Henk038

Posts Tagged ‘Bomen’

Raat maar

In Familie, Kinderen, natuur, verwonderen, wandelen on februari 4, 2018 at 10:50 pm

Een gevallen boom. Omgewaaid door de storm half januari. Vrijdag werd ‘ie omgezaagd. Vandaag liepen wij er langs. Logisch dat deze boom was omgevallen: de stam is grotendeels hol. Toch was de holle stam niet leeg. Integendeel.

De stam was blijkbaar een ideaal huis voor vele duizenden bijen. Allemaal op een kluitje binnenin de boom. We zagen wel 5 a à 6 grote stukken raat bij de boom liggen. Zou het van een groot bijenvolk zijn geweest? Geen idee. Zag er wel indrukwekkend uit vinden wij.

Ik heb af en toe het gevoel dat het bij ons in huis druk en rumoerig is (als alle 3 de kids thuis zijn). Maar onze familie met 3 kids is natuurlijk niets in vergelijking met een koningin en haar familie van tienduizenden bijen. Wat een geluid moet dat zijn! Tienduizenden bijen die tegelijk in en uit een boomstam kruipen. Tienduizenden bijen die allemaal tegelijk in de boom hun eigen klusje doen. Bzzzzzzzz Bzzzzzzzz Bzzzzzzzz Bzzzzzzzz… Die raten zijn trouwens prachtig om te zien van dichtbij. Bijzonder om te zien is dat een deel van de raten nog gevuld is met dode bijen. Gestorven in het harnas als bezige bij. Wat ook bijzonder is: dat het probleem van de één (zieke holle boom), de perfecte oplossing is voor de ander (bijenvolk). Nou ja, het WAS de perfecte oplossing. Tot die stevige januari storm roet in het eten gooide.

Ik hoop dat dit bijenvolk nog leeft. Wij hebben bijen namelijk keihard nodig. Niet alleen nu, maar ook als onze kinderen straks groot zijn. Ik hoop dat deze bijen een veilige, warme plek hebben gevonden met genoeg honing om de winter te overleven. Waar dat is? Geen idee, raat maar!

** Henk Boshove | 4 februari 2018 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

Advertenties

Nattigheid Voelen

In buiten spelen, Familie, fotoblog, gewoon doen!, Kinderen, natuur, zien on november 26, 2017 at 10:52 pm

Tussen de zware buien door (en erin) was ik vandaag buiten. Er was verder geen hond buiten, ook geen baasjes. Die waren allemaal dicht bij de kachel gekropen. Terwijl het toch zo fantastisch was buiten. Geeft niks. Lekker rustig. Tussen de buien door straalde buiten soms opeens alles. In de plotselinge felle zon ging alles glinsteren. Miljoenen regendruppels. Prachtig. Maar zien is soms niet genoeg.

img_7161-1Vandaag wilde ik het ook graag voelen. De gordijnen van takken, bezaaid met glinsterende druppels. Net alsof ze vol zitten met ontelbaar veel kleine lampjes. Lampjes die soms opeens eraf glijden en op de grond verdwijnen. Daarnaast de boomstammen. Sommigen zo groen, zo strak, zo glinsterend. Alsof het de leerachtige huid van een groot dier was. Groene olifantenpoten in het bos en kikker-achtige knobbels. Zie hieronder.

img_7155

img_7153

Als je aan de kletsnatte stammen voelt, dan merk je dat je hand er zo overheen glijdt. Niet ruw. Glad. Best een apart gevoel. En als je met je neus tegen een takje vol grote glinsterende druppels gaat staan? Dan loopt zo’n druppel zachtjes over je neus naar je lippen.

img_7139De druppeltjesgordijnen zijn een feest om naar te kijken. De natuur maakt op deze manier sfeerverlichting die mooier is dan wat nu in de meeste winkelstraten hangt. Mooier versierd en met meer “lampjes” dan de kerstverlichting van De Beijenkorf. Ik werd er blij van. Daar in mijn eentje buiten tussen de buien (en ook tijdens de buien, het is maar regen hè).

img_7133.jpgThuis na het wandelen vandaag moe en tevreden af en toe ook even lekker geknuffeld met de kids. Alledrie in huis vandaag. Fijn! Aanraken, stoeien, knuffelen, tegen elkaar hangen, even vastpakken, een kus. Heerlijk. Dat is toch veel fijner dan alleen maar met ze appen of bellen, of ze alleen maar zien.

Alleen zien. Dat is met kids niet genoeg, vindt deze vader. Maar buiten in de natuur ook niet. Natuur moet je lekker kijken, ruiken, voelen en zelfs (vandaag) even proeven. Proeven van de regendruppels tussen de buien door. Op die manier wordt regen fijn en leuk, nattigheid voelen

 

** Henk Boshove | 26 november 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

Ik zie het mooi in

In buiten spelen, Familie, Geluk, Kinderen, natuur, verwonderen, wandelen, zien on november 19, 2017 at 10:59 pm

Na 3 dagen grotendeels binnen te hebben gewerkt kwam ik vrijdag weer boven water. Diep ademhalen. Jas & schoenen aan. Naar buiten. Flink eind lopen. Maar 5 meter buiten de deur stond ik al stil. Ik zag opeens een boom. Die is niet nieuw zoals je hieronder kunt zien. Staat al lang schuin voor ons huis. We wonen hier al ruim 7 jaar. Ik heb die boom dus al duizenden keren gezien. Maar er zit verschil tussen kijken en echt zien. Tussen zien en bewust observeren en ervaren.

Ik stond onder die boom en dacht opeens: wat ben jij ontzettend mooi! Heb er een tijdje onder gestaan. Vol bewondering en ontzag naar boven gekeken. Daarna liep ik langzaam door. Al nadenkend. Ik nam mij voor de hele wandeling lang echt bewust naar dingen om mij heen te kijken. Ik zag prachtig mooie dingen – alles had ik al honderden keren gezien – maar nu zag ik ze anders. Mooier.

Toen ik na 2 uur buiten wandelen weer thuis kwam had ik zere mondhoeken van het lachen, fluiten, zingen, genieten buiten. Batterij weer helemaal vol. Zoveel mooie dingen gezien en beleefd. Niks anders dan anders, maar toch heel anders. Bijzonder.

Ben nu bezig op deze manier de komende tijd ook vaker, scherper, meer naar de mensen om mij heen te kijken. Natuurlijk naar onze 3 kids. Maar ook naar m’n partner, familie, vrienden, zakenrelaties en mezelf. Omhoog met die mondhoeken.

Je bent zo geneigd te kijken naar die paar procent van iemand (of jezelf) die net even niet mooi is. Die 95-99% die prachtig is blijft daarachter verstopt als je niet uitkijkt. Of je ziet het mooie helemaal niet meer – omdat je het al 1000 keer gezien hebt. Dan mis je veel. Al dat moois! Dus zie je mij de komende tijd vriendelijk lachen? Dan zie ik iets moois. Misschien jou wel. Ik zie het mooi in!

** Henk Boshove | 19 november 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

Verder waaien of wortel schieten

In afscheid, Familie, Herfst, Kinderen, natuur, verwonderen on oktober 8, 2017 at 9:58 pm

Mensen zijn net bomen. Of eigenlijk andersom: bomen zijn net mensen. De ene boom staat stevig. De andere boom lijkt stevig maar valt opeens om. Die ene boom kun je wel uitgraven en verplaatsen. Die andere niet. De een is sterk verankerd, wortels diep in de grond. De ander staat vast, maar dan wel losjes. Bij mensen is dat ook zo.

Ik moest daar aan denken met de herfst storm deze week en de verhuizing van onze dochter naar Leiden. Dat laatste is bijna zover. We zijn de kamer daar aan het klaarmaken. Leiden is een mooie stad. Het grappige is: als Zwollenaar zie je af en toe mooie overeenkomsten tussen Zwolle en Leiden als je daar in het centrum van rondloopt.

Mooie oude straten & huizen. Moderne stationsomgeving. Hotels & kantoren. Grachten en bruggen. Levendigheid & historie gaan er hand in hand. Leiden lijkt mij wel een stad waar zij zich thuis kan gaan voelen. We gaan zien hoe dat uitpakt. Ze heeft op gevoel voor deze stad gekozen.

Toen ik 18 was ging ik van het platteland naar Zwolle om te studeren. Die overgang was aan de ene kant best groot. Maar ik kon prima aarden in Zwolle. Sterker nog… dat aarden lukte zo goed dat ik er nog steeds woon. Met heel veel plezier. De klik was er meteen. Toen ik later in Amsterdam ging studeren en (weer later) vaak in Utrecht aan het werk was had ik dat niet. Mooie steden, maar niet mijn stad. Geen gevoel bij.

Ik vind Zwolle een fantastische stad. Mijn stad, mijn mensen, mijn omgeving. Ik ben hier wortel geschoten en sta hier stevig verankerd. Voor mijn gevoel hoef ik nooit meer ergens anders naar toe. Maar je weet nooit wat er nog op je pad komt, welke zware storm er nog komt. Je weet nooit of je wortels diep genoeg zitten om voor altijd verankerd te blijven.

Dat zag ik deze week hier in Zwolle in park Het Engelse Werk. Sommige bomen doorstonden fluitend de storm. Andere, monumentale bomen, werden opeens uit de grond gerukt en vielen om. Zoals deze kanjer van (schat ik) meer dan 100 jaar oud. Meters omtrek. Torenhoog. Dikke stam. Geen rot van binnen. Toch waren de wortels niet sterk genoeg om de (aantrekkings)kracht van de wind te weerstaan.

Ben benieuwd hoe lang mijn wortels het hier in Zwolle volhouden. Hoop lang. Ben benieuwd hoe het onze dochter vergaat in Leiden. Gaat ze lekker zelf bepalen. Verder waaien of wortel schieten

** Henk Boshove | 8 oktober 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

Stil te staan als Boom

In Fris in je hoofd, Kinderen, natuur, verwonderen on februari 5, 2017 at 10:30 pm

‪In onze wereld van korte lontjes verwonderen bomen van meer dan 100 jaar oud zich om onze alledaagse opwinding. Je ziet ze staan. Verend in de wind. Net alsof ze een beetje glimlachend op ons neerkijken. Je hoort ze af en toe bijna diep zuchten. Misschien praten ze wel zachtjes tegen elkaar over ons…

“Wat doen die mensen toch weer druk hè! Zouden ze niet eens even wat rustig aan kunnen doen? Even ‬tot 10 tellen. Even diep ademhalen. Waarom staan ze toch zo zwaar in het leven? Wat zou het fijn zijn als die mensen eens wat vaker alles lekker van zich af lieten waaien. Wat minder ergeren. Wat meer genieten. Wat vaker bij ons en wat minder vaak online”. 

Bomen. Ze zijn mooi. Ze bekijken ons van boven en overzien ons gescharrel en geschreeuw. Wat ze zien? We hebben met ons allen steeds meer moeite om rust en kalmte te bewaren. We schreeuwen het liefst alles wat ons voor onze voeten komt meteen de wereld in. Opgewonden standjes lijken de overhand te krijgen. 

Beetje doseren? Even nadenken? Rustig iets laten sudderen? Nadenken wat ons verenigt in plaats wat ons verdeelt? Gewoon even iets inslikken? Dat hebben we steeds minder. Onze meningen zijn mitrailleurs die we in wilde bewegingen op elkaar afvuren. 

De bomen staan erbij en kijken er naar. “Ach ja die mensen. Druktemakers zijn het. Gelukkig staan ze bijna nooit hier in het bos zo hard te schreeuwen. Dat bewaren ze voor “online”. Schijnt fijner te zijn. Niet dat daar meer mensen zijn die ’t horen of merken dan in ons bos. Maar online kun je het wel teruglezen. Dat bewijst dat ze bestaan en een mening hebben. Schijnt belangrijk te zijn.”

Bomen in het bos. Wiegend in de wind. In de regen, de sneeuw of de zon. Relaxed meebewegend met de wisselingen van de seizoenen. Rust en energie opbouwen als het kan. Actie op het juiste moment. Niks overhaast. Mild glimlachen de bomen om ons gedrag. Ze hebben al vele generaties voorbij zien komen. Ze hebben kids groot zien worden en zelf kinderen zien krijgen. Ze staan er (hoop ik) nog als mijn kids oud zijn. 

Ik mag graag tussen de grote oude bomen lopen. Genieten van hun rust en uitstraling. Ik lach in mezelf als ik mij voorstel hoe ze af en toe over ons praten. Dat ze hun wijze oude kruinen schudden over onze korte lontjes, onze grote woorden, onze harde toon. Af en toe doen ze dat. Eventjes. Niet te lang. Ze zijn immers boom en geen mens. Het is immers veel te mooi in het bos om lang bij mensen stil te staan als boom


** Henk Boshove | 5 februari 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online **

 

Omgezaagd dan afgezaagd 

In Kinderen, natuur, Politiek, verwonderen on januari 10, 2016 at 10:56 pm

Kranten, sites, online media slaan door. Mensen slaan door. Het is net de toren van Babel. Iedereen schreeuwt maar niemand verstaat elkaar. Er komt veel van hetzelfde voorbij. Maar over hetzelfde onderwerp lees je honderden totaal verschillende verhalen, meningen, verdraaide feiten en foute reacties.

Bijzonder hoe mensen tegen elkaar tekeer gaan. Bijzonder de hoeveelheid bagger die mensen online over anderen uitgooien. Onvoorstelbaar de enorme verbetenheid. Onvoorstelbaar het grote gebrek aan nuance.

Je ziet online door de bomen het bos niet meer. Als kind of puber niet, als volwassene niet.

Onze kids zoeken online hun eigen plek op. Plekken waar discussies over vluchtelingen, Keulen, Wilders & politiek nauwelijks merkbaar zijn. Ze sluiten zich er redelijk voor af. Ik heb zelf steeds vaker de neiging dat ook te doen.

Door de bomen zien veel mensen het bos niet meer. Behalve de fanatici. Die zien altijd alles scherp. Weten altijd alles beter. Dringen altijd hun mening op. Verbinden altijd meteen oorzaken en gevolgen aan gebeurtenissen. Steeds meer mens worden fanatici. Overtuigd van hun eigen gelijk.

Fanatici (van welke maatschappelijke of politieke overtuiging dan ook) zijn volgens mij éénogen. Éénogen die denken dat de rest van de wereld blind is. Maar met één oog zie je geen perspectief. Geen nuance.

Als het weer eens overvol is online met meningen, gezeur en linkjes naar zeer ongenuanceerd “journalistiek” of amateuristisch broddelwerk – dan speel ik tegenwoordig liever een bordspelletje met de kids. Of ik loop een extra rondje buiten door het bos. Even lekker offline.

In het bos ruimen ze elk jaar de zieke, zwakke, overtollige bomen op. In het bos worden bomen rücksichtslos omgezaagd. Tot aan de grond toe. Soms zelfs met wortel en al verwijderd. Dan ontstaat er lucht en ruimte. Dan kun je (zonder die bomen) het bos weer beter zien.

In ons oh zo fijne beschaafde land geven wij zieke bomen juist een groot podium. Vooral in de media en op social media. Een podium om hun zogenaamd superieure standpunten te verkondigen. Het zijn echter meestal voorspelbare, afgezaagde standpunten. Online leidt dat weer tot bakken vol verwensingen en worden mensen bij de enkels afgezaagd. Keer op keer. ‘T lijkt wel of we het stiekem leuk vinden. Wij zijn een raar volkje!

Ik vind het niet leuk. Net als de kids scherm ik me wat af. Ik ga vaker dwalen tussen de bomen in het bos en minder dwalen op mijn schermpjes. En ik zaag online heel soms wat mensen uit mijn beeld. Wordt het bos beter van.

Ik kijk liever naar Omgezaagd dan afgezaagd

** Henk Boshove | 10 januari 2016 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online **

Tapijt vol wormpjes

In Fris in je hoofd, ideeën - innovatie, natuur, wandelen on april 21, 2015 at 7:40 pm

Soms ben je ergens, maar in je hoofd ben je ergens anders. Dat had ik vanochtend. De dag ervoor een drukke dag, laat thuis. Maar nu was ik buiten in de zon. Nou ja… M’n lichaam wel, maar m’n hoofd nog niet. Dat was er niet bij. Mijn hoofd was nog aan het nadenken over van alles en nog wat. Tot ik opeens iets zag waardoor ook m’n hoofd er weer bij was. 

 

In een gedeelte van het bos hadden de bomen opeens massaal zaadjes laten vallen. Van de ene op de andere dag lag werkelijk alles er mee bezaaid. Grappig dat al die bomen hun zaadjes exact tegelijk laten vallen. Ik zag in het zonlicht een prachtig goudkleurig pad bedekt met een mooi motief. Daar kan ik echt van genieten. 

 

Heb er vol verwondering naar gekeken. Ik vroeg me af: zouden tapijt makers zo nieuwe ideeën krijgen voor nieuwe stoffen en designs? Halen ze inspiratie uit de natuur? Ik weet het haast wel zeker. Ik ben niet verder gefietst. Ik ben afgestapt en heb het bewonderd. Met de fiets aan de hand ben ik er overheen gewandeld. Geschreden zelfs. Mooi. 

  

Zo’n vloer zou ik wel in een paar kamers van ons huis willen hebben. Al die “snottebellen” (zo noemden wij ze vroeger) vormen samen een mooie print. Ik maakte enkele foto’s en liet die thuis zien. Daar zagen ze het niet zo zitten om zoiets op de vloer te hebben. Tsja.. smaken verschillen. 

Ze vonden het mooi voor in het bos, maar niet voor in huis. Het leek teveel op een tapijt vol wormen…

Gevaarlijke, lachwekkende, vieze, angstaanjagende bomen

In fotoblog, Kinderen, natuur, omdenken, verwonderen on november 30, 2014 at 2:46 pm

De afgelopen weken stonden in het teken van veel sporten (de kids waren lekker bezig) en veel feestjes! Veel achter elkaar en anderen aanrennen. Weinig rust. Eind van de week maar even op de rem getrapt. Tijd voor mezelluf!

Lekker het bos ingegaan en van dichtbij allerlei bomen gefotografeerd. Dan zie je namelijk allerlei rare, bijzondere beelden, plaatjes en zo. Beetje creatief met boom zeg maar. Ik heb de jongste vandaag – tussen het samen surprise maken voor school door – laten kiezen welke plaatjes hij het mooist vond (en wat hij er in zag). Hieronder een paar foto’s.

IMG_3810.JPG

Mijn zoon zag een grote kikker. Of de ogen van een olifant. Ik zag E.T. die graag terug naar huis wilde (E.T. Phone Home!). Dat zei hem niks. Generatiekloofje.

IMG_3812.JPG

Ik zag zelf een doodshoofd. Met een groot gat in de schedel en een grijns over uitstekende tanden. Een gevaarlijk lachende draak is het volgens mijn jongste zoon. Zijn broer is het daar volkomen mee eens. Een draak: Oppassen!

IMG_3811.JPG

Dit is natuurlijk de grote bek van een wild dier. Waarschijnlijk van een prehistorische vis die diep in de zee leeft!! We zijn het eens. 100%. Dat is het. Brrrr… Snel vluchten voordat die vis ons opeet!

IMG_3815.JPG

Hier werd getwijfeld of dit het hoofd is van een paard of de kop van een niet gestreepte zebra. Het zou ook nog een close-up van een grote slak kunnen zijn natuurlijk. We komen er niet uit.

IMG_3817.JPG

Dit lijkt wel de kop van een insect. Met strak priemende oogjes. Klaar om je te bespringen. Maar nee, deze is lief zegt m’n zoon. Er zit een hartje tussen de ogen. Een lievehartbeestje misschien?

IMG_3816.JPG

Dit lijkt op een trieste, nadenkende man. Met een veel te grote neus, zegt onze jongste. Ik moest echter ook denken aan de gigantische beelden op Paaseiland.

IMG_3813.JPG

Gatverdamme zei onze jongste meteen. Je kijkt hier zo een aap in de kont! Ieuwwwww!! 😉 Niks aan toe te voegen! Hieronder dan ook maar meteen de voorkant van diezelfde aap. Logisch toch?! Staat met z’n mond open omdat we net alles van achteren zagen. Smeerkees!

IMG_3814.JPG

Ik heb nog veel meer van dit soort foto’s gemaakt. Grappig om te doen. Bij bijna elke boom vindt je wel wat. Gewoon creatief en steeds vanuit een ander perspectief kijken en fotograferen. Omdenken. Niet zoeken. Gewoon zien en vinden wat er stiekem is als je frame goed is. Leuk ook om samen met kids te bekijken en te zien welke associaties boven komen.

Hebben jullie nog leuke andere beelden die bovenkomen? Laat maar horen op Facebook, Twitter, Google Plus, Mail, Whatsapp of gewoon Face To Face als we elkaar zien. Zelf ook een mooi plaatje? Kom maar op.

Ik ben fan van gevaarlijke, lachwekkende, vieze, angstaanjagende bomen!

%d bloggers liken dit: