Henk038

Posts Tagged ‘Memory lane’

Glas op mij heffen in ‘t café

In Eten & drinken, Familie, Geluk, Kinderen, Memories, Ouders on januari 14, 2018 at 10:54 pm

Ik ga af en toe ’s middags met de kids naar ’t café. Zij een cola of icetea. Ik een biertje. Even samen aan de bar. Of aan een tafeltje. Of op het terras. Ik doe dat om best veel redenen. Twee licht ik kort toe.

In de eerste plaats is ’t gewoon leuk en gezellig. Meestal gaat maar 1 van de kids tegelijk mee. Hebben we even lekker tijd met ons tweeën, zonder de rest van het gezin. Soms doen we ook even samen een spelletje. Kaarten, SET, of een bordspel. Zo’n café is een leuke warme sociale plek. Mensen praten, ontmoeten en drinken wat. Kletsen met elkaar en met de barman/-vrouw. Muziekje erbij. Niks meer aan doen.

In de tweede plaats is het voor mij ook iets om door te geven. Een herinnering. Vroeger ging ik zelf ook regelmatig met mijn vader even naar ’t café. Bijvoorbeeld in de jaren ’70 op zaterdag bij Potgiesser in Hardenberg. Voor of na het wekelijkse bloemen kopen even naar binnen. Hij een jonge jenever, ik een cola. Praatje aan de bar. Soms even samen een potje biljarten. Ik heb daar fijne, warme herinneringen aan. Die komen vaak zomaar even boven. Hoop dat mijn kids er later ook zulke herinneringen aan overhouden.

Foto van site http://www.historischeprojecten.nl/geheugenvanhardenberg/toen-op-31-december-slijterij-potgiesser/ [café potgiesser, foto historischeprojecten.nl/geheugen van Hardenberg]

Stad- en buurtcafé’s. Dat zijn fijne warme plekken om naar toe te gaan. Plekken die jij kent en waar ze jou kennen (denk aan de oude TV serie “Cheers”). Door de kids soms mee te nemen leren ze iets over de waarde van een café. Dat het niet draait om drinken. Het gaat om de warme plek. Om geplande of onverwachte ontmoetingen. De gezelligheid met anderen. Of gewoon even rustig zitten met een glas in je eentje na een drukke dag of even van iets van je af praten of bespreken. Midas Dekker had er recent mooie statements over in zijn nieuwe boek Volledige Vergunning (link naar AD artikel daarover).

Ik hoop dat ik zo lang ik leef (das nog lang hoop ik!) regelmatig in mooie cafe’s mag zitten …en dat ook mijn kids – als ze ouder zijn en oud zijn – het genot van een mooi café blijven kennen. Dat we soms samen nog wat drinken in een café als ik 80 of ouder ben. Dat ze – als ik er niet meer ben – nog eens terug denken en het glas op mij heffen in ’t café

** Henk Boshove | 14 januari 2018 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

Advertenties

2 glaasjes samen in de zon met kus

In Eten & drinken, Kinderen, Memories, Portugal on december 24, 2017 at 10:44 pm

Ooit, ergens in de antieke oudheid begin jaren ’80, gaven we elkaar op deze dag onze eerste kus. Tsjonge! Wat lang geleden. Maar toch ook weer niet. Die eerste kus was boven 2 glazen bier in een bar. Ik weet het nog goed. Hoe dat bier smaakte weet ik niet meer… die kus smaakte perfect. Vele glazen bier, water, koffie, thee en wijn later drinken we ook in 2017 nog steeds samen 2 glaasjes. Met of zonder een kus erbij. Dat kan verkeren.

Afgelopen zomer dronken we samen 2 mooie glaasjes port in de zon in Porto. Een heel fijn moment samen, om zoveel redenen. Sweet memories. Vandaag dronken we thuis 2 mooie glaasjes port en dachten we even achteruit. Het was een mooie port uit 1998. Het laatste jaar dat we met ons tweeën waren, voor onze kids er “opeens” waren. Wat gaat dat hard. Time flies!

2 glaasje port thuis bij de kachel: proosten op de meer dan 30 jaren die waren en op wat nog komen gaat. Ooit gaan we nog weer eens relaxt terug naar Porto. Dan denken we terug aan vandaag. Drinken we 2 glaasjes samen in de zon met kus

** Henk Boshove | 24 december 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

Tot de vellen erbij hangen. Stampen

In Eten & drinken, Familie, Kinderen, Memories, Ouders on augustus 27, 2017 at 9:51 pm

Vroeger zat ik ’s zomers elke week urenlang op een krukje. Achter ons huis. In de zon. Samen met mijn vader of mijn moeder. Samen zaten bij een hele grote emmer, met water en een oude klomp. Later soms ook met een half gevulde fles. Klein mesje in rechterhand. Een pan met schoon water ernaast. Go!

Wat we deden? Aardappels schrappen! Elke twee dagen haalden we flink wat mooie aardappelen uit eigen tuin. Het liefst kleine aardappelen. Daar had je wel meer werk aan, maar ze smaakten lekkerder. Vonden wij. Kilo’s aardappelen schrappen. Eerst even flink stampen met fles of oude klomp. Dan lieten de velletjes al mooi los. Daarna met een mesje schrappen. Ondertussen lekker in het zonnetje zitten en beetje kletsen met mijn vader of moeder. Mooie tijden.

Het enige dat niet fijn was? Dat je op het laatst met je hele arm in die emmer met viezigheid (modderwater en duizenden velletjes) zat te voelen… om die laatste aardappeltjes te vinden! Je schrapte per keer een mand vol aardappels per keer. Want je kookte meteen voor twee dagen. De eerste avond at je de ene helft gekookt (met wat vlees, groente uit eigen tuin & jus!). De volgende dag was het echt feest. Gebakken aardappelschijfjes van nieuwe aardappels. Daar keek je naar uit!

Ik moest er deze week opeens aan denken. We hebben dit jaar namelijk mooie biologische aardappelen uit eigen tuin. Ik liet onze jongste zien hoe we dat schrappen vroeger deden: met emmer, halfgevulde fles & mes. Een ouwe klomp had ik zo snel niet. Het stampen vond ‘ie grappig.

Dat de vellen na even flink stampen loslaten. Bijzonder. Dat moest hij natuurlijk ook proberen. Ook aardappels rooien vindt hij leuk werk. Hij graaft ze ouderwets met z’n handen uit de grond. Handig zo’n hulp! We hebben deze week dan ook flink lopen rooien, schrappen, koken & bakken bij ons thuis. Daarna samen smullen. Want ze smaken heerlijk. De kleintjes zijn kort gekookt erg lekker. De grotere smaken erg lekker als je ze in plakjes opbakt. Die zijn favoriet bij de kids. Wat dat betreft is er in bijna 45 jaar niks veranderd.

Het is héél erg lang geleden dat wij hier in huis zo vaak aardappels hebben gegeten. Het is óók heel erg lang geleden dat ik heb teruggedacht aan het aardappels schappen met mijn ouders. Sweet memories. Stampen met een klomp. Stampen. Tot de vellen erbij hangen. Stampen

** Henk Boshove | 27 augustus 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

2033 here we come… tot over 20 jaar en 8 dagen!

In Memories, Muziek on juni 30, 2013 at 3:44 am

20 juni 1993. Popfestival Halfweg bij Amsterdam. Grote groep twintigers. Inmiddels financieel directeur, onderneemster, financieel manager, directeur van een grote landelijke maatschappelijke organisatie, internal auditor bij beursfonds, landelijk specialist in fusies en overnames, partner bij groot accountantskantoor.

Maar in 1993 waren we jongens en meiden ergens in de 20 en collega’s in Zwolle. We werkten bij wat nu PwC heet. Toen heette het denk ik Coopers & Lybrand Dijker van Dien (of een andere lange fusie naam). We waren destijds samen met vriend/vriendin bij popfestival Halfweg in Spaarnwoude bij Amsterdam. Van Morrisson, Luka Bloom, Melissa Etheridge en Claw Boys Claw speelden daar. En The Tragically Hip uit Canada. Dat vond ik een geweldige band.

image

Het was een prachtig zonnig festival. Geen van allen hadden we als collega’s toen ook maar enig idee wat we later zouden gaan doen. Who cares. Bijna vakantie. Biertje erbij. Lekker in de zon naar muziek kijken en meezingen. Gezellig samen op stap.

Ook mijn vriendin was mee. 20 jaar geleden. Wat gaat de tijd snel. De collega’s van toen zijn nu (op 1 na) geen collega’s meer. Zo gaat dat. Veel dingen zijn veranderd. Gelukkig is mijn vriendin van toen er nog steeds. Er zijn zelfs drie kids bijgekomen. De twintiger van toen is nu een papa met kids, beginnende pubers zelfs.

image

Maar papa vindt het nog steeds mooi om naar bands te kijken en te luisteren. Vrijdagavond ging ik op stap. The Tragically Hip traden op, daar moest ik bij zijn. Dit keer niet in Amsterdam maar in Hengelo, in Metropool. Wel weer met een collega. Sommige dingen blijven van alle tijden!

De zanger Gordon Downie van The Hip is nog gekker dan vroeger. De band speelt nog super strak. Heerlijke gitaren. De zang is anders geworden. Maar nog steeds bij veel songs goed en interessant. En vooral bij de oude songs als “Courage”, “At the Hundreth Meridian”, “Fully Completely” en “New Orleans is sinking” was het heel erg genieten en meezingen. Hard!

image

Zaterdagochtend (nog een beetje schor en duf) zocht ik op wanneer ik The Hip zag op Halfweg: 20 juni 1993. Vrijdag in Hengelo: 28 juni 2013. Bijna exact 20 jaar geleden. Maar 8 dagen zaten er tussen. Wat een toeval.

Ik was vrijdagavond weer even die twintiger van toen die genoot van mooie muziek. Die nog geen idee had wat er in de komende 20 jaar zou gaan gebeuren. Trip down memory lane. Nu ga ik richting de 50 (nog anderhalf jaar). Ik kan met een grote grijns na vrijdagavond vaststellen dat ik gelukkig ook nu nog geen idee heb wat er de komende 20 jaar zal gaan gebeuren. Who cares. We gaan het zien. Biertje erbij. Lekker naar muziek kijken en meezingen. Gezellig samen op stap.

Één ding hoop ik wel. Dat ik over 20 jaar en 8 dagen als ik richting de 70 ga, nog steeds als papa (opa?) keihard kan genieten van een live optreden van een rockband. Net als in 1993 en 2013. En als het economisch helemaal tegen zit in Nederland… misschien ook dan weer mèt een collega.

So… 2033 here we come… Tot over 20 jaar en 8 dagen!

Ga niet langs START. Ga direkt naar Memory lane!

In Memories, verwonderen on januari 29, 2013 at 10:34 pm

Ik reed van Amsterdam naar Zwolle. De file was oneindig. Het regende. Ik nam al bellend wat afslagen, miste er één. Reed verkeerd. Zag dat de omweg heel groot werd. Op het scherm van mijn navigatiesysteem zag ik opeens allemaal pittoreske dorpjes verschijnen.

Opeens zat ik dichtbij Nederhorst den Berg. Ik ben meteen afgeslagen en de lange weg dwars door het dorp gereden. Ik was er heel lang niet geweest. Er was weinig veranderd. Heel weinig.

image

Jaren geleden kwam ik er vele weken per jaar. Een klant had daar een bedrijf. In die tijd (eind jaren ’80, begin jaren 90) zaten accountants jaarlijks nog vele weken (in najaar en voorjaar) bij hun klanten “in huis” voor de controle van de jaarrekening. Vanuit Zwolle was Nederhorst den Berg wel een eind rijden. Wekenlang op en neer. Lange dagen. Mooi werk. Mooie klant.

Ik reed door de straat. Het bedrijf zit er al lang niet meer. Maar het pand staat er nog. Een ander logo en een andere naam op de gevel. Ik denk dat het circa 20 jaar geleden is. Toch weet ik nog exact hoe het pand er toen van binnen uitzag. De hele indeling van het kantoor, het magazijn, de hal. Spontaan schieten mij ook allerlei namen te binnen. Oude namen uit een ver verleden. Maar nog scherp in mijn geheugen. Met de gezichten erbij alsof ik ze gisteren nog zag. Wonderbaarlijk. Zo scherp.

Ik heb daar in een belangrijke fase van mijn carrière veel tijd doorgebracht. Heb daar veel geleerd. Veel van anderen geleerd. Mijzelf veel geleerd. Veel over mijzelf geleerd. Kwaliteiten in mijzelf ontdekt en ontwikkeld. Interessante problemen mogen bekijken en helpen oplossen. Veel gezien en gehoord waarvan ik mij heb voorgenomen om het later ook zo te gaan doen. Of absoluut nooit zo te gaan doen. Heel hard gewerkt, heel veel plezier gehad.

image

In een paar seconden de keuze gemaakt om door Nederhorst den Berg te rijden. In een paar minuten er doorheen gereden. Niet langs START, direkt naar memory lane. De rest van de dag heb ik lopen nadenken. Oude herinneringen. Oude anekdotes. Oud collega’s.

Het navigatiesysteem kent “Memory Lane” niet. Die bleef nog lang roepen “indien mogelijk rechtsomkeert”. Niet gedaan. Niet rechtsomkeert gemaakt met de auto. Dat kon ik niet. Ik moest af. Ook als persoon kun je niet rechtsomkeert maken. Je kunt niet terug naar toen. Behalve in je hoofd, daar kan het gelukkig wel.

image

Mooie herinneringen.  Fantastisch om ze te maken. Fantastisch ook om ze later af en toe opnieuw te beleven.

Gewoon af en toe doen. Niet luisteren naar de dwingende stem van de navigatie. Ga niet langs start, ga direkt naar Memory Lane!

Mijmeren bij één cappuccino, één oor, oud hout. Nieuw IJ please!

In fotoblog, Fris in je hoofd, Memories on april 6, 2012 at 11:57 am

Laatst was ik weer eens in Amsterdam. Rondwandelen en herinneringen ophalen. Niet zo maar. Bewust er naar toe om terug te denken aan lang geleden. Aan de vrijdagen in Amsterdam na afloop van de colleges aan de VU. Eind jaren Tachtig. Begin jaren Negentig. Studietijd.

Uiteraard een rondje grachten gewandeld. In alle rust. Even een cappuccino gedronken. Kijkend naar de haastige mensen om me heen en de pauzerende bouwvakkers die op alles commentaar gaven. Voor zover was er nog niets veranderd. Je ziet altijd en overal bouwvakkers in Amsterdam. Toen en nu. De cappuccinno is wel beter geworden in al die jaren. Of was dat er toen nog niet?

image

Daarna even kort genieten van een bezoek aan het Van Gogh museum. Langs en dwars door de buitenlandse toeristen. Gelukkig stond ik niet in de rij (een dubbele rij, zo’n 100 meter lang) met vrijwel alleen maar buitenlandse toeristen. Dan scheelt een museumkaart enorm. Qua tijd. Zat me wel af te vragen hoe die toeristen dat ervaren. Bij populaire musea staan ze heel erg lang in de rij. Kunnen hotels dat niet beter regelen voor hun buitenlandse gasten? Museumkaart voor ze regelen? Andere oplossing? Hmmm.

image

Na het begroeten van de schilder met één oor en het bekijken van de bloesems en de korenvelden weer verder door de stad. Doorsteken naar het Waterlooplein en verder naar het IJ. Helaas kon ik het café in de Amstelstraat bij het Rembrandtplein waar ik Herman Brood vroeger vaak zag zitten niet meer terugvinden. Allemaal andere zaakjes daar nu. Onderweg wel een paar mooie plaatjes geschoten.

image

image

image

Uiteraard net als vroeger ook even naar het Scheepvaartmuseum. Oude schepen. Oud hout. Altijd al interesse gehad in “onze” avonturen op de wereldzeëen. Zo’n driemaster vind ik ook mooi om naar te kijken. Even bij weg te dromen. Jammer dat deze niet echt op zee kan varen. Jammer ook dat je er bijna geen foto van kan maken ZONDER dat er een rondvaartboot op staat.

image

Als laatste etappe die dag HET bezoek aan Brouwerij ’t IJ. Oude liefde roest niet. Vlak na de start van Brouwerij ’t IJ (eind jaren tachtig?) zat ik daar al biertjes te drinken bij de molen. Dat was toen al mooi. Nu nog steeds. Het is recht toe recht aan biertjes proeven. Die zijn nog steeds erg lekker. Genoten van een IJ, de zon en een praatje met de mannen van ’t IJ. Tijdje zitten denken en mijmeren over toen en nu. Met een glimlach op mijn gezicht. Nieuw IJ please!

Uiteraard niet lang genoeg gezeten om helemaal fris in mijn hoofd te worden na zo’n dag rondlopen met al die gedachten aan vroeger en van nu.

image

Lekker gewandeld door Amsterdam EN door memory lane in mijn hoofd. Mooie combi. Binnenkort nog maar weer eens bewust zo op pad. Paar uur dwalen door de Jordaan bijvoorbeeld. Frisse neus en een fris hoofd halen. Nieuwe gedachten halen, oude gedachten achterlaten.

Één keer per jaar aan de KFC. Proost Mam!

In Familie, Kinderen, Memories on december 25, 2011 at 12:57 pm

Ik ben geen fan van Fastfood. Sorry. Deze gaat dan ook niet over Kentucky Fried Chicken. Sorry voor fastfood fans die alleen om die reden dit blogje hebben geopend. Sorry.


Waar staat KFC dan wel voor bij mij? Voor Kerst Feest Cognac.

Mijn moeder dronk elke avond een glaasje jenever. Ze had suikerziekte en hield zich strikt aan de voedingsvoorschriften die destijds daarvoor golden. Maar elke avond dronk ze een glaasje jenever. Als ze een beetje verkouden was dan werd het een beerenburgje in plaats van een jenever.

Behalve met kerst. Dan dronk ze één keer per jaar haar glaasje cognac.

Toen ik ouder werd en niet meer thuis woonde kwam ze rond kerst steevast 1 à 2 nachtjes bij ons logeren. Heel gezellig. Lekker voor haar koken en samen eten en praten. Wat kon ze daar van genieten.

En… ’s avonds bij de kerstboom dronken we dan samen een lekker glaasje cognac. Meestal kwam het gesprek dan wel op vroeger. Oude verhalen en herinneringen. Ik kan het iedereen aanraden.

Cognac

Ik drink gedurende het hele jaar geen cognac. Niet mijn favoriete drankje. Maar aan het einde van het jaar koop ik een klein flesje cognac. Kerst Feest Cognac, KFC. Zo hoort dat. Dat voelt fijn.

M’n moeder leeft al lang niet meer. Ik drink dat cognacje dus nu in m’n eentje. Maar.. in gedachten is ze met haar verhalen en haar lach dan heel dicht bij me. Kostbaar moment met kerst.

Één keer per jaar aan de KFC, proost Mam!

** Blog Henk Boshove / @Henk038 // 25 december 2011 **

Nieuwe muziek, oude whisky en nog oudere herinneringen

In Familie, Memories on december 11, 2011 at 8:27 am

Buiten is het fris. Kachel aan. ’s avonds laat even rustig zitten in een stoel bij de kachel. Zoals oude mensen dat doen.

Denken aan mijn vader die – als hij nog geleefd had – inmiddels een hele oude man zou zijn. Het was vandaag zijn verjaardag.

Boomring
[foto uit info rob xead]

Sommige herinneringen komen spontaan naar boven. Andere hebben wat meer tijd nodig. Best lastig als iemand al veel langer dood is dan je hem hebt gekend, zeker als je een groot deel van die tijd ook nog ‘ns kind was.

Denkend aan herinneringen, zittend bij de kachel. Luisterend naar muziek. De nieuwe CD van Lorrainville. Mooie muziek. Whisky erbij van een jaar of 12 oud. Mooie whisky. Oude herinneringen van nog veel langer geleden. Mooie herinneringen. Maar ook “what if” gedachten.

Ik had hem graag hier met de kerstdagen bij de kachel gehad, om eens even bij te praten over de laatste 30 jaar. Had hij ook vast mooi gevonden.

Nirvana – 20 jaar later – trip down memory lane

In Memories, Muziek on september 25, 2011 at 12:00 pm

Gisteravond zat ik te kijken naar het Concert van Nirvana in Paradiso uit 1991 dat op TV werd uitgezonden. Goed om die mannen live te zien beuken en rammen en het publiek te zien genieten.

Nirvana

20 jaar geleden. Man! wat is de tijd snel gegaan.

Op 3FM was het de hele week muziek uit de jaren ’90. Gelukkig zat ik deze week niet veel in de auto om muziek te luisteren (radio staat meestal op 3FM) want de meeste muziek uit de jaren 90 is niet om aan te horen. Zo slecht. Naar mijn smaak dan hè.

Maar kijken naar zo’n optreden is wel een trip terug in de tijd. Wat deed je toen eigenlijk zelf. Welke andere muziek was toen top. Met wat voor werk en studie toen bezig. Waar woonde je toen. Wat was toen belangrijk. Allerlei gedachten. Ik merkte zelfs dat ik op een gegeven moment meer zat na te denken over “vroegah” dan dat ik bewust naar het concert zat te kijken/luisteren.

In 20 jaar is er veel veranderd. In de wereld maar zeker ook voor mij persoonlijk. Begrafenissen, geboortes, diploma’s, huizen, overtuigingen, interesses, vrienden, etc. Maar de muziek van Nirvana is nog steeds mooi. En Dave Grohl is er nog steeds om muzikaal van te genieten (al is het nu met de Foo Fighters).

Gelukkig is het concert bij de VPRO online nog zo’n 30 dagen lang te bekijken. Dus ik kan nog een keer het concert gaan bekijken. Misschien doe ik dat ook wel. Ik draai nog steeds regelmatig muziek van Nirvana. Wat een rauwe energie! Heerlijk. Zelfs de kids (6,9,12) kennen enkele nummers van ze en roepen spontaan ‘Nirvana’ als ze de muziek horen. Er is dus nog hoop voor ze qua muzieksmaak, alhoewel ze daarnaast vooral naar moderne top 40 shit luisteren (met samples van hits van vroeger, dat dan weer wel).

Nirvana – 20 jaar later – thx VPRO voor de trip down memory lane!

%d bloggers liken dit: