Henk038

Posts Tagged ‘Loslaten’

Verder waaien of wortel schieten

In afscheid, Familie, Herfst, Kinderen, natuur, verwonderen on oktober 8, 2017 at 9:58 pm

Mensen zijn net bomen. Of eigenlijk andersom: bomen zijn net mensen. De ene boom staat stevig. De andere boom lijkt stevig maar valt opeens om. Die ene boom kun je wel uitgraven en verplaatsen. Die andere niet. De een is sterk verankerd, wortels diep in de grond. De ander staat vast, maar dan wel losjes. Bij mensen is dat ook zo.

Ik moest daar aan denken met de herfst storm deze week en de verhuizing van onze dochter naar Leiden. Dat laatste is bijna zover. We zijn de kamer daar aan het klaarmaken. Leiden is een mooie stad. Het grappige is: als Zwollenaar zie je af en toe mooie overeenkomsten tussen Zwolle en Leiden als je daar in het centrum van rondloopt.

Mooie oude straten & huizen. Moderne stationsomgeving. Hotels & kantoren. Grachten en bruggen. Levendigheid & historie gaan er hand in hand. Leiden lijkt mij wel een stad waar zij zich thuis kan gaan voelen. We gaan zien hoe dat uitpakt. Ze heeft op gevoel voor deze stad gekozen.

Toen ik 18 was ging ik van het platteland naar Zwolle om te studeren. Die overgang was aan de ene kant best groot. Maar ik kon prima aarden in Zwolle. Sterker nog… dat aarden lukte zo goed dat ik er nog steeds woon. Met heel veel plezier. De klik was er meteen. Toen ik later in Amsterdam ging studeren en (weer later) vaak in Utrecht aan het werk was had ik dat niet. Mooie steden, maar niet mijn stad. Geen gevoel bij.

Ik vind Zwolle een fantastische stad. Mijn stad, mijn mensen, mijn omgeving. Ik ben hier wortel geschoten en sta hier stevig verankerd. Voor mijn gevoel hoef ik nooit meer ergens anders naar toe. Maar je weet nooit wat er nog op je pad komt, welke zware storm er nog komt. Je weet nooit of je wortels diep genoeg zitten om voor altijd verankerd te blijven.

Dat zag ik deze week hier in Zwolle in park Het Engelse Werk. Sommige bomen doorstonden fluitend de storm. Andere, monumentale bomen, werden opeens uit de grond gerukt en vielen om. Zoals deze kanjer van (schat ik) meer dan 100 jaar oud. Meters omtrek. Torenhoog. Dikke stam. Geen rot van binnen. Toch waren de wortels niet sterk genoeg om de (aantrekkings)kracht van de wind te weerstaan.

Ben benieuwd hoe lang mijn wortels het hier in Zwolle volhouden. Hoop lang. Ben benieuwd hoe het onze dochter vergaat in Leiden. Gaat ze lekker zelf bepalen. Verder waaien of wortel schieten

** Henk Boshove | 8 oktober 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

Advertenties

2x afscheid, 2x uit huis verhuizen

In afscheid, Familie, Kinderen, Ouders on augustus 20, 2017 at 9:46 pm

Deze week was ik even alleen op pad. Lekker 2,5 uur wandelen op de hei. Dat heb ik regelmatig even nodig. Even alleen zijn. Met mijn eigen gedachten. We zijn na de vakantie druk met 2 (aanstaande) verhuizingen. Best bijzonder dat ze tegelijk komen. We zijn als kind en als ouder bezig op de huizenmarkt.

Mijn schoonvader heeft wonder boven wonder de zomervakantie overleefd. Vanuit het Hospice (met geweldige zorg en aandacht) nu terug in de reguliere zorg. Dat was voor hem & voor ons best slikken, opletten, in actie komen en veel regelen. Hij kwam tijdelijk terecht op een kamer waar je iemand van 85 die veel zorg nodig heeft niet kunt plaatsen: 3,5×4 meter (inclusief bed en keukenblokje). Zijn rolstoel moest op de gang. De rollator vaak midden in de kamer. Nachtkastje half in de deuropening. 1,5 meter beweegruimte. Geen goede en geen veilige omgeving.

Het gekke is dat we wel op zoek zijn naar zo’n kamer. Sterker nog… een kamer van 3,5×4 meter zou zelfs best wel groot zijn. Daar zouden wij hartstikke blij mee zijn. Maar ja.. dan zou die kamer niet in een zorgcomplex in Drenthe moeten zitten maar in Leiden. Daar zijn we namelijk hard op zoek naar zo’n kamer. Het liefst in een studentenhuis. Niet voor mijn schoonvader natuurlijk. Die zou daar diep ongelukkig worden. 14m2: klein voor verzorgingstehuis, fijn voor studentenhuis.

We zoeken in Leiden samen met onze dochter naar een studentenkamer. 3,5×4 meter zou geweldig zijn. De meeste kamertjes die aangeboden worden zijn kleiner. De vraag is echter enorm. Over 2 weken start haar studie. De tijd dringt dus enorm. Ze zoekt al vrij lang, maar tot nu toe zonder geluk. Als ze geen kamer vindt moet ze per dag meer dan 4 uur reizen. Geen fijn vooruitzicht. Leiden is dan wel “sleutelstad”, maar sleutels voor studentenkamers zijn er véél te weinig.

Voor mijn schoonvader van 85 hebben we gelukkig snel een oplossing gevonden. Een appartementje met 1,5 kamer in een zorgcomplex. Donderdag verhuizen. Nu maar hopen dat onze dochter ook snel iets vindt! Studentenhuis, gewone kamer, tijdelijk huurhuis, caravan, etc. Alle concrete tips & support zijn zeer gewenst. Ook een tijdelijke oplossing zou fijn zijn. Kan ze vanuit Leiden verder zoeken naar een andere plek.

Van lekker uitrusten – zoals deze runderen op de hei – is dus nog geen sprake… We blijven zoeken! Om als volwassenen tegelijkertijd voor je kind en je ouder een kamer te zoeken is trouwens best apart. Het voelt ook dubbel. Je zoekt iets, je hoopt snel iets te vinden… maar er zitten ook minder leuke kanten en de nodige nadenk momentjes aan vast.

Een nieuwe fase. Voor de één meer, voor de ander minder zelfstandigheid. Voor de één een eerste eigen plek. Voor de ander wellicht de laatste. 2x afscheid, 2x uit huis verhuizen…

** Henk Boshove | 20 augustus 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

We leven het leven

In Familie, Kinderen, natuur on juli 9, 2017 at 9:35 pm

Deze weken komt er van alles over ons heen. Gebeurt er van alles met ons en om ons heen. Kleine stroomversnelling. Daar proberen we goed mee om te gaan. Keuzes maken, prioriteren en op je gevoel af gaan. Doen wat nodig is. Soms lukt dat goed, soms even iets minder. Veel dingen aan de kop, veel gedachten in onze hoofden. Heeft iedereen wel eens. Zo niet? het komt!

Onze dochter vliegt uit. Loslaten. Eindexamen gedaan. Vakantiewerk, feestjes, concerten. Op zoek naar haar eigen weg vindt. Minder in huis, minder contact. Straks op kamers. Mooi en wennen. De ene zoon midden in een zware toetsweek. En dat terwijl het mooie weer (en meer) lonkt en de schooltegenzin uiteraard groeit. Niks niet makkelijk die laatste loodjes. Jongste zoon midden in afsluiting lagere school. Musical, BBQ’s, afscheidsfeestjes. Afscheid nemen. (Schoon)vader met snel slechter wordende gezondheid. Hoe verder? Dat houdt ons nogal bezig. Aan de ene kant mantelzorg (met liefde) en aan de andere kant kopzorg (met hart- en hoofdpijn).

Beetje hectisch momenteel. Het leven met volop drukte op de vierkante (privé) centimeter. Komt bij iedereen wel eens voor. Momenteel bij ons. Ontspanning is daarbij nodig. De natuur helpt. Even weg van drukte en genieten van dieren, bomen, uitzicht, zon en maan. Af en toe even lekker lachen met leuke mensen om ons heen helpt ook. Minder online ook, want real life vergt extra energie.

Het leven stormt om ons heen in alle mooie & lastige facetten. Soms stormen we tegen, soms waaien we mee. We leven het leven


** Henk Boshove | 9 juli 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

Alleen maar haar blauwe fiets

In Familie, Kinderen, verwonderen on april 16, 2017 at 9:50 pm

Na circa 4 dagen drogen de berichten op. Zij is in een andere wereld en wordt daardoor opgeslokt. Je ziet het gebeuren. Hetzelfde patroon als de vorige keer. Dit keer ben je er op voorbereid. Vorige keer bracht het onrust in buik en hoofd. Nu is het goed.

Er zitten een grote oceaan en duizenden kilometers tussen ons en onze dochter. Die zit 8 dagen in Amerika. Een wereld van verschil. Zwolle, Overijssel, Nederland of Dallas, Texas, USA.  Ze is daar om een toernooi te voetballen, de Dallas International Girls Cup. Maar ook om een week plezier te hebben. Om mensen die ze vorig jaar leerde kennen weer te zien. Om haar wereld groter te maken. Om zich te verwonderen wat daar normaal is en hier niet (en omgekeerd).

Mooi dat het kan. Goed dat ze het doet. Als ouders missen we haar wel. Alleen… het steekt niet meer zo erg als vorig jaar (toen was ze ook naar Dallas). Ik heb niet meer die continue kriebel & die onrust (als ik een dag niks hoor). Goed dat we er thuis zo aan wennen. Over vier maanden gaat ze waarschijnlijk ergens op kamers. Leiden? Utrecht? Nijmegen? We zullen het zien. Fysiek loslaten, vasthouden in hart & hoofd.

Die continue kriebel is er niet meer. Wel zit er altijd iets in je achterhoofd. Ze zit wel altijd ergens in m’n gedachten. Op drie momenten is dat steviger dan anders. ’s Ochtends bij het opstaan. Haar lege kamer met die open deur. Dat is gek. Normaal moeten we daar minstens 3x naar toe om haar wakker te maken. Maar ook ’s avonds aan tafel, de lege plek. Ik heb het echter vooral iedere keer als ik thuiskom.

Steeds als ik thuiskom denk ik in een miliseconde héél héél even.. JA! Ze is er weer! Ze is thuis! Even een iets snellere hartklopping. Maar nee. Ze is er niet. Wat ik zie is alleen maar haar blauwe fiets 


** Henk Boshove | 16 april 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

kleine dingen die voorbij gaan

In Kinderen, natuur, Spanje, Vakantie on juli 19, 2015 at 9:58 pm

Hier op vakantie gaat het leven aan de ene kant snel. Maar aan de andere kant ook vertraagd. We zitten regelmatig op de rotsen bij eb en vloed. Kijken naar en genieten van de natuur om ons heen. Prachtig.

image

Hele kleine krabbetjes die heel hard rennen voor hun leven, als je minder dan 5 meter in hun buurt komt. Krabbetjes die elkaar om ruimte en eten bevechten op leven en dood.

image
Vissen die alle kanten opschieten in het water en waar mogelijk elkaar lekker opeten. Aalscholvers en zeemeeuwen die op jacht zijn naar iets eetbaars in het zeewater. Iedereen is druk bezig om in leven te blijven. 

image

Je kijkt naar die dieren en je ziet hoe druk ze zijn. Veelal alleen voor zichzelf bezig. Géén vader of moeder in de buurt die een poot uitsteekt. Die zijn allang met andere zaken bezig. Nageslacht moet zichzelf gewoon zien te redden. Of niet. Ook goed.

image

Onze kids zijn nu 10, 13 en bijna 16. Hoe lang “vermaken” wij ze nog en hoe lang zorgen wij nog dagelijks voor ze? Hoeveel zomervakanties gaan ze nog alledrie met ons mee? Wanneer en waar scharrelen ze straks zelf ergens op de wereld langs het water, over de rotsen en in zee? 

Zo maar wat gedachten op een aangenaam warme avond aan zee in Baskenland – na een prachtige dag vol activiteiten met de kids. Hoe lang nog? En wat komt er voor in de plaats? Maar eens even diep zuchten. Kleine dingen die voorbijgaan… 

Waarom kun jij zo goed Knuffelen?

In Familie, gewoon doen!, Kinderen on oktober 19, 2014 at 9:46 pm

Even alleen thuis
Wij op pad. Onze drie kids even ‘Home Alone’. Dat kunnen ze inmiddels prima. En ze willen het ook. Lekker rustig in huis zonder ouders! We doen het af en toe overdag en heel soms ook ’s avonds. Dan brengt de oudste de jongste naar bed. Wat een luxe.

Even alleen op stap
Af en toe met z’n tweeën op stap. Dat voelt nu ook goed. Maar daar hebben wij lang over gedaan. De cursus loslaten hebben we niet in één keer met een voldoende afgesloten. Inmiddels bevalt het loslaten ons steeds beter. Stapje voor stapje.

Even geen complete chaos
Bij thuiskomst meestal geen chaos meer. Geen zaken meer die meteen opgelost moeten worden als je binnenkomt. Nu ze ouder worden is er onderling minder gezeur. De oudste speelt daar een goede rol in. En de boys gaan meer relaxt met elkaar om. Dat maakt thuiskomen fijn. Knuffel in plaats van gezeur!

IMG_3264.JPG

Even weer gewoon DOEN
De kids worden ouder. Wij ook. Maar het leuke is: wij kunnen nu weer makkelijker dingen doen die we ook deden toen we jonger waren. Zonder continue van alles te moeten regelen & te plannen. Niet steeds oppas nodig. Gewoon spontaan doen.

Even heerlijk knuffelen
Maar al worden ze ouder, gelukkig is het knuffelen nog-lang-niet afgeschaft. Fijn is dat. Niet alleen bij de jongste. Ook bij de oudste twee komen we nog prima aan onze knuffel trekken. Ik hoop dat ze dit alle drie nog minstens dertig jaar volhouden!

Even lekker lachen
Knuffelen en lachen. Dat helpt tegen alles. De jongste vroeg vanochtend nog terwijl we tegen elkaar aan lagen: “Waarom kun jij zo goed knuffelen?”. Makkie zei ik… Ik heb al vele 100.000’en keren geoefend met jou, jouw broer & jouw zus! “En met mama!” zei hij lachend. Yup. Ook met mama 😉

%d bloggers liken dit: