Henk038

Archive for the ‘zien’ Category

Lekkere beloning voor m’n neus

In Eten & drinken, Focus, Huisdier, Kinderen, zien on december 3, 2017 at 10:07 pm

Wij hebben thuis geen huisdieren. Wel 3 kids. Vandaag had ik een overleg en een heerlijke lunch. Tijdens het overleg was de hond des huizes erg geïnteresseerd in de koekjes, chocolaatjes en het gevulde speculaas die op tafel stonden. Grappig om te zien. Totale focus. Best lang ook.

Mooi om te zien. Kids kunnen dat ook. Totale focus op iets. Of op iemand. Als kinderen ouder worden, dan raken ze dat langzamerhand kwijt. Bij volwassenen is het bijna verdwenen. Ik zie het om mij heen. Ik merk het bij mijzelf. Ik denk ik alleen volledige focus heb bij ’t lezen van een mooi boek, bij het kijken van een film in de bioscoop of als ik aan het bergwandelen ben. Soms tijdens mijn werk bij zeer complexe opdrachten. Momenten die je bijna op één hand kunt tellen.

Volledige focus is af en toe best fijn. De rest is exit, doet er even niet toe. Misschien moet ik toch maar eens wat meer oefenen. Kijken of ik vaker en beter volledig kan focussen. Zou het helpen als ik daarbij óók een lekkere beloning voor m’n neus zet?

** Henk Boshove | 3 december 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

Advertenties

Nattigheid Voelen

In buiten spelen, Familie, fotoblog, gewoon doen!, Kinderen, natuur, zien on november 26, 2017 at 10:52 pm

Tussen de zware buien door (en erin) was ik vandaag buiten. Er was verder geen hond buiten, ook geen baasjes. Die waren allemaal dicht bij de kachel gekropen. Terwijl het toch zo fantastisch was buiten. Geeft niks. Lekker rustig. Tussen de buien door straalde buiten soms opeens alles. In de plotselinge felle zon ging alles glinsteren. Miljoenen regendruppels. Prachtig. Maar zien is soms niet genoeg.

img_7161-1Vandaag wilde ik het ook graag voelen. De gordijnen van takken, bezaaid met glinsterende druppels. Net alsof ze vol zitten met ontelbaar veel kleine lampjes. Lampjes die soms opeens eraf glijden en op de grond verdwijnen. Daarnaast de boomstammen. Sommigen zo groen, zo strak, zo glinsterend. Alsof het de leerachtige huid van een groot dier was. Groene olifantenpoten in het bos en kikker-achtige knobbels. Zie hieronder.

img_7155

img_7153

Als je aan de kletsnatte stammen voelt, dan merk je dat je hand er zo overheen glijdt. Niet ruw. Glad. Best een apart gevoel. En als je met je neus tegen een takje vol grote glinsterende druppels gaat staan? Dan loopt zo’n druppel zachtjes over je neus naar je lippen.

img_7139De druppeltjesgordijnen zijn een feest om naar te kijken. De natuur maakt op deze manier sfeerverlichting die mooier is dan wat nu in de meeste winkelstraten hangt. Mooier versierd en met meer “lampjes” dan de kerstverlichting van De Beijenkorf. Ik werd er blij van. Daar in mijn eentje buiten tussen de buien (en ook tijdens de buien, het is maar regen hè).

img_7133.jpgThuis na het wandelen vandaag moe en tevreden af en toe ook even lekker geknuffeld met de kids. Alledrie in huis vandaag. Fijn! Aanraken, stoeien, knuffelen, tegen elkaar hangen, even vastpakken, een kus. Heerlijk. Dat is toch veel fijner dan alleen maar met ze appen of bellen, of ze alleen maar zien.

Alleen zien. Dat is met kids niet genoeg, vindt deze vader. Maar buiten in de natuur ook niet. Natuur moet je lekker kijken, ruiken, voelen en zelfs (vandaag) even proeven. Proeven van de regendruppels tussen de buien door. Op die manier wordt regen fijn en leuk, nattigheid voelen

 

** Henk Boshove | 26 november 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

Ik zie het mooi in

In buiten spelen, Familie, Geluk, Kinderen, natuur, verwonderen, wandelen, zien on november 19, 2017 at 10:59 pm

Na 3 dagen grotendeels binnen te hebben gewerkt kwam ik vrijdag weer boven water. Diep ademhalen. Jas & schoenen aan. Naar buiten. Flink eind lopen. Maar 5 meter buiten de deur stond ik al stil. Ik zag opeens een boom. Die is niet nieuw zoals je hieronder kunt zien. Staat al lang schuin voor ons huis. We wonen hier al ruim 7 jaar. Ik heb die boom dus al duizenden keren gezien. Maar er zit verschil tussen kijken en echt zien. Tussen zien en bewust observeren en ervaren.

Ik stond onder die boom en dacht opeens: wat ben jij ontzettend mooi! Heb er een tijdje onder gestaan. Vol bewondering en ontzag naar boven gekeken. Daarna liep ik langzaam door. Al nadenkend. Ik nam mij voor de hele wandeling lang echt bewust naar dingen om mij heen te kijken. Ik zag prachtig mooie dingen – alles had ik al honderden keren gezien – maar nu zag ik ze anders. Mooier.

Toen ik na 2 uur buiten wandelen weer thuis kwam had ik zere mondhoeken van het lachen, fluiten, zingen, genieten buiten. Batterij weer helemaal vol. Zoveel mooie dingen gezien en beleefd. Niks anders dan anders, maar toch heel anders. Bijzonder.

Ben nu bezig op deze manier de komende tijd ook vaker, scherper, meer naar de mensen om mij heen te kijken. Natuurlijk naar onze 3 kids. Maar ook naar m’n partner, familie, vrienden, zakenrelaties en mezelf. Omhoog met die mondhoeken.

Je bent zo geneigd te kijken naar die paar procent van iemand (of jezelf) die net even niet mooi is. Die 95-99% die prachtig is blijft daarachter verstopt als je niet uitkijkt. Of je ziet het mooie helemaal niet meer – omdat je het al 1000 keer gezien hebt. Dan mis je veel. Al dat moois! Dus zie je mij de komende tijd vriendelijk lachen? Dan zie ik iets moois. Misschien jou wel. Ik zie het mooi in!

** Henk Boshove | 19 november 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

deze Spaanse kust lekker!

In Familie, fotoblog, Geluk, Kinderen, natuur, Spanje, Vakantie, zien on augustus 1, 2017 at 8:52 am

We reden deze week urenlang over snelweg A8. De "Autovía del Cantábrico". We zagen vanaf de snelweg de prachtige streken Cantabrië, Asturië en Galicië. Steeds aan de linkerkant bergen, de "Picos de Europa". Aan de rechterkant steeds zee, de Golf van Biskaje & Cantabrische Zee. Later ook de Oceaan. Prachtige uitzichten. Prachtige landschappen!



Vanuit de auto helaas geen foto's van wat ik zag. Ik moest rijden. Bovendien zou je dan continue de (hoge) vangrail zien. Vooral vanaf de hoge viaducten (over dalen, rivieren of baaien) heb je vaak spectaculaire uitzichten. Prachtige baaien, stranden, valleien, landschappen, bergtoppen, rotsen in zee, idyllische dorpjes en meer van dat soort eye candy.

[tekst gaat door na onderstaande foto's]




Gelukkig is onze roadtrip door Portugal en langs de noordkust van Spanje geen vervoer van A naar B. De roadtrip ís de vakantie. Steeds circa 3 dagen op 1 plek. En als we rijden, dan stoppen we lekker vaak. We zouden wel 100 keer per dag kunnen stoppen. Maar ja… dan zouden we 's avonds niet in een gereserveerd bed liggen. Niet handig met kids.


Op vakantie zijn in Noord Spanje is een feest. Fijne mensen. Mooi land. Al rijdend zijn de uitzichten al geweldig. Als je de tijd neemt om uit te stappen, dan wordt het nog veel mooier. Ik snap wel dat véél Noord Europese vakantiegangers massaal naar de warme kusten van Spanje aan de Middellandse Zee trekken. Maar dit deel van Spanje is eigenlijk veel mooier!


Dat weten de Spanjaarden zelf ook. Die komen hier vakantie vieren. Het is hier woester, ongerepter, authentieker en (ook niet onbelangrijk) het is géén 35 à 40 graden in de zomer. Dat is fijn als je ook nog eens relaxt wat wilt doen & zien overdag. Spaanse toeristen genoeg, Buitenlandse toeristen zie je hier weinig.


Kijk je naar de zee dan zie je vaak hoge golven die tegen de rotsen knallen of die met een mooi geluid uitrollen op het strand. Die golven zijn niet alleen een lust voor het oog. Ze zijn ook heerlijk om in te duiken & te springen. Surfen kan ook. Met een groot longboard bijvoorbeeld. Maar dat laten wij aan anderen over. Wel leuk om naar te kijken.



We trekken hier rond. Op ons gemakkie. Zo waren we de afgelopen week onder meer in San Vincente de la Braquera, Llanes, La Isla, Salineras, Foz en Viveiro. Plus nog een dag langs de grote eb & vloed gebieden in het uiterste westen (tot aan Cedeiro, in de provincie A Coruna). De komende week gaan we om het westelijke puntje heen… Via de noordwest kust van Spanje weer naar Portugal.


Je zou hier moeiteloos drie maanden kunnen rondrijden, rondlopen, rondkijken. Achter elke bocht of heuvel schuilt weer een nieuw dorpje, haventje of een mooie baai. Het glooit en het is groen. Gedurende het jaar vallen hier namelijk genoeg regenbuitjes. Zomers nauwelijks. Dat is fijn. Overdag schijnt meestal de zon, maar het is niet super warm. Ook fijn (vinden wij).



Als je rondrijdt dan ziet je hier veel rotsachtige kusten met strandjes er tussen. Soms lijkt het op de kust van Bretagne. Dan weer steile kliffen zoals in Noorwegen. Zeer afwisselend. Tussendoor stukjes idyllisch Zuid Europees of stoer Noord Spaans. Het is een mooie mix. Verrassend. Nooit saai. En vrijwel nergens ontsierende hoogbouw.


Fijne roadtrip zo langs honderden kilometers Noord Spaanse kust. De kids vinden het leuk. Ik ook. Jammer dat we hier niet compleet zijn als gezin. Misschien gaan pap & mam (als de kids uit huis zijn) dit samen nog maar eens doen. Relaxt van stadje naar haventje. Van terrasje naar strandje. Maar dan zonder gereserveerd bedje. Kan tegen die tijd mooi met een klein campertje.

Noord Spanje is voor een fijne zomervakantie een echte aanrader. Probeer het maar eens. Wij vinden deze Spaanse kust lekker!

** Henk Boshove | 1 augustus 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

Boekhandel van Harry Potter

In architectuur, Portugal, Vakantie, verwonderen, zien on juli 25, 2017 at 8:05 am

Porto heeft een boekhandel. Eentje waarvoor mensen geld betalen om naar binnen te mogen. Echt waar. Ze staan ervoor in de rij! Het is dan ook niet zomaar een winkeltje. Het is een schitterende boekenwinkel. Één van de mooiste ter wereld naar 't schijnt: Livraria Lello!

Je koopt bij een klein loketje verderop in de straat een kaartje voor €4 (in rij staan) en dan mag je bij de boekhandel naar binnen (in rij staan). De belangstelling is groot. En terecht. Tenminste.. als je van boeken en boekenwinkels houdt OF van prachtig mooie interieurs OF je wilt graag een mooie foto maken van een zeer bijzondere trap. Bezoek Lello!

Het kan natuurlijk ook zo zijn dat je naar de boekhandel Lello wilt omdat je Harry Potter fan bent. Het schijnt namelijk dat J.K. Rowlings hier vaak kwam toen ze in Portugal woonde. Dat Livraria Lello haar heeft geïnspireerd bij het bedenken en schrijven van de Harry Potter boeken.

Ik weet niet of het waar is. Ze is hier wel geweest. Heeft het haar geïnspireerd? Als je de prachtige inrichting van de winkel ziet… en je kent de boeken en de films van Harry Potter …dan kun je je daar zeker veel bij voorstellen.

Het allermooiste in het pand is de zeer bijzondere trap. Als je naar boven loopt, dan zie je dat de trap twee keer splitst. Je loopt onder het middenstuk van de trap als door een opening omhoog. Onderweg naar het middenstuk splitst de trap al meteen. Meteen na het middenstuk splitst de trap nog een keer (in tegengestelde richting).


Zo krijgt de trap een hele bijzondere vorm. Van bovenaf gezien een combinatie van een schuin liggende 8 en een soort kurkentrekker. Moeilijk te omschrijven. In ieder geval hangt/staat de trap geweldig mooi midden in het pand. Hierboven en hieronder foto's van diverse kanten van de trap. Kun je zelf kijken hoe het er ongeveer uit ziet.


We hebben onze ogen uitgekeken, ons verwonderd en genoten. Niet alleen van de inrichting, de trap en de boeken. Ook het pand zelf (de gevel buiten) is mooi en datzelfde geldt voor het houtsnijwerk. Tenslotte één ding niet vergeten: naar boven kijken! Naar het prachtige plafond van glas in lood! Zie de foto hieronder. Mooi gemaakt en het past perfect in dit monumentale pand. Het is eigenlijk een klein museum op zich, deze boekwinkel.


Kortom, ben je in de stad Porto dan is Livraria Lello echt wel een bezoekje waard. Als liefhebber van boeken, van mooie panden, van kunstzinnige trappen of van glas in lood …of gewoon omdat het de boekhandel van Harry Potter is!

[NB vlakbij deze boekwinkel in Porto liggen meer mooie bezienswaardigheden. Kerken, pleinen, de oude trams die er rijden, terrassen, loungen + DJ + cocktails op de heuvel in het parkje bij "Base", pleinen, huizen met mooie betegelde gevels, etc.]

Opvoeden is beïnvloeden

In Familie, Kinderen, verwonderen, zien on maart 19, 2017 at 11:00 pm

Ik probeer het altijd zo veel mogelijk te vermijden. Dat binnen zitten op een stoel aan een tafel of bureau. Met voor je neus zo’n uitklapbaar lichtgevend scherm met toetsenbord. tikkerdetikkerdetik. tikkerdetikkerdetik. Je weet wel. Op zo’n laptopje. Ik heb er haat aan. Maar goed… ze zijn af en toe wel nutig als je iets wilt maken of schrijven. Afgelopen week is het ontwijken van dat uitklapding faliekant mislukt. Zowel donderdag als vrijdag heb ik er urenlang (achter elkaar) achter gezeten. tikkerdetikkerdetik. tikkerdetikkerdetik. tikkerdetikkerdetik dus!

Mijn kids zijn dat helemaal niet van hun vader gewend. “Wat doet die gek nu?” zag je ze denken. “Het is mooi weer buiten en die kerel zit binnen te werken. Achter zijn laptop nog wel. Vreemd.” Ze kwamen af en toe even langs. Om te checken hoe het zat met mijn lichamelijke en geestelijke gezondheid. Af en toe ook voor een praatje. Maar daar had ik helemaal geen tijd voor. Ik was al niet al te vrolijk dat ik zo lang zat te tikkerdetikkerdetikken. Kwamen zij nog storen ook. Dus al te vriendelijk was ik op een gegeven moment niet meer.

Maar de kids zijn niet voor één gat te vangen. Twee van de drie waren afgelopen vrijdagmiddag in huis,,terwijl ik aan het werk was. De één kwam toch even langs om stilzwijgend een glas water te brengen en even over mijn bol te aaien. Zéér herkenbaar. De ander kwam op een gegeven moment langs om subtiel een stuk papier tussen mij en het beeldscherm te duwen. Een stukje papier met daarop een duidelijke boodschap (zie foto).

Ik moest er hard om lachen. Ten eerste omdat het hartstikke leuk is om te zien dat de kids je teruggeven wat je erin stopt. Ten tweede omdat de boodschap op het briefje spot on was. Ik heb nog kwartiertje doorgewerkt. Toen stond er één hoofdschuddend vanaf een afstandje naar mij te kijken (ook héél herkenbaar) en heb ik de laptop maar snel dichtgeklapt. Besloot dat ik het zondagavond zou afmaken.

Géén tikkerdetikkerdetik meer die middag. Schoenen aan, trui aan en lekker een frisse neus halen buiten. Onderwijl lachend om mezelf en om het héél herkenbare gedrag van onze kids. Opvoeden is beïnvloeden


** Henk Boshove | 19 maart 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

 

 

 

 

 

 

Verstoppertje spelen, stiekem spieken

In gewoon doen!, Kinderen, verwonderen, wandelen, zien on februari 19, 2017 at 10:53 pm

Sommige dingen zijn er wel maar ook weet niet. Zie je iets niet terwijl het er wel is? Zie je iets dat er helemaal niet is? Soms spelen jouw ogen verstoppertje met je. Wij zijn gewoon niet zo goed in scherp zien. In echt scherp waarnemen. Daarom hebben goochelaars en illusionisten ook zo’n succes. Ze kunnen vrij gemakkelijk onze ogen bedriegen. Gewoon door onze aandacht af te leiden of door ons te laten denken dat we iets (wel of niet) zien.

Ik heb dat regelmatig in de natuur als ik wandel. De ene keer ben ik er helemaal bij en zie ik alles scherp. De andere keer zie ik met m’n verbeelding of kijk ik half. Denk ik opeens in het bos het Oog van Mordor [In de ban van de ring] te zien (foto hierboven). Of kom ik plotseling een oude verlaten speelgoed tank tegen (foto hieronder).

Bij onze kids heb ik dat af en toe ook. Omdat je ze goed kent kijk je soms te veel vanuit bekende patronen (in plaats van gewoon goed op te letten). Dan zie je niet scherp. Wat helpt? Gewoon regelmatig onbevangen naar je eigen kids kijken. Is veel fijner. Iets meer als buitenstaander naar ze kijken en iets minder als ouder. 

Dat geldt ook voor anderen die dicht bij je staan. Niet steeds ergeren aan allerlei dingetjes. Kijk nou eens echt goed. Dan zie je opeens weer de vele prachtige dingen in ze. Wordt je opeens niet meer afgeleid door dingen die steeds de eerste aandacht trekken. Dan zie je opeens de blikken afleidingsmanoeuvres EN de gouden kern. Die is veel mooier. Dus wat let ons.

Gewoon regelmatig echt kijken. Bij het dagelijkse samen “verstoppertje spelen”, stiekem spieken


** Henk Boshove | 19 februari 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 


Stapje voor stapje vooruit springend 

In Familie, Kinderen, natuur, verwonderen, zien on januari 8, 2017 at 7:14 pm

Als ouwe kerel sta je er niet altijd met 100% aandacht bij stil. Je hebt meestal niet helemaal scherp wat de impact is. De meeste volwassenen (zeker als je de 40 of 50 gepasseerd bent) maken het immers niet zo vaak meer mee. Wij zitten vrijwel allemaal een groot deel van onze tijd in een vast ritme – met steeds terugkerende activiteiten. 
Iets nieuws. Iets dat je voor de eerste keer doet. En wat dat met je doet. Daar heb ik het over. Want hoe vaak per maand/jaar doe je als volwassene nog iets dat compleet nieuw is? Iets dat je nog nooit eerder hebt gedaan? 

Ik moest daar deze week aan denken toen ik in de verse sneeuw liep. Fijn om daar als eerste je voeten in te zetten. Op Facebook en Twitter zie je dan mensen die een bericht posten dat het voor hun dochter/zoon (of huisdier – dat ook) de eerste keer “in de sneeuw” was. Hoe raar die daar tegenaan keken. Hoe ze zich verwonderden over dat witte spul. Maar ook hoe leuk het uiteindelijk was. Want sneeuw is fun voor vrijwel alle kids. Alleen.. dat moet je wel eerst ontdekken!

Zo is het met veel dingen. Je doet ze voor de eerste keer en je weet eerst niet goed wat je er mee aan moet. Bij ons thuis zijn onze 3 kids ook met nieuwe dingen bezig. School kiezen (jongste), vakkenpakket kiezen (middelste), studie/studentenstad kiezen (oudste). De kids moeten belangrijke keuzes maken. Voor ons als ouders natuurlijk appeltje eitje (*kuch* …terugkijkend dan hè). Maar voor kids zijn dit grote stappen. 

Zelf ga ik volgende week de Kilimanjaro op. Ook een grote stap. Volgende week om deze tijd zit ik op de berg. Kan me nog niet goed erin verplaatsen. Dan start ik met dagenlang omhoog lopen tot de top op bijna 6.000 meter. Veel spullen mee, overnachten in een mini tentje. De laatste nacht voor de top “slapen” we op 4.800m. Kou en ongemak als cadeautje erbij. Weinig zuurstof ook. Een bijzondere eerste keer voor mij. Nu ik zelf wat intensiever bezig ben met deze “eerste keer” (komt erg dichtbij!), zit ik opeens ook meer na de denken over “de eerste keer” waar onze kids nu voor staan. 

Ik ga daar scherper naar kijken en me daarin iets anders opstellen heb ik besloten. Al dit soort dingen gaan stukje bij beetje – sluipenderwijs – geleidelijk steeds verder vooruit. Maar als je af en toe omkijkt zie je vol verwondering hoe ver ze al zijn. Dat is met bergwandelen trouwens ook zo. Ook op de Kilimanjaro zal ik af en toe vol verwondering omkijken naar beneden.

De kids en hun keuzes. Veel kunnen ze zelf. Soms is er even support nodig. Soms alleen een knuffel. Soms ook even liefdevol afstand houden. Per saldo zijn het kleine & grote, maar altijd belangrijke stappen voor de kids. Hard op weg om groot te groeien en (straks) uit te vliegen.

Daar ga ik bewuster naar kijken en stiekem stilletjes wat vaker bij stil staan. Want wat gaan ze hard! Stapje voor stapje vooruit springend

[🎈🎈🎈🎈Dit is mijn 500e blog hier 🎈🎈🎈🎈]

** Henk Boshove | 8 januari 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online **

Niets er tussenin

In Lief zijn, Ontmoeten, zien on december 18, 2016 at 9:53 pm

Ken je dat? Zo’n fase in je leven dat er iets te veel mensen in je omgeving ziek zijn of dood gaan? Vast wel. Ouders van vrienden die opeens overlijden. Mensen van dezelfde leeftijd waarbij kanker wordt geconstateerd. Jonge kids die hun vader of moeder moeten missen. Zo’n gevoel van het einde van het jaar. Zo’n gevoel dat je er klaar mee bent. Het gevoel dat je aan een nieuw jaar toe bent. Een nieuwe ronde, met hopenlijk nieuwe (betere) kansen. 

Fietsend door Zwolle dacht ik daar deze week over na… en ik werd geraakt door het zien van Aartsengel Michaël bovenop onze Grote Kerk. Relaxed uitkijkend over Zwolle, met aan zijn voeten de enorme kerstboom op de Grote Markt. Met naast de Peperbus de volle maan, die ook een oogje in ’t zicht leek te houden.
Weet niet of we op de Aartsengel Michaël kunnen vertrouwen, die hoog boven Zwolle op ons neerkijkt. Weet niet of de kerstboom of de kerstsfeer iets aan dat gevoel veranderen. Weet niet of de maan, de zon en de sterren plannetjes voor ons zitten te bekokstoven waar wij geen weet van hebben. Wellicht niet, wellicht wel. Wat ik wel weet is dat het voor de ander en voor ons zelf heel mooi –  fijn – warm en zeer welkom is als wij omzien naar elkaar, elkaar echt zien en flink om elkaar geven. 

Of je nu gezond bent of ziek (of iets er tussenin). Of je nu rijk bent of arm (of iets er tussenin). Of je nu bruin – wit – geel – zwart bent of rood (of iets er tussenin). Of je nu atheïst – christen – islamiet – hindoe bent of jood (of iets er tussenin). Of je nu homo bent of hetero (of iets er tussenin). Of je nu binnenlander bent of buitenlander (of iets er tussenin). Of je nu grootouder bent of kind (of iets er tussenin). 

Of je de ander nu heel goed kent of helemaal niet (of iets er tussenin). Wat er nodig is volgens mij? Iets heel simpels: Aandacht voor elkaar. Interesse in elkaar. Letten op elkaar. Leven met elkaar. Lief zijn voor elkaar. Niets er tussenin 


** Henk Boshove | 18 december 2016 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online **



 

Schoon Schap cadeau!

In Fris in je hoofd, Geluk, Kinderen, natuur, zien, Zwolle on december 11, 2016 at 10:39 pm

Ik kijk er elke dag naar. De meesten van jullie waarschijnlijk ook. Ik geniet er elke dag van. De meesten van jullie waarschijnlijk ook. Ik loop er bijna elke dag doorheen en raak het aan. Dat zal niet voor de meesten van jullie gelden. Ik gun het iedereen. Dat wel. Maar je moet het willen. Tijd voor maken. Willen voelen en zien. Ervaren. 


De natuur om ons heen. Bomen, planten, wolken, zon, regenwolken, water. Ik raak er nooit op uitgekeken. Geen dag is hetzelfde hier in Nederland. Mooi. Aan de ene kant is dat heel rustgevend. Aan de  andere kant word ik er energiek van. De ene keer zorgt het er voor dat ik goed en scherp kan nadenken: opeens zie, snap, ontdek, bedenk ik iets. De andere keer zorgt het voor een leeg en fris hoofd: een zalig stille bovenkamer. Allebei fijn.


Terwijl ik buiten loop te genieten probeer ik mij wel eens iets voor te stellen: hoe zou Nederland eruit zien als wij er niet eeuwenlang zo ontzettend druk mee bezig waren geweest. Ruiger? Meer divers? Minder divers? Ondergestroomd? Vol bos? Zandvlakte? Interessanter? Saaier? Minder uitzicht? Beter zicht? Geen gezicht? Dat weten we niet. Wel leuk om over te (dag)dromen.

Het mooie van mijn eigen woonplaats Zwolle: de natuur is altijd ontzettend dichtbij. In letterlijk een paar minuten (lopen/fietsen) heb je overal natuur en uitzicht. Best bijzonder in een stad met meer dan 120.000 inwoners. Dat is deels gepland, deels komt het door de perfecte ligging van Zwolle. Compacte stad met natuur rondom. Ik hou ervan. 


Het mooie van ons eigen huis is dat het al met één been in de natuur staat en toch is het maar 1,5 kilometer van het centrum. En minder dan 50 meter van de natuur. Hink-stap-sprong en we zijn er. Het is niet per ongeluk dat we hier wonen. Maar ik had vooraf niet kunnen bedenken dat ’t zo fijn zou zijn. Kun je niet inschatten. Dat moet je zien en ervaren. Onze kids hebben daar bijvoorbeeld weinig oog voor. Sommige anderen bij ons in de straat ook niet.

Onze prachtig mooie Nederlandse landschappen. “Oud Hollandsch Schoon”. Daar heb ik het over. Hier een paar foto’s van deze week. Onze Nederlandse landschappen, heerlijke natuur. Maar ze zijn niet natuurlijk niet natuurlijk. Ze zijn aangelegd. 

Heel soms is ons schone landschap ontstaan met als enige doel een mooi landschap te creëeren. Vaak echter is het ontstaan met een geheel ander doel. Dan kregen we het mooie landschap er gewoon bij als geschenk. Mooi toch. Ik moest daar deze week op deze manier aan denken vanwege de december maand / cadeautjes maand. 

Wij kregen het landschap cadeau van onze voorouders. Als we een beetje slim zijn (dat lukt ons toch?!), dan zorgen wij dat we het cadeau kunnen geven aan onze kinderen. Er komt een dag in de toekomst dat ook zij er bewust van gaan genieten. 

Deze papa doet in ieder geval zijn best om het door te geven. Cadeau te geven. Alsjeblieft: Inpakken lukt niet. Virtuele strik erom en klaar. Schoon Schap Cadeau!


** Henk Boshove | 11 december 2016 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online **



%d bloggers liken dit: