Henk038

Posts Tagged ‘onderwijs’

Volwassenen lekker buiten spelen

In buiten spelen, Kinderen, onderwijs, Ouders on oktober 29, 2017 at 10:32 pm

Soms zit je ergens mee. Of je loopt ergens mee rond. Dat laatste is natuurlijk beter (beetje in beweging blijven), vooral als je buiten loopt. Ik hoor regelmatig van ouders dat ze zich zorgen maken over hun kids. Daar zitten ze mee. Hun toekomst. School. Opleiding. Werk. Wonen. Tsja. Niet makkelijk. Kun je lang mee zitten of lopen. Ik denk echter steeds vaker: moeten wij ons daarover als volwassenen wel zo druk maken?

Hoezo denken wij te weten hoe hun wereld er straks uit gaat zien? Hoezo weten wij wat ze daarvoor moeten doen & laten? Kunnen kids dat niet beter zelf ondervinden en uitzoeken? Op hun eigen manier? Kids denken anders dan wij. Plus ze denken minder na. Ze doen gewoon. Worden minder gehinderd door ervaringen. Hebben minder last van “zo gaan/zo horen die dingen”.

img_6527

Hoe ouder ik word, des te mooier vind ik het eigenzinnige gedrag van kids. Eigen wereld. Eigen keuzes. Eigen oplossingen. Wij, als “oudere” mensen (volwassenen, ouders, onderwijs, bedrijfsleven) kijken te vaak vanuit ons eigen perspectief naar kids. Tsja. Dan heb je al snel een mening of (erger) een oordeel. Zo’n oordeel klinkt dan – als je niet oppast – al snel als een veroordeling. Zijn kids blij mee (#NOT). Laat ze gaan. Kijken, genieten, verwonderen. Fouten maken en weer doorgaan.

Er zijn duizenden manieren om ergens te komen. Relax dus maar een beetje. Heb wat meer vertrouwen in kids en hoe ze het zelf regelen. Het is hun leven, hun toekomst. Laat ze daar zelf lekker hard aan werken. Hoeven wij er niet mee te zitten of mee rond te lopen. Kids aan ‘t werk… kunnen wij als volwassenen lekker buiten spelen

 

** Henk Boshove | 29 oktober 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

Advertenties

School met benefits

In Eten & drinken, Geluk, Kinderen, Lief zijn, Muziek, Zwolle on maart 26, 2017 at 9:33 pm

We hadden zaterdagavond een feestje. Georganiseerd door en voor de ouders van de basisschool van onze jongste: Geert GroteSchool in Zwolle. Dat soort feestjes vinden om de zoveel jaar plaats. Zonder vast systeem of planning. Gewoon spontaan. Dit feestje stond een beetje in het teken van het 50 jarig bestaan van de school. Als je zoekt is er altijd wel een excuus of reden voor een feestje toch? Yup!

Onze oudste startte in 2003 op die school. Onze jongste zit nu (2017) in groep 8. Dat zijn dus best wel wat jaartjes en ook best wel de nodige feestjes. De ouderfeestjes hebben altijd drie dingen: een thema (zodat er hilarische verkleedpartijen plaatsvinden), muziek (live) en drank (altijd handig). Simpel & effectief concept. De opkomst is dan ook altijd prima. Dit keer was het een Sixties party. Dus een zaal vol Peace ☮️ & Love✌️Brothers🕺& Sisters 💃🏻! 

De kinderen zaten gisteravond – toen we op pad gingen naar ’t feest – hard te lachen (jongste), te hoofdschudden (middelste) en commentaar te geven (oudste). Gingen we echt zo de deur uit??? Conclusie was eensluidend: we zagen er niet uit als ouders. Dat was dan ook precies de bedoeling! In de feestzaal waren we wat dat betreft in goed (verkleed) gezelschap! 

Kortom.. het was weer een prima feestje. Toch fijn, zo’n school met benefits


** Henk Boshove | 26 maart 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online **

One, Two, Three… Easy as ABC 

In Italie, Kinderen, onderwijs, Vakantie, verwonderen on juli 31, 2016 at 9:42 pm

We zijn deze zomer aan het bergwandelen in Italië. Dan kom je in kleine steden, dorpjes en gehuchten. Op berghellingen, in café’s, restaurants, winkels en berghutten, etc. Je ontmoet veel mensen en je verwondert je. Want minstens 8 van de 10 keer spreken de “jonkies” (tussen de 20-30 jaar) niet of nauwelijks een paar woorden Engels. De ouderen sowieso niet. Dat wisten we.

[ Klavertje 5! ]

Ook tieners die je spreekt reageren vaak verontschuldigend. Scusa! Geen Engels. Tsjonge. Voorbeeldje? Deze week regelde ik een Italiaans telefoonnummer met internet voor een oude smartphone. Van al het jonge personeel in de telefoonwinkel in de stad sprak er maar 1 Engels. Wonderlijk toch? 

We redden ons hier overigens prima, dat is het probleem niet: beetje Italiaans aangevuld met Frans, Engels, Duits, handen & voeten, samen lachen. Komt altijd goed. We hadden alleen gedacht dat de Italiaanse jeugd inmiddels allemaal een beetje Engels zou kunnen. Niet dus. 

[ Bezige Bij ]

Het is trouwens prima gelukt in de winkel met het Italiaans simkaartje. Veel GB & 4G internet voor een paar euro. De hele familie profiteert er inmiddels van (mobile hotspot aan en hup alle telefoons online). Engelstalige YouTube filmpjes kijken en zo.

Onze oudste (16) kan echt heel erg goed Engels. De jongste twee (14, 11) leren het en oefenen er lekker mee. Voor ons in Nederland de gewoonste zaak van de wereld. Kids leren gewoon Engels. Onze kids verwonderen zich ook. Ook op de camping zijn er kids van 12-14 jaar die geen woord Engels spreken. Levert wel mooie communicatie op.

[ Dambordje ]

Over een paar jaar maar weer eens opnieuw kijken hier in dit fantastische land met grote en kleine mooie natuur. Van imposante besneeuwde bergen tot honderden verschillende vlinders. Alles is er. Op wat Engels na. Niet erg. De Italiaanse kids doen vast andere nuttige/slimme/leuke dingen op school. 

Had alleen niet gedacht dat anno 2016 de verschillen met Italië nog zo groot zouden zijn op dit gebied. Zo moeilijk is dat Engels toch niet? One, Two, Three… Easy as ABC


** Henk Boshove | 31 juli 2016 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online **


[Foto’s @HenkBoshove – gebruik van deze foto’s mag alleen als daarvoor toestemming is verleend]

Achtstegroepers… you’ve gotta love them

In Kinderen, verwonderen on september 8, 2013 at 10:13 am

Achtstegroepers… we hebben er al één gehad. Nu is de middelste aan de beurt. Of het aan nieuwe inzichten ligt of aan de nieuwe meester dat weet ik niet. Maar… ze moesten meteen in de eerste week een agenda kopen! Tsjonge. Dat was iets waar ik onze zoon niet aan hoefde te herinneren. Hij kon niet wachten tot hij er een had. Prachtig om te zien. Ik herinner mij dat nog heel goed uit mijn eigen jeugd. Niet dat ik in groep 8 (6e klas) al een agenda had in 1976/1977. Dat was pas toen ik brugklassertje werd.

Samen met zijn zus ging hij de stad in om zijn allereerste agenda te kopen. Trots als een pauw kwam hij terug. Een mooie agenda als een kostbaar bezit in zijn handen. Die krengen zijn trouwens behoorlijk duur. Puntje van aandacht voor komend jaar om daar beter naar te kijken.

Vanuit school willen ze de Achtstegroepers alvast laten wennen aan plannen en gestructureerd omgaan met huiswerk. Dat is voor het voortgezet onderwijs nogal belangrijk.

image

Een Garfield agenda is het geworden. Daarin ging hij direct driftig schrijven. Dat deel van het gebruik van een agenda snapte hij meteen. Al zijn huiswerk werd per dag ingepland. De eerste tijd was hij er ook flink mee bezig om te doen wat hij had gepland. Alles werd netjes afgewerkt. Vol verwondering keken we toe. We wisten niet wat we zagen.

Inmiddels zijn we een paar weken verder. Het nieuwtje van de agenda is er nu wel van af. Doen wat er in je agenda staat is veel minder leuk dan je agenda volschrijven. Maar als je hem eraan herinnert dan pakt hij het wel weer op. De ene keer vrolijk, de andere keer zuchtend. Vandaag even samen bekeken wat hij nog moest doen van zijn huiswerk. Woensdag moet dat af zijn.

image

Wat hij nog wilde doen staat erin. Maar wat hij al gedaan had was niet te achterhalen. Nog niets gedaan zo bleek. Maar… met een grote grijns liet hij mij zien wat er voor dinsdag in zijn agenda staat: STUDIEDAG. Dat had hij wel scherp! Lekker niets doen dit weekend en dinsdag pas huiswerk maken was het nieuwe plan.

Deadline planning. Ik herken het wel van mijzelf. Daar ben ik ook errug goed in. Ik kon een grote grijns dan ook niet onderdrukken. Maar even snel de andere kant opgekeken. En hem daarna gestimuleerd om vandaag toch maar te beginnen. Hij is er nu zuchtend mee bezig. Ik denk dat zodra de zon gaat schijnen het huiswerk stilletjes achter de bank verdwijnt (en hijzelf naar buiten)…

Achtstegroepers… you’ve gotta love them!

Onbevoegd lesgeven? Gewoon doen!

In gewoon doen!, Kinderen on september 1, 2013 at 9:11 am

Op de fiets naar school. Heerlijk is dat. Prima manier om helemaal wakker te worden, om even lekker te bewegen. Onze jongste van acht vindt die fietstocht van twintig minuten naar school het ideale moment voor lange gesprekken. Over de gekste dingen.

Deze week vroeg hij wat ik ging doen op mijn werk. Ik ga twee dagen lesgeven, zei ik. Dat mag jij niet, zei hij triomfantelijk. Jij hebt geen meester diploma! Hij weet dat je alleen met een diploma echt zelf les mag geven. Dat leren ze tegenwoordig al snel in de praktijk op school.

image

Hij had een punt en hij liet niet meer los. Dus ik maar uitleggen dat dit niet op school was, maar op mijn werk. Dat daarvoor andere regels gelden. Na een paar kilometer fietsen snapte hij dat… maar hij had meteen een andere vraag! Laatst gaf je wel les op school. Hoe zit dat dan? Dan mag het toch niet. Tsja… ik gaf laatst inderdaad als gastdocent les op Hogeschool Windesheim. Ook was ik maandenlang trainer/docent tijdens de PwC Summerschool. Hoe leg ik dat uit dacht ik… Gelukkig waren we vlak bij school en mijn achtjarige terriër liet los. Maar ik bleef er zelf nog even over nadenken.

image
Gek eigenlijk. In het onderwijs is er alleen vertrouwen in mensen met een onderwijsdiploma. Dat zijn mensen die veelal niet of nauwelijks praktijkervaring hebben buiten het onderwijs en soms zelfs zelf helemaal vers net zelf van school komen. In het bedrijfsleven vertrouwen we eigenlijk vooral op ervaren professionals om workshops en trainingen geven. Professionals met veel praktijkervaring, maar met beperkte didactische kennis en al helemaal geen onderwijsdiploma.

Moet onderwijs aan kinderen/jongeren niet veel meer gegeven worden door mensen die beschikken over veel werkervaring? Moeten inhoudelijke trainingen en workshops in het bedrijfsleven en bij de overheid wellicht meer didactisch onderbouwd worden? Dat laatste doen we trouwens binnen PwC al. Ik zou het wel een goed idee vinden voor het onderwijs. Ook op de basisschool en in het voortgezet onderwijs wekelijks iemand met veel buitenschoolse ervaring voor de klas. Lekker zonder onderwijsdiploma. Gewoon staan en gaan.

Ik heb in ieder geval zonder diploma weer veel leuke workshops aan collega’s mogen geven. Intensief en interactief. Met af en toe een leuk filmpje tussendoor. Zoals het filmpje hierboven  van Draadstaal (De verkopers). Het waren zes intensieve workshops voor in totaal circa honderdvijftig collega’s. Heel leuk om te doen en en met goede feedback. Ik zal morgen op de fiets naar school aan mijn zoon vertellen dat ik het zonder diploma weer prima heb gered.

Dus voorlopig… Onbevoegd lesgeven? Gewoon doen!

Je wilt hier Verwonderen. Mag dat?

In gewoon doen!, ideeën - innovatie, TED talk, verwonderen on februari 28, 2013 at 12:57 pm

Verwonderen. Mag dat tegenwoordig nog ergens?  Zo maar op straat.  Thuis op de bank. Online surfend. TV kijkend. In het bos. In de auto. Op school. Tijdens je studie. Op je werk… Noem het maar op.

image

Meestal niet eigenlijk. Er is immers zoveel uitgekauwd en voorgeschreven in ons kleine kikkerlandje. Nadenk- en verwondertijd is nergens opgenomen in een protocol, werkbeschrijving, verordening of reglement van orde. Nergens in kostprijsberekeningen is hier iets voor ingecalculeerd. Tijdens je studie of op school krijg je geen ruimte voor het behalen van “verwonder”punten.

En al was dat wel zo… de meeste mensen lijken niet meer te weten hoe het moet. Lukt het ons überhaupt nog wel om te verwonderen? Daarvoor moet je immers wat afstand nemen. Luisteren naar hoofd en onderbuik. Vreemde invalshoeken vinden en waarderen. Dwarsverbanden leggen die anderen niet zien. Tijd nemen om iets te ervaren. Goed kijken, observeren. Tsja… dat lijken af en toe vrijwel uitgestorven eigenschappen.

Terwijl verwonderen toch kan leiden tot prachtige gesprekken. Tot mooie nieuwe inzichten en ideëen. Tot humor. Tot het stopzetten van halfbakken initiatieven of foute keuzes. Tot innovatie!

image

Goed kijken, goed observeren. Openstaan voor wat er binnendwarrelt in je hoofd. Net al bij bovenstaande foto. Hoe kijk je er naar? Geniet je van de lijnen en specifieke kleuren? Zie je meteen het hele plaatje of geniet je van de details en de opvallende kleuren. Zie je de weerspiegeling van de ondergaande zon of komt er een herinnering boven van de japanse vlag, half zichtbaar in het water. Zie je gewoon een brug… of een weg die zich opent voor een verre reis? Zie je misschien jezelf al ronddraaien in het grote reuzerad rechts op de foto? Verbeeldingskracht, losse ideeën, verbinden daarvan, manier van kijken. Richt je je op het hek waarachter alles opgesloten lijkt. Of zie je juist een opengeknipt hek, dat alle ruimte biedt om te kijken wat er achter de horizon ligt. Zie je een prachtig visnet dat hangt te drogen in de ondergaande zon (net als ooit op een vakantie)? Of denk je.. hoezo visnet. Ik zie een mooi kunstwerk daar in het lansdschap. Welke kunstenaar zou dat hebben gemaakt?

Tientallen indrukken, gevoelens, associaties. Laat er een aantal mensen ECHT naar kijken en je krijgt veel verschillende antwoorden. En dan verwondering over waarom de ander er totaal iets anders inziet dan jij. Interessant toch?! En dat dan nog maar op basis van 1 plaatje. Als je bedenk hoeveel plaatjes er elke dag door ons hoofd zien flitsen. Als we dit gebruiken bij vraagstukken in organisaties, in de politiek, in het bedrijfsleven, op school. Elkaar daar ook ruimte voor geven. Niet continue, niet de hele dag. Dan worden we gek van elkaar. Maar meer dan nu.

image

Geprogrammeerd en geconditioneerd kijken is voor ons een belangrijke basishouding geworden zo lijkt het. Verwonderen kost tijd, energie, geld, wijkt af, valt op, is moeilijk. Dat zijn zaken waar niet iedereen warm voor loopt. Waarvan we soms denken het niet te kunnen (zo geven sommigen zelfs letterlijk aan). Gek is dat. Als kind waren we continue aan het verwonderen. Daar waren we heel erg goed in. Echt verwonderen hebben we ergens tijdens onze schooltijd achter ons gelaten. Of ergens diep in onszelf verstopt. Bekijk de TED Talks van Sir Ken Robinson maar eens over Onderwijs en wat het doet (volgens hem) met kinderen en volwassenen. Denk dat hij een sterk punt heeft. Door onze manier van leren en werken raken we ver verwijderd van gezond boeren verwonderen.

Laten we onszelf dus eens een mooi kado geven. Laten we onszelf elke dag (of als dat te gek is – elke week) serieus de tijd gunnen om bewust te denken aan zaken om je over te verwonderen. En over de toegevoegde waarde daarvan. Aan al het positieve dat daaruit kan voortkomen. Zullen we afspreken dat we dat doen via een ezelsbruggetje (om het niet te vergeten). We gaan bewust ruimte geven aan verwonderen zodra we dit verkeersbord van een rotonde zien. Daarvan zijn er gruwelijk veel in Nederland. Dus dat moet je een keer opvallen als je buiten bent. Dan even in de verwonderstand. Even niet rechtoe rechtaan denken en doen. Even je gedachten laten ronddwalen. Even van alle kanten zaken bekijken. Een extra rondje op de rotonde zelf mag natuurlijk ook. Gewoon doen. Have fun. Deal?


Je wilt hier Verwonderen. Mag dat? JA! …graag zelfs!

We maken alles te moeilijk. Leren van kids !

In Kinderen, omdenken, verwonderen on juni 26, 2011 at 1:43 pm

Het weer zit mee en hele volksstammen gaan er op uit. Activiteiten zoeken, entertainment. Net als door de week ook in het weekend van alles en nog wat op de agenda. Uitzoeken, regelen, plannen, ruzie over wat te doen. vertrekstress. Soms nog file ook.

Kan ook zo veel simpeler. Kids kunnen van alles iets leuks maken als volwassenen ze de ruimte daarvoor geven. Een open plek met takken in het bos. Een oud pleintje met een waterpomp of fontein in de stad. Een trapveldje in het park. Aan de rand van het water bij een vijver, riviertje, kanaal, steentjes ketsen of met stenen een dammetje maken als het ondiep is. In de tuin stenen of een stuk hout verplaatsen en er een auto of ruimteschip van maken. Het balkon als uitkijkpost. Whatever.

Geef de kids lekker de ruimte voor hun eigen fantasie en eigen wereld. Zit er niet bovenop en sleep ze niet van hot naar her om ze te entertainen. En kijk ondertussen goed hoe die kids dat doen en hoeveel plezier ze er aan beleven. Hoe zouden wij daar meer van kunnen overnemen in ons dagelijkse (werk)leven? Wat kids kunnen, kunnen wij dat als volwassenen ook nog steeds? Ook op het werk en in huis maken we het immers voor onszelf, voor elkaar en voor anderen immers vaak veel te complex. Geven we onszelf en anderen te weinig ruimte vaak om creatief te zijn met wat je hebt en kunt. Zaken simpel regelen. Keep it simple stupid. Leren van kids!
Kids

Is er al een school die dit op het programma heeft staan voor volwassenen? Gat in de markt 🙂

%d bloggers liken dit: