Henk038

Posts Tagged ‘omdenken’

Hink Stap Bank 

In Kinderen, omdenken, wandelen on november 6, 2016 at 8:02 pm

Circa 25 kilometer lopen. Dat stond op het programma voor vandaag. Mooi vooruitzicht. En dat nog wel op m’n verjaardag. Heerlijk cadeau. De zon scheen ook nog eens (in tegenstelling tot de slechte voorspelling). Fijn! Maar daar hield het goede nieuws ook meteen mee op. In plaats van lekker 25 à 30km wandelen door de bossen bij Ommen – onze groepstraining voor de trip naar de top van de Kilimanjaro in januari 2017 – zat ik thuis. 


M’n voet zat vast. Een ontsteking. Er zat vrijdagavond en zaterdag al weinig beweging in. Ik hield echter goede hoop. Maar ondanks veel rust, dag en nacht ijskoude coldpacks en een portie ontstekingsremmers was er ook zondagochtend vroeg helaas nog geen grote verbetering. ‘S ochtends om half 8 nog even een stukje buiten gelopen. Als test. Maar dat was niks. In plaats van wandelen was het meer strompelen. Wandeling dus gecanceld en vandaag grotendeels thuis gezeten.

In plaatst van klagen en zielig doen over wat niet kan, heb ik gekeken wat ik wel kan. Dus spelletjes gedaan met de kids (die vonden het wel leuk dat ik op m’n verjaardag onverwacht thuis was) en de hele dag samen thuis kletsen, stoeien, knuffelen. En heerlijk samen brownies gegeten. Fijn zo’n dag als jarige papa. ’s Middags meteen maar even voor 2x  gekookt. Das altijd handig. Het (aangepaste) aangename en het nuttige dus vandaag in plaats van wandelen.

Tussendoor ook nog even een stuk gefietst. Dat ging gelukkig wel. Want een hele dag binnen zitten is niks voor mij. Lekker gefietst over de dijk en door de weilanden. Af en toe even kijken in de wandel app hoe de anderen van de Kilimanjaro groep vorderden met hun lange dagtocht. Tenslotte met de fiets aan de hand nog even “mijn” mooie bomen in Het Engelse Werk bewonderd voor ik weer naar binnen ging. Wat zijn ze mooi!


M’n lichaam wilde vandaag even pauze. Dat is gelukt. Ik hoop dat ‘ie het fijn vond. Ik sus ‘m vannacht nog even in slaap. En dan ga ik morgen kijken of ik ‘m geruisloos en onverbiddelijk weer soepel naar de 5e versnelling kan krijgen. Hup, Actie! Vrij als een vogel weer naar buiten hoop ik. Want een paar dagen per jaar Hink Stap Bank is meer dan genoeg! 

** Henk Boshove | 6 november 2016 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online **

Advertenties

Blokkade opgelost

In Kinderen, natuur, omdenken, wandelen on juni 12, 2016 at 9:10 pm

Soms kom je tijdens een wandeling niemand tegen. Een andere keer is het heel druk. Vanochtend was het lekker rustig. Tot mijn weg opeens geblokkeerd werd.

Op het pad dwars over het water stond een eend (*). Ik kon er niet zomaar langs. Een bijzondere eend. Niet schuw. Knorrig en eigenwijs.. Een beetje boos zelfs. Begon tegen mij te blazen toen ik dichterbij kwam. Waarom kwam ik z’n rust verstoren? Tsja.. Wie stoort wie op zo’n moment hè? De eend was in ieder geval niet van plan om aan de kant te gaan.

Er kwamen een paar kinderen achter mij aan. Ze vlogen mij voorbij en stopten toen vlak voor de eend (ze hadden ‘m niet gezien). Ze gilden heel hard en renden geschrokken terug. De eend vertrok daarbij geen spier. Niet onder de indruk. Interessant. Hoe moest ik er nu langs?

Ik begon tegen de eend te praten en probeerde zijn aandacht te trekken. Dat hielp niet. Ik kon natuurlijk proberen om boos te grommen en te stampvoeten. Maar ik had zo’n vermoeden dat ie daar schijt aan zou hebben – het hele pad zat namelijk al onder de eendenpoep.


Zou iets totaal anders wel werken dacht ik toen? Dat doe ik af en toe ook bij mijn kinderen (en ook zakelijk gebruik ik het). Een reactie die ze totaal niet verwachten heeft soms een prachtig effect. Ik besloot om op een vriendelijk wijze en met humor de aandacht van de eend te trekken.

Ik begon zacht te zingen en een beetje te dansen daar in het bos. Ik keek de eend daarbij vriendelijk lachend aan. Die keek verwondert op en wist niet wat ‘m overkwam. Ik had meteen z’n aandacht. Tegen zo’n charme offensief kon de eend niet op (of zong ik soms héél vals?). Hoe dan ook: de eend sprong na 15 seconden pardoes van het bruggetje het water in.

Probleem opgelost! De weg was weer vrij. Ik kon rustig verder gaan – voorzichtig lopend langs de vaste poepplek van de eend. En de eend? Die ging lekker een stukje zwemmen en keek mij (zo leek het) lachend aan. Ik zwaaide terug.

Zo zie je maar weer. Onorthodoxe oplossingen werken vaak prima, vooral als ze de ander compleet verrassen. Blokkade opgelost!
(*) Marian Ooijevaar was zo vriendelijk om mij lachtend te vertellen dat het inderdaad een heke bijzondere eend is: een Canadese gans! I rest my case Marian! 😎😂😁

** Henk Boshove | 12 juni 2016 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

Smerig is goed

In Eten & drinken, Kinderen, omdenken, Spanje, verwonderen on juli 12, 2015 at 9:24 pm

In het buitenland moet je altijd even wennen aan sommige dingen. Begin mei was ik een paar dagen in Barcelona. Toen snapte ik het niet zo snel. Nu ik weer een week in Spanje ben zie ik het weer en nu snap ik het beter.

In Barcelona zag ik één a twee tapas bars / restaurantjes die nogal vies waren. Overal zooi. Op de grond, op de tafels, op de bar. Daar gingen we dus maar niet eten. Spanjaarden wel. Hier op het Spaanse platteland zie je die troep ook wel. Maar veel minder extreem.

imageHier in het mooie Cantabrië en Baskenland is het ook wel wat vies en smerig in allerlei cafés en pinchosbarretjes. Op de grond dan. Niet op de tafels en op de bar. Die horen gewoon opgeruimd te zijn. Hoe de vloer eruit ziet interesseert echt helemaal niemand. 

We zien dat Spanjaarden de vloer als een grote prullenbak zien. Binnen en buiten. Alles wat ze kwijt moeten laten ze vallen. Er zal toch wel iemand komen die het opruimt? Dat is ook zo. Op straat zijn dat de oude mannen in een veegploeg. In het café is dat de ober. Het lijkt onze kids ook wel handig, alles van je af gooien. Maar zo zijn ze niet opgevoed. 

imageDie paar vieze barretjes in Barcelona waren gewoon niet goed bezig. Stelletje luie obers die de bar & tafels lieten versmeren. Hier op het Spaanse platteland doen ze dat veel beter. Gelukkig maar. 

De vloer voor de bar in cafés en barretjes wordt een paar keer per dag met de bezem schoongemaakt. De bar blijft altijd schoon, want daar staan de tapas (pinchos) en daar wordt gegeten en gedronken. Prima. We zitten wel drie keer per dag in zo’n barretje. Het Spaanse leven speelt zich daar af. We passen ons gráág aan. De troep op de grond weerhoudt ons niet.

imageSterker nog… veel zooi op de grond is hier zelfs een uitstekend teken. Dan zijn koffie, wijn & hapjes er goed. Dan komen er veel gasten. Die barretjes moet je dus juist hebben. Dus even anders kijken en denken dan je gewend bent: Smerig is goed!

Kiezen op Elkaar

In gewoon doen!, ideeën - innovatie, omdenken, Politiek on maart 17, 2015 at 12:02 pm

Nog even en we zijn weer terug bij af. Nog even doorgaan op deze glijdende schaal en we zijn weer terug bij hoe het begon. De aristocratie bestuurt de 12 (voorheen 7) provinciën en een klein deel van de bevolking zorgt met hun stem dat ze worden gekozen en herkozen. Sluit weer aan op het kiesstelsel dat Zwollenaar Thorbecke bedacht voor de nieuwe Grondwet in 1848. 

Na 167 jaar bijna terug bij af. Een beperkte groep kiezers kiest. Best cynisch? Of een logische golfbeweging? Ik heb altijd gestemd en ik zal dat altijd blijven doen. Erfelijk belast door mijn ouders: als je mag stemmen ga je stemmen. Maar ik snap best dat niet iedereen zo denkt en dat velen niet stemmen. Is dat erg? Velen vinden van wel. Ze proberen van alles om mensen naar de stembus te lokken. 

Dat gebeurt al tientallen jaren. Reclamebureaus verdienen er veel geld aan. De media hebben extra inkomsten en goedkope zendtijd. Ambtenaren, politici en politieke partijen zijn er erg druk mee. Naar helaas …er staan geen lange rijen voor de stemlokalen door deze acties. Moet je dat dan blijven doen elke vier jaar? Het kost een bak tijd, energie en geld.

2015 kiezen op elkaarAls je geen interesse hebt in de provincie of het waterschap en je hebt geen zin in stemmen… Dan zit je toch niet te wachten op al dat gezeur aan je kop. Je gaat niet stemmen. Punt uit. Kun je daarna altijd nog kiezen wat je wilt doen. Lekker blijven klagen of je kiezen op elkaarAls je wel interesse hebt en je gaat wel kiezen. Dan zit toch niet te wachten op het lokken van mensen zonder echte interesse die wellicht ook nog op een partij stemmen die jou niet aanstaat? Die kunnen beter wegblijven toch? Kun je lekker kiezen op elkaar 

Kunnen we tijd, geld en energie niet anders besteden? Kunnen we niet beter stoppen met zoveel aandacht geven aan verkiezingen? Wellicht slimmer om het gewoon stil te houden. Geen stembiljetten en stempassen meer voor iedereen. Alleen voor een select gezelschap geïnteresseerden. Houden we het verder geheim. Zo geheim dat mensen het opeens wel willen weten en er online protestbewegingen ontstaan. Zo geheim en afgeschermd dat mensen de straat opgaan. Om te eisen dat ze toch een stembiljet krijgen en afdwingen dat ze mogen stemmen. Zullen we dat eens doen? 

Als dat ook niet helpt dan hebben we in ieder geval veel geld bespaard en konden we veel tijd en energie aan andere zaken besteden. Doe je mee? Over vier jaar zeggen we er niks over. Afgesproken? Kiezen op elkaar! 


[NB wel zelf onthouden hè… Er komt verder geen aankondiging van]

Omdenken: Van Doolhof naar Vindplaats!

In omdenken on maart 30, 2012 at 9:55 pm

Zoeken naar het antwoord. Sommige mensen kunnen daar helemaal in opgaan. Raken verstrikt in een doolhof. Raken de weg kwijt of, erger nog, zichzelf.

Steken alle energie in het zoeken naar HET antwoord op DE vraag. Maar met zo veel focus op één vraag mis je zo veel antwoorden op andere vragen. Vragen waarvan je soms niet eens wist dat je ze had.

image

Ik ben al lang geleden gestopt met dat soort zoektochten. Ik verzamel liever antwoorden zonder er op te jagen. Antwoorden die met een frisse blik en een goed humeur overal te vinden zijn. De bij deze antwoorden behorende vragen komen dan vanzelf. En vaak zijn het vragen die van belang zijn.

Bij een boek kijk ik niet meteen achterin hoe het afloopt. Bij een concert moeten ze niet starten met de toegift. Ik ervaar liever hoe mooi het doolhof is, in plaats van hijgerig, hardlopend te zoeken naar de uitgang. Een doolhof is gemaakt voor fun, niet voor frustratie.

Veel mooier om van een doolhof een vindplaats te maken.
Het vraagteken inruilen voor een groot uitroepteken.
Wat denk je. Gaat dat lukken?
Let’s give it a try!

Gewoon keihard “NEE” (…) zeggen. Dat helpt. Toch?

In gewoon doen!, omdenken, social entrepreneurship on januari 23, 2012 at 11:44 am

Iedereen heeft kennis, kunde, ervaring. Iedereen heeft een netwerk. Iedereen kan luisteren. Iedereen kan meedenken.

Als iemand je vraagt even iets te doen en het is iets dat je kunt, dan zeggen veel mensen wel ja. Even helpen, kleine moeite. Maar soms is direct ingaan (en “ja zeggen”) op wat je gevraagd wordt niet zo gemakkelijk. Je kunt niet, wilt niet, hebt het niet, weet het niet. Dan kun je “nee” zeggen. Simpelweg antwoord geven op wat is gevraagd. Gewoon keihard NEE zeggen. Dat helpt. Toch?

Mwoah… je kunt ook iets verder kijken. Niet altijd, in sommige situaties of bij bepaalde personen is “NEE” zeggen een goede optie. Maar meestal is het niet zo moeilijk om anders te kijken. Niet kijken naar wat je niet kunt. Kijken naar wat je wel kunt. help
Een paar voorbeelden:

Een collega vraagt of je mee wilt naar een netwerkbijeenkomst. Wil graag de eerste keer samen. Je hebt die dag geen tijd of je hebt daar echt geen zin in. Dan kun je simpelweg “NEE” zeggen. Maar je kunt ook kijken of je (samen) iemand anders kunt vinden die wel mee kan gaan. Of je kunt kijken wat je kunt doen om de ander met meer zelfvertrouwen toch alleen naar die netwerkbijeenkomst te laten gaan. Of iemand die je kent en die ook op de bijeenkomst is vragen je collega op te vangen en wegwijs te maken die avond.

Een vriend vraagt je om te helpen klussen. Maar je hebt twee linkerhanden en als je mee zou helpen loop je iedereen in de weg. Dan kun je simpelweg “NEE” zeggen. Maar je kunt ook kijken wat je wel kan doen. Koffie zetten, lekkere broodjes of een grote pan soep regelen voor bij ’t klussen kun je misschien wel. En wie weet zijn er kleine klussen waarmee je wel kunt helpen. Of foto’s maken van het klussen. Of kijken of je gereedschap kunt regelen dat nodig is voor het klussen.

Je partner zoekt informatie over een onderwerp en er is spoed bij. Je bent aan het werk en je hebt op dat moment echt geen tijd. Je kunt simpelweg “NEE” zeggen. Maar je kunt de vraag ook even snel bij een paar bekenden neerleggen en vragen of ze er met spoed even naar willen kijken. Of je kunt online vragen wie even mee kan denken. Als je na een uurtje plots wel even tijd hebt kun je alsnog even bellen om te kijken of je nog iets kunt doen.

Op straat wordt je aangesproken door iemand die de weg zoekt naar het station. Je hebt zelf ook geen idee, want je kent de omgeving niet zo goed. Snel “NEE” zeggen en doorlopen is simpel. Maar je kunt ook even helpen door op je smartphone google maps aan te klikken en een paar aanwijzingen te geven. Of even iemand anders erbij halen en die te vragen waar het station is.

En zo zijn er honderden voorbeelden te bedenken. Voorbeelden waarbij meteen “NEE” zeggen heel erg makkelijk is. Je bent immers zelf druk, je weet het antwoord niet of je kunt het niet. Maar tussen “NEE” of “JA” zeggen zit nog een heel groot ander antwoord.Als iemand je iets vraagt en je kunt niet meteen “JA” zeggen. Denk dan eens rustig na hoe je wel support kunt geven. Zeg niet “NEE”. Zeg “NEE (maar ik help mee)”. Denk mee hoe je de ander kunt helpen. Niet door even snel wat oneliners te geven of een paar open deuren in te trappen, maar door zelf gericht wat te doen. Niet iemand de naam geven van een ander die wellicht kan helpen, maar zelf even het contact leggen en de vraag voorleggen of de introductie regelen. Dat helpt een ander veel meer.

Niet meer “NEE” zeggen is maar een kleine stap. Iedereen kan het. Kwestie van doen. Gewoon keihard “NEE (maar ik help mee)” zeggen. Dat helpt! Toch?

%d bloggers liken dit: