Henk038

Posts Tagged ‘Collega’s’

2033 here we come… tot over 20 jaar en 8 dagen!

In Memories, Muziek on juni 30, 2013 at 3:44 am

20 juni 1993. Popfestival Halfweg bij Amsterdam. Grote groep twintigers. Inmiddels financieel directeur, onderneemster, financieel manager, directeur van een grote landelijke maatschappelijke organisatie, internal auditor bij beursfonds, landelijk specialist in fusies en overnames, partner bij groot accountantskantoor.

Maar in 1993 waren we jongens en meiden ergens in de 20 en collega’s in Zwolle. We werkten bij wat nu PwC heet. Toen heette het denk ik Coopers & Lybrand Dijker van Dien (of een andere lange fusie naam). We waren destijds samen met vriend/vriendin bij popfestival Halfweg in Spaarnwoude bij Amsterdam. Van Morrisson, Luka Bloom, Melissa Etheridge en Claw Boys Claw speelden daar. En The Tragically Hip uit Canada. Dat vond ik een geweldige band.

image

Het was een prachtig zonnig festival. Geen van allen hadden we als collega’s toen ook maar enig idee wat we later zouden gaan doen. Who cares. Bijna vakantie. Biertje erbij. Lekker in de zon naar muziek kijken en meezingen. Gezellig samen op stap.

Ook mijn vriendin was mee. 20 jaar geleden. Wat gaat de tijd snel. De collega’s van toen zijn nu (op 1 na) geen collega’s meer. Zo gaat dat. Veel dingen zijn veranderd. Gelukkig is mijn vriendin van toen er nog steeds. Er zijn zelfs drie kids bijgekomen. De twintiger van toen is nu een papa met kids, beginnende pubers zelfs.

image

Maar papa vindt het nog steeds mooi om naar bands te kijken en te luisteren. Vrijdagavond ging ik op stap. The Tragically Hip traden op, daar moest ik bij zijn. Dit keer niet in Amsterdam maar in Hengelo, in Metropool. Wel weer met een collega. Sommige dingen blijven van alle tijden!

De zanger Gordon Downie van The Hip is nog gekker dan vroeger. De band speelt nog super strak. Heerlijke gitaren. De zang is anders geworden. Maar nog steeds bij veel songs goed en interessant. En vooral bij de oude songs als “Courage”, “At the Hundreth Meridian”, “Fully Completely” en “New Orleans is sinking” was het heel erg genieten en meezingen. Hard!

image

Zaterdagochtend (nog een beetje schor en duf) zocht ik op wanneer ik The Hip zag op Halfweg: 20 juni 1993. Vrijdag in Hengelo: 28 juni 2013. Bijna exact 20 jaar geleden. Maar 8 dagen zaten er tussen. Wat een toeval.

Ik was vrijdagavond weer even die twintiger van toen die genoot van mooie muziek. Die nog geen idee had wat er in de komende 20 jaar zou gaan gebeuren. Trip down memory lane. Nu ga ik richting de 50 (nog anderhalf jaar). Ik kan met een grote grijns na vrijdagavond vaststellen dat ik gelukkig ook nu nog geen idee heb wat er de komende 20 jaar zal gaan gebeuren. Who cares. We gaan het zien. Biertje erbij. Lekker naar muziek kijken en meezingen. Gezellig samen op stap.

Één ding hoop ik wel. Dat ik over 20 jaar en 8 dagen als ik richting de 70 ga, nog steeds als papa (opa?) keihard kan genieten van een live optreden van een rockband. Net als in 1993 en 2013. En als het economisch helemaal tegen zit in Nederland… misschien ook dan weer mèt een collega.

So… 2033 here we come… Tot over 20 jaar en 8 dagen!

Advertenties
%d bloggers liken dit: