Henk038

Posts Tagged ‘natuur’

Nattigheid Voelen

In buiten spelen, Familie, fotoblog, gewoon doen!, Kinderen, natuur, zien on november 26, 2017 at 10:52 pm

Tussen de zware buien door (en erin) was ik vandaag buiten. Er was verder geen hond buiten, ook geen baasjes. Die waren allemaal dicht bij de kachel gekropen. Terwijl het toch zo fantastisch was buiten. Geeft niks. Lekker rustig. Tussen de buien door straalde buiten soms opeens alles. In de plotselinge felle zon ging alles glinsteren. Miljoenen regendruppels. Prachtig. Maar zien is soms niet genoeg.

img_7161-1Vandaag wilde ik het ook graag voelen. De gordijnen van takken, bezaaid met glinsterende druppels. Net alsof ze vol zitten met ontelbaar veel kleine lampjes. Lampjes die soms opeens eraf glijden en op de grond verdwijnen. Daarnaast de boomstammen. Sommigen zo groen, zo strak, zo glinsterend. Alsof het de leerachtige huid van een groot dier was. Groene olifantenpoten in het bos en kikker-achtige knobbels. Zie hieronder.

img_7155

img_7153

Als je aan de kletsnatte stammen voelt, dan merk je dat je hand er zo overheen glijdt. Niet ruw. Glad. Best een apart gevoel. En als je met je neus tegen een takje vol grote glinsterende druppels gaat staan? Dan loopt zo’n druppel zachtjes over je neus naar je lippen.

img_7139De druppeltjesgordijnen zijn een feest om naar te kijken. De natuur maakt op deze manier sfeerverlichting die mooier is dan wat nu in de meeste winkelstraten hangt. Mooier versierd en met meer “lampjes” dan de kerstverlichting van De Beijenkorf. Ik werd er blij van. Daar in mijn eentje buiten tussen de buien (en ook tijdens de buien, het is maar regen hè).

img_7133.jpgThuis na het wandelen vandaag moe en tevreden af en toe ook even lekker geknuffeld met de kids. Alledrie in huis vandaag. Fijn! Aanraken, stoeien, knuffelen, tegen elkaar hangen, even vastpakken, een kus. Heerlijk. Dat is toch veel fijner dan alleen maar met ze appen of bellen, of ze alleen maar zien.

Alleen zien. Dat is met kids niet genoeg, vindt deze vader. Maar buiten in de natuur ook niet. Natuur moet je lekker kijken, ruiken, voelen en zelfs (vandaag) even proeven. Proeven van de regendruppels tussen de buien door. Op die manier wordt regen fijn en leuk, nattigheid voelen

 

** Henk Boshove | 26 november 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

Advertenties

Ik zie het mooi in

In buiten spelen, Familie, Geluk, Kinderen, natuur, verwonderen, wandelen, zien on november 19, 2017 at 10:59 pm

Na 3 dagen grotendeels binnen te hebben gewerkt kwam ik vrijdag weer boven water. Diep ademhalen. Jas & schoenen aan. Naar buiten. Flink eind lopen. Maar 5 meter buiten de deur stond ik al stil. Ik zag opeens een boom. Die is niet nieuw zoals je hieronder kunt zien. Staat al lang schuin voor ons huis. We wonen hier al ruim 7 jaar. Ik heb die boom dus al duizenden keren gezien. Maar er zit verschil tussen kijken en echt zien. Tussen zien en bewust observeren en ervaren.

Ik stond onder die boom en dacht opeens: wat ben jij ontzettend mooi! Heb er een tijdje onder gestaan. Vol bewondering en ontzag naar boven gekeken. Daarna liep ik langzaam door. Al nadenkend. Ik nam mij voor de hele wandeling lang echt bewust naar dingen om mij heen te kijken. Ik zag prachtig mooie dingen – alles had ik al honderden keren gezien – maar nu zag ik ze anders. Mooier.

Toen ik na 2 uur buiten wandelen weer thuis kwam had ik zere mondhoeken van het lachen, fluiten, zingen, genieten buiten. Batterij weer helemaal vol. Zoveel mooie dingen gezien en beleefd. Niks anders dan anders, maar toch heel anders. Bijzonder.

Ben nu bezig op deze manier de komende tijd ook vaker, scherper, meer naar de mensen om mij heen te kijken. Natuurlijk naar onze 3 kids. Maar ook naar m’n partner, familie, vrienden, zakenrelaties en mezelf. Omhoog met die mondhoeken.

Je bent zo geneigd te kijken naar die paar procent van iemand (of jezelf) die net even niet mooi is. Die 95-99% die prachtig is blijft daarachter verstopt als je niet uitkijkt. Of je ziet het mooie helemaal niet meer – omdat je het al 1000 keer gezien hebt. Dan mis je veel. Al dat moois! Dus zie je mij de komende tijd vriendelijk lachen? Dan zie ik iets moois. Misschien jou wel. Ik zie het mooi in!

** Henk Boshove | 19 november 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

Verder waaien of wortel schieten

In afscheid, Familie, Herfst, Kinderen, natuur, verwonderen on oktober 8, 2017 at 9:58 pm

Mensen zijn net bomen. Of eigenlijk andersom: bomen zijn net mensen. De ene boom staat stevig. De andere boom lijkt stevig maar valt opeens om. Die ene boom kun je wel uitgraven en verplaatsen. Die andere niet. De een is sterk verankerd, wortels diep in de grond. De ander staat vast, maar dan wel losjes. Bij mensen is dat ook zo.

Ik moest daar aan denken met de herfst storm deze week en de verhuizing van onze dochter naar Leiden. Dat laatste is bijna zover. We zijn de kamer daar aan het klaarmaken. Leiden is een mooie stad. Het grappige is: als Zwollenaar zie je af en toe mooie overeenkomsten tussen Zwolle en Leiden als je daar in het centrum van rondloopt.

Mooie oude straten & huizen. Moderne stationsomgeving. Hotels & kantoren. Grachten en bruggen. Levendigheid & historie gaan er hand in hand. Leiden lijkt mij wel een stad waar zij zich thuis kan gaan voelen. We gaan zien hoe dat uitpakt. Ze heeft op gevoel voor deze stad gekozen.

Toen ik 18 was ging ik van het platteland naar Zwolle om te studeren. Die overgang was aan de ene kant best groot. Maar ik kon prima aarden in Zwolle. Sterker nog… dat aarden lukte zo goed dat ik er nog steeds woon. Met heel veel plezier. De klik was er meteen. Toen ik later in Amsterdam ging studeren en (weer later) vaak in Utrecht aan het werk was had ik dat niet. Mooie steden, maar niet mijn stad. Geen gevoel bij.

Ik vind Zwolle een fantastische stad. Mijn stad, mijn mensen, mijn omgeving. Ik ben hier wortel geschoten en sta hier stevig verankerd. Voor mijn gevoel hoef ik nooit meer ergens anders naar toe. Maar je weet nooit wat er nog op je pad komt, welke zware storm er nog komt. Je weet nooit of je wortels diep genoeg zitten om voor altijd verankerd te blijven.

Dat zag ik deze week hier in Zwolle in park Het Engelse Werk. Sommige bomen doorstonden fluitend de storm. Andere, monumentale bomen, werden opeens uit de grond gerukt en vielen om. Zoals deze kanjer van (schat ik) meer dan 100 jaar oud. Meters omtrek. Torenhoog. Dikke stam. Geen rot van binnen. Toch waren de wortels niet sterk genoeg om de (aantrekkings)kracht van de wind te weerstaan.

Ben benieuwd hoe lang mijn wortels het hier in Zwolle volhouden. Hoop lang. Ben benieuwd hoe het onze dochter vergaat in Leiden. Gaat ze lekker zelf bepalen. Verder waaien of wortel schieten

** Henk Boshove | 8 oktober 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

Maar twee buitenbeentjes

In Herfst, Kinderen, natuur, verwonderen on oktober 1, 2017 at 9:50 pm

Je hebt laag-bij-de-grondse types. Je hebt hoogvliegers. Er zijn er die zich fijn voelen in gezelschap. Anderen zijn nogal kieskeurig of zijn het liefst helemaal alleen. Je hebt er die alles precies doen zoals de rest… en je hebt buitenbeentjes! Ik hou wel van buitenbeentjes…

Het is herfst. Het is oktober. Kortom: het is paddestoelenweer. Overal zie je ze inmiddels staan. Bruin, wit, geel, rood. Klein, middelgroot, groot. Plat, bol, dik, dun. In kleine groepjes, samen op een grote hoop of helemaal alleen. Het zijn net mensen. Paddestoelen: ik mag er graag naar kijken.

Vandaag zag ik 2 dingen die ik nog niet eerder zag. Bij 2 bomen stonden wel 20-30 rood-met-witte paddestoelen bij elkaar. Platte en ronde. Samen met onze jongste zoon even op ons gemak bij staan kijken. Die had er ook nog nooit zoveel tegelijk gezien. Best mooi, al die paddestoelen bij elkaar. Gelukkig hadden er nog geen jolige “grappenmakers” tegenaan geschopt. Hoop dat ze er nog lang staan.

Maar ik zag ook nog iets anders toen ik vanochtend een rondje wandelde. Ook bijzonder (vond ik). Had ik nog nooit gezien. Een paddestoel in een boom. Niet zomaar onderaan op de grond of op een afgebroken stam. Nee! Een paddestoel hoog in een boom op een tak. Een buitenbeentje dat gewoon zijn/haar/het eigen gang gaat. Wát nou op de grond?! Ik ga lekker hoog staan jongûh!

Grappig. Een eenzame (dappere, trotse, eigenwijze?) paddestoel. Helemaal in z’n uppie lekker bovenop een tak. Prachtig. Ik zag er toevallig ééntje.. maar ja nu loop ik dus verwonderd rond met de vraag of er niet veel meer paddestoelen hoog & droog in de bomen staan. Ga je toch over nadenken hè. Ik keek namelijk nooit naar boven voor paddestoelen. Loop altijd naar beneden kijkend te zoeken. Zou ik veel gemist hebben al die jaren?

Nu ik het weet ga ik er natuurlijk extra op letten. Zo heb ik ook ooit ontdekt dat eenden graag in bomen zitten, dat reigers boven in hele hoge bomen nesten bouwen (en flink naar beneden schijten) en dat ook eekhoorns flinke nesten hebben in bomen. Als je ‘t weet ga je er op letten. Als je erop gaat letten ga je het zien. Zo werkt dat. Jammer dat de kids het niet zo interessant vinden. Nou ja.. kunnen ze het later gewoon lekker allemaal zelf ontdekken.

Ik ben blij dat ik weer wat heb geleerd. Gewoon door te kijken en buiten rond te lopen in het bos. Met mijn eigen, niet één, maar twee buitenbeentjes

** Henk Boshove | 1 oktober 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

Nu.nog.even.niet!

In Eten & drinken, Herfst, Kinderen, natuur on september 17, 2017 at 9:25 pm

Het regende vandaag de halve dag in Zwolle. Moesson regen. Urenlang viel het recht uit de lucht. Deze week hadden we ook al diverse keren harde wind & regen. Ben meerdere keren natgeregend op de fiets. Mensen haasten zich over straat, diep weggedoken in hun kraag, de blik naar beneden. Weinig contact. Daarbij werd het deze week ook opeens fris overdag (en ’s avonds laat best wel koud). Fijn? Leuk? Nee-Nee-Nee-Nee-Nee!

Herfst. Mijn hoofd staat nog niet naar herfst. Helemaal niet! Mijn korte broek heb ik nog elke dag aan. Uit protest. Ook onze jongste wil nog niet aan de lange broek. Samen eigenwijs. Onze middelste zat met school afgelopen week in Zuid Frankrijk. Zon & heerlijk weer. Dat willen wij ook. Onze oudste was dit weekend in Zuid Limburg. Daar geen moesson: droog, zon & veel minder herfst. Wat fijn nog. Maar hier niet. Zucht. Diepe zucht.

Vandaag werd daarom bij ons in thuis als tegenbeweging appelcake gebakken. Zaten we onder een warm dekentje op de bank. Eind van de middag een glaasje port bij de kachel. ’s Avonds eten koken waar je warm & blij van wordt. Het heeft allemaal z’n charmes. Maar ’t liefst zetten wij nog even flink onze hakken in het (warme?) zand. Houden we herfst & winter nog even buiten de deur & ver van ons bed. Niet in onze achtertuin alsjeblieft. Niet nu.

Echt.. de Nederlandse seizoenen herfst & winter zijn fijn. Ik wil ze voor geen goud missen. Ik hou er van. Alleen: NU.NOG.EVEN.NIET!

** Henk Boshove | 17 september 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

Één keer per week. Fijn.

In Familie, Geluk, Kinderen, natuur, Ouders, wandelen, Zwolle on september 10, 2017 at 9:35 pm

Vanochtend: Vroeg opstaan. Eerst koffie drinken en op kousenvoeten door het huis. Vervolgens zachtjes de deur achter ons dicht trekken. Heel zachtjes.. zodat we thuis niemand wakker maken. Het is nog stil in huis en stil in Zwolle.

Één van onze kids zit momenteel in Frankrijk met school. De andere twee slapen nog lekker. Die redden zich wel. Wij ook. Wij trekken onze stevige wandelschoenen aan en gaan naar buiten. Veel te mooi weer om binnen te zitten. Want na dagenlang regen (moesson!) is het droog én schijnt de zon. Het strijklicht valt tussen de bomen door naar beneden. Meer redenen om je blij te voelen zijn niet nodig.

Vanuit ons huis lopen we zo het eeuwenoude park het Engelse Werk in. Aan de rand van de stad Zwolle en aan de rand van de IJssel. Prachtige natuur. Oase van stilte op de vroege zondagochtend. Één van de mooiste (openlucht) monumenten van Zwolle. Het is hier elke dag open Monumentendag!

We lopen door park en bos. Langs vijvers met meerkoeten en eenden. Daarna richting de IJssel. Langs de nieuwe hoogwater geul struinen we door de natte uiterwaarden waar overal zwaluwen vliegen. We staren over de rivier en zien boten varen. We luisteren naar vogels en verbazen ons over de strakblauwe lucht. In de verte horen we de kerkklokken van Hattem luidden. Hand in hand op pad.

Op de heenweg is er buiten nog bijna niemand actief. Stil. Als we teruglopen is de natuur inmiddels volgelopen: met wandelaars, fietsers, wielrenners, hardlopers, mountainbikers, hondenuitlaters etc. Niet meer stil. Maar dat maakt niet uit. Zij de natuur in. Wij weer terug naar huis. In onze tuin is volop zon en stilte.

Als we weer thuis zijn ruikt het huis naar versgebakken broodjes. We krijgen een kus & knuffel van onze jongste. Het espressoapparaat zorgt zonder te klagen voor een nieuw rondje koffie. Zondag. Één keer per week. Fijn.

** Henk Boshove | 10 september 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

deze Spaanse kust lekker!

In Familie, fotoblog, Geluk, Kinderen, natuur, Spanje, Vakantie, zien on augustus 1, 2017 at 8:52 am

We reden deze week urenlang over snelweg A8. De "Autovía del Cantábrico". We zagen vanaf de snelweg de prachtige streken Cantabrië, Asturië en Galicië. Steeds aan de linkerkant bergen, de "Picos de Europa". Aan de rechterkant steeds zee, de Golf van Biskaje & Cantabrische Zee. Later ook de Oceaan. Prachtige uitzichten. Prachtige landschappen!



Vanuit de auto helaas geen foto's van wat ik zag. Ik moest rijden. Bovendien zou je dan continue de (hoge) vangrail zien. Vooral vanaf de hoge viaducten (over dalen, rivieren of baaien) heb je vaak spectaculaire uitzichten. Prachtige baaien, stranden, valleien, landschappen, bergtoppen, rotsen in zee, idyllische dorpjes en meer van dat soort eye candy.

[tekst gaat door na onderstaande foto's]




Gelukkig is onze roadtrip door Portugal en langs de noordkust van Spanje geen vervoer van A naar B. De roadtrip ís de vakantie. Steeds circa 3 dagen op 1 plek. En als we rijden, dan stoppen we lekker vaak. We zouden wel 100 keer per dag kunnen stoppen. Maar ja… dan zouden we 's avonds niet in een gereserveerd bed liggen. Niet handig met kids.


Op vakantie zijn in Noord Spanje is een feest. Fijne mensen. Mooi land. Al rijdend zijn de uitzichten al geweldig. Als je de tijd neemt om uit te stappen, dan wordt het nog veel mooier. Ik snap wel dat véél Noord Europese vakantiegangers massaal naar de warme kusten van Spanje aan de Middellandse Zee trekken. Maar dit deel van Spanje is eigenlijk veel mooier!


Dat weten de Spanjaarden zelf ook. Die komen hier vakantie vieren. Het is hier woester, ongerepter, authentieker en (ook niet onbelangrijk) het is géén 35 à 40 graden in de zomer. Dat is fijn als je ook nog eens relaxt wat wilt doen & zien overdag. Spaanse toeristen genoeg, Buitenlandse toeristen zie je hier weinig.


Kijk je naar de zee dan zie je vaak hoge golven die tegen de rotsen knallen of die met een mooi geluid uitrollen op het strand. Die golven zijn niet alleen een lust voor het oog. Ze zijn ook heerlijk om in te duiken & te springen. Surfen kan ook. Met een groot longboard bijvoorbeeld. Maar dat laten wij aan anderen over. Wel leuk om naar te kijken.



We trekken hier rond. Op ons gemakkie. Zo waren we de afgelopen week onder meer in San Vincente de la Braquera, Llanes, La Isla, Salineras, Foz en Viveiro. Plus nog een dag langs de grote eb & vloed gebieden in het uiterste westen (tot aan Cedeiro, in de provincie A Coruna). De komende week gaan we om het westelijke puntje heen… Via de noordwest kust van Spanje weer naar Portugal.


Je zou hier moeiteloos drie maanden kunnen rondrijden, rondlopen, rondkijken. Achter elke bocht of heuvel schuilt weer een nieuw dorpje, haventje of een mooie baai. Het glooit en het is groen. Gedurende het jaar vallen hier namelijk genoeg regenbuitjes. Zomers nauwelijks. Dat is fijn. Overdag schijnt meestal de zon, maar het is niet super warm. Ook fijn (vinden wij).



Als je rondrijdt dan ziet je hier veel rotsachtige kusten met strandjes er tussen. Soms lijkt het op de kust van Bretagne. Dan weer steile kliffen zoals in Noorwegen. Zeer afwisselend. Tussendoor stukjes idyllisch Zuid Europees of stoer Noord Spaans. Het is een mooie mix. Verrassend. Nooit saai. En vrijwel nergens ontsierende hoogbouw.


Fijne roadtrip zo langs honderden kilometers Noord Spaanse kust. De kids vinden het leuk. Ik ook. Jammer dat we hier niet compleet zijn als gezin. Misschien gaan pap & mam (als de kids uit huis zijn) dit samen nog maar eens doen. Relaxt van stadje naar haventje. Van terrasje naar strandje. Maar dan zonder gereserveerd bedje. Kan tegen die tijd mooi met een klein campertje.

Noord Spanje is voor een fijne zomervakantie een echte aanrader. Probeer het maar eens. Wij vinden deze Spaanse kust lekker!

** Henk Boshove | 1 augustus 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

We leven het leven

In Familie, Kinderen, natuur on juli 9, 2017 at 9:35 pm

Deze weken komt er van alles over ons heen. Gebeurt er van alles met ons en om ons heen. Kleine stroomversnelling. Daar proberen we goed mee om te gaan. Keuzes maken, prioriteren en op je gevoel af gaan. Doen wat nodig is. Soms lukt dat goed, soms even iets minder. Veel dingen aan de kop, veel gedachten in onze hoofden. Heeft iedereen wel eens. Zo niet? het komt!

Onze dochter vliegt uit. Loslaten. Eindexamen gedaan. Vakantiewerk, feestjes, concerten. Op zoek naar haar eigen weg vindt. Minder in huis, minder contact. Straks op kamers. Mooi en wennen. De ene zoon midden in een zware toetsweek. En dat terwijl het mooie weer (en meer) lonkt en de schooltegenzin uiteraard groeit. Niks niet makkelijk die laatste loodjes. Jongste zoon midden in afsluiting lagere school. Musical, BBQ’s, afscheidsfeestjes. Afscheid nemen. (Schoon)vader met snel slechter wordende gezondheid. Hoe verder? Dat houdt ons nogal bezig. Aan de ene kant mantelzorg (met liefde) en aan de andere kant kopzorg (met hart- en hoofdpijn).

Beetje hectisch momenteel. Het leven met volop drukte op de vierkante (privé) centimeter. Komt bij iedereen wel eens voor. Momenteel bij ons. Ontspanning is daarbij nodig. De natuur helpt. Even weg van drukte en genieten van dieren, bomen, uitzicht, zon en maan. Af en toe even lekker lachen met leuke mensen om ons heen helpt ook. Minder online ook, want real life vergt extra energie.

Het leven stormt om ons heen in alle mooie & lastige facetten. Soms stormen we tegen, soms waaien we mee. We leven het leven


** Henk Boshove | 9 juli 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

Horizon Taal 

In Kinderen, Memories, natuur, wandelen on maart 12, 2017 at 10:31 pm

Het vlakke Nederland is het mooist als er mooie accenten zijn die juist afwijken van de vlakke uitgestrektheid. Die mij daarmee de natuur extra laten “zien” en anders laten ervaren. Dat vindt natuurlijk niet iedereen. Sommigen noemen het horizonvervuiling. In mijn achtertuin, de uiterwaarden van de IJssel bij Zwolle, heb ik drie “landmarks” die voor mij daar beeldbepalend zijn. 


Aan de ene kant (links) de prachtige grote boogbruggen over de IJssel. Blauw en rood in het landschap, als liggende reuzen. Aan de overkant van de IJssel de grote oude kerk van Hattem. Vaak donker. Als een alziend iets, dat over de horizon tuurt.  Aan de andere kant (rechts) de schoorstenen van de oude IJsselcentrale. Twee pijlers die je altijd ziet als je op de dijk bent. Drie mooie bouwwerken die de schoonheid van de natuur extra benadrukken. Vind ik dan.


Binnenkort is dat echter verleden tijd. De IJsselcentrale wordt gesloopt. Op 18 maart worden de grote schoorstenen opgeblazen. Denk dat mijn kids het super mooi gaan vinden om dat spektakel live te zien. Hun papa vind er geen zak aan. Ik kijk er niet naar uit. Ik ga dat gebouw en vooral die hoge schoorstenen nogal missen in “mijn” mooie vlakke uiterwaarden. Het wordt straks iets van vroeger. Een herinnering.


Vandaar dat ik deze week nog even extra goed naar de pijpen heb gekeken. Ik heb het even extra ingeprent op mijn netvlies. Uiteraard ook een paar foto’s gemaakt. Na volgende week zijn ze er niet meer. De stilzwijgende getuigen van een industrieel verleden wordt het zwijgen opgelegd. Ze zijn uitgesproken. Straks alleen nog maar Horizon Taal 


** Henk Boshove | 12 maart 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

Aangeharkte natuurtje 

In Italie, Kinderen, natuur, Vakantie, wandelen on augustus 7, 2016 at 9:48 pm

De overgang is wat heftig. Zo zit je nog tussen de grote kloven en enorme bergen in Italië. Een landschap gevormd in de ijstijd. De imposante gletsjers herinneren daar nog sterk aan. Geweldig om te zien en geweldig om er wekenlang te wandelen tussen de 2.000 en 3.000 meter hoogte.

Even een flinke dag rijden en dan zit je weer in ons eigen platte kikkerlandje. Totaal ander landschap. Netjes, gestructureerd en gecultiveerd. Ik liep vandaag m’n oude vertrouwde rondje van 7,5km door het eeuwenoude park Het Engelse Werk in Zwolle en het Spoolderbos ernaast. Er was net gemaaid. Alles was strak, overzichtelijk en kaal.

Ik moest even een paar keer slikken. Ik vind het daar altijd heel erg mooi. Alleen.. dat zag ik vandaag eerst niet. Het is net zoals de overgang van vakantiehuisje naar je eigen huis. Op vakantie is het lekker ongeordend. Hier een stapel, daar een stapel. Je hoeft niks en je leeft grotendeels buiten. Thuis moet alles weer op de juiste plek. Terug in het gareel. Opruimen. De kids vinden dat lastig. Die hebben na de vakantie altijd even moeite met die overgang. Ik had vandaag datzelfde tijdens het wandelen.

Gelukkig vond ik een stukje wildere natuur in het park om van te genieten. Daar moest ik om mezelf lachen. Een eeuwenoud vrij ongerept Italiaans bergdal in een nationaal natuurpark? Dat is totaal iets anders dan een eeuwenoud aangelegd park aan de rand van de stad Zwolle. Maar ze zijn allebei mooi. Gewoon genieten van twee totaal verschillende schoonheden, Henk! Niet gaan vergelijken. 

Dat was het. Toen ik die knop had omgezet genoot ik vervolgens met volle teugen. Van m’n oude vertrouwde aangeharkte natuurtje



** Henk Boshove | 7 augustus 2016 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

%d bloggers liken dit: