Henk038

Posts Tagged ‘Het Engelse Werk’

Opzouten met dat moeten

In Fris in je hoofd, Herfst, Kinderen, Vakantie, verwonderen, vrijwillig, Zwolle on oktober 22, 2017 at 9:50 pm

Vroegâh! Tsja.. vroegâh. In de tijd dat ik nog zo’n 80 tot 100 uur per week werkte. Toen keek ik er reikhalzend naar uit. Toen “werkte” ik er letterlijk naar toe. Toen had ik het voor m’n gevoel ook keihard nodig. Toen kikkerde ik daar enorm van op. Dat was niet gezond. Kijk er nu vol verwondering op terug.

Voorjaar en herfstvakantie. Ik snakte naar die break. Het liefst naar het buitenland. Even helemaal er tussenuit. Lekker een weekje full time op stap met vrouw & kids. Natuurlijk ging zo’n vakantie ook gepaard met de nodige stress. Voor die tijd moest je eerst al je werk afronden (soms tot diep in de laatste nacht). Daarnaast de vakantie organiseren plus last minute (soms letterlijk) een tas met kleren inpakken. Te zot voor woorden.

Dat was natuurlijk hartstikke ongezond. Werken van vakantie tot vakantie. “Op vakantie moeten”. Nu lach ik erom. Tegenwoordig is op vakantie een keuze. Als we het doen, dan omdat we er echt zin in hebben. Bewust kiezen met een fris hoofd, in plaats van moeten gaan om een fris hoofd te krijgen. Of we blijven relaxt thuis of we gaan relaxt op vakantie. Het voelt nu totaal anders.

Dit voorjaar op pad in Zuid Frankrijk. Deze herfstvakantie lekker thuis. Geen haast. Geen stress. Niet weg. Domweg genieten van ons eigen hier en nu. Onze eigen achtertuin en achterland. Genieten van de mooie herfstkleuren in Zwolle. Met de middelste naar de film. Verder met inrichten studentenkamer van onze oudste in Leiden. Onze jongste regelt een logeerafspraak met nieuwe vrienden. De rest zien we wel. Ik ga tussendoor nog even naar een concert. Plus nog een paar dagen lekker werken en ‘s avonds wat lekkers koken. Fris hoofd. Fijne herfstvakantie. Doen waar we bewust voor kiezen. Opzouten met dat moeten

** Henk Boshove | 22 oktober 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

Advertenties

Verder waaien of wortel schieten

In afscheid, Familie, Herfst, Kinderen, natuur, verwonderen on oktober 8, 2017 at 9:58 pm

Mensen zijn net bomen. Of eigenlijk andersom: bomen zijn net mensen. De ene boom staat stevig. De andere boom lijkt stevig maar valt opeens om. Die ene boom kun je wel uitgraven en verplaatsen. Die andere niet. De een is sterk verankerd, wortels diep in de grond. De ander staat vast, maar dan wel losjes. Bij mensen is dat ook zo.

Ik moest daar aan denken met de herfst storm deze week en de verhuizing van onze dochter naar Leiden. Dat laatste is bijna zover. We zijn de kamer daar aan het klaarmaken. Leiden is een mooie stad. Het grappige is: als Zwollenaar zie je af en toe mooie overeenkomsten tussen Zwolle en Leiden als je daar in het centrum van rondloopt.

Mooie oude straten & huizen. Moderne stationsomgeving. Hotels & kantoren. Grachten en bruggen. Levendigheid & historie gaan er hand in hand. Leiden lijkt mij wel een stad waar zij zich thuis kan gaan voelen. We gaan zien hoe dat uitpakt. Ze heeft op gevoel voor deze stad gekozen.

Toen ik 18 was ging ik van het platteland naar Zwolle om te studeren. Die overgang was aan de ene kant best groot. Maar ik kon prima aarden in Zwolle. Sterker nog… dat aarden lukte zo goed dat ik er nog steeds woon. Met heel veel plezier. De klik was er meteen. Toen ik later in Amsterdam ging studeren en (weer later) vaak in Utrecht aan het werk was had ik dat niet. Mooie steden, maar niet mijn stad. Geen gevoel bij.

Ik vind Zwolle een fantastische stad. Mijn stad, mijn mensen, mijn omgeving. Ik ben hier wortel geschoten en sta hier stevig verankerd. Voor mijn gevoel hoef ik nooit meer ergens anders naar toe. Maar je weet nooit wat er nog op je pad komt, welke zware storm er nog komt. Je weet nooit of je wortels diep genoeg zitten om voor altijd verankerd te blijven.

Dat zag ik deze week hier in Zwolle in park Het Engelse Werk. Sommige bomen doorstonden fluitend de storm. Andere, monumentale bomen, werden opeens uit de grond gerukt en vielen om. Zoals deze kanjer van (schat ik) meer dan 100 jaar oud. Meters omtrek. Torenhoog. Dikke stam. Geen rot van binnen. Toch waren de wortels niet sterk genoeg om de (aantrekkings)kracht van de wind te weerstaan.

Ben benieuwd hoe lang mijn wortels het hier in Zwolle volhouden. Hoop lang. Ben benieuwd hoe het onze dochter vergaat in Leiden. Gaat ze lekker zelf bepalen. Verder waaien of wortel schieten

** Henk Boshove | 8 oktober 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

Één keer per week. Fijn.

In Familie, Geluk, Kinderen, natuur, Ouders, wandelen, Zwolle on september 10, 2017 at 9:35 pm

Vanochtend: Vroeg opstaan. Eerst koffie drinken en op kousenvoeten door het huis. Vervolgens zachtjes de deur achter ons dicht trekken. Heel zachtjes.. zodat we thuis niemand wakker maken. Het is nog stil in huis en stil in Zwolle.

Één van onze kids zit momenteel in Frankrijk met school. De andere twee slapen nog lekker. Die redden zich wel. Wij ook. Wij trekken onze stevige wandelschoenen aan en gaan naar buiten. Veel te mooi weer om binnen te zitten. Want na dagenlang regen (moesson!) is het droog én schijnt de zon. Het strijklicht valt tussen de bomen door naar beneden. Meer redenen om je blij te voelen zijn niet nodig.

Vanuit ons huis lopen we zo het eeuwenoude park het Engelse Werk in. Aan de rand van de stad Zwolle en aan de rand van de IJssel. Prachtige natuur. Oase van stilte op de vroege zondagochtend. Één van de mooiste (openlucht) monumenten van Zwolle. Het is hier elke dag open Monumentendag!

We lopen door park en bos. Langs vijvers met meerkoeten en eenden. Daarna richting de IJssel. Langs de nieuwe hoogwater geul struinen we door de natte uiterwaarden waar overal zwaluwen vliegen. We staren over de rivier en zien boten varen. We luisteren naar vogels en verbazen ons over de strakblauwe lucht. In de verte horen we de kerkklokken van Hattem luidden. Hand in hand op pad.

Op de heenweg is er buiten nog bijna niemand actief. Stil. Als we teruglopen is de natuur inmiddels volgelopen: met wandelaars, fietsers, wielrenners, hardlopers, mountainbikers, hondenuitlaters etc. Niet meer stil. Maar dat maakt niet uit. Zij de natuur in. Wij weer terug naar huis. In onze tuin is volop zon en stilte.

Als we weer thuis zijn ruikt het huis naar versgebakken broodjes. We krijgen een kus & knuffel van onze jongste. Het espressoapparaat zorgt zonder te klagen voor een nieuw rondje koffie. Zondag. Één keer per week. Fijn.

** Henk Boshove | 10 september 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

Doorgedraaide lichtjeswandeling Zwolle

In Geluk, gewoon doen!, ideeën - innovatie, natuur, Ontmoeten, verwonderen, wandelen, Zwolle on december 27, 2016 at 9:06 pm

We zijn er nog steeds helemaal ondersteboven van! WoW! Zoveel Zwollenaren – Zoveel mooie lampjes – Zoveel grote glimlachen – Zoveel plezier. We hebben geen idee hoeveel mensen hebben meegelopen. 250? 300? Meer? Kijk op de video. Jullie waren met héél érg véél! WoW!!! 

​Carlijn Hartlief en ik dachten spontaan even snel een lichtjeswandeling in Zwolle te organiseren. Wellicht voor circa 30/40 personen? Misschien heel ietsjes meer? Dat laatste! Het werden er dus heel erg veel ietsjes meer! Woensdag bedacht en uitgewerkt. Route uitgestippeld. Gemeente Zwolle geïnformeerd. FB event aangemaakt. Één dag mensen uitgenodigd. Één middag lampjes neergezet (en weer opgeruimd). Één avond vol plezier!

Onvoorstelbaar hoe veel mensen er mee liepen. Wat stoer dat er zoveel op de fiets kwamen in plaats van met de auto. Wat was het leuk in het bos, wat een lol onderweg. Alles verliep op rolletjes.

We draaiden vol plezier een beetje door van alle belangstelling en van de gigantische sliert mensen dwars door het Engelse Werk. Lichtjes tot zover je kon zien langs het 2,5km lange traject. Thx all! Jullie zijn geweldig! 

De jongste deelnemer was slechts een paar weken oud – die “liep” slapend mee, lekker in een draagdoek. De oudste deelnemer was waarschijnlijk in de 70 (of ouder?).. die “liep” mee in een rolstoel / scootmobiel, met mooie lampion voorop! 

We zagen hele families, vrienden, vriendinnen, echtparen & verliefde stelletjes meelopen. We zagen mensen gezellig lopend met hun (verlichte) honden. We zagen kleine kids die zelf lopend het donkere bos ontdekten of die prins(es)heerlijk om zich heen keken vanuit een buggy of vanaf de nek van pap of mam. Ge-wel-dig! 
Wat zijn Carlijn en ik blij met jullie! Zo is spontaan en snel iets organiseren in Zwolle wel HEEL ERG LEUK! Dank je wel dat jullie met zovelen genoten van deze doorgedraaide lichtjeswandeling Zwolle


Chaos is mooi 

In Herfst, Kinderen, natuur, Vakantie, zien on oktober 23, 2016 at 9:15 pm

Herfstvakantie. Dat was het. Af en toe zon en af en toe regen. Soms T-shirt weer en dan weer snel een jas of paraplu. Lekker steeds weer wat anders. Kou-nat-warm-vorst-mist-wind. Precies wat de herfst zo mooi maakt voor mij. “Four seasons in One dat”. Heerlijk. Want als er één ding is waar ik een hekel aan heb dan is het wel aan “steeds hetzelfde”. 

Thuis met drie kids is het nooit saai. Altijd weer wat nieuws of iets dat je niet verwacht. Dingen gaan anders dan gepland of verwacht. Mooi is dat. Op m’n werk heb ik dat ook zo georganiseerd. Geen dag is hetzelfde en veel dagen zijn lekker onvoorspelbaar. Ik weet dat sommige mensen daar gek van worden.. maar ik vind dat heerlijk!

Dus zo’n herfst met telkens ander weer, daar hou ik van. Zo’n herfstvakantie waarbij iedereen in en uit loopt, de planning continue verandert en je ’s ochtends of ’s middags niet weet voor hoeveel personen je ’s avonds eten moet maken.. kom maar op! 

Toch moet er ook een vaste, stabiele basis onderliggen. Thuis, op het werk. Bij alles. Op die stabiele basis kan de chaos dan heerlijk tekeergaan.

Dat is bij Het Engelse Werk ook zo. Dat is het mooie oude park achter ons huis waar ik vrijwel elke dag wel even (vaak ook langer) loop. Het is elke dag anders en toch ook weer niet. Hoe vaak je er ook komt.. steeds zie je weer andere, nieuwe dingen. Door de seizoenen, door het weer, door zon en wind, door dieren, door mensen, door kleuren. Door van alles. Daaronder ligt de continue schoonheid. De schoonheid van de eeuwenoude structuur van het park. De schoonheid van de bomen. De schoonheid van de hoogteverschillen en de vijvers. 

In de herfst is er de prachtige schoonheid van warme kleuren als extraatje. En ook al zijn de verschillen groot bij regen (1e foto) of avondzon (2e foto).. genieten blijft het in Het Engelse Werk. Als je er maar tijd en aandacht aan geeft. Als je er maar bij stil staat en er ook voor open staat. Kijk je naar de regen of naar mooie druppels. Bij kids is dat net zo. Er kan van alles gebeuren. Maar waar kijk je naar? Waarop reageer je op? Zie je door de wanorde het moois wel dat er onder zit? 

Als iets maar een mooie basis heeft kan daar bovenop heel veel veranderen en gebeuren. Iets dat lijkt op chaos. Tot je beter kijkt. Dan zit er toch stiekem lijn in. 

Herfst is wanorde. Bladeren die waaien, takken die vallen, regen en storm. Niks is meer aangeharkt. Afbraak in de natuur. Met maar één doel: in het voorjaar weer klaar zijn voor een mooie nieuwe ronde. Ik hou van de seizoenen. Ik hou van de herfst. Ik hou van wanorde. Chaos is mooi


** Henk Boshove | 23 oktober 2016 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online **


Vaderdag. Dat is een lachertje

In Familie, Kinderen on juni 19, 2016 at 8:34 pm

Ik ben thuis opgevoed met ouders die Moederdag en Vaderdag hele grote (commerciële) onzin vonden. Iets voor ze kopen was gewoon verboden. Opzouten met die onzin!

Het Engelse Werk Zwolle, zo groen als een schilderij van CézanneIk ben er goed in geslaagd om de opvoeding die ik kreeg ook aan mijn kids door te geven. Ook die doen lekker niks aan vaderdag. Mooi. Ze hebben mij vanochtend wel alle drie op hun eigen manier flink aan het lachen gemaakt. Heerlijk.

Het Engelse Werk Zwolle, mijn  favoriete plekLekker samen lachen: dat was een mooi kado dat ik vandaag van m’n 3 kids kreeg. ‘T mooiste dat er is. Ik hoop dat ze dat de komende 50 jaar blijven volhouden. Er zijn, glimlach meenemen en mij aan ’t lachen maken. Bring it on! 

Grote Markt in Zwolle in de ondergaande zon op 17 juni 2016Ze mogen dat trouwens ook wel langer dan 50 jaar doen. Mij aan het lachen majen. Waar kan ik tekenen? Sterker nog… Ze mogen dat elke dag wel doen. Niet alleen met Vaderdag. Dat is een lachertje

** Henk Boshove | 19 juni 2016 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online **

#######################################

[📸 de foto’s in dit blog maakte ik vrijdagavond (Grote Markt, Zwolle) en zondagavond (Het Engelse Werk, Zwolle). Het is namelijk ook heel fijn om ’s avonds zonder m’n kids lekker iets voor mijzelf te doen 😎] #######################################

Kijk nog eens echt héél erg goed!

In gewoon doen!, Kinderen, verwonderen, Zwolle on juni 8, 2014 at 10:16 am

Nieuwe dingen. Bijna altijd kan ik daar goed en snel mee omgaan. Maar soms, heel soms lukt mij dat niet. Dan blijf ik mij irriteren aan iets kleins. Iets kleins bijvoorbeeld dat iemand heeft toegevoegd aan iets dat in mijn ogen al perfect was.

Zo ook in mijn mooie park Het Engelse Werk in Zwolle. Dat is zo ongeveer mijn achtertuin. Ik ben er graag. In alle seizoenen is het daar prachtig. De stilte, de rust, het uitzicht, de doorkijkjes, de eeuwenoude bomen, de vogels. Idyllisch mooi.

20140608-175520-64520003.jpg

Maar vorig jaar is er iets toegevoegd. Een lelijk metalen ding (een soort functionele fontein) waarmee extra water wordt toegevoegd aan de meertjes in het park. Er zal wellicht ook nog wel een kunstzinnige gedachte achter schuilgaan, maar die is mij altijd ontgaan. Waar ik mij vooral aan stoorde? Het lawaai. Het lawaai als het water er klaterend uitstroomt. Dat past niet in mijn stille park. Tja.. Waar kan een mens zich aan storen hè. Categorie hashtag #firstworldproblems op Twitter. Ik weet het.

20140608-125307-46387571.jpg

Maar vorige week, ’s ochtends vroeg, zag ik opeens de pure schoonheid van dat ding. Het was droog en windstil, met een klein zonnetje. Prachtige reflecties van de lucht en de grote bomen op het water. Maar ook op de schalen van de fontein! De weerkaatsing van lucht en natuur liep haarfijn door over water en schaal. Super!

20140608-124933-46173577.jpg

Ik heb er lang naar staan kijken en van genoten. Zo vind ik ‘m wel mooi. Zonder lawaai en zonder herrie, op het juiste moment en in het juiste perspectief. Inmiddels heb ik de fontein ook al weer een paar keer aan het werk gezien en gehoord. En het mooie is… Ik stoor me er nu bijna niet meer aan. Grappig.

20140608-124334-45814553.jpg

Mooie les om te onthouden. Ook in de samenwerking met mensen (privé, zakelijk, maatschappelijk) kom ik heel soms wel eens iemand tegen waar ik niet veel mee heb. Of (nog minder vaak) iemand waar ik eigenlijk vrij snel een hekel aan heb. Misschien heb ik die mensen wel te snel beoordeeld. Of ik heb ze nog nooit op het goede moment in het juiste perspectief gezien.

Gewoon maar eens meer als kind kijken naar alles om mij heen in plaats van als doorgewinterde papa. Minder vaste denkbeelden en ideeën. Mooie reflectie vanwege een reflectie. Volgens mij iets waar wel meer mensen iets mee kunnen. Dus wat let je. Doe eens gek. Zet je (voor)oordeel maar weer eens aan de kant en probeer het gewoon:

Kijk nog eens echt héél erg goed!

De wereld is gek geworden! Maar maak de mensen maar niet wakker…

In natuur, verwonderen, Zwolle on mei 18, 2013 at 11:19 am

Stenen lijken de wereld te domineren. Als je in wereldsteden als Shanghai of Parijs bent dan is dat duidelijk te zien en ook wel logisch. Stenen links rechts onder boven. Ter compensatie trekken mensen in hun vakantie er ver opuit en gaan dan de natuur in. Je weet wel, dat levende groene spul waar echte dieren zonder halsband of chip schijnen te leven.

Maar hier in Nederland is dat echt anders dan in die wereldsteden met hun vele miljoenen inwoners. Zelfs in de Randstad. En al helemaal in een stad als Zwolle, een middelgrote Nederlandse stad met 120.000 inwoners. Daar valt de hoeveelheid aaneengesloten stenen links rechts onder boven nog wel mee.

image

Door de prachtige ligging van Zwolle in de natuur en de compacte bouw van de stad kun je vanuit elk deel van de stad in enkele minuten in de natuur zijn. Super. En toch… het gebeurt in mijn ogen veel te weinig. En ’t is zo prachtig buiten.

image

Waar ik niks van begrijp is de rust in de natuur in en om Nederlandse steden. Waarom is het toch zo uitgestorven in de prachtige parken in de stad. In de prachtige groenzones aan de randen van de stad. In het landelijke gebied rondom de stad. In het bos. Op en langs het vele water. Daar verwonder ik mij over. Oké… op zondagmiddag komt er even een kleine invasie de natuur in. Maar de rest van de week varieert het van rustig tot stil. Of zelfs van doodstil tot uitgestorven.

image

Dat is toch eigenlijk te gek voor woorden. Is er actie nodig? Moeten we op alle kruispunten in de stad borden en richtingaanwijzers ophangen” “NATUUR 0,5 KM”? Moeten we looproutes vanuit de stad naar de natuur maken? Kinderen één keer per maand in het bos of het park lesgeven? Een natuurplicht ambtenaar aanstellen? Billboards langs alle drukke wegen? Flyers onder ruitenwissers? Zadelhoesjes met natuurreclame uitdelen aan fietsers bij ’t station? Supermarkt acties met gratis toegangsbewijzen voor de natuur?

image

Of moeten de mensen die er wel van genieten de andere stadsbewoners lekker tussen het asfalt, de klinkers en de betontegels laten zitten? Ze niet storen in hun tuintjes en op hun balkonnetjes? Ze lekker hun gang laten gaan in winkelstraten en winkelcentra? Ze lekker laten zweten in sportscholen en fitnesscentra?

image

Misschien is dat nog wel het beste. Laat ze lekker indutten en verder slapen in de binnenstad en de buitenwijken. Laat ze maar denken dat natuur er is voor vakanties en af en toe een zondagmiddag. Dan blijft het rustig, stil en relaxed buiten in de natuur voor de liefhebbers.

De wereld is gek geworden! Maar maak de mensen maar niet wakker…

IJsberende zwanen, maar geen Zwanenzang. Volgend jaar nieuwe kansen!

In fotoblog, natuur, Zwolle on mei 2, 2012 at 7:59 pm

Vorig jaar heb ik steeds een paartje zwanen gevolgd. Ze zitten in het park en bos achter ons huis. Vorig jaar waren ze laat, maar ze kregen 3 mooie jonge zwanen.

Dit jaar volg ik ze ook. Mooie dieren zijn het. Hier zie je ze eind febtuari/begin maart. Ze zwemmen op een andere plek dan gewoonlijk.

image

Ze blijven steeds zo ongeveer op dezelfde plaats zwemmen en eten zoeken. Ik zie ze geregeld. Ze zijn aardig aan mij gewend. Kan er dicht bij komen.

image

image

Begin april wordt er een nest gebouwd. Beetje vreemde plek. Weliswaar op een weiland waar niet zo snel mensen komen. Maar wel naast een druk fietspad. 3 meter gras en 5 meter water ertussen. Het mannetje gaat het daar moeilijk krijgen. Hij heeft zeer sterk de neiging fel op eenden, mensen en vooral honden te reageren.

image

Na een week verlaten ze hun nest. Ik ben ze dan even kwijt.

image

Even later zie ik ze weer. Ze zitten aan de andere kant van het fietspad. PAL naast het kantoor van Vitens. Geen voetgangers, fietsers of honden daar. Wel de parkeergarage vlak achter ze. En de ramen van Vitens zo ongeveer naast het nest. Bovendien pal naast de rondweg om Zwolle. Dag en nacht verkeer.

image

Rare plek om een nest te maken. Ze zitten er ook maar kort. Binnen een week zijn ze ook daar weg.

image

Weer ben ik ze even kwijt. Maar dan zijn ze terug op de plek waar ze vorig jaar hun nest hadden. Bij het eiland in de achterste vijver van park het Engelse Werk.

image

Ze zijn echter alleen maar rondjes aan het zwemmen. Aan het ijsberen. Wel of geen nieuw nest?

image

Het mannetje is veel rustiger dan anders. Weinig geblaas. Niet achter de eenden aan. Komt niet bij het minste of geringste meteen met de vleugels halfhoog aangezwommen. Zijn vrouw heeft alle nesteldrang verloren. Geen nieuw nest zo lijkt het.

image

Ze zwemmen hun rondjes. Soms zelfs met één poot op de rug. Zo ken ik ze niet. Ze eten ook minder dan anders zo lijkt het.

image

Op deze laastste drie foto’s zie je ze vandaag in de zon aan de kant van het water in het gras zitten. Ik stond er bijna naast. Ze reageren heel rustig op mij.

image

Ik denk niet dat er dit jaar nog een nest met eieren komt. Geen wekenlange broedperiode. Geen jonge zwanen om groot te zien worden. Ben benieuwd wat er tussen begin april en half april is gebeurd.

image

Ze zijn gestopt met ijsberen. Voor dit jaar geen nageslacht. Even pauze. Zo te zien hebben ze zich erbij neergelegd.Maar nog niet hun Zwanenzang. Volgend jaar nieuwe ronde, nieuwe kansen!

Ik doe met de zwanen mee. Energie sparen, kijken naar de positieve dingen. Straks weer aan een nieuw periode beginnen. Ook voor mij “nieuwe ronde, nieuwe kansen”.

Red hot! Maar de onderkant spoort niet. Ziet er wel superstrak uit!

In Fris in je hoofd, omdenken, verwonderen, Zwolle on maart 25, 2012 at 2:02 pm

Naast doen wat je moet doen, gaat het daarnaast tegenwoordig meestal OOK om het uiterlijk. Om de mooie kant. De buitenkant. De styling. De kleur. Je moet wel opvallen natuurlijk!

Dat is hier ook het geval. Lekker lang en knalrood. Een echte eyecatcher. Red hot!

image

Maar hoe vaak bekijk je iets ook eens van de andere kant. Niet zo vaak meestal. En is iets dan nog steeds oké? Ik probeer dat vaak te doen met allerlei zaken. Frisse blik zoeken. Nieuw perspectief. Oude (voor)oordelen uit je hoofd. Nieuwe inzichten erin.

image

Gisteren tijdens het wandelen ben ik in plaats van naast of op de brug daarom eens onder de brug gaan staan. Onder de spoorbrug van de Hanzelijn over de IJssel bij Zwolle. Gewoon uit nieuwsgierigheid.

image

De bovenkant is mooi. Maar ook de onderkant mag er zijn. Mooi kleuren- en lijnenspel. Kan ik van genieten. Zouden ze dat bewust zo ontworpen hebben. Dat licht door de opening tussen fietspad en spoorlijn? Of gewoon een extraatje? Verwonderen over zoiets. Heerlijk.

image

Heb daar gestaan, foto’s gemaakt en wat nagedacht. Ook maar eens wat zaken in mijn hoofd van de andere kant bekeken. Omdenken.

Uiteraard daar ook even naar “Under the bridge” van de Red Hot Chili Pepers (RHCP) geluisterd en lekker hard meegezongen.

image

De onderkant spoort natuurlijk niet. Dat doet de “red hot” bovenkant. Maar ook van onderen is het superstrak. Mooi!

image

Met een fris hoofd weer terug naar huis gelopen. Met RHCP op de oren. Ook superstrak.

%d bloggers liken dit: