Henk038

Posts Tagged ‘kids’

Plat op de bek

In buiten spelen, Familie, fotoblog, Fris in je hoofd, Kinderen, natuur, wandelen on februari 25, 2018 at 10:38 pm

Vrijdag was ’t geen tijd voor de vrijdagmiddagborrel. Geen tijd om iets sociaals te doen. Niet ziek, maar voelde mij niet helemaal fit. De hele dag binnen zitten is echter ook niks. Dus ’s middags lekker warme kleren aan om lang en langzaam te wandelen. Sjokkend door de uiterwaarden. Verrekijker mee. Reeën kijken, roofvogels zoeken. Zonnebad nemen op plekjes uit de wind. Energie uit de buitenlucht zuigen!

Dat lukte. Ik vond braakballen (zie filmpje) op plek in de uiterwaarden waar ik vaak een roofvogel zie zitten. Ik bewonderde de kudde reeën op de weilanden naast de IJsseldijk. Ik sjokte door drooggevallen weilanden in de uiterwaarden en verbaasde mij over de veerkracht van het gras. Drie en een half uur sjokken met tempo nul komma nul. Dat hielp enorm.

Ik zag een prachte eindemiddag zon bij de rode spoorbrug over de IJssel. Ik stond wel 3 kwartier op dit plekje te genieten. Batterij opladen. Fris hoofd halen. Genieten van rust en stilte in de natuur. Uit de wind. In de zon. Wel werd het steeds kouder. Ook best lekker. Ik nam wat selfies met m’n telefoon, als extra herinnering voor later aan deze fijne middag. Visueel geheugensteuntje. Daarna verder.

Terwijl ik vanuit de zompige uiterwaarden weer terug naar de dijk liep, was ik even via Snapchat aan ’t kletsen met m’n dochter. Die was vanuit Leiden met de trein onderweg naar Zwolle. 2 dingen tegelijk doen is lastig. Ik lette even niet goed op en gleed uit op een helling. Broek, jas, verrekijker, telefoon en hand onder de vette bruine smurrie. Plat op de bek in de modder. Ik kon er wel om lachen. Ik voelde mij inmiddels alweer hartstikke fit.

Vanaf de dijk zag ik vervolgens de bloedrode ondergaande zon boven de IJssel. Prachtig slot van de middag. Met een grote grijns om m’n gezicht liep ik behoorlijk verkleumd terug naar huis. Braakbal laten zien aan de kids (geen interesse). Natuurfoto’s laten zien: “ja mooi hoor Pap” (met nog geen half oog kijkend). Daarna: “je bent laat. Maak je zelf even wat eten? Wij gingen er vanuit dat jij geen patat hoefde”.

Zo leuk kids. Echt. Één voordeel. Ze zeggen het gewoon recht in je gezicht. Ook een soort van “plat op de bek” hè

** Henk Boshove | 25 februari 2018 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

Advertenties

Weekend Week

In Familie, Fris in je hoofd, Kinderen, Vakantie, wandelen on februari 18, 2018 at 10:48 pm

Dromen langs de IJssel. Dat de tijd stilstaat. Dat de zondag gewoon zondag blijft en héél lang wacht met maandag worden. Onze boys kijken naar zoiets uit. Een weekend dat blijft. Maar dat is binnenkort ook zo.. voor hun! Nog 4 dagen school en de jongste 2 hebben (voorjaars)vakantie. En je weet het: als kids vrij zijn, heb je ’t zelf stress als je niet uitkijkt. Ik heb daar echter een prima aanpak voor gevonden.

Kwestie van rust opzoeken als dat kan en rustig blijven. Ik begin ’s ochtends met lekker lang buiten wandelen als ze nog slapen. Meestal plan ik 1 zakelijke afspraak per vakantiedag in (tenzij we dagje op stap gaan). Plus ik regel per dag thuis een klein klusje voor de boys. Tussendoor samen een spelletje en soms nog even een uurtje thuis werken. Vlak voor ’t eten koken ’s avonds nog even de IJsseldijk op – om lekker uit te waaien en een fris hoofd te halen. Ik probeer de dagen te versimpelen en elke dag tijd voor mezelf en de boys te regelen. Dan prima te doen. Als er vrienden komen passen we ’t schema iets aan. Plus genoeg eten in huis… óók altijd handig met pubers!

Zo verlopen een paar vakantiedagen meestal prima. Gewoon niet zo moeilijk doen. Ik bereidde mij vandaag alvast even voor op de aanstaande vakantie van de beide boys – als hun weekend een week duurt. Ochtend-wandeling (zie foto), Middag-frisseneus (zie 10 seconden video). Best goed bevallen. Ik ben er klaar voor. Kom maar op Weekend Week

** Henk Boshove | 18 februari 2018 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

Raat maar

In Familie, Kinderen, natuur, verwonderen, wandelen on februari 4, 2018 at 10:50 pm

Een gevallen boom. Omgewaaid door de storm half januari. Vrijdag werd ‘ie omgezaagd. Vandaag liepen wij er langs. Logisch dat deze boom was omgevallen: de stam is grotendeels hol. Toch was de holle stam niet leeg. Integendeel.

De stam was blijkbaar een ideaal huis voor vele duizenden bijen. Allemaal op een kluitje binnenin de boom. We zagen wel 5 a à 6 grote stukken raat bij de boom liggen. Zou het van een groot bijenvolk zijn geweest? Geen idee. Zag er wel indrukwekkend uit vinden wij.

Ik heb af en toe het gevoel dat het bij ons in huis druk en rumoerig is (als alle 3 de kids thuis zijn). Maar onze familie met 3 kids is natuurlijk niets in vergelijking met een koningin en haar familie van tienduizenden bijen. Wat een geluid moet dat zijn! Tienduizenden bijen die tegelijk in en uit een boomstam kruipen. Tienduizenden bijen die allemaal tegelijk in de boom hun eigen klusje doen. Bzzzzzzzz Bzzzzzzzz Bzzzzzzzz Bzzzzzzzz… Die raten zijn trouwens prachtig om te zien van dichtbij. Bijzonder om te zien is dat een deel van de raten nog gevuld is met dode bijen. Gestorven in het harnas als bezige bij. Wat ook bijzonder is: dat het probleem van de één (zieke holle boom), de perfecte oplossing is voor de ander (bijenvolk). Nou ja, het WAS de perfecte oplossing. Tot die stevige januari storm roet in het eten gooide.

Ik hoop dat dit bijenvolk nog leeft. Wij hebben bijen namelijk keihard nodig. Niet alleen nu, maar ook als onze kinderen straks groot zijn. Ik hoop dat deze bijen een veilige, warme plek hebben gevonden met genoeg honing om de winter te overleven. Waar dat is? Geen idee, raat maar!

** Henk Boshove | 4 februari 2018 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

Vorst er flink over

In Eten & drinken, Familie, Kinderen, Memories, Ouders, wandelen, Zwolle on januari 29, 2018 at 12:28 am

Vanochtend wandelde ik een rondje in het buitengebied van Zwolle. Langs huisjes die één voor één de laatste jaren een nieuwe eigenaar hebben gekregen of fors zijn verbouwd. Op een paar na. Bij één van die oude huisjes zag ik iets moois van vroeger.

In het tuintje stond een flink aantal boerenkool stronken. Ik moest meteen aan vroeger denken. Toen ik als kind nog bij mijn ouders woonde en we ’s winters elke week boerenkool aten. Elke zondag vaste prik. Ik vond dat helemaal niet erg. We hebben later zelfs een tijd het hele jaar door elke week stampot boerenkool gegeten. Tsjonge… Lang geleden was dat!

Stamppot boerenkool was toen ik jong was zelfs mijn lievelingsgerecht. Ik moet daar echter wel eerlijk bij zeggen dat de keuze destijds niet enorm was. Bijna alles kwam vroeger bij ons uit eigen tuin. Stamppot boerenkool stond wekelijks op tafel. Uit eigen tuin: MITS.. MITS.. MITS.. de vorst er flink over was gegaan!

Dat had niks met “betere smaak” te maken. Mijn moeder kon gewoon niet tegen de rupsjes in de boerenkool. Daar gruwelde ze van. Zodra het flink gevroren had waren die dood. Daarvoor kwamen ze bij het wassen van de boerenkool met tientallen te voorschijn. Vond ze verschrikkelijk. Soms gilde ze het uit. Het hielp ook niet als mijn vader en ik de boerenkool gingen wassen. Er zou er immers zo maar 1 in de boerenkool kunnen achterblijven (die dan in de stampot kwam). Dat idee vond ze ook heel erg. Wij konden daar wel om lachen. Dat hielp ook niet.

Mooi zo’n oud tuintje tijdens de wandeling. Mooi zo’n golfje herinneringen. Tegenwoordig eten wij thuis geen stampot boerenkool meer. Aan boerenkool uit de supermarkt zit zo weinig smaak. Plus onze kids vinden boerenkool niet lekker. Maar wellicht moeten we het komend jaar in onze eigen moestuin verbouwen. Kijken hoe biologische boerenkool smaakt… Uiteraard nadat de vorst er flink over is geweest!

** Henk Boshove | 28 januari 2018 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

Afrikaans pieken of Dalfsen

In Focus, Kinderen, Memories, natuur, wandelen on januari 21, 2018 at 10:48 pm

Vandaag een jaar geleden liep ik op 5.895 meter hoogte tussen de enorme gletsjers van de Kilimanjaro. Om daar aan terug te denken liep ik vandaag 10 kilometer tussen de oude huizen en machtige bomen in Dalfsen. Gelukkig liep ik er niet alleen…

Onze tocht naar de Kilimanjaro was een hele expeditie. Paar weken ver van huis zonder partner & kids. Dagenlang geen contact (zijn we niet meer gewend). Een tocht waarbij je jezelf een paar keer tegenkomt op weg naar de top. Maar ook een tocht waarbij je als groep elkaar veel support geeft en samen een geweldige tijd hebt (zie blog Beklimming Kilimanjaro). Vandaag – precies 1 jaar later – zijn we weer met een deel van de Kilimanjaro groep op stap. Opeens schieten de herinneringen weer door je hoofd. Terwijl we relaxt in Dalfsen samen 10km lopen en bijkletsen komen 3 dingen het scherpst naar boven.

In de eerste plaats: een unieke tocht zoals de beklimming van de Kilimanjaro wordt 100x extra mooi als je het warm & sociaal als groep onderneemt. Twee: het fysieke aspect (dagenlang lopen naar top van berg terwijl je last hebt van hoogteziekte) is veel minder belangrijk dan het mentale aspect. Drie: lopen op zo’n berg is extra fantastisch omdat je 100% in het “nu” bent. Dat komt niet vaak voor. Er is niks anders belangrijk dan de ene voet voor de andere, ademhalen en zo vaak mogelijk water drinken. Hoofd 100% leeg. Op naar de top. Een mooie, onvergetelijke ervaring!

Vandaag liepen we samen een rondje. Niet in Tanzania, Afrika. Niet op de Kilimanjaro. Gewoon tussen de oude huizen en machtige bomen van Dalfsen. Wereld van verschil. Toch waren 2 dingen exact hetzelfde: precies 1 jaar later was ’t weer een super mooie dag: zon en blauwe lucht. Daarnaast hartstikke fijn gezelschap. Dan kan er dus gewoon niks misgaan. Waar je ook bent… Afrikaanse pieken of Dal(fs)en

** Henk Boshove | 21 januari 2018 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

Glas op mij heffen in ‘t café

In Eten & drinken, Familie, Geluk, Kinderen, Memories, Ouders on januari 14, 2018 at 10:54 pm

Ik ga af en toe ’s middags met de kids naar ’t café. Zij een cola of icetea. Ik een biertje. Even samen aan de bar. Of aan een tafeltje. Of op het terras. Ik doe dat om best veel redenen. Twee licht ik kort toe.

In de eerste plaats is ’t gewoon leuk en gezellig. Meestal gaat maar 1 van de kids tegelijk mee. Hebben we even lekker tijd met ons tweeën, zonder de rest van het gezin. Soms doen we ook even samen een spelletje. Kaarten, SET, of een bordspel. Zo’n café is een leuke warme sociale plek. Mensen praten, ontmoeten en drinken wat. Kletsen met elkaar en met de barman/-vrouw. Muziekje erbij. Niks meer aan doen.

In de tweede plaats is het voor mij ook iets om door te geven. Een herinnering. Vroeger ging ik zelf ook regelmatig met mijn vader even naar ’t café. Bijvoorbeeld in de jaren ’70 op zaterdag bij Potgiesser in Hardenberg. Voor of na het wekelijkse bloemen kopen even naar binnen. Hij een jonge jenever, ik een cola. Praatje aan de bar. Soms even samen een potje biljarten. Ik heb daar fijne, warme herinneringen aan. Die komen vaak zomaar even boven. Hoop dat mijn kids er later ook zulke herinneringen aan overhouden.

Foto van site http://www.historischeprojecten.nl/geheugenvanhardenberg/toen-op-31-december-slijterij-potgiesser/ [café potgiesser, foto historischeprojecten.nl/geheugen van Hardenberg]

Stad- en buurtcafé’s. Dat zijn fijne warme plekken om naar toe te gaan. Plekken die jij kent en waar ze jou kennen (denk aan de oude TV serie “Cheers”). Door de kids soms mee te nemen leren ze iets over de waarde van een café. Dat het niet draait om drinken. Het gaat om de warme plek. Om geplande of onverwachte ontmoetingen. De gezelligheid met anderen. Of gewoon even rustig zitten met een glas in je eentje na een drukke dag of even van iets van je af praten of bespreken. Midas Dekker had er recent mooie statements over in zijn nieuwe boek Volledige Vergunning (link naar AD artikel daarover).

Ik hoop dat ik zo lang ik leef (das nog lang hoop ik!) regelmatig in mooie cafe’s mag zitten …en dat ook mijn kids – als ze ouder zijn en oud zijn – het genot van een mooi café blijven kennen. Dat we soms samen nog wat drinken in een café als ik 80 of ouder ben. Dat ze – als ik er niet meer ben – nog eens terug denken en het glas op mij heffen in ’t café

** Henk Boshove | 14 januari 2018 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

Nieuwjaarsrimpels

In gewoon doen!, Kinderen, Memories, verwonderen on januari 7, 2018 at 10:46 pm

We gleden deze week zomaar weer een nieuwe jaar in, op weg naar 365 dagen lang 2018. Ik zag in het nieuwe jaar op social media een paar foto’s voorbij komen uit voorgaande jaren. Momentopnames van vroeger van mijzelf (met en zonder kids). Lieftallig als herinnering aangeboden door social media – om je te verleiden hun platform nog eens wat extra te gebruiken. Ze willen graag dat je die oude shit nog eens deelt. Nou, mooi niet.

Niet gedeeld. Wel bekeken. Als je jezelf ziet op foto’s met de kids, dan zie je meteen hoe hard de kids zijn veranderd & gegroeid. Maar zelf verander je ook. Minder snel. Stiekem, glijdend, sluipenderwijs. Ik keek dit nieuwe jaar eens wat beter en vol verwondering naar mijn eigen hoofd. Grappig om te zien dat er “opeens” allerlei rimpels zijn bijgekomen in een paar jaar tijd. Voorhoofd, ogen, hals. Waardoor? Zorgen? Ouderdom? Nadenken? Slap vel? Te veel lachen? Dagelijkse buitenlucht? Vast van alles wat.

Heb er maar niet te lang bij stil gestaan. Ik ga ook dit jaar gewoon weer vrolijk lachend veel mooie nieuwe rimpels verzamelen! Nog plek genoeg op hoofd en lichaam. Volgend jaar kijk ik wel of het is gelukt. Kom maar op met die nieuwjaarsrimpels

** Henk Boshove | 7 januari 2018 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

Zwart Wit Shit

In afscheid, Kinderen, omdenken on januari 1, 2018 at 10:31 pm

Gisteren afscheid van 2017. Oudejaarsdag. Oliebollen. Vuurwerk. Nieuwjaarswensen. Terug- en vooruitkijken. Meestal doe ik daar niet aan. Het heeft zo weinig functie rond een ooit – in een ver verleden – bij toeval bepaalde datum van 31 december. Dit jaar wil ik toch één ding kwijt.

Ik wil graag af van ons fanatieke zwart wit denken, ruziën, discussiëren in ons mooie kikkerlandje. Wat veranderingen of ontwikkelingen ook zijn: meteen die harde standpunten. Als wij er continue zwart-wit-voor-tegen in (blijven) zitten… dan blijven we vastzitten in zelfgemaakte problemen. We maken ze dan zelfs groter (in plaats van kleiner of gewoon helemaal oplossen).

Het IS niet goed – fout – zwart – wit – anti – pro. Dat MAKEN wij ervan. Zullen wij in 2018 gewoon lekker creatief zijn? Stiekem, met een glimlach, mooie vrolijke kleuren toevoegen zoals kids die kleuren? Met het puntje van onze tong uit de mond vrolijk mooie kleuren mengen? Doe je mee? Weg met die zwart wit shit

** Henk Boshove | 1 januari 2018 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

2 glaasjes samen in de zon met kus

In Eten & drinken, Kinderen, Memories, Portugal on december 24, 2017 at 10:44 pm

Ooit, ergens in de antieke oudheid begin jaren ’80, gaven we elkaar op deze dag onze eerste kus. Tsjonge! Wat lang geleden. Maar toch ook weer niet. Die eerste kus was boven 2 glazen bier in een bar. Ik weet het nog goed. Hoe dat bier smaakte weet ik niet meer… die kus smaakte perfect. Vele glazen bier, water, koffie, thee en wijn later drinken we ook in 2017 nog steeds samen 2 glaasjes. Met of zonder een kus erbij. Dat kan verkeren.

Afgelopen zomer dronken we samen 2 mooie glaasjes port in de zon in Porto. Een heel fijn moment samen, om zoveel redenen. Sweet memories. Vandaag dronken we thuis 2 mooie glaasjes port en dachten we even achteruit. Het was een mooie port uit 1998. Het laatste jaar dat we met ons tweeën waren, voor onze kids er “opeens” waren. Wat gaat dat hard. Time flies!

2 glaasje port thuis bij de kachel: proosten op de meer dan 30 jaren die waren en op wat nog komen gaat. Ooit gaan we nog weer eens relaxt terug naar Porto. Dan denken we terug aan vandaag. Drinken we 2 glaasjes samen in de zon met kus

** Henk Boshove | 24 december 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

Lekker met snotneus en glimlach

In buiten spelen, Familie, Geluk, Kinderen, natuur, Zwolle on december 17, 2017 at 10:45 pm

Als de winter komt, dan komt het water ook omhoog. Als het water omhoog komt, dan krijg je mooie vergezichten in de uiterwaarden. Aan de ene kant geniet ik enorm van hoog water, volle uiterwaarden en mooie weerspiegelingen. Aan de andere kant begin ik dan toch ook meteen te verlangen naar meer…

In de jaren dat we hier in Zwolle naast de uiterwaarden wonen, hebben we best vaak geluk gehad. Hoog water samen met strenge vorst. Dat zorgt hier voor mooie taferelen! Dan worden de uiterwaarden één grote ijsvlakte. Dan komen de schaatsliefhebbers uit Zwolle en Hattem hier naar toe om de schaatsen onder te binden. Oude mensen, jonge kinderen, gezinnen. Soms complete families en grote schoolklassen. Prachtig!

Onze jongste kan niet wachten tot het weer zover is. Mijn vrouw is dan ook als één van de eersten op het ijs te vinden. Dochter heeft haar schaatsen laatst al laten slijpen. We zijn geen fanatieke schaatsers hier in huis.. maar een paar daagjes ijs in onze achtertuin vinden we allemaal mooi en bijzonder. Niet alleen het schaatsen, vooral ook de gemoedelijke sfeer en het vele plezier. Ik sta zelf nooit op de schaatsen, maar toch sta ik dan elke dag op het ijs. Iemand moet de ijsbaan schoon en mooi houden toch? Dat doe ik dan graag!

Voorlopig is het echter nog niet zover. Voorlopig nog even mezelf blij maken met dit soort mooie reflecties in de volgelopen uiterwaarden van de IJssel. Ook heel mooi. Word ik ook erg blij van. De kids niet. Moeten ze lekker zelf weten. Hun tijd komt nog wel.

De winter is nog maar net begonnen. We kijken uit naar het dalen van de temperatuur. Geen onstuimige herfstbuien meer, maar strakblauwe lucht en dampwolkjes uit onze monden. Vriezen dat het kraakt graag! Dan kan iedereen lekker met snotneus en glimlach het ijs op!

** Henk Boshove | 17 december 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

%d bloggers liken dit: