Henk038

Posts Tagged ‘Klein Geluk’

Ik zie het mooi in

In buiten spelen, Familie, Geluk, Kinderen, natuur, verwonderen, wandelen, zien on november 19, 2017 at 10:59 pm

Na 3 dagen grotendeels binnen te hebben gewerkt kwam ik vrijdag weer boven water. Diep ademhalen. Jas & schoenen aan. Naar buiten. Flink eind lopen. Maar 5 meter buiten de deur stond ik al stil. Ik zag opeens een boom. Die is niet nieuw zoals je hieronder kunt zien. Staat al lang schuin voor ons huis. We wonen hier al ruim 7 jaar. Ik heb die boom dus al duizenden keren gezien. Maar er zit verschil tussen kijken en echt zien. Tussen zien en bewust observeren en ervaren.

Ik stond onder die boom en dacht opeens: wat ben jij ontzettend mooi! Heb er een tijdje onder gestaan. Vol bewondering en ontzag naar boven gekeken. Daarna liep ik langzaam door. Al nadenkend. Ik nam mij voor de hele wandeling lang echt bewust naar dingen om mij heen te kijken. Ik zag prachtig mooie dingen – alles had ik al honderden keren gezien – maar nu zag ik ze anders. Mooier.

Toen ik na 2 uur buiten wandelen weer thuis kwam had ik zere mondhoeken van het lachen, fluiten, zingen, genieten buiten. Batterij weer helemaal vol. Zoveel mooie dingen gezien en beleefd. Niks anders dan anders, maar toch heel anders. Bijzonder.

Ben nu bezig op deze manier de komende tijd ook vaker, scherper, meer naar de mensen om mij heen te kijken. Natuurlijk naar onze 3 kids. Maar ook naar m’n partner, familie, vrienden, zakenrelaties en mezelf. Omhoog met die mondhoeken.

Je bent zo geneigd te kijken naar die paar procent van iemand (of jezelf) die net even niet mooi is. Die 95-99% die prachtig is blijft daarachter verstopt als je niet uitkijkt. Of je ziet het mooie helemaal niet meer – omdat je het al 1000 keer gezien hebt. Dan mis je veel. Al dat moois! Dus zie je mij de komende tijd vriendelijk lachen? Dan zie ik iets moois. Misschien jou wel. Ik zie het mooi in!

** Henk Boshove | 19 november 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

Advertenties

53 Kids & (Lach)rimpels

In Familie, Geluk, Kinderen, Ouders, wandelen on november 5, 2017 at 10:47 pm

Vandaag kwam ik in het bos een ‘jonge’ vader tegen. Eentje met slaperige ogen. Hij zag er moe uit en liep achter een kinderwagen met een jonge baby erin. In een flits moest ik opeens terugdenken aan 1999. Toen liep ik zelf zo in het bos achter een kinderwagen. Met onze oudste, die toen nog heel klein was. Urenlang buiten lopen. Inmiddels zijn we 18 jaar verder.

Ik loop nog steeds in het bos. Niet meer met onze ouderwetse (“vintage” zouden we nu zeggen) Teutonia kinderwagen. Gelukkig niet. Time flies like an arrow, fruit flies like a banana. Het is nu 2017. Onze kids van 12, 15 & 18 kunnen inmiddels prima zelf lopen. Het bos krijg je ze helaas bijna niet meer in. Dat is wel jammer. Toch loop ik deze zondag met een brede lach door het bos.

img_6590-3.jpgHet is mooi weer, dus extra genieten buiten. Morgen (maandag) is mijn verjaardag. “Heb je nog wensen” vragen de kids. “Toch niet weer wandelsokken?!?” Tsja… dat is toch echt het enige dat ik nodig heb. Plus natuurlijk tijd om te wandelen. De rest is bijzaak. Ik ben inmiddels al jaren zo ver dat ik scherp zicht heb op hoofd- en bijzaken. Want zeg nu eerlijk, wat heb je nou aan spullen, gadgets, prullaria. Dat is toch alleen maar ballast.

img_6756-1img_6756-1.jpgLekker buiten zijn in mijn vrije tijd is voor mij ultiem genieten. Klein geluk. Wandelen (goede schoenen EN fijne sokken) en heel af en toe genieten op een bankje in de zon. Dat laatste om alvast te oefenen voor als ik over 18 jaar vrolijk lachend & lopend (hoop ik!) 71 wordt. Time flies. Van 1999 tot 2017. Inmiddels geen ouders of schoonouders meer. Wel een huis vol kids. Zo gaat dat. Van zelf kind tot zelf kinderen. Inmiddels ook een kop vol (lach)rimpels. Over 18 jaar helemaal vol rimpels? Who cares. Dat zien we dan wel weer.

img_6599-2.jpgHoop dat over 18 jaar mijn kids nog steeds lekker hun eigen gang gaan. Dat ze zich dan nog steeds niet over hun ouders hoeven te bekommeren. Dat ze dan wèl denk- en lachrimpels hebben, maar nog géén zorg rimpels. Dat ze nog maar héél lang enkel en alleen wandelsokken hoeven te geven voor m’n verjaardag (en mij tijd gunnen om te wandelen). Dan gaat het goed met mij.

Gelukkig ben ik nog lang geen 71. Dat is pas over 18 jaar. Voorlopig loop ik nog lekker in het bos. Voorlopig nog gewoon 53, kids en (lach)rimpels

 

 

** Henk Boshove | 5 november 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

Als ze nog slapen…

In Eten & drinken, Familie, Geluk, Kinderen, Portugal, Spanje, Vakantie on augustus 13, 2017 at 10:08 pm

Drie weken op vakantie met drie kids. Soms relaxed. Soms topsport. Was dit de laatste keer samen in de zomervakantie? Hoop het niet, maar zou best kunnen. Het eerste deel van de vakantie was ik alleen met ze. Te weinig rust in m’n hoofd om lang bij ze vandaan te gaan. Geen lange ochtendwandelingen in mijn eentje. Wel brood en vers fruit halen ’s ochtends. Klein rondje lopen. In m’n eentje. Heerlijk. Soms zie je dan grappige dingen:



Groenteboer met paard & kar. Verkoop vanaf de parkeerplaats. Het kan allemaal. Zowel in Portugal als Spanje is het ’s ochtends nog heel rustig. De boel komt er laat op gang. Je past je daar makkelijk op aan. ’s Avonds laat nog actief. ’s Ochtends lekker sloom. Dus als de kids (uit)sliepen slenterde ik lekker over straat. Kijken naar Spaanse en Portugese plaatsen die langzaam tot leven kwamen.


Zoeken naar lekker broodjes & beleg, verse meloen, ananas, perziken en ander fruit. Met twee tasjes in je hand teruglopen richting de kids. Als het even kon met een omweggetje. Zodat ik kon teruglopen over het strand met mijn voeten in de zee. Ultiem vakantiegevoel.

Daarna lekker ergens zitten. Een koffie in een cafétje, aan de bar. Samen met de locals. Een Cortado in Spanje. Een Bica of een Duplo in Portugal. Bijna overal is de koffie beter dan in Nederland. Voor een paar dubbeltjes een klein kopje genot. In Spanje bijna altijd koffie met een klein stukje cake erbij. Als je geluk hebt vers & zelfgebakken.


De beste Cortado dronk ik in Viveiro. In een klein cafétje. Cortado met verse citroencake. Na twee dagen hoefde ik al niet meer te bestellen. Zodra ze mij zag kreeg ik een Cortado van de eigenaresse. Zij was ooit in Amsterdam geweest en kende één woord Nederlands: “Lekker!” Dat was haar Cortado zeker. De cake ook. Het uitzicht over het strand ook. Relaxed!


Toen na tweederde van de vakantie mijn vrouw ook aanschoof gingen we ’s ochtends vaak samen even een rondje lopen. Paar boodschapjes halen voor ’t ontbijt. Daarna een kopje koffie samen aan ’t strand. Gevolgd door nog een rondje thee (voor haar) en koffie (voor mij). Soms even met de voeten door de branding. In Raxó hadden we een koffie & thee plekje pal aan ’t strand. Strakblauwe lucht. Strakblauwe zee. Koffie met uitzicht. Heerlijke start van de dag. Lekker zonder de kids


Met drie pubers op vakantie is prima vol te houden. Is leuk. Als je er maar voor zorgt om elke dag even lekker tijd voor jezelf te nemen. Tijd met zon, stilte, koffie met locals en een glimlach. Tijd voor jezelf. Dat pak je ’t beste Als zij nog slapen…

** Henk Boshove | 13 augustus 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

Boekhandel van Harry Potter

In architectuur, Portugal, Vakantie, verwonderen, zien on juli 25, 2017 at 8:05 am

Porto heeft een boekhandel. Eentje waarvoor mensen geld betalen om naar binnen te mogen. Echt waar. Ze staan ervoor in de rij! Het is dan ook niet zomaar een winkeltje. Het is een schitterende boekenwinkel. Één van de mooiste ter wereld naar 't schijnt: Livraria Lello!

Je koopt bij een klein loketje verderop in de straat een kaartje voor €4 (in rij staan) en dan mag je bij de boekhandel naar binnen (in rij staan). De belangstelling is groot. En terecht. Tenminste.. als je van boeken en boekenwinkels houdt OF van prachtig mooie interieurs OF je wilt graag een mooie foto maken van een zeer bijzondere trap. Bezoek Lello!

Het kan natuurlijk ook zo zijn dat je naar de boekhandel Lello wilt omdat je Harry Potter fan bent. Het schijnt namelijk dat J.K. Rowlings hier vaak kwam toen ze in Portugal woonde. Dat Livraria Lello haar heeft geïnspireerd bij het bedenken en schrijven van de Harry Potter boeken.

Ik weet niet of het waar is. Ze is hier wel geweest. Heeft het haar geïnspireerd? Als je de prachtige inrichting van de winkel ziet… en je kent de boeken en de films van Harry Potter …dan kun je je daar zeker veel bij voorstellen.

Het allermooiste in het pand is de zeer bijzondere trap. Als je naar boven loopt, dan zie je dat de trap twee keer splitst. Je loopt onder het middenstuk van de trap als door een opening omhoog. Onderweg naar het middenstuk splitst de trap al meteen. Meteen na het middenstuk splitst de trap nog een keer (in tegengestelde richting).


Zo krijgt de trap een hele bijzondere vorm. Van bovenaf gezien een combinatie van een schuin liggende 8 en een soort kurkentrekker. Moeilijk te omschrijven. In ieder geval hangt/staat de trap geweldig mooi midden in het pand. Hierboven en hieronder foto's van diverse kanten van de trap. Kun je zelf kijken hoe het er ongeveer uit ziet.


We hebben onze ogen uitgekeken, ons verwonderd en genoten. Niet alleen van de inrichting, de trap en de boeken. Ook het pand zelf (de gevel buiten) is mooi en datzelfde geldt voor het houtsnijwerk. Tenslotte één ding niet vergeten: naar boven kijken! Naar het prachtige plafond van glas in lood! Zie de foto hieronder. Mooi gemaakt en het past perfect in dit monumentale pand. Het is eigenlijk een klein museum op zich, deze boekwinkel.


Kortom, ben je in de stad Porto dan is Livraria Lello echt wel een bezoekje waard. Als liefhebber van boeken, van mooie panden, van kunstzinnige trappen of van glas in lood …of gewoon omdat het de boekhandel van Harry Potter is!

[NB vlakbij deze boekwinkel in Porto liggen meer mooie bezienswaardigheden. Kerken, pleinen, de oude trams die er rijden, terrassen, loungen + DJ + cocktails op de heuvel in het parkje bij "Base", pleinen, huizen met mooie betegelde gevels, etc.]

Schermpjes uit. Bordspel aan.

In Familie, Kinderen on juni 25, 2017 at 9:26 pm

Vandaag was geen dag voor buiten. Dus maakten we er een dag voor binnen van. Eerst met ons vieren. Later met ons vijfen – toen onze oudste ook weer thuis was. Die was een weekend weggeweest met de meiden/vrouwen van haar voetbalteam. 

Toen ze thuiskwam kwam ze lekker tegen mij aan zitten. Samen onder een dekentje. Eerst even kletsen over haar weekend. Daarna een poging samen het wekelijkse cryptogram te maken. Maar al snel lag ze heerlijk te slapen op mijn schoot. Fijn dat ze weer thuis is en fijn dat zo lekker tegen mij aan kroop. Dat was best lang geleden. Lekker knus samen zitten. Heerlijk!

Wij zitten best vaak allemaal op onze schermpjes. Nu we toch allemaal thuis waren leek het mij wel eens leuk om weer samen een bordspel te doen. Daar was wel animo voor. Het enthousiasme was terecht. Ik werd compleet ingemaakt. Kreeg geen poot aan de grond bij “Kolonisten van Katan”. Ik verloor en kreeg bovendien de strategische fouten die ik had gemaakt flink ingewreven. Dikke lol. Mooi zo’n spelletje. Ook dat was al weer best lang geleden. Lekker knus samen op de grond zitten. Heerlijk. Voelde beetje als vroeger thuis.

Leuk zo gezellig samen liggen op de bank onder een dekentje en samen om de tafel zitten voor een spelletje. Daar is dit prima weer voor. Maar weer eens vaker doen. Ook als ’t niet regent. Schermpjes uit. Bordspel aan. 


** Henk Boshove | 25 juni 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

Dansen Ouwe, Dansen! 

In Geluk, Kinderen, Muziek on juni 5, 2017 at 9:19 pm

Vandaag zag ik ze huppelen. Stralen. Soepel (of iets wat dicht in de buurt kwam) bewegen. In hun eentje of met z’n tweeën. Soms zacht wiegend, bijna zonder dat ze het zelf door hadden. Soms uitgebreid, uitdagend en met grote bewegingen. Met grote glimlachen op het gezicht. Weer anderen verstild alsof de wereld even niet meer bestond. Alsof er rondom hen heen helemaal niks meer was op dat moment.

Ik was dit weekend op het Ribs en Blues festival in Raalte. Vooral bij de wat oudere, traditionele blues (Walter Trout was bijvoorbeeld ge-wel-dig) was het fantastisch om te zien hoeveel mensen van hoge leeftijd nog lekker stonden te dansen. Sommigen hadden zich er zelfs speciaal mooi voor aangekleed. Prachtig. Dansen alsof de wereld om je heen niet bestaat. Of dansen en genieten dat veel anderen naar je kijken. Allebei zag ik gebeuren.

Ik heb van de dansende oudjes genoten. Stil dansend tussen de vele vele duizenden bezoekers aan het festival. Blues is emotie. Dat zag je overal. Op het podium en in de zaal. Op het podium zag je het heel mooi bij Walter Trout. Die vertelde over zijn periode van ernstige ziekte. Hoe zijn vrouw hem daarbij ontzettend geholpen had (na het nummer “Hold me” dat hierover gaat – hij kondigt dat aan op de foto’s hierboven – had hij het even heel zwaar). Hij had het ook over de fijne hulp van zijn vriend Bob. Die was er ook, speelde lekker mee op mondharmonica. Blues is emotie. Jankende gitaar en jammerende mondharmonica.

Een festival als Ribs en Blues trekt mensen van 2 tot wel 90 jaar. Jong en oud talent op het podium, jong en oud swingend en genietend in de tent. Als ik straks heel oud ben, hoop ik niet sacherijnig achter de geraniums te zitten. Wil ook dan nog graag genieten van festivals, mensen en muziek. Nog lekker uit mijn dak kunnen gaan zonder mij iets aan te trekken van mijn oudere lichaam of van andere mensen. Als het oude artiesten als Walter Trout (maandag) en The Red Devils (zondag) lukt… Als het die genietende oudjes in de zaal lukt… Dan kan ik dat toch ook?! 

Besloten dat ik er alles aan blijf doen om het genieten op festivals heel lang vol te blijven houden. Ben ik eigenwijs genoeg voor. Volhouden! Net zo lang tot mijn eigen kinderen hun vader uitlachen. Dat maakt mij niks uit. Laat ze maar lol hebben om een dansende ouwe opa. Een opa die samen met andere oudjes vrolijk de tent op de kop zet! Het liefst elk jaar op Ribs en Blues. Qua sfeer, mensen, eten en muziek een verdomd fijn festival.

Maar misschien komt het wel niet zo ver dat ze mij uitlachen. Misschien moedigen m’n 3 kids mij wel aan! Dansen pap! Dansen! Misschien doen ze zelf wel lekker mee. De blues is niet mooi om te hebben. Wel mooi om intens van te genieten. Ribs en Blues: je was weer fantastisch! Ik genoot onder meer ontzettend van The Grand East, Detonics, My Baby & Walter Trout! In de zaal genoot ik van alle mede-bezoekers! 

Thx! We komen terug. De komende 50 jaar. Op z’n minst. Dansen zullen we. Tot we de kist ingaan. Dansen Ouwe, Dansen! 


** Henk Boshove | 5 juni 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

Eten in de Buik 

In Eten & drinken, Familie, Geluk, Kinderen, wandelen on januari 29, 2017 at 6:24 pm

Vorige week was het eten-eten-eten-eten. Zoveel er maar was. Mijn ontbijtje bestond uit: 4 koppen thee (met suiker), 2 kommetjes pap (met suiker), een wentelteefje (met jam), een pannenkoek (met suiker), een omelet, een gebakken worstje, wat bacon, tomaat/komkommer, mango of banaan & een kop koffie na. We aten de hele tent letterlijk leeg. ‘S avonds deden we dat gewoon nog een keer. De koks zorgden prima voor ons.

Maar ja, dat was op de Kilimanjaro. Elke calorie en elk stukkie suiker was erg belangrijk om jezelf fit & warm te houden & naar boven te komen. Deze week kwam ik weer thuis: dat was de eerste dagen nog wel flink aanpassen. Mijn maag was nog gewend aan die enorme porties eten. Maar mijn lichaam was inmiddels weer op zee niveau in Nederland (dat scheelt heel veel hartslagen) en ook weer in rust (dat scheelt heel veel calorieën). Dus HO HO HO buikje… even weer normaal doen. 

Gedurende de week lukte dat steeds beter. Steeds minder eten en steeds minder vaak een buik de luidkeels borrelde (de eerste dagen nog wel, soms al herrie om 5 uur ’s ochtends). De kids thuis moesten wel lachen om datgene wat ik allemaal at op die berg. Dat was dan ook een schril contrast met mijn bakjes yoghurt en mijn bordjes sla in de maanden voor vertrek (toen ik druk bezig was om af te vallen voor de Kilimanjaro tocht).
De berg was mooi. Maar ’t is ook heel fijn om weer thuis te zijn. Knuffelen met z’n allen. Verhalen delen. Stoeien & soms even flink in elkaars haren zitten. Hoort er allemaal bij. Als afsluiter van dit weekend zijn we even lekker met ons 5’en uit eten gegaan. Lekker op de fiets naar een simpel restaurantje dicht bij huis (Buik van Parijs in Zwolle). Net als op de berg gezellig samen eten. Nu echter niet tussen de vermoeide volwassenen maar tussen de (bijna) onvermoeibare kids. 

Zometeen de ogen dicht, lekker soezerig & warm, net als vorige week na ’t eten. Altijd een fijn gevoel. Dat is toch wel de simpele basis voor veel moois hè.. Zowel vorige week daar als nu hier: Warmte, rust, goed gezelschap en voldoende Eten in de Buik 

** Henk Boshove | 29 januari 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online **

Doorgedraaide lichtjeswandeling Zwolle

In Geluk, gewoon doen!, ideeën - innovatie, natuur, Ontmoeten, verwonderen, wandelen, Zwolle on december 27, 2016 at 9:06 pm

We zijn er nog steeds helemaal ondersteboven van! WoW! Zoveel Zwollenaren – Zoveel mooie lampjes – Zoveel grote glimlachen – Zoveel plezier. We hebben geen idee hoeveel mensen hebben meegelopen. 250? 300? Meer? Kijk op de video. Jullie waren met héél érg véél! WoW!!! 

​Carlijn Hartlief en ik dachten spontaan even snel een lichtjeswandeling in Zwolle te organiseren. Wellicht voor circa 30/40 personen? Misschien heel ietsjes meer? Dat laatste! Het werden er dus heel erg veel ietsjes meer! Woensdag bedacht en uitgewerkt. Route uitgestippeld. Gemeente Zwolle geïnformeerd. FB event aangemaakt. Één dag mensen uitgenodigd. Één middag lampjes neergezet (en weer opgeruimd). Één avond vol plezier!

Onvoorstelbaar hoe veel mensen er mee liepen. Wat stoer dat er zoveel op de fiets kwamen in plaats van met de auto. Wat was het leuk in het bos, wat een lol onderweg. Alles verliep op rolletjes.

We draaiden vol plezier een beetje door van alle belangstelling en van de gigantische sliert mensen dwars door het Engelse Werk. Lichtjes tot zover je kon zien langs het 2,5km lange traject. Thx all! Jullie zijn geweldig! 

De jongste deelnemer was slechts een paar weken oud – die “liep” slapend mee, lekker in een draagdoek. De oudste deelnemer was waarschijnlijk in de 70 (of ouder?).. die “liep” mee in een rolstoel / scootmobiel, met mooie lampion voorop! 

We zagen hele families, vrienden, vriendinnen, echtparen & verliefde stelletjes meelopen. We zagen mensen gezellig lopend met hun (verlichte) honden. We zagen kleine kids die zelf lopend het donkere bos ontdekten of die prins(es)heerlijk om zich heen keken vanuit een buggy of vanaf de nek van pap of mam. Ge-wel-dig! 
Wat zijn Carlijn en ik blij met jullie! Zo is spontaan en snel iets organiseren in Zwolle wel HEEL ERG LEUK! Dank je wel dat jullie met zovelen genoten van deze doorgedraaide lichtjeswandeling Zwolle


Schoon Schap cadeau!

In Fris in je hoofd, Geluk, Kinderen, natuur, zien, Zwolle on december 11, 2016 at 10:39 pm

Ik kijk er elke dag naar. De meesten van jullie waarschijnlijk ook. Ik geniet er elke dag van. De meesten van jullie waarschijnlijk ook. Ik loop er bijna elke dag doorheen en raak het aan. Dat zal niet voor de meesten van jullie gelden. Ik gun het iedereen. Dat wel. Maar je moet het willen. Tijd voor maken. Willen voelen en zien. Ervaren. 


De natuur om ons heen. Bomen, planten, wolken, zon, regenwolken, water. Ik raak er nooit op uitgekeken. Geen dag is hetzelfde hier in Nederland. Mooi. Aan de ene kant is dat heel rustgevend. Aan de  andere kant word ik er energiek van. De ene keer zorgt het er voor dat ik goed en scherp kan nadenken: opeens zie, snap, ontdek, bedenk ik iets. De andere keer zorgt het voor een leeg en fris hoofd: een zalig stille bovenkamer. Allebei fijn.


Terwijl ik buiten loop te genieten probeer ik mij wel eens iets voor te stellen: hoe zou Nederland eruit zien als wij er niet eeuwenlang zo ontzettend druk mee bezig waren geweest. Ruiger? Meer divers? Minder divers? Ondergestroomd? Vol bos? Zandvlakte? Interessanter? Saaier? Minder uitzicht? Beter zicht? Geen gezicht? Dat weten we niet. Wel leuk om over te (dag)dromen.

Het mooie van mijn eigen woonplaats Zwolle: de natuur is altijd ontzettend dichtbij. In letterlijk een paar minuten (lopen/fietsen) heb je overal natuur en uitzicht. Best bijzonder in een stad met meer dan 120.000 inwoners. Dat is deels gepland, deels komt het door de perfecte ligging van Zwolle. Compacte stad met natuur rondom. Ik hou ervan. 


Het mooie van ons eigen huis is dat het al met één been in de natuur staat en toch is het maar 1,5 kilometer van het centrum. En minder dan 50 meter van de natuur. Hink-stap-sprong en we zijn er. Het is niet per ongeluk dat we hier wonen. Maar ik had vooraf niet kunnen bedenken dat ’t zo fijn zou zijn. Kun je niet inschatten. Dat moet je zien en ervaren. Onze kids hebben daar bijvoorbeeld weinig oog voor. Sommige anderen bij ons in de straat ook niet.

Onze prachtig mooie Nederlandse landschappen. “Oud Hollandsch Schoon”. Daar heb ik het over. Hier een paar foto’s van deze week. Onze Nederlandse landschappen, heerlijke natuur. Maar ze zijn niet natuurlijk niet natuurlijk. Ze zijn aangelegd. 

Heel soms is ons schone landschap ontstaan met als enige doel een mooi landschap te creëeren. Vaak echter is het ontstaan met een geheel ander doel. Dan kregen we het mooie landschap er gewoon bij als geschenk. Mooi toch. Ik moest daar deze week op deze manier aan denken vanwege de december maand / cadeautjes maand. 

Wij kregen het landschap cadeau van onze voorouders. Als we een beetje slim zijn (dat lukt ons toch?!), dan zorgen wij dat we het cadeau kunnen geven aan onze kinderen. Er komt een dag in de toekomst dat ook zij er bewust van gaan genieten. 

Deze papa doet in ieder geval zijn best om het door te geven. Cadeau te geven. Alsjeblieft: Inpakken lukt niet. Virtuele strik erom en klaar. Schoon Schap Cadeau!


** Henk Boshove | 11 december 2016 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online **



73 jaar ertussen 

In Eten & drinken, Familie, Kinderen, Memories on november 20, 2016 at 7:05 pm

Op zondag zitten wij ’s middags graag “ouderwets” in de achterkamer bij de kachel. Ouderwets in de zin van “net als vroeger thuis”. Zo deden we dat vroeger (in de 60/70/80-er jaren) namelijk, zowel bij onze ouders als bij onze grootouders thuis. Zij gebruikten hun achterkamer alleen in ’t weekend. Zo strak is het bij ons niet. Maar ook onze achterkamer wordt in de winter doordeweeks niet elke dag gebruikt. Maar wel elke zondag!


Zo ook deze zondag. Mijn schoonvader was bij ons. We halen hem regelmatig op zondag naar Zwolle. Kunnen we even rustig bijpraten, eten we wat hapjes & drinken we samen wat. Daarna koken we en kan hij lekker mee-eten. Na het eten brengen we hem weer naar huis. Auto rijden kan hij niet meer, dus dit is een mooie manier om te zorgen dat hij op zondag niet alleen thuis zit. 

Hij zit bij ons meestal lekker bij de warme haard. De gesprekken volgen is niet altijd makkelijk voor hem. Dus het gebeurt nog wel eens dat hij vlak voor het eten eventjes heerlijk wegdoezeld. Maar deze middag niet. Onze jongste ging naast hem zitten en ze hebben samen – terwijl ik aan het koken was – wel drie kwartier gepraat. Ze begonnen over sport en school. Daarna ging het over van alles en nog wat.

Mooi dat opa zo zijn verhalen weer eens kon vertellen aan een zeer geïntesseerd luisterende en vragenstellende kleinzoon. Ze hadden er allebei plezier in. Opa van 84 en onze jongste zoon van 11. Gewoon lekker samen kletsen. En daarna ging onze jongste vrolijk opa helpen bij het lopen naar de tafel. Ook zorgde hij dat opa gemakkelijk op de stoel kon gaan zitten. Service van de zaak. Mooi gezicht.

Toen wij met z’n allen samen aan tafel zaten vertelde onze jongste met een grote lach: “Opa heeft mij vanmiddag zijn hele levensverhaal vertelt”. Mooi stel hoor… 73 jaar ertussen 


** Henk Boshove | 20 november 2016 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online **

%d bloggers liken dit: