantie, verwonderen, zien on juli 25, 2017 at 8:05 am

Porto heeft een boekhandel. Eentje waarvoor mensen geld betalen om naar binnen te mogen. Echt waar. Ze staan ervoor in de rij! Het is dan ook niet zomaar een winkeltje. Het is een schitterende boekenwinkel. Één van de mooiste ter wereld naar 't schijnt: Livraria Lello!

Je koopt bij een klein loketje verderop in de straat een kaartje voor €4 (in rij staan) en dan mag je bij de boekhandel naar binnen (in rij staan). De belangstelling is groot. En terecht. Tenminste.. als je van boeken en boekenwinkels houdt OF van prachtig mooie interieurs OF je wilt graag een mooie foto maken van een zeer bijzondere trap. Bezoek Lello!

Het kan natuurlijk ook zo zijn dat je naar de boekhandel Lello wilt omdat je Harry Potter fan bent. Het schijnt namelijk dat J.K. Rowlings hier vaak kwam toen ze in Portugal woonde. Dat Livraria Lello haar heeft geïnspireerd bij het bedenken en schrijven van de Harry Potter boeken.

Ik weet niet of het waar is. Ze is hier wel geweest. Heeft het haar geïnspireerd? Als je de prachtige inrichting van de winkel ziet… en je kent de boeken en de films van Harry Potter …dan kun je je daar zeker veel bij voorstellen.

Het allermooiste in het pand is de zeer bijzondere trap. Als je naar boven loopt, dan zie je dat de trap twee keer splitst. Je loopt onder het middenstuk van de trap als door een opening omhoog. Onderweg naar het middenstuk splitst de trap al meteen. Meteen na het middenstuk splitst de trap nog een keer (in tegengestelde richting).


Zo krijgt de trap een hele bijzondere vorm. Van bovenaf gezien een combinatie van een schuin liggende 8 en een soort kurkentrekker. Moeilijk te omschrijven. In ieder geval hangt/staat de trap geweldig mooi midden in het pand. Hierboven en hieronder foto's van diverse kanten van de trap. Kun je zelf kijken hoe het er ongeveer uit ziet.


We hebben onze ogen uitgekeken, ons verwonderd en genoten. Niet alleen van de inrichting, de trap en de boeken. Ook het pand zelf (de gevel buiten) is mooi en datzelfde geldt voor het houtsnijwerk. Tenslotte één ding niet vergeten: naar boven kijken! Naar het prachtige plafond van glas in lood! Zie de foto hieronder. Mooi gemaakt en het past perfect in dit monumentale pand. Het is eigenlijk een klein museum op zich, deze boekwinkel.


Kortom, ben je in de stad Porto dan is Livraria Lello echt wel een bezoekje waard. Als liefhebber van boeken, van mooie panden, van kunstzinnige trappen of van glas in lood …of gewoon omdat het de boekhandel van Harry Potter is!

[NB vlakbij deze boekwinkel in Porto liggen meer mooie bezienswaardigheden. Kerken, pleinen, de oude trams die er rijden, terrassen, loungen + DJ + cocktails op de heuvel in het parkje bij "Base", pleinen, huizen met mooie betegelde gevels, etc.]

Opvoeden is beïnvloeden

In Familie, Kinderen, verwonderen, zien on maart 19, 2017 at 11:00 pm

Ik probeer het altijd zo veel mogelijk te vermijden. Dat binnen zitten op een stoel aan een tafel of bureau. Met voor je neus zo’n uitklapbaar lichtgevend scherm met toetsenbord. tikkerdetikkerdetik. tikkerdetikkerdetik. Je weet wel. Op zo’n laptopje. Ik heb er haat aan. Maar goed… ze zijn af en toe wel nutig als je iets wilt maken of schrijven. Afgelopen week is het ontwijken van dat uitklapding faliekant mislukt. Zowel donderdag als vrijdag heb ik er urenlang (achter elkaar) achter gezeten. tikkerdetikkerdetik. tikkerdetikkerdetik. tikkerdetikkerdetik dus!

Mijn kids zijn dat helemaal niet van hun vader gewend. “Wat doet die gek nu?” zag je ze denken. “Het is mooi weer buiten en die kerel zit binnen te werken. Achter zijn laptop nog wel. Vreemd.” Ze kwamen af en toe even langs. Om te checken hoe het zat met mijn lichamelijke en geestelijke gezondheid. Af en toe ook voor een praatje. Maar daar had ik helemaal geen tijd voor. Ik was al niet al te vrolijk dat ik zo lang zat te tikkerdetikkerdetikken. Kwamen zij nog storen ook. Dus al te vriendelijk was ik op een gegeven moment niet meer.

Maar de kids zijn niet voor één gat te vangen. Twee van de drie waren afgelopen vrijdagmiddag in huis,,terwijl ik aan het werk was. De één kwam toch even langs om stilzwijgend een glas water te brengen en even over mijn bol te aaien. Zéér herkenbaar. De ander kwam op een gegeven moment langs om subtiel een stuk papier tussen mij en het beeldscherm te duwen. Een stukje papier met daarop een duidelijke boodschap (zie foto).

Ik moest er hard om lachen. Ten eerste omdat het hartstikke leuk is om te zien dat de kids je teruggeven wat je erin stopt. Ten tweede omdat de boodschap op het briefje spot on was. Ik heb nog kwartiertje doorgewerkt. Toen stond er één hoofdschuddend vanaf een afstandje naar mij te kijken (ook héél herkenbaar) en heb ik de laptop maar snel dichtgeklapt. Besloot dat ik het zondagavond zou afmaken.

Géén tikkerdetikkerdetik meer die middag. Schoenen aan, trui aan en lekker een frisse neus halen buiten. Onderwijl lachend om mezelf en om het héél herkenbare gedrag van onze kids. Opvoeden is beïnvloeden


** Henk Boshove | 19 maart 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

 

 

 

 

 

 

Verstoppertje spelen, stiekem spieken

In gewoon doen!, Kinderen, verwonderen, wandelen, zien on februari 19, 2017 at 10:53 pm

Sommige dingen zijn er wel maar ook weet niet. Zie je iets niet terwijl het er wel is? Zie je iets dat er helemaal niet is? Soms spelen jouw ogen verstoppertje met je. Wij zijn gewoon niet zo goed in scherp zien. In echt scherp waarnemen. Daarom hebben goochelaars en illusionisten ook zo’n succes. Ze kunnen vrij gemakkelijk onze ogen bedriegen. Gewoon door onze aandacht af te leiden of door ons te laten denken dat we iets (wel of niet) zien.

Ik heb dat regelmatig in de natuur als ik wandel. De ene keer ben ik er helemaal bij en zie ik alles scherp. De andere keer zie ik met m’n verbeelding of kijk ik half. Denk ik opeens in het bos het Oog van Mordor [In de ban van de ring] te zien (foto hierboven). Of kom ik plotseling een oude verlaten speelgoed tank tegen (foto hieronder).

Bij onze kids heb ik dat af en toe ook. Omdat je ze goed kent kijk je soms te veel vanuit bekende patronen (in plaats van gewoon goed op te letten). Dan zie je niet scherp. Wat helpt? Gewoon regelmatig onbevangen naar je eigen kids kijken. Is veel fijner. Iets meer als buitenstaander naar ze kijken en iets minder als ouder. 

Dat geldt ook voor anderen die dicht bij je staan. Niet steeds ergeren aan allerlei dingetjes. Kijk nou eens echt goed. Dan zie je opeens weer de vele prachtige dingen in ze. Wordt je opeens niet meer afgeleid door dingen die steeds de eerste aandacht trekken. Dan zie je opeens de blikken afleidingsmanoeuvres EN de gouden kern. Die is veel mooier. Dus wat let ons.

Gewoon regelmatig echt kijken. Bij het dagelijkse samen “verstoppertje spelen”, stiekem spieken


** Henk Boshove | 19 februari 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 


Stapje voor stapje vooruit springend 

In Familie, Kinderen, natuur, verwonderen, zien on januari 8, 2017 at 7:14 pm

Als ouwe kerel sta je er niet altijd met 100% aandacht bij stil. Je hebt meestal niet helemaal scherp wat de impact is. De meeste volwassenen (zeker als je de 40 of 50 gepasseerd bent) maken het immers niet zo vaak meer mee. Wij zitten vrijwel allemaal een groot deel van onze tijd in een vast ritme – met steeds terugkerende activiteiten. 
Iets nieuws. Iets dat je voor de eerste keer doet. En wat dat met je doet. Daar heb ik het over. Want hoe vaak per maand/jaar doe je als volwassene nog iets dat compleet nieuw is? Iets dat je nog nooit eerder hebt gedaan? 

Ik moest daar deze week aan denken toen ik in de verse sneeuw liep. Fijn om daar als eerste je voeten in te zetten. Op Facebook en Twitter zie je dan mensen die een bericht posten dat het voor hun dochter/zoon (of huisdier – dat ook) de eerste keer “in de sneeuw” was. Hoe raar die daar tegenaan keken. Hoe ze zich verwonderden over dat witte spul. Maar ook hoe leuk het uiteindelijk was. Want sneeuw is fun voor vrijwel alle kids. Alleen.. dat moet je wel eerst ontdekken!

Zo is het met veel dingen. Je doet ze voor de eerste keer en je weet eerst niet goed wat je er mee aan moet. Bij ons thuis zijn onze 3 kids ook met nieuwe dingen bezig. School kiezen (jongste), vakkenpakket kiezen (middelste), studie/studentenstad kiezen (oudste). De kids moeten belangrijke keuzes maken. Voor ons als ouders natuurlijk appeltje eitje (*kuch* …terugkijkend dan hè). Maar voor kids zijn dit grote stappen. 

Zelf ga ik volgende week de Kilimanjaro op. Ook een grote stap. Volgende week om deze tijd zit ik op de berg. Kan me nog niet goed erin verplaatsen. Dan start ik met dagenlang omhoog lopen tot de top op bijna 6.000 meter. Veel spullen mee, overnachten in een mini tentje. De laatste nacht voor de top “slapen” we op 4.800m. Kou en ongemak als cadeautje erbij. Weinig zuurstof ook. Een bijzondere eerste keer voor mij. Nu ik zelf wat intensiever bezig ben met deze “eerste keer” (komt erg dichtbij!), zit ik opeens ook meer na de denken over “de eerste keer” waar onze kids nu voor staan. 

Ik ga daar scherper naar kijken en me daarin iets anders opstellen heb ik besloten. Al dit soort dingen gaan stukje bij beetje – sluipenderwijs – geleidelijk steeds verder vooruit. Maar als je af en toe omkijkt zie je vol verwondering hoe ver ze al zijn. Dat is met bergwandelen trouwens ook zo. Ook op de Kilimanjaro zal ik af en toe vol verwondering omkijken naar beneden.

De kids en hun keuzes. Veel kunnen ze zelf. Soms is er even support nodig. Soms alleen een knuffel. Soms ook even liefdevol afstand houden. Per saldo zijn het kleine & grote, maar altijd belangrijke stappen voor de kids. Hard op weg om groot te groeien en (straks) uit te vliegen.

Daar ga ik bewuster naar kijken en stiekem stilletjes wat vaker bij stil staan. Want wat gaan ze hard! Stapje voor stapje vooruit springend

[🎈🎈🎈🎈Dit is mijn 500e blog hier 🎈🎈🎈🎈]

** Henk Boshove | 8 januari 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online **

Niets er tussenin

In Lief zijn, Ontmoeten, zien on december 18, 2016 at 9:53 pm

Ken je dat? Zo’n fase in je leven dat er iets te veel mensen in je omgeving ziek zijn of dood gaan? Vast wel. Ouders van vrienden die opeens overlijden. Mensen van dezelfde leeftijd waarbij kanker wordt geconstateerd. Jonge kids die hun vader of moeder moeten missen. Zo’n gevoel van het einde van het jaar. Zo’n gevoel dat je er klaar mee bent. Het gevoel dat je aan een nieuw jaar toe bent. Een nieuwe ronde, met hopenlijk nieuwe (betere) kansen. 

Fietsend door Zwolle dacht ik daar deze week over na… en ik werd geraakt door het zien van Aartsengel Michaël bovenop onze Grote Kerk. Relaxed uitkijkend over Zwolle, met aan zijn voeten de enorme kerstboom op de Grote Markt. Met naast de Peperbus de volle maan, die ook een oogje in ’t zicht leek te houden.
Weet niet of we op de Aartsengel Michaël kunnen vertrouwen, die hoog boven Zwolle op ons neerkijkt. Weet niet of de kerstboom of de kerstsfeer iets aan dat gevoel veranderen. Weet niet of de maan, de zon en de sterren plannetjes voor ons zitten te bekokstoven waar wij geen weet van hebben. Wellicht niet, wellicht wel. Wat ik wel weet is dat het voor de ander en voor ons zelf heel mooi –  fijn – warm en zeer welkom is als wij omzien naar elkaar, elkaar echt zien en flink om elkaar geven. 

Of je nu gezond bent of ziek (of iets er tussenin). Of je nu rijk bent of arm (of iets er tussenin). Of je nu bruin – wit – geel – zwart bent of rood (of iets er tussenin). Of je nu atheïst – christen – islamiet – hindoe bent of jood (of iets er tussenin). Of je nu homo bent of hetero (of iets er tussenin). Of je nu binnenlander bent of buitenlander (of iets er tussenin). Of je nu grootouder bent of kind (of iets er tussenin). 

Of je de ander nu heel goed kent of helemaal niet (of iets er tussenin). Wat er nodig is volgens mij? Iets heel simpels: Aandacht voor elkaar. Interesse in elkaar. Letten op elkaar. Leven met elkaar. Lief zijn voor elkaar. Niets er tussenin 


** Henk Boshove | 18 december 2016 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online **



 

Schoon Schap cadeau!

In Fris in je hoofd, Geluk, Kinderen, natuur, zien, Zwolle on december 11, 2016 at 10:39 pm

Ik kijk er elke dag naar. De meesten van jullie waarschijnlijk ook. Ik geniet er elke dag van. De meesten van jullie waarschijnlijk ook. Ik loop er bijna elke dag doorheen en raak het aan. Dat zal niet voor de meesten van jullie gelden. Ik gun het iedereen. Dat wel. Maar je moet het willen. Tijd voor maken. Willen voelen en zien. Ervaren. 


De natuur om ons heen. Bomen, planten, wolken, zon, regenwolken, water. Ik raak er nooit op uitgekeken. Geen dag is hetzelfde hier in Nederland. Mooi. Aan de ene kant is dat heel rustgevend. Aan de  andere kant word ik er energiek van. De ene keer zorgt het er voor dat ik goed en scherp kan nadenken: opeens zie, snap, ontdek, bedenk ik iets. De andere keer zorgt het voor een leeg en fris hoofd: een zalig stille bovenkamer. Allebei fijn.


Terwijl ik buiten loop te genieten probeer ik mij wel eens iets voor te stellen: hoe zou Nederland eruit zien als wij er niet eeuwenlang zo ontzettend druk mee bezig waren geweest. Ruiger? Meer divers? Minder divers? Ondergestroomd? Vol bos? Zandvlakte? Interessanter? Saaier? Minder uitzicht? Beter zicht? Geen gezicht? Dat weten we niet. Wel leuk om over te (dag)dromen.

Het mooie van mijn eigen woonplaats Zwolle: de natuur is altijd ontzettend dichtbij. In letterlijk een paar minuten (lopen/fietsen) heb je overal natuur en uitzicht. Best bijzonder in een stad met meer dan 120.000 inwoners. Dat is deels gepland, deels komt het door de perfecte ligging van Zwolle. Compacte stad met natuur rondom. Ik hou ervan. 


Het mooie van ons eigen huis is dat het al met één been in de natuur staat en toch is het maar 1,5 kilometer van het centrum. En minder dan 50 meter van de natuur. Hink-stap-sprong en we zijn er. Het is niet per ongeluk dat we hier wonen. Maar ik had vooraf niet kunnen bedenken dat ’t zo fijn zou zijn. Kun je niet inschatten. Dat moet je zien en ervaren. Onze kids hebben daar bijvoorbeeld weinig oog voor. Sommige anderen bij ons in de straat ook niet.

Onze prachtig mooie Nederlandse landschappen. “Oud Hollandsch Schoon”. Daar heb ik het over. Hier een paar foto’s van deze week. Onze Nederlandse landschappen, heerlijke natuur. Maar ze zijn niet natuurlijk niet natuurlijk. Ze zijn aangelegd. 

Heel soms is ons schone landschap ontstaan met als enige doel een mooi landschap te creëeren. Vaak echter is het ontstaan met een geheel ander doel. Dan kregen we het mooie landschap er gewoon bij als geschenk. Mooi toch. Ik moest daar deze week op deze manier aan denken vanwege de december maand / cadeautjes maand. 

Wij kregen het landschap cadeau van onze voorouders. Als we een beetje slim zijn (dat lukt ons toch?!), dan zorgen wij dat we het cadeau kunnen geven aan onze kinderen. Er komt een dag in de toekomst dat ook zij er bewust van gaan genieten. 

Deze papa doet in ieder geval zijn best om het door te geven. Cadeau te geven. Alsjeblieft: Inpakken lukt niet. Virtuele strik erom en klaar. Schoon Schap Cadeau!


** Henk Boshove | 11 december 2016 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online **



Chaos is mooi 

In Herfst, Kinderen, natuur, Vakantie, zien on oktober 23, 2016 at 9:15 pm

Herfstvakantie. Dat was het. Af en toe zon en af en toe regen. Soms T-shirt weer en dan weer snel een jas of paraplu. Lekker steeds weer wat anders. Kou-nat-warm-vorst-mist-wind. Precies wat de herfst zo mooi maakt voor mij. “Four seasons in One dat”. Heerlijk. Want als er één ding is waar ik een hekel aan heb dan is het wel aan “steeds hetzelfde”. 

Thuis met drie kids is het nooit saai. Altijd weer wat nieuws of iets dat je niet verwacht. Dingen gaan anders dan gepland of verwacht. Mooi is dat. Op m’n werk heb ik dat ook zo georganiseerd. Geen dag is hetzelfde en veel dagen zijn lekker onvoorspelbaar. Ik weet dat sommige mensen daar gek van worden.. maar ik vind dat heerlijk!

Dus zo’n herfst met telkens ander weer, daar hou ik van. Zo’n herfstvakantie waarbij iedereen in en uit loopt, de planning continue verandert en je ’s ochtends of ’s middags niet weet voor hoeveel personen je ’s avonds eten moet maken.. kom maar op! 

Toch moet er ook een vaste, stabiele basis onderliggen. Thuis, op het werk. Bij alles. Op die stabiele basis kan de chaos dan heerlijk tekeergaan.

Dat is bij Het Engelse Werk ook zo. Dat is het mooie oude park achter ons huis waar ik vrijwel elke dag wel even (vaak ook langer) loop. Het is elke dag anders en toch ook weer niet. Hoe vaak je er ook komt.. steeds zie je weer andere, nieuwe dingen. Door de seizoenen, door het weer, door zon en wind, door dieren, door mensen, door kleuren. Door van alles. Daaronder ligt de continue schoonheid. De schoonheid van de eeuwenoude structuur van het park. De schoonheid van de bomen. De schoonheid van de hoogteverschillen en de vijvers. 

In de herfst is er de prachtige schoonheid van warme kleuren als extraatje. En ook al zijn de verschillen groot bij regen (1e foto) of avondzon (2e foto).. genieten blijft het in Het Engelse Werk. Als je er maar tijd en aandacht aan geeft. Als je er maar bij stil staat en er ook voor open staat. Kijk je naar de regen of naar mooie druppels. Bij kids is dat net zo. Er kan van alles gebeuren. Maar waar kijk je naar? Waarop reageer je op? Zie je door de wanorde het moois wel dat er onder zit? 

Als iets maar een mooie basis heeft kan daar bovenop heel veel veranderen en gebeuren. Iets dat lijkt op chaos. Tot je beter kijkt. Dan zit er toch stiekem lijn in. 

Herfst is wanorde. Bladeren die waaien, takken die vallen, regen en storm. Niks is meer aangeharkt. Afbraak in de natuur. Met maar één doel: in het voorjaar weer klaar zijn voor een mooie nieuwe ronde. Ik hou van de seizoenen. Ik hou van de herfst. Ik hou van wanorde. Chaos is mooi


** Henk Boshove | 23 oktober 2016 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online **


New York, New York Mensen! 

In Kinderen, onderwijs, verwonderen, zien on september 11, 2016 at 8:53 pm

Ik ben er nog nooit geweest. Ooit zal het er van komen: New York! Een stad die bijzonder is. Zeggen ze. Ik geloof het graag. Elke grote stad is namelijk bijzonder en mooi/leuk/interessant om te ontdekken. Zeker een stad met zoveel mensen uit alle delen van de wereld als New York. 

Op Facebook lees ik regelmatig de berichten van “Humans of New York”. Het zijn vaak mooie, interessante, schrijnende, pijnlijke, bijzondere berichten en foto’s. Maar de man hierachter – Brandon Stanton – is ook de maker van heel veel fantastische foto’s van de mensen in de straten van New York. 

Drie weken geleden was ik een dag in Utrecht met onze oudste. Mooie  dochter & vader dag: treinen-kletsen-shoppen-lunchen, fijn om samen te doen! Tijdens het shoppen zag ik bij Urban Outfitters  toevallig het boek “Humans of New York”. Ik bladerde door het boek met prachtige foto’s en aangrijpende verhalen. Brok in m’n keel, traan in m’n oog. 

Toen we later die dag in Utrecht uitgebreid samen de prachtige boekhandel Broese bezochten, kocht ik daar het boek. Althans, dat dacht ik. Thuis aangekomen bleek dat ik het verkeerde boek [met alleen foto’s] had gekocht! Hij heeft – zo bleek achteraf – twee vrijwel identiek uitziende boeken: Humans of New York & Humans of New York Stories. 

Aan de ene kant een kleine domper. Juist de verhalen zijn zo aangrijpend. Aan de andere kant: ook het fotoboek is een lust voor het oog en geweldig om in te bladeren. Brandon Stanton zoekt mensen op straat, spreekt ze aan, vraagt naar hun verhaal. Mooie ontmoetingen. Mooie foto’s en verhalen. Scherp oog en een open mind. Mooie combinatie.

Vorige week was onze dochter een weekje in Londen vanuit school. En wat nam ze voor mij mee? Juist! Het andere boek van Brandon Stanton: Humans of New York Stories. Prachtig. De beide boeken liggen nu mooi naast elkaar hier bij ons in huis. Ik ben er erg blij mee!

Doorbladeren, lezen, kijken, genieten, lachen, brok wegslikken, traan weghalen, verwonderen. Soms alles tegelijk. Genieten met een hoofdletter G. Maar je vraagt je ook af waarom hij wél die ontmoetingen opzoekt en wij dat (meestal) níet doen. Zo maar contact zoeken met een vreemde. Tijd, interesse, aandacht geven. Waarom toch niet? Het zet mij aan het denken.

Maar goed, als jullie mij zoeken: ik zit met voorlopig even met mijn neus in beide boeken. Eye candy & food for thought. New York, New York mensen! 


** Henk Boshove | 11 september 2016 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online **


Scherper kijken. Verwonderd zien

In Familie, gewoon doen!, Kinderen, verwonderen, zien on juni 26, 2016 at 9:37 pm

Ik ben er duizenden keren langsgelopen. Ik moet het duizenden keren hebben gezien. Maar toch zag ik het niet. Nooit. Niet één keer! 

We hebben een mooie walnoot boom in onze tuin. Een grote boom, dus waarschijnlijk al van flinke leeftijd. Ik kijk er altijd met plezier naar. Maar pas begin deze week zag ik opeens dat er een grote kop van een vogel zichtbaar is in de stam. Het lijkt de kop van een wijze uil. Een uil die vanuit de boom naar ons kijkt. 

Ik had dat nooit eerder gezien. Dat lijkt raar, maar dat is het niet. Wat ga maar eens bij jezelf na: hoe vaak kijk je nu écht héél scherp naar iets dat je dagelijks ziet? Of naar iemand die je vaak ziet? Na mijn “hernieuwde” ontmoeting met onze boom dacht ik daar over na. 

Na deze ontdekking ben ik deze werk bewust iets scherper gaan kijken naar mensen die ik vaker ontmoet. Ik keek ook af en toe wat langer naar onze kids. Keek ook met andere ogen om mij heen. Grappig wat je dan opeens opvalt. Opnieuw, langer en scherper kijken dan je normaal gesproken doet: je ziet dan opeens allerlei kleine dingen die je daarvoor niet zag. Soms krijg je dan ook opeens nieuwe inzichten. Grappig.

Dat gaat met kleine dingen zo, maar ook bij (hele) grote zaken. Denk maar eens aan Groot Brittannië. Pas nu na de Brexit uitslag gaan veel mensen daar opeens scherper kijken. Pas nu zien ze opeens zaken, ontwikkelingen en gevolgen die ze daarvoor nooit (in)zagen. Tsja.

Focussen. Open staan voor wat er wel is – maar waar je vrijwel nooit scherp op let. Niet denken wat je ziet – maar gewoon echt kijken. Relaxed observeren. Je vrolijk verwonderen over wat je dan ziet. Probeer het eens. Scherper kijken. Verwonderd zien

** Henk Boshove | 26 juni 2016 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online **

%d bloggers liken dit: