Henk038

Posts Tagged ‘Gletsjers’

Polle Polle! (Langzaam Langzaam)

In Familie, natuur, verwonderen, wandelen on januari 22, 2017 at 9:24 pm

Kan iedereen vanaf nu NOOIT meer zeggen dat de Kilimanjaro een wandelberg is?! Want wat was dat AFZIEN. Het was een geweldig mooie, bijzondere en zware expeditie in Tanzania voor onze groep. De hoogteziekte waar ik en de nodige anderen last van hadden speelde de hele week helaas een grote rol. Maar wat was het een geweldige ervaring!

Op de slotklim naar de top ben ik minstens 3 keer doodgegaan. Ik ben zelfs bijna teruggestuurd door Gids Baas Florence (“Appeltje Eitje” met flinke knipoog, dat waren zijn beste woorden Nederlands). MAAR… met behulp van de geweldige gids “AT” vond ik mijn derde en vierde leven. En haalde ik de hoogste top! Samen met bijna de hele groep! 

8 uur alleen gelopen achter de groep aan. Met koppijn, buikpijn en ontstellende vermoeidheid. Uiteindelijk kwam er weer energie. Uiteundelijk kwam ik net op tijd voor de groepsfoto op Stella Point. Bijna alle andere leden van onze groep waren er al! Wat een super boys & girls. Trots op ze!

Toen ik al op Stella point was toch ook maar doorgegaan – langs de immens mooie gletsjers – naar Uhuru Peak (5.895m). Ik was al door zoveel muren heengegaan …dat laatste uur kon er ook nog wel bij! 

Al voor Uhuru Peak knapte ik iets op. Kon ik weer een beetje genieten. Kon ik opeens weer denken aan foto’s maken. Heerlijk was dat. Genieten met een grote G. Dus optimaal om mij heen genoten op de top. Prachtig daar!

 Daarna als een speer “skiënd” over het gruis razendsnel weer 1200 meter naar beneden gegaan. Naar het kamp op 4.600m. DAT ging hardstikke goed, samen met mijn gids & buddy AT. 

Ik ben mezelf op tientallen manieren tegengekomen zoals nooit tevoren. Geen Appeltje Eitje die Kilimanjaro. Ik heb grote mannen zien huilen en kleine vrouwen zien jubelen (en omgekeerd). Ik heb geweldige mooie ontmoetingen en prachtige gesprekken gehad met mijn mede deelnemers. Maar ook met onze Tanzaniaanse gidsen. WAT EEN PROFESSIONELE TOPPERS! 

Vooral met de gidsen Mustafa en AT heb ik urenlang gesproken. Tijdens het lopen op de berg. Als zij mij inspireerden. Als zij in mij bleven geloven. Bij een kop thee in het kamp. Mooie gesprekken over hun en mijn leven. Prachtige herinneringen voor altijd. 

“We’re going Up and do this. Never give Up My brother”. My brother from another mother. Zo noemde AT (hij staat ook ook op de foto’s) mij uiteindelijk. Alles hebben we gedeeld in die 8 uur samen op de berg. Eerst in het stikke donker (op de slotdag begint de klim – niks wandelen – om middernacht), later in de schemering, at the end in de stralende zon.. omgeven door de mooiste gletsjers die ik ooit heb gezien! Want wat IS het daar mooi (en WAT een hel om er te komen). 

De omgeving van de Kilimanjaro is prachtig. De berg zelf ook. De mensen zijn fantastisch. Onze Basecamp038 groep ook. Mooie nieuwe ontmoetingen en prachtige mensen leren kennen. Wat een geschenk.

Ik ben zo blij als een kind dat ik weer beneden ben (4.000 meter afdalen in 30 uur tijd hakt erin kan ik je vertellen). Ben ook blij dat ik het met een prachtige groep mensen uit (regio) Zwolle heb mogen doen. Wat een verbondenheid en support onderling. 

Nu eerst uitrusten in de zon hier in Arusha. Met flink wat Kilimanjaro Bier en een hele warme douche met zeep! Nodig na een week niet wassen. En morgen? Morgen nog een dagje safari in de brandende zon. Daarna terug naar huis. Naar de vrieskou en schaatsende Nederlanders. Naar mijn gezin die ik best wel heb gemist daar in de eenzaamheid van de beklimming van de berg. Mijn partner en kids een Heule Dikke knuffel geven. Ik kijk er naar uit!

Het was “a hell of a week”. Ik zou de afgelopen week hier in Tanzania voor geen goud hebben willen missen. Tegelijkertijd.. ik zou het ook NOOIT weer willen doen. Never Ever. Punt uit. Vol verwondering denk ik nog wel eens na waarom ik ooit “JA” zei tegen dit avontuur.

Wat mij bij blijft naast alle mooie moeilijke zware momenten samen? Het motto van de hele week. Het motto dat ik voor altijd zal blijven onthouden. De woorden van onze gidsen. Polle Polle. Niet te snel. Denk aan waar je bent en waar je naar toe gaat. Geen westers tempo maar een verstandig tempo dat hier extreem nodig is door het tekort aan zuurstof. 

Zodat je komt waar je wilt zijn. Gezond omhoog en gezond omlaag: Polle Polle!! (Langzaam langzaam)


** Henk Boshove | 22 januari 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online **

Advertenties

Bloemetjes en Bijtjes bij het IJs

In fotoblog, Italie, natuur, Vakantie, wandelen on juli 16, 2014 at 7:16 pm

Vandaag was ik in m’n eentje al om 7.15u op pad voor een ochtendwandeling. De lucht was ZO strakblauw, daar moet je van profiteren als je in het Aosta dal bent. Ik heb een mooie wandeling bovenlangs gemaakt, door de wijnvelden. Met uitzicht aan de ene kant op de bergen achter Aosta

imageen aan de andere kant zicht op de grote gletsjers van de Ruitor. Als die er niet was zou je de Mont Blanc kunnen zien.

imageNa het ontbijt met z’n allen op pad. Een wandeling met uitzicht op de bergen rond de Grand St. Bernard. Ook een plaatje!

imageOp de berghellingen van het dal waar wij liepen waren onnoemelijk veel bloemetjes, bijtjes en andere insecren vreselijk druk bezig. Mooi om naar te kijken. Één vlinder kwam zelfs op mijn hand zitten. Best lastig nog om dan snel zelf een foto te maken.

imageDaarnaast waren er ook veel rijpe bosaardbeien. Lekker om van te smullen.

imageAan het eind van de middag (de rest lag in het zwembad, ’t was met circa 32 graden warm in het dal) heb ik nog even uitgezocht waar toch het startpunt ligt om relaxed naar Rifugio Monte Fallere te lopen. Dat hebben we al twee keer geprobeerd. Steeds een (te) lange wandeling. Vanmiddag na wat zoekwerk ontdekt hoe we er relaxed kunnen komen. Wandeling van twee uur omhoog en anderhalf uur terug.

imageDe wandeling morgen gaat over het “panorama balkon” van de Aosta vallei. Uitzicht op alle bergen en de diepe dalen van Nationaal Park Gran Paradiso! Als verrassing voor de kids alvast een ontbijt gereserveerd morgenvroeg in een berghotel op meer dan 1700 mtr hoogte. Dus morgen vroeg opstaan. Zo de auto in en drie kwartier later ontbijten boven in de bergen. Dan lopen we na ontbijt naar de Rifugio Monte Fallere (op bijna 2400 mtr.). Mooie tweede wandeling als warming up voor de echte zware dagtochten die nog gaan komen.

imageMaar eerst nog even nagenieten van vandaag. Als toetje kregen we nog even mooi avondrood te zien boven de bergtoppen. Thanks!

imageMooie dag. Hoge pieken met sneeuw en ijs. Diepe dalen met bloemetjes en bijtjes. Mooie combi. Nu lekker slapen en morgen weer vroeg op pad.

%d bloggers liken dit: