Henk038

Posts Tagged ‘familie’

53 Kids & (Lach)rimpels

In Familie, Geluk, Kinderen, Ouders, wandelen on november 5, 2017 at 10:47 pm

Vandaag kwam ik in het bos een ‘jonge’ vader tegen. Eentje met slaperige ogen. Hij zag er moe uit en liep achter een kinderwagen met een jonge baby erin. In een flits moest ik opeens terugdenken aan 1999. Toen liep ik zelf zo in het bos achter een kinderwagen. Met onze oudste, die toen nog heel klein was. Urenlang buiten lopen. Inmiddels zijn we 18 jaar verder.

Ik loop nog steeds in het bos. Niet meer met onze ouderwetse (“vintage” zouden we nu zeggen) Teutonia kinderwagen. Gelukkig niet. Time flies like an arrow, fruit flies like a banana. Het is nu 2017. Onze kids van 12, 15 & 18 kunnen inmiddels prima zelf lopen. Het bos krijg je ze helaas bijna niet meer in. Dat is wel jammer. Toch loop ik deze zondag met een brede lach door het bos.

img_6590-3.jpgHet is mooi weer, dus extra genieten buiten. Morgen (maandag) is mijn verjaardag. “Heb je nog wensen” vragen de kids. “Toch niet weer wandelsokken?!?” Tsja… dat is toch echt het enige dat ik nodig heb. Plus natuurlijk tijd om te wandelen. De rest is bijzaak. Ik ben inmiddels al jaren zo ver dat ik scherp zicht heb op hoofd- en bijzaken. Want zeg nu eerlijk, wat heb je nou aan spullen, gadgets, prullaria. Dat is toch alleen maar ballast.

img_6756-1img_6756-1.jpgLekker buiten zijn in mijn vrije tijd is voor mij ultiem genieten. Klein geluk. Wandelen (goede schoenen EN fijne sokken) en heel af en toe genieten op een bankje in de zon. Dat laatste om alvast te oefenen voor als ik over 18 jaar vrolijk lachend & lopend (hoop ik!) 71 wordt. Time flies. Van 1999 tot 2017. Inmiddels geen ouders of schoonouders meer. Wel een huis vol kids. Zo gaat dat. Van zelf kind tot zelf kinderen. Inmiddels ook een kop vol (lach)rimpels. Over 18 jaar helemaal vol rimpels? Who cares. Dat zien we dan wel weer.

img_6599-2.jpgHoop dat over 18 jaar mijn kids nog steeds lekker hun eigen gang gaan. Dat ze zich dan nog steeds niet over hun ouders hoeven te bekommeren. Dat ze dan wèl denk- en lachrimpels hebben, maar nog géén zorg rimpels. Dat ze nog maar héél lang enkel en alleen wandelsokken hoeven te geven voor m’n verjaardag (en mij tijd gunnen om te wandelen). Dan gaat het goed met mij.

Gelukkig ben ik nog lang geen 71. Dat is pas over 18 jaar. Voorlopig loop ik nog lekker in het bos. Voorlopig nog gewoon 53, kids en (lach)rimpels

 

 

** Henk Boshove | 5 november 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

Advertenties

Tot de vellen erbij hangen. Stampen

In Eten & drinken, Familie, Kinderen, Memories, Ouders on augustus 27, 2017 at 9:51 pm

Vroeger zat ik ’s zomers elke week urenlang op een krukje. Achter ons huis. In de zon. Samen met mijn vader of mijn moeder. Samen zaten bij een hele grote emmer, met water en een oude klomp. Later soms ook met een half gevulde fles. Klein mesje in rechterhand. Een pan met schoon water ernaast. Go!

Wat we deden? Aardappels schrappen! Elke twee dagen haalden we flink wat mooie aardappelen uit eigen tuin. Het liefst kleine aardappelen. Daar had je wel meer werk aan, maar ze smaakten lekkerder. Vonden wij. Kilo’s aardappelen schrappen. Eerst even flink stampen met fles of oude klomp. Dan lieten de velletjes al mooi los. Daarna met een mesje schrappen. Ondertussen lekker in het zonnetje zitten en beetje kletsen met mijn vader of moeder. Mooie tijden.

Het enige dat niet fijn was? Dat je op het laatst met je hele arm in die emmer met viezigheid (modderwater en duizenden velletjes) zat te voelen… om die laatste aardappeltjes te vinden! Je schrapte per keer een mand vol aardappels per keer. Want je kookte meteen voor twee dagen. De eerste avond at je de ene helft gekookt (met wat vlees, groente uit eigen tuin & jus!). De volgende dag was het echt feest. Gebakken aardappelschijfjes van nieuwe aardappels. Daar keek je naar uit!

Ik moest er deze week opeens aan denken. We hebben dit jaar namelijk mooie biologische aardappelen uit eigen tuin. Ik liet onze jongste zien hoe we dat schrappen vroeger deden: met emmer, halfgevulde fles & mes. Een ouwe klomp had ik zo snel niet. Het stampen vond ‘ie grappig.

Dat de vellen na even flink stampen loslaten. Bijzonder. Dat moest hij natuurlijk ook proberen. Ook aardappels rooien vindt hij leuk werk. Hij graaft ze ouderwets met z’n handen uit de grond. Handig zo’n hulp! We hebben deze week dan ook flink lopen rooien, schrappen, koken & bakken bij ons thuis. Daarna samen smullen. Want ze smaken heerlijk. De kleintjes zijn kort gekookt erg lekker. De grotere smaken erg lekker als je ze in plakjes opbakt. Die zijn favoriet bij de kids. Wat dat betreft is er in bijna 45 jaar niks veranderd.

Het is héél erg lang geleden dat wij hier in huis zo vaak aardappels hebben gegeten. Het is óók heel erg lang geleden dat ik heb teruggedacht aan het aardappels schappen met mijn ouders. Sweet memories. Stampen met een klomp. Stampen. Tot de vellen erbij hangen. Stampen

** Henk Boshove | 27 augustus 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

2x afscheid, 2x uit huis verhuizen

In afscheid, Familie, Kinderen, Ouders on augustus 20, 2017 at 9:46 pm

Deze week was ik even alleen op pad. Lekker 2,5 uur wandelen op de hei. Dat heb ik regelmatig even nodig. Even alleen zijn. Met mijn eigen gedachten. We zijn na de vakantie druk met 2 (aanstaande) verhuizingen. Best bijzonder dat ze tegelijk komen. We zijn als kind en als ouder bezig op de huizenmarkt.

Mijn schoonvader heeft wonder boven wonder de zomervakantie overleefd. Vanuit het Hospice (met geweldige zorg en aandacht) nu terug in de reguliere zorg. Dat was voor hem & voor ons best slikken, opletten, in actie komen en veel regelen. Hij kwam tijdelijk terecht op een kamer waar je iemand van 85 die veel zorg nodig heeft niet kunt plaatsen: 3,5×4 meter (inclusief bed en keukenblokje). Zijn rolstoel moest op de gang. De rollator vaak midden in de kamer. Nachtkastje half in de deuropening. 1,5 meter beweegruimte. Geen goede en geen veilige omgeving.

Het gekke is dat we wel op zoek zijn naar zo’n kamer. Sterker nog… een kamer van 3,5×4 meter zou zelfs best wel groot zijn. Daar zouden wij hartstikke blij mee zijn. Maar ja.. dan zou die kamer niet in een zorgcomplex in Drenthe moeten zitten maar in Leiden. Daar zijn we namelijk hard op zoek naar zo’n kamer. Het liefst in een studentenhuis. Niet voor mijn schoonvader natuurlijk. Die zou daar diep ongelukkig worden. 14m2: klein voor verzorgingstehuis, fijn voor studentenhuis.

We zoeken in Leiden samen met onze dochter naar een studentenkamer. 3,5×4 meter zou geweldig zijn. De meeste kamertjes die aangeboden worden zijn kleiner. De vraag is echter enorm. Over 2 weken start haar studie. De tijd dringt dus enorm. Ze zoekt al vrij lang, maar tot nu toe zonder geluk. Als ze geen kamer vindt moet ze per dag meer dan 4 uur reizen. Geen fijn vooruitzicht. Leiden is dan wel “sleutelstad”, maar sleutels voor studentenkamers zijn er véél te weinig.

Voor mijn schoonvader van 85 hebben we gelukkig snel een oplossing gevonden. Een appartementje met 1,5 kamer in een zorgcomplex. Donderdag verhuizen. Nu maar hopen dat onze dochter ook snel iets vindt! Studentenhuis, gewone kamer, tijdelijk huurhuis, caravan, etc. Alle concrete tips & support zijn zeer gewenst. Ook een tijdelijke oplossing zou fijn zijn. Kan ze vanuit Leiden verder zoeken naar een andere plek.

Van lekker uitrusten – zoals deze runderen op de hei – is dus nog geen sprake… We blijven zoeken! Om als volwassenen tegelijkertijd voor je kind en je ouder een kamer te zoeken is trouwens best apart. Het voelt ook dubbel. Je zoekt iets, je hoopt snel iets te vinden… maar er zitten ook minder leuke kanten en de nodige nadenk momentjes aan vast.

Een nieuwe fase. Voor de één meer, voor de ander minder zelfstandigheid. Voor de één een eerste eigen plek. Voor de ander wellicht de laatste. 2x afscheid, 2x uit huis verhuizen…

** Henk Boshove | 20 augustus 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

Houden-van-stofjes nodig

In Familie, Kinderen on juli 16, 2017 at 9:38 pm

Als je kinderen "krijgt" en daarmee dus "ouder" wordt… dan gebeuren er opeens rare dingen in je lijf. Er verandert iets in je lichaam. Er worden iets aangemaakt. Iets heel speciaals. Iets dat nooit opraakt. Wellicht wordt het ongemerkt stiekem dag en nacht geproduceerd en op peil gehouden. Hoe dan ook: onbeperkte voorraad! 


Het is een stofje. Onzichtbaar en onovertroffen. Het knalt op de meest verwachte EN onverwachte momenten gierend door je lijf. Bijzonder spul. Soms is het heerlijk om te hebben (helemaal warm, gloeien van geluk). Soms brengt het juist het tegenovergestelde (koude rillingen of zelfs buikpijn). Met ons vijfen hebben we hier in huis zakken vol van dat stofje. Op sommige dagen is het echter flink verstopt. Op andere dagen ligt het centimeters dik over ons allemaal. 

Deze week had ik veel en vaak dat stofje nodig. Soms met een traantje, vaak met een lach. Gelukkig raakt het spul niet op. Maar goed ook. Want ook komende week speelt er weer van alles. We rollercoasteren nog even door. Dus kom op lichaam. Even snel produceren. We hebben weer flink wat "houden-van-stofjes" nodig


** Henk Boshove | 16 juli 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

Schermpjes uit. Bordspel aan.

In Familie, Kinderen on juni 25, 2017 at 9:26 pm

Vandaag was geen dag voor buiten. Dus maakten we er een dag voor binnen van. Eerst met ons vieren. Later met ons vijfen – toen onze oudste ook weer thuis was. Die was een weekend weggeweest met de meiden/vrouwen van haar voetbalteam. 

Toen ze thuiskwam kwam ze lekker tegen mij aan zitten. Samen onder een dekentje. Eerst even kletsen over haar weekend. Daarna een poging samen het wekelijkse cryptogram te maken. Maar al snel lag ze heerlijk te slapen op mijn schoot. Fijn dat ze weer thuis is en fijn dat zo lekker tegen mij aan kroop. Dat was best lang geleden. Lekker knus samen zitten. Heerlijk!

Wij zitten best vaak allemaal op onze schermpjes. Nu we toch allemaal thuis waren leek het mij wel eens leuk om weer samen een bordspel te doen. Daar was wel animo voor. Het enthousiasme was terecht. Ik werd compleet ingemaakt. Kreeg geen poot aan de grond bij “Kolonisten van Katan”. Ik verloor en kreeg bovendien de strategische fouten die ik had gemaakt flink ingewreven. Dikke lol. Mooi zo’n spelletje. Ook dat was al weer best lang geleden. Lekker knus samen op de grond zitten. Heerlijk. Voelde beetje als vroeger thuis.

Leuk zo gezellig samen liggen op de bank onder een dekentje en samen om de tafel zitten voor een spelletje. Daar is dit prima weer voor. Maar weer eens vaker doen. Ook als ’t niet regent. Schermpjes uit. Bordspel aan. 


** Henk Boshove | 25 juni 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

Weekend saldo opwaarderen

In Familie, Memories on januari 31, 2016 at 10:33 pm

Je hebt van die weken dat je echt hartstikke druk bent. Afgelopen week was er zo een. Druk met werk en druk thuis. Toen werd er thuis ook nog eentje ziek. Komt gelukkig nauwelijks voor bij ons. Week en weekend werden toen nog even ietsjes drukker.

Één van de kids had ook best veel & moeilijk leerwerk. Die had extra support nodig. Papa was er net zo druk mee als hij. Bovendien ben ik maandag laat thuis, dus vanavond alvast een extra maaltijd gemaakt. Een lekker stoofpotje. Die kunnen ze morgen zo opwarmen. Maar nu is ’t klaar. Pfffff. Weekend?

Een drukke week gevolgd door een weekend met weinig rust. Dat is voor een keer helemaal niet erg. Toch ga ik daar morgen iets aan doen. Want waarom niet? Precies!

Morgenochtend breng ik eerst de jongste op de fiets naar school. Daarna neemt papa een extra dag weekend. Eerst uitgebreid cappuccino drinken en daarna extra lang wandelen. Alleen. Heerlijk.

Halverwege de middag ga ik dan naar de begrafenis van een oude tante. Tante Leida, een zus van mijn moeder. Ze is bijna 100 jaar is geworden. Voor de laatste keer naar haar kijken en afscheid van haar nemen. Ze was een mooie vrouw met veel humor.

Ze gaf mij als kind vaak een paardekus. Ook later nog vaak fijn met haar gelachen. Als ik met haar over straat liep dan moesten we steevast ‘oude gevels kijken’. Dan had ze even rust nodig voor haar benen (maar dat moest niet teveel opvallen). Ze zong samen met mijn moeder mee met liedjes in de schouwburg. Zat ik in het donker ernaast te glimlachen. Mooi om aan terug te denken. Ik ga de mooie herinneringen van vroeger vastzetten in mijn hoofd en hart.

[deze mooie foto van haar kwam ik tegen op Facebook. Net alsof ze mij nog 1 keer dreigt met ’n paardenkus]

Maandag kies ik dus voor een werkdag zonder werk. Dat kan gelukkig als ZP ondernemer. Een dag zonder al te veel drukte om mij heen. Met bovendien een ritje heen en terug naar mijn geboortedorp. Dat wordt een Trip Down Memorylane.

Gewoon een extra dagje weekend. Besluit genomen. Ik heb er zin in. Ik ben er klaar voor. Vanaf dinsdag dan weer lekker knallen. Alleen nog even uitzoeken hoe het zit met dat weekend saldo opwaarderen…

** Henk Boshove | 31 januari 2016 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online **

Mijn overleden vader en moeder weer heel even dichtbij…

In Familie, Kinderen, Memories on november 10, 2013 at 3:42 pm

Vandaag vierde ik samen met onze middelste mijn verjaardag. Hij vandaag 12. Ik werd deze week 49. Traditioneel vieren we dat samen en zit het huis vol familie. Geen vader of moeder. Die zijn al lang geleden overleden. Gelukkig is mijn schoonvader er nog wel bij. Al in de tachtig maar nog best fit.

Dit jaar was er iets bijzonders. Ik wilde één van mijn oude tantes ophalen, zodat ze lekker het weekend bij ons zou zijn. Helaas lukte dat niet omdat ze vorige maand haar pols had gebroken. Maar gelukkig kon ze wel ’s middags bij ons komen. Mijn zus en zwager namen haar mee. Fijn!

image

Aan de ene tante heb je meer en andere herinneringen dan aan de ander. Deze tante, tante Bertha, woonde mijn hele jeugd dicht bij mij. Ook mijn opa woonde bij haar in thuis. Tante Bertha was een zus van mijn vader. En ze was getrouwd met de broer van mijn moeder. Best bijzonder tegenwoordig. Maar toen kwam dat veel vaker voor.

Een dubbele familierelatie en we woonden heel dicht bij elkaar. Dat was een belangrijke reden om elkaar veel te zien. Maar bovendien zijn tante Bertha en haar man, oom Gerrit (die helaas overleden is) de liefste mensen die ik ken / heb gekend. Reden om veel van ze te houden. Toen en nu.

Als ik tante Bertha zie en spreek dan geniet ik dubbel. Aan de ene kant geniet ik van haar om wie ze is. Ondanks haar leeftijd (al over de tachtig) nog vol in het leven. En nog net zo lief als vroeger. Aan de andere kant komen via haar mijn overleden vader en moeder heel erg dichtbij. Bijna tastbaar, voelbaar. Prachtig is dat. Weer even kind. Niet te beschrijven, dus ik ga ook geen poging doen.

image

Het was dus een mooie dag. Als familie bij elkaar. Veel drukte in huis met daarbij zo’n 75 jaar verschil tussen de oudste en de jongste in huis. Mooie gesprekken over toen en nu. Herinneringen die weer boven komen. Daarom een klein blogje ter ere van mijn tante Bertha. Zij in mijn blogje. Ik in haar dagboek vanavond. Ik weet het zeker.

Mijn overleden vader en moeder weer heel even dichtbij… Mijn oude tante gesproken en stevig geknuffeld. Een dag met een grote glimlach!

%d bloggers liken dit: