Henk038

Posts Tagged ‘Kilimanjaro’

Afrikaans pieken of Dalfsen

In Focus, Kinderen, Memories, natuur, wandelen on januari 21, 2018 at 10:48 pm

Vandaag een jaar geleden liep ik op 5.895 meter hoogte tussen de enorme gletsjers van de Kilimanjaro. Om daar aan terug te denken liep ik vandaag 10 kilometer tussen de oude huizen en machtige bomen in Dalfsen. Gelukkig liep ik er niet alleen…

Onze tocht naar de Kilimanjaro was een hele expeditie. Paar weken ver van huis zonder partner & kids. Dagenlang geen contact (zijn we niet meer gewend). Een tocht waarbij je jezelf een paar keer tegenkomt op weg naar de top. Maar ook een tocht waarbij je als groep elkaar veel support geeft en samen een geweldige tijd hebt (zie blog Beklimming Kilimanjaro). Vandaag – precies 1 jaar later – zijn we weer met een deel van de Kilimanjaro groep op stap. Opeens schieten de herinneringen weer door je hoofd. Terwijl we relaxt in Dalfsen samen 10km lopen en bijkletsen komen 3 dingen het scherpst naar boven.

In de eerste plaats: een unieke tocht zoals de beklimming van de Kilimanjaro wordt 100x extra mooi als je het warm & sociaal als groep onderneemt. Twee: het fysieke aspect (dagenlang lopen naar top van berg terwijl je last hebt van hoogteziekte) is veel minder belangrijk dan het mentale aspect. Drie: lopen op zo’n berg is extra fantastisch omdat je 100% in het “nu” bent. Dat komt niet vaak voor. Er is niks anders belangrijk dan de ene voet voor de andere, ademhalen en zo vaak mogelijk water drinken. Hoofd 100% leeg. Op naar de top. Een mooie, onvergetelijke ervaring!

Vandaag liepen we samen een rondje. Niet in Tanzania, Afrika. Niet op de Kilimanjaro. Gewoon tussen de oude huizen en machtige bomen van Dalfsen. Wereld van verschil. Toch waren 2 dingen exact hetzelfde: precies 1 jaar later was ’t weer een super mooie dag: zon en blauwe lucht. Daarnaast hartstikke fijn gezelschap. Dan kan er dus gewoon niks misgaan. Waar je ook bent… Afrikaanse pieken of Dal(fs)en

** Henk Boshove | 21 januari 2018 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

Advertenties

Eten in de Buik 

In Eten & drinken, Familie, Geluk, Kinderen, wandelen on januari 29, 2017 at 6:24 pm

Vorige week was het eten-eten-eten-eten. Zoveel er maar was. Mijn ontbijtje bestond uit: 4 koppen thee (met suiker), 2 kommetjes pap (met suiker), een wentelteefje (met jam), een pannenkoek (met suiker), een omelet, een gebakken worstje, wat bacon, tomaat/komkommer, mango of banaan & een kop koffie na. We aten de hele tent letterlijk leeg. ‘S avonds deden we dat gewoon nog een keer. De koks zorgden prima voor ons.

Maar ja, dat was op de Kilimanjaro. Elke calorie en elk stukkie suiker was erg belangrijk om jezelf fit & warm te houden & naar boven te komen. Deze week kwam ik weer thuis: dat was de eerste dagen nog wel flink aanpassen. Mijn maag was nog gewend aan die enorme porties eten. Maar mijn lichaam was inmiddels weer op zee niveau in Nederland (dat scheelt heel veel hartslagen) en ook weer in rust (dat scheelt heel veel calorieën). Dus HO HO HO buikje… even weer normaal doen. 

Gedurende de week lukte dat steeds beter. Steeds minder eten en steeds minder vaak een buik de luidkeels borrelde (de eerste dagen nog wel, soms al herrie om 5 uur ’s ochtends). De kids thuis moesten wel lachen om datgene wat ik allemaal at op die berg. Dat was dan ook een schril contrast met mijn bakjes yoghurt en mijn bordjes sla in de maanden voor vertrek (toen ik druk bezig was om af te vallen voor de Kilimanjaro tocht).
De berg was mooi. Maar ’t is ook heel fijn om weer thuis te zijn. Knuffelen met z’n allen. Verhalen delen. Stoeien & soms even flink in elkaars haren zitten. Hoort er allemaal bij. Als afsluiter van dit weekend zijn we even lekker met ons 5’en uit eten gegaan. Lekker op de fiets naar een simpel restaurantje dicht bij huis (Buik van Parijs in Zwolle). Net als op de berg gezellig samen eten. Nu echter niet tussen de vermoeide volwassenen maar tussen de (bijna) onvermoeibare kids. 

Zometeen de ogen dicht, lekker soezerig & warm, net als vorige week na ’t eten. Altijd een fijn gevoel. Dat is toch wel de simpele basis voor veel moois hè.. Zowel vorige week daar als nu hier: Warmte, rust, goed gezelschap en voldoende Eten in de Buik 

** Henk Boshove | 29 januari 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online **

Polle Polle! (Langzaam Langzaam)

In Familie, natuur, verwonderen, wandelen on januari 22, 2017 at 9:24 pm

Kan iedereen vanaf nu NOOIT meer zeggen dat de Kilimanjaro een wandelberg is?! Want wat was dat AFZIEN. Het was een geweldig mooie, bijzondere en zware expeditie in Tanzania voor onze groep. De hoogteziekte waar ik en de nodige anderen last van hadden speelde de hele week helaas een grote rol. Maar wat was het een geweldige ervaring!

Op de slotklim naar de top ben ik minstens 3 keer doodgegaan. Ik ben zelfs bijna teruggestuurd door Gids Baas Florence (“Appeltje Eitje” met flinke knipoog, dat waren zijn beste woorden Nederlands). MAAR… met behulp van de geweldige gids “AT” vond ik mijn derde en vierde leven. En haalde ik de hoogste top! Samen met bijna de hele groep! 

8 uur alleen gelopen achter de groep aan. Met koppijn, buikpijn en ontstellende vermoeidheid. Uiteindelijk kwam er weer energie. Uiteundelijk kwam ik net op tijd voor de groepsfoto op Stella Point. Bijna alle andere leden van onze groep waren er al! Wat een super boys & girls. Trots op ze!

Toen ik al op Stella point was toch ook maar doorgegaan – langs de immens mooie gletsjers – naar Uhuru Peak (5.895m). Ik was al door zoveel muren heengegaan …dat laatste uur kon er ook nog wel bij! 

Al voor Uhuru Peak knapte ik iets op. Kon ik weer een beetje genieten. Kon ik opeens weer denken aan foto’s maken. Heerlijk was dat. Genieten met een grote G. Dus optimaal om mij heen genoten op de top. Prachtig daar!

 Daarna als een speer “skiënd” over het gruis razendsnel weer 1200 meter naar beneden gegaan. Naar het kamp op 4.600m. DAT ging hardstikke goed, samen met mijn gids & buddy AT. 

Ik ben mezelf op tientallen manieren tegengekomen zoals nooit tevoren. Geen Appeltje Eitje die Kilimanjaro. Ik heb grote mannen zien huilen en kleine vrouwen zien jubelen (en omgekeerd). Ik heb geweldige mooie ontmoetingen en prachtige gesprekken gehad met mijn mede deelnemers. Maar ook met onze Tanzaniaanse gidsen. WAT EEN PROFESSIONELE TOPPERS! 

Vooral met de gidsen Mustafa en AT heb ik urenlang gesproken. Tijdens het lopen op de berg. Als zij mij inspireerden. Als zij in mij bleven geloven. Bij een kop thee in het kamp. Mooie gesprekken over hun en mijn leven. Prachtige herinneringen voor altijd. 

“We’re going Up and do this. Never give Up My brother”. My brother from another mother. Zo noemde AT (hij staat ook ook op de foto’s) mij uiteindelijk. Alles hebben we gedeeld in die 8 uur samen op de berg. Eerst in het stikke donker (op de slotdag begint de klim – niks wandelen – om middernacht), later in de schemering, at the end in de stralende zon.. omgeven door de mooiste gletsjers die ik ooit heb gezien! Want wat IS het daar mooi (en WAT een hel om er te komen). 

De omgeving van de Kilimanjaro is prachtig. De berg zelf ook. De mensen zijn fantastisch. Onze Basecamp038 groep ook. Mooie nieuwe ontmoetingen en prachtige mensen leren kennen. Wat een geschenk.

Ik ben zo blij als een kind dat ik weer beneden ben (4.000 meter afdalen in 30 uur tijd hakt erin kan ik je vertellen). Ben ook blij dat ik het met een prachtige groep mensen uit (regio) Zwolle heb mogen doen. Wat een verbondenheid en support onderling. 

Nu eerst uitrusten in de zon hier in Arusha. Met flink wat Kilimanjaro Bier en een hele warme douche met zeep! Nodig na een week niet wassen. En morgen? Morgen nog een dagje safari in de brandende zon. Daarna terug naar huis. Naar de vrieskou en schaatsende Nederlanders. Naar mijn gezin die ik best wel heb gemist daar in de eenzaamheid van de beklimming van de berg. Mijn partner en kids een Heule Dikke knuffel geven. Ik kijk er naar uit!

Het was “a hell of a week”. Ik zou de afgelopen week hier in Tanzania voor geen goud hebben willen missen. Tegelijkertijd.. ik zou het ook NOOIT weer willen doen. Never Ever. Punt uit. Vol verwondering denk ik nog wel eens na waarom ik ooit “JA” zei tegen dit avontuur.

Wat mij bij blijft naast alle mooie moeilijke zware momenten samen? Het motto van de hele week. Het motto dat ik voor altijd zal blijven onthouden. De woorden van onze gidsen. Polle Polle. Niet te snel. Denk aan waar je bent en waar je naar toe gaat. Geen westers tempo maar een verstandig tempo dat hier extreem nodig is door het tekort aan zuurstof. 

Zodat je komt waar je wilt zijn. Gezond omhoog en gezond omlaag: Polle Polle!! (Langzaam langzaam)


** Henk Boshove | 22 januari 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online **

Gewichtige zak(k)en 

In gewoon doen!, Kinderen, natuur, verwonderen, wandelen on januari 15, 2017 at 5:09 pm

We staan in de startblokken. We hebben de laatste zaken geregeld. We hebben de 1e dag doorgesproken en voorbereid met onze expeditieleider. We hebben ons verbaasd over het grote gezelschap aan locals dat met ons mee omhoog gaat. We zijn geacclimatiseerd. Kortom: we zijn er bijna klaar voor!

We hebben vanochtend het stadje Arusha verkend. Wat een bijzondere en soms ronduit smerige geuren. Wat een mooie kleuren. Wat gebeurt er veel op en langs de straat. Wat een hoop afgebouwde of vervallen gebouwen. Wat een wirwar op de weg. Interessant maar chaotisch. Dan is ons verblijf in Ilboru Safari Lodge een oase van rust. Aan de rand van het zwembad maakten we ’s middags de laatste grappen. De gezonde spanning neemt toe. Dat merken we allemaal.

Morgen begint het. Nu wordt het echt. Na maandenlang voorbereiden vertrekken we morgen om 8 uur naar het Arusha National Park. Daar starten we onze 7 daagse tocht naar de top van de Kilimanjaro. Maar eerst was er nog een allerlaatste klus. Alles inpakken (wat moet er veel mee voor 7 dagen!). Kiezen wat er in de Duffel of Rugzak mee omhoog moet de berg op. 

Dat is dus kiezen: *Wat laat je achter in het hotel? *Wat moet mee omhoog de Kilimanjaro op? *Hoe verdeel je voor de 1e dag kleren materiaal eten drinken over Duffel en Rugzak? En… *Wat trek je aan? Tijdens de eerste dag lopen we dwars door 20 graden temperatuurverschil. 

Het goed uitkomen met het gewicht is laatig. Normaal denk je daar niet over na. Nu zit iedereen in te pakken – gewicht meten – uitpakken – herorganiseren – opnieuw wegen – etc. Bij de Duffel lukte het mij uiteindelijk om PRECIES binnen de maximale 15kg te blijven. Helaas zit de dagrukzak op 10kg. Eigenlijkte zwaar, dus dat wordt extra zweten en happen naar zuurstof. Maar goed: we gaan het gewoon doen komende week! Samen de berg op en hopen dat we allemaal de top halen. 

Tussen de laatste dingen door zijn de meesten van ons ook nog aan het whatsappen / bellen / facetimen. Nu is er nog ietsjes verbinding. Nu is er nog internet. Straks een week compleet offline. Cold turkey afkicken van de smartphone staat voor ons op als extraatje op het menu. 

7 dagen offline. 7 dagen compleet “van de wereld”. De laatste keer dat ik dat meemaakt was in 2008! We krijgen straks 0,0% mee van wat er in onze turbulente wereld gebeurt. Geen enkel stukje nieuws of bericht van thuis. Ik ben erg benieuwd hoe dat gaat voelen, wat dat brengt en met ons doet. Daar ga ik me achteraf lekker verwonderen. De komende week hoop ik er niet mee bezig te zijn. Ga ik lekker voor de volle 100% de natuur in.

Maar zover is het nog niet. Nu is er nog even contact met kids, partner, vrienden. Nog even een paar woorden of smileys. Nog even iets delen. Nog even een paar laatste vragen. Nog even een digitale kus & knuffel van en voor het thuisfront. Nog even naast gewichtige zakken ook tijd voor gewichtige zaken


** Henk Boshove | 15 januari 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online **


Stapje voor stapje vooruit springend 

In Familie, Kinderen, natuur, verwonderen, zien on januari 8, 2017 at 7:14 pm

Als ouwe kerel sta je er niet altijd met 100% aandacht bij stil. Je hebt meestal niet helemaal scherp wat de impact is. De meeste volwassenen (zeker als je de 40 of 50 gepasseerd bent) maken het immers niet zo vaak meer mee. Wij zitten vrijwel allemaal een groot deel van onze tijd in een vast ritme – met steeds terugkerende activiteiten. 
Iets nieuws. Iets dat je voor de eerste keer doet. En wat dat met je doet. Daar heb ik het over. Want hoe vaak per maand/jaar doe je als volwassene nog iets dat compleet nieuw is? Iets dat je nog nooit eerder hebt gedaan? 

Ik moest daar deze week aan denken toen ik in de verse sneeuw liep. Fijn om daar als eerste je voeten in te zetten. Op Facebook en Twitter zie je dan mensen die een bericht posten dat het voor hun dochter/zoon (of huisdier – dat ook) de eerste keer “in de sneeuw” was. Hoe raar die daar tegenaan keken. Hoe ze zich verwonderden over dat witte spul. Maar ook hoe leuk het uiteindelijk was. Want sneeuw is fun voor vrijwel alle kids. Alleen.. dat moet je wel eerst ontdekken!

Zo is het met veel dingen. Je doet ze voor de eerste keer en je weet eerst niet goed wat je er mee aan moet. Bij ons thuis zijn onze 3 kids ook met nieuwe dingen bezig. School kiezen (jongste), vakkenpakket kiezen (middelste), studie/studentenstad kiezen (oudste). De kids moeten belangrijke keuzes maken. Voor ons als ouders natuurlijk appeltje eitje (*kuch* …terugkijkend dan hè). Maar voor kids zijn dit grote stappen. 

Zelf ga ik volgende week de Kilimanjaro op. Ook een grote stap. Volgende week om deze tijd zit ik op de berg. Kan me nog niet goed erin verplaatsen. Dan start ik met dagenlang omhoog lopen tot de top op bijna 6.000 meter. Veel spullen mee, overnachten in een mini tentje. De laatste nacht voor de top “slapen” we op 4.800m. Kou en ongemak als cadeautje erbij. Weinig zuurstof ook. Een bijzondere eerste keer voor mij. Nu ik zelf wat intensiever bezig ben met deze “eerste keer” (komt erg dichtbij!), zit ik opeens ook meer na de denken over “de eerste keer” waar onze kids nu voor staan. 

Ik ga daar scherper naar kijken en me daarin iets anders opstellen heb ik besloten. Al dit soort dingen gaan stukje bij beetje – sluipenderwijs – geleidelijk steeds verder vooruit. Maar als je af en toe omkijkt zie je vol verwondering hoe ver ze al zijn. Dat is met bergwandelen trouwens ook zo. Ook op de Kilimanjaro zal ik af en toe vol verwondering omkijken naar beneden.

De kids en hun keuzes. Veel kunnen ze zelf. Soms is er even support nodig. Soms alleen een knuffel. Soms ook even liefdevol afstand houden. Per saldo zijn het kleine & grote, maar altijd belangrijke stappen voor de kids. Hard op weg om groot te groeien en (straks) uit te vliegen.

Daar ga ik bewuster naar kijken en stiekem stilletjes wat vaker bij stil staan. Want wat gaan ze hard! Stapje voor stapje vooruit springend

[🎈🎈🎈🎈Dit is mijn 500e blog hier 🎈🎈🎈🎈]

** Henk Boshove | 8 januari 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online **

Papa moet zo nodig die bult op

In gewoon doen!, Kinderen, natuur, Uncategorized, verwonderen, wandelen on november 27, 2016 at 8:53 pm

Medio Januari is het zover. Dan gaan we beginnen met het avontuur in Afrika. Ik heb wel vaak boven op een berg  gestaan (wandelend naar boven – wandelend naar beneden). Maar dat zijn meestal bergen tussen de 2.500 – 4.000 meter hoogte. In Afrika gaan we in januari met een groep uit Regio Zwolle de Kilimanjaro op: 6.000 meter hoog. 

De dag dat we de top beklimmen is zwaar: 1.200 hoogtemeters omhoog lopen, meteen gevolgd door 2.000 hoogtemeters afdalen. Circa 14u wandelen. Het lopen op grote hoogte met maar weinig zuurstof is ook zwaar: maar 50% zuurstof. De combinatie van die twee is extra zwaar. Dus daar ben ik voor aan het trainen. Elke dag buiten wandelen. De kids snappen daar niet veel van en verwonderen zich daarover. Dat is toch saai? Daar wordt je toch moe van? Integendeel. Het wandelen buiten is heerlijk! 

We kunnen in Nederland niet op hoogte trainen. Maar voor de rest kun je veel doen om de kans te vergroten om de top te halen & zonder blessures weer beneden te komen. Werken aan je gezondheid, werken aan je conditie, veel & lang wandelen, afvallen/kilo’s kwijt raken [minder gewicht: makkelijker lopen op hoogte met weinig zuurstof + beter voor knieën bij afdalen]. Gezondheid is prima. Het trainen gaat goed en het afvallen ook. De teller staat inmiddels onder de 100kg.

De laatste weken wandelde ik elke zondagochtend 3 uur met een aantal andere deelnemers aan de Kilimanjaro tocht. Vandaag was er geen programma, dus daarom zelf maar een flinke tocht gemaakt. Circa 20 kilometer [4 uur] aan een stuk door gewandeld over de mooie hei tussen Hattem en Wezep. Ik begon met bewolking en er viel zelfs nog een heel klein spatje regen. Maar al snel kwam de zon. Eerst mondjesmaat. Later volop. Héérlijk. En ik luisterde naar de muziek van Nick Mulvey terwijl ik daar liep. Óók Héérlijk! 

Nog een kleine twee maanden voor de boeg. Dan vertrekken we naar Afrika en gaan we omhoog. Tot ver boven de boomgrens. Tot die tijd dus nog maar even flink genieten elke dag van bomen om mij heen. Want die ga ik daar echt wel missen.

Tot die tijd moeten onze kids het dus ook nog maar even volhouden met die vader van ze. Moeten ze zich maar niet teveel verwonderen over die kerel die elke dag wandelt en dan ook vrolijk lachend nog even een extra rondje loopt op zondag. Tsja: papa moet zo nodig die berg op


Wil je iets zien / horen van Nick Mulvey? Ik zag m live in Hedon. Heeft onuitwisbare indruk op mij gemaakt. Wat een zanger/muzikant. Klik even op onderstaande video voor een mooie song van Nick!

** Henk Boshove | 27 november 2016 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online **


Hink Stap Bank 

In Kinderen, omdenken, wandelen on november 6, 2016 at 8:02 pm

Circa 25 kilometer lopen. Dat stond op het programma voor vandaag. Mooi vooruitzicht. En dat nog wel op m’n verjaardag. Heerlijk cadeau. De zon scheen ook nog eens (in tegenstelling tot de slechte voorspelling). Fijn! Maar daar hield het goede nieuws ook meteen mee op. In plaats van lekker 25 à 30km wandelen door de bossen bij Ommen – onze groepstraining voor de trip naar de top van de Kilimanjaro in januari 2017 – zat ik thuis. 


M’n voet zat vast. Een ontsteking. Er zat vrijdagavond en zaterdag al weinig beweging in. Ik hield echter goede hoop. Maar ondanks veel rust, dag en nacht ijskoude coldpacks en een portie ontstekingsremmers was er ook zondagochtend vroeg helaas nog geen grote verbetering. ‘S ochtends om half 8 nog even een stukje buiten gelopen. Als test. Maar dat was niks. In plaats van wandelen was het meer strompelen. Wandeling dus gecanceld en vandaag grotendeels thuis gezeten.

In plaatst van klagen en zielig doen over wat niet kan, heb ik gekeken wat ik wel kan. Dus spelletjes gedaan met de kids (die vonden het wel leuk dat ik op m’n verjaardag onverwacht thuis was) en de hele dag samen thuis kletsen, stoeien, knuffelen. En heerlijk samen brownies gegeten. Fijn zo’n dag als jarige papa. ’s Middags meteen maar even voor 2x  gekookt. Das altijd handig. Het (aangepaste) aangename en het nuttige dus vandaag in plaats van wandelen.

Tussendoor ook nog even een stuk gefietst. Dat ging gelukkig wel. Want een hele dag binnen zitten is niks voor mij. Lekker gefietst over de dijk en door de weilanden. Af en toe even kijken in de wandel app hoe de anderen van de Kilimanjaro groep vorderden met hun lange dagtocht. Tenslotte met de fiets aan de hand nog even “mijn” mooie bomen in Het Engelse Werk bewonderd voor ik weer naar binnen ging. Wat zijn ze mooi!


M’n lichaam wilde vandaag even pauze. Dat is gelukt. Ik hoop dat ‘ie het fijn vond. Ik sus ‘m vannacht nog even in slaap. En dan ga ik morgen kijken of ik ‘m geruisloos en onverbiddelijk weer soepel naar de 5e versnelling kan krijgen. Hup, Actie! Vrij als een vogel weer naar buiten hoop ik. Want een paar dagen per jaar Hink Stap Bank is meer dan genoeg! 

** Henk Boshove | 6 november 2016 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online **

%d bloggers liken dit: