Henk038

Posts Tagged ‘Begrafenis’

Sterfbed 

In afscheid, Familie, Kinderen, Memories, natuur, Overlijden, wandelen on december 4, 2016 at 9:21 pm

Zaterdag was ik bij een afscheidsdienst in de kerk met daarna de begrafenis. Een mooie dienst waarin op een warme manier afscheid werd genomen. Met mooi live gezongen muziek van Bach en echte woorden. Het was een lange dienst. Dat is helemaal niet erg wat mij betreft. Begrafenissen en afscheidsdiensten zijn er voor het hier en nu. Om goed afscheid te nemen en steun te vinden. Maar ze zijn er wat mij betreft ook om in alle rust terug te kunnen denken. Terugdenken aan sterfgevallen en afscheidsdiensten in je eigen leven.

Majestueus zonlicht in Het Engelse Werk Zwolle

Het terugblikken werd gisteren opeens heel scherp bij een gedicht dat werd aangehaald tijdens de dienst. Het mooie gedicht “sterfbed” van Jean Pierre Rawie. Rauw en intens raakt het de essentie van het moment. Het gedicht beschrijft exact hoe het was toen ik bij mijn vader aan zijn sterfbed zat. Dat was in 1983. Hij was 63, ik was 18. Hij kon niet meer praten. Ik wist niet meer wat ik moest zeggen. Maar we hielden elkaars hand vast. Heel hard vast.

Schellerdijk Zwolle, zondagochtend vroeg

We keken elkaar aan.. zijn ogen rolden af en toe en keken me steeds vaker getergd en heel indringend aan. Alsof hij zelf niet goed begreep hoe hij in deze slechte film terecht gekomen was. Alsof hij zelf niet goed kon begrijpen waarom praten niet meer lukte. Alsof hij met zijn ogen en handen wilde zeggen wat hij niet meer kon zeggen. Machteloos en wanhopig. De woorden in zijn hoofd kwamen niet meer over zijn lippen. Het was pijnlijk om te zien. Pijnlijk om zijn pijn te voelen.

Sterfbed, Jean Pierre Rawie [onmogelijk geluk, 1992]


Ik weet zeker dat mijn vader echt wel wist dat ik van hem hield. Ik weet ook zeker dat hij echt van mij hield. Maar praten daarover? Dat deed je niet. Dat doe ik nu als papa met mijn kids anders. Fijn om uit te spreken. Zo vaak ik kan: “Ik hou van je – precies zoals je bent”. Het zijn nu andere tijden dan toen ik jong was.

Vandaag liep ik al vroeg in mijn eentje vier uur lang te wandelen. Ik had geen muziek op mijn oren of gezelschap om mij heen nodig. Soms staarde ik naar de horizon. Soms keek ik naar het bevroren rijp en het mooie zonlicht. Dan weer ging mijn blik naar binnen. In m’n hoofd zat genoeg. Genoeg om over na te denken, om over te peinzen, om op te kauwen.

Rijp in de uiterwaarden van de IJssel bij Zwolle

Ik heb vandaag vaak en veel aan mijn vader gedacht. Ik zal hem nooit vergeten. Als hij niet in 1983 gestorven was, dan zou hij over een paar dagen 98 worden. Maar zover zal het nooit komen. Ik heb vandaag vaak en veel aan dit gedicht gedacht. Ik zal het nooit vergeten. Sterfbed

** Henk Boshove | 4 december 2016 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online **

Advertenties

Weekend saldo opwaarderen

In Familie, Memories on januari 31, 2016 at 10:33 pm

Je hebt van die weken dat je echt hartstikke druk bent. Afgelopen week was er zo een. Druk met werk en druk thuis. Toen werd er thuis ook nog eentje ziek. Komt gelukkig nauwelijks voor bij ons. Week en weekend werden toen nog even ietsjes drukker.

Één van de kids had ook best veel & moeilijk leerwerk. Die had extra support nodig. Papa was er net zo druk mee als hij. Bovendien ben ik maandag laat thuis, dus vanavond alvast een extra maaltijd gemaakt. Een lekker stoofpotje. Die kunnen ze morgen zo opwarmen. Maar nu is ’t klaar. Pfffff. Weekend?

Een drukke week gevolgd door een weekend met weinig rust. Dat is voor een keer helemaal niet erg. Toch ga ik daar morgen iets aan doen. Want waarom niet? Precies!

Morgenochtend breng ik eerst de jongste op de fiets naar school. Daarna neemt papa een extra dag weekend. Eerst uitgebreid cappuccino drinken en daarna extra lang wandelen. Alleen. Heerlijk.

Halverwege de middag ga ik dan naar de begrafenis van een oude tante. Tante Leida, een zus van mijn moeder. Ze is bijna 100 jaar is geworden. Voor de laatste keer naar haar kijken en afscheid van haar nemen. Ze was een mooie vrouw met veel humor.

Ze gaf mij als kind vaak een paardekus. Ook later nog vaak fijn met haar gelachen. Als ik met haar over straat liep dan moesten we steevast ‘oude gevels kijken’. Dan had ze even rust nodig voor haar benen (maar dat moest niet teveel opvallen). Ze zong samen met mijn moeder mee met liedjes in de schouwburg. Zat ik in het donker ernaast te glimlachen. Mooi om aan terug te denken. Ik ga de mooie herinneringen van vroeger vastzetten in mijn hoofd en hart.

[deze mooie foto van haar kwam ik tegen op Facebook. Net alsof ze mij nog 1 keer dreigt met ’n paardenkus]

Maandag kies ik dus voor een werkdag zonder werk. Dat kan gelukkig als ZP ondernemer. Een dag zonder al te veel drukte om mij heen. Met bovendien een ritje heen en terug naar mijn geboortedorp. Dat wordt een Trip Down Memorylane.

Gewoon een extra dagje weekend. Besluit genomen. Ik heb er zin in. Ik ben er klaar voor. Vanaf dinsdag dan weer lekker knallen. Alleen nog even uitzoeken hoe het zit met dat weekend saldo opwaarderen…

** Henk Boshove | 31 januari 2016 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online **

%d bloggers liken dit: