Henk038

Posts Tagged ‘Opa’

Je hebt ons lelijk laten zitten

In afscheid, Familie, Kinderen, Memories, Ouders, Overlijden on september 28, 2017 at 6:01 pm

Donderdagmiddag, in het Hospice. Je had een goede, heldere dag. Wat fijn was dat. Je lachte naar mij en je zei “ik heb je lelijk laten zitten hè?”. Ja, dat heb je zeker. Dat heb je zeker! Ik lachte terug en we raakten elkaar aan. Onze laatste glimlach samen.

Derk. Mijn schoonvader. Maar zo noemde ik jou nooit. Gewoon Derk. Mooie, lieve kerel. In onze bijna 35 jaar samen geen enkele keer ruzie. Bijna 35 jaar geleden moest jij lachen toen je mij zag aankomen in Kloosterhaar. Een jongen uit Bergentheim op een oude brommer. Bergentheim! Een dorp waar jij natuurlijk nog geen paar oude klompen wilde hebben staan. Wat moest jouw dochter nu toch met zo’n jongen?

Maar ja. Deze jongen bleef. Hij ging niet meer weg. Hij moest lachten om jouw flauwe grappen en jij om die van hem. Bijna 35 jaar hebben we elkaar gekend. Het laatste jaar zagen we elkaar extra vaak. Samen praten of samen zwijgen. Konden we allebei.

De laatste week was heel bijzonder. Op maandag was je opeens zo broos en bleek. Op woensdag was je er plotseling bijna niet meer. Je hoofd was de weg kwijt. Je lichaam gaf het bijna op. Urenlang zaten we samen op jouw kamer. Stoel naast stoel. Hand in hand. Die grote hand van jou wilde maar niet warm worden. Pas na 2 uur vasthouden kwam de warmte terug. Je sloeg je ogen open en keek verward naar onze handen. Plotseling zei je “zo, nu heb ik jou lang genoeg gefeliciteerd”. Ondanks alles moest ik toch even lachen.

Daarna dommelde je in. Je sliep tot donderdagochtend en werd toch weer wakker! Die donderdag was prachtig mooi. Het fijnste cadeau dat we konden wensen. Je kon naar het Hospice! Je had een heldere dag! Je sprak met ons allemaal. Van de drukte en de zorgen in het verzorgingstehuis naar de rust en de liefdevolle zorg in het Hospice. Je wist wat daarna kwam en daar had je vrede mee. Wij ook Derk. Wij ook.

Eigenlijk was dat ons afscheid. Daar in bed, die donderdag in Hospice Eesinge in Meppel. Niet die zaterdagochtend toen je overleed. Toen was de echte Derk al weg. Die donderdagmiddag fluisterde ik jou nog even iets toe. Dat ik toch zó had gehoopt om binnenkort weer voor jou te koken. Bij ons in Zwolle. Jou lekker te zien eten en te zien genieten bij ons aan tafel. Je keek mij glimlachend aan en zei “ik heb je lelijk laten zitten hè?”. Onze laatste lach samen. Die hou ik vast.

Je laat ons lelijk zitten, Derk. Dat doe je zeker. Je laat ons zitten met bakken vol mooie herinneringen. Met een warme glimlach zodra we aan jou denken. Je hebt het goed gedaan, Derk. Jouw dochters hebben jou vol liefde losgelaten. Jij hebt ons vol vertrouwen losgelaten. Vandaag was jouw begrafenis. Dag Derk

Advertenties

2x afscheid, 2x uit huis verhuizen

In afscheid, Familie, Kinderen, Ouders on augustus 20, 2017 at 9:46 pm

Deze week was ik even alleen op pad. Lekker 2,5 uur wandelen op de hei. Dat heb ik regelmatig even nodig. Even alleen zijn. Met mijn eigen gedachten. We zijn na de vakantie druk met 2 (aanstaande) verhuizingen. Best bijzonder dat ze tegelijk komen. We zijn als kind en als ouder bezig op de huizenmarkt.

Mijn schoonvader heeft wonder boven wonder de zomervakantie overleefd. Vanuit het Hospice (met geweldige zorg en aandacht) nu terug in de reguliere zorg. Dat was voor hem & voor ons best slikken, opletten, in actie komen en veel regelen. Hij kwam tijdelijk terecht op een kamer waar je iemand van 85 die veel zorg nodig heeft niet kunt plaatsen: 3,5×4 meter (inclusief bed en keukenblokje). Zijn rolstoel moest op de gang. De rollator vaak midden in de kamer. Nachtkastje half in de deuropening. 1,5 meter beweegruimte. Geen goede en geen veilige omgeving.

Het gekke is dat we wel op zoek zijn naar zo’n kamer. Sterker nog… een kamer van 3,5×4 meter zou zelfs best wel groot zijn. Daar zouden wij hartstikke blij mee zijn. Maar ja.. dan zou die kamer niet in een zorgcomplex in Drenthe moeten zitten maar in Leiden. Daar zijn we namelijk hard op zoek naar zo’n kamer. Het liefst in een studentenhuis. Niet voor mijn schoonvader natuurlijk. Die zou daar diep ongelukkig worden. 14m2: klein voor verzorgingstehuis, fijn voor studentenhuis.

We zoeken in Leiden samen met onze dochter naar een studentenkamer. 3,5×4 meter zou geweldig zijn. De meeste kamertjes die aangeboden worden zijn kleiner. De vraag is echter enorm. Over 2 weken start haar studie. De tijd dringt dus enorm. Ze zoekt al vrij lang, maar tot nu toe zonder geluk. Als ze geen kamer vindt moet ze per dag meer dan 4 uur reizen. Geen fijn vooruitzicht. Leiden is dan wel “sleutelstad”, maar sleutels voor studentenkamers zijn er véél te weinig.

Voor mijn schoonvader van 85 hebben we gelukkig snel een oplossing gevonden. Een appartementje met 1,5 kamer in een zorgcomplex. Donderdag verhuizen. Nu maar hopen dat onze dochter ook snel iets vindt! Studentenhuis, gewone kamer, tijdelijk huurhuis, caravan, etc. Alle concrete tips & support zijn zeer gewenst. Ook een tijdelijke oplossing zou fijn zijn. Kan ze vanuit Leiden verder zoeken naar een andere plek.

Van lekker uitrusten – zoals deze runderen op de hei – is dus nog geen sprake… We blijven zoeken! Om als volwassenen tegelijkertijd voor je kind en je ouder een kamer te zoeken is trouwens best apart. Het voelt ook dubbel. Je zoekt iets, je hoopt snel iets te vinden… maar er zitten ook minder leuke kanten en de nodige nadenk momentjes aan vast.

Een nieuwe fase. Voor de één meer, voor de ander minder zelfstandigheid. Voor de één een eerste eigen plek. Voor de ander wellicht de laatste. 2x afscheid, 2x uit huis verhuizen…

** Henk Boshove | 20 augustus 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

School UIT – Porto IN(compleet)

In Familie, Kinderen, Vakantie on juli 22, 2017 at 9:56 pm

Deze week was een mooie kloten week. Aan de ene kant prachtig mooi. Veel mooie momenten en gebeurtenissen. Aan de andere kant gewoon shit. We moesten een moeilijke beslissing nemen. Kiezen uit twee shit opties.


De mooie momenten & gebeurtenissen hingen deze week samen met het afscheid van onze jongste van de basisschool. Schoolmusical, kids uit school gooien, afscheidslunch, bbq, slaapfeest (de nacht van groep 8). Was fantastisch! Lach en een traan. Afscheid van 8 jaar Geert Grote School (voor jongste), afscheid na 14 jaar voor ons. Afsluiting van een tijdperk, ook voor ons. Veel mooie lieve rare bijzondere fijne mensen leren kennen op & rond het schoolplein. Mooi & waardevol. Hieronder het "hartje van handen" dat de kids cadeau gaven aan hun school. Mooi symbolisch.


Aan de andere kant moest er deze week toch ook een moeilijke knoop doorgehakt worden. Gaan we wel/niet door met de al geboekte vakantie naar Portugal/Spanje? Dit vanwege de slechte gezondheid van (schoon)vader/opa. Uiteindelijk besloten we last minute om te splitsen. Mijn vrouw blijft thuis om dicht bij haar vader te zijn. Ik met de kids op vakantie. Nu maar afwachten hoe het zich ontwikkeld. Raar hoor. Voor ons tweeën, maar zeker ook voor de kids. Rationeel kun je veel analyseren & uitleggen. Maar 't haalt de nare kriebels niet uit je buik en voorkomt ook niet dat kids zich van alles afvragen. Plus dat we alle 5 het gevoel van gemis hebben. Samen zijn is gewoon fijner..


Gisteravond vlogen we dan naar Porto. Mooi plekje direct aan de oceaan. Aan de rand van Porto. Vandaag de stad Porto ontdekt samen met de kids. Gewandeld, gebust, getramd, gegeten, gekletst, gefotografeerd, gezien, gedacht (ook aan Zwolle), gesnapchat, gedronken, gelounged. Ook genoten? Zeker! Want Porto is een fijne, prachtige stad. Genieten met een hoofdletter G hier! Hier moeten we nog eens naar toe. Maar dan langer (en met ons 5-en).

Rare week. Het was een rollercoaster aan gebeurtenissen en gedachten. Maar goed. We zitten hier en proberen er het beste van te maken. We gaan hier het intensief schooljaar van de kids fijn achter ons laten. We stoppen sommige zorgen even weg achter een zonnebril. We gaan genieten van hier en nu (zonder 'daar' te vergeten). Want we voelen de missing link wel hier in Porto. School UIT – Porto IN(compleet)

** Henk Boshove | 23 juli 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

We leven het leven

In Familie, Kinderen, natuur on juli 9, 2017 at 9:35 pm

Deze weken komt er van alles over ons heen. Gebeurt er van alles met ons en om ons heen. Kleine stroomversnelling. Daar proberen we goed mee om te gaan. Keuzes maken, prioriteren en op je gevoel af gaan. Doen wat nodig is. Soms lukt dat goed, soms even iets minder. Veel dingen aan de kop, veel gedachten in onze hoofden. Heeft iedereen wel eens. Zo niet? het komt!

Onze dochter vliegt uit. Loslaten. Eindexamen gedaan. Vakantiewerk, feestjes, concerten. Op zoek naar haar eigen weg vindt. Minder in huis, minder contact. Straks op kamers. Mooi en wennen. De ene zoon midden in een zware toetsweek. En dat terwijl het mooie weer (en meer) lonkt en de schooltegenzin uiteraard groeit. Niks niet makkelijk die laatste loodjes. Jongste zoon midden in afsluiting lagere school. Musical, BBQ’s, afscheidsfeestjes. Afscheid nemen. (Schoon)vader met snel slechter wordende gezondheid. Hoe verder? Dat houdt ons nogal bezig. Aan de ene kant mantelzorg (met liefde) en aan de andere kant kopzorg (met hart- en hoofdpijn).

Beetje hectisch momenteel. Het leven met volop drukte op de vierkante (privé) centimeter. Komt bij iedereen wel eens voor. Momenteel bij ons. Ontspanning is daarbij nodig. De natuur helpt. Even weg van drukte en genieten van dieren, bomen, uitzicht, zon en maan. Af en toe even lekker lachen met leuke mensen om ons heen helpt ook. Minder online ook, want real life vergt extra energie.

Het leven stormt om ons heen in alle mooie & lastige facetten. Soms stormen we tegen, soms waaien we mee. We leven het leven


** Henk Boshove | 9 juli 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

Kale Oen 

In Eten & drinken, Familie, Geluk, Kinderen, Memories on december 25, 2016 at 8:57 pm

Ik ken m’n schoonvader nu al bijna 2x zo lang als ik mijn eigen vader heb gekend. Met kerst zit hij bijna altijd aan tafel. Vroeger zaten wij bij hem aan tafel. Tegenwoordig zit hij bij ons. Of we zitten samen bij zijn andere dochter. Waar het ook is: eten doen we samen en dat is fijn. Hij is nu 84 jaar. Ik ken hem al 33 jaar.

Vanmiddag haalde ik hem op (autorijden wil hij niet meer) en bracht ik hem ’s avonds weer thuis. Zijn gezondheid neemt af. Maar hij is er nog. Fijn is dat. Om te vieren dat hij ook dit jaar nog weer gezellig kon mee-eten had zijn dochter (m’n schoonzus) een kalkoen gekocht voor kerst. Net als vroeger de traditie was thuis. Dat vond ‘ie prachtig.
Onderweg in de auto waren we aan het praten. Eerst zat hij er nog de beetje afwezig bij. Maar toen we het over vroeger hadden en over de kalkoen… toen begonnen zijn ogen te stralen. Vroeger kocht hij namelijk zelf elk jaar een grote kalkoen. Die ging hij dan slachten en braden. Dat was elk jaar vaste prik.

Hij vertelde honderduit over vroeger. Over hoe hij aan de kalkoenen kwam. Dat hij soms ook collega’s van het werk hielp. Die wilden ook wel kalkoen, maar ze durfden niet te slachten (“soms stonden we wel met 5 man in mijn schuur!”). Hij vertelde over de ene keer dat een grote kalkoen (zonder kop) ontsnapte in de sneeuw. Over die andere keer dat hij een kalkoen kocht van wel 30 pond (“daar aten we drie dagen van”). Hij vertelde ook lachend over die jongen die zijn dochter mee naar huis nam. Die kwam bij hem aan tafel en wilde alleen maar het witte borstvlees van de kalkoen (that’s me).

We hadden een gezellige autorit samen. Daarna heeft hij heerlijk gegeten van het kerstdiner bij ons thuis. Samen met z’n twee dochters, z’n twee schoonzonen en zijn vijf kleinkinderen. De kalkoen (“Kale Oen”) smaakte hem heel erg goed. Fijn om ook dit jaar weer zo samen te kunnen zijn met kerst!

Op de weg terug zei hij “ik ben dit jaar wel flink achteruit gegaan”. Ja, dat is waar. Vooral deze herfst werd het minder. Maar als straks de lente en de zomer komen en de zon weer gaat schijnen.. dan ziet het leven er vast weer wat vrolijker uit. Afgesproken dat we deze zomer gewoon nog samen in de tuin zullen zitten. En volgende kerst? Weer samen aan tafel. Met of zonder Kale Oen 


** Henk Boshove | 25 december 2016 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online **

73 jaar ertussen 

In Eten & drinken, Familie, Kinderen, Memories on november 20, 2016 at 7:05 pm

Op zondag zitten wij ’s middags graag “ouderwets” in de achterkamer bij de kachel. Ouderwets in de zin van “net als vroeger thuis”. Zo deden we dat vroeger (in de 60/70/80-er jaren) namelijk, zowel bij onze ouders als bij onze grootouders thuis. Zij gebruikten hun achterkamer alleen in ’t weekend. Zo strak is het bij ons niet. Maar ook onze achterkamer wordt in de winter doordeweeks niet elke dag gebruikt. Maar wel elke zondag!


Zo ook deze zondag. Mijn schoonvader was bij ons. We halen hem regelmatig op zondag naar Zwolle. Kunnen we even rustig bijpraten, eten we wat hapjes & drinken we samen wat. Daarna koken we en kan hij lekker mee-eten. Na het eten brengen we hem weer naar huis. Auto rijden kan hij niet meer, dus dit is een mooie manier om te zorgen dat hij op zondag niet alleen thuis zit. 

Hij zit bij ons meestal lekker bij de warme haard. De gesprekken volgen is niet altijd makkelijk voor hem. Dus het gebeurt nog wel eens dat hij vlak voor het eten eventjes heerlijk wegdoezeld. Maar deze middag niet. Onze jongste ging naast hem zitten en ze hebben samen – terwijl ik aan het koken was – wel drie kwartier gepraat. Ze begonnen over sport en school. Daarna ging het over van alles en nog wat.

Mooi dat opa zo zijn verhalen weer eens kon vertellen aan een zeer geïntesseerd luisterende en vragenstellende kleinzoon. Ze hadden er allebei plezier in. Opa van 84 en onze jongste zoon van 11. Gewoon lekker samen kletsen. En daarna ging onze jongste vrolijk opa helpen bij het lopen naar de tafel. Ook zorgde hij dat opa gemakkelijk op de stoel kon gaan zitten. Service van de zaak. Mooi gezicht.

Toen wij met z’n allen samen aan tafel zaten vertelde onze jongste met een grote lach: “Opa heeft mij vanmiddag zijn hele levensverhaal vertelt”. Mooi stel hoor… 73 jaar ertussen 


** Henk Boshove | 20 november 2016 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online **

Weer bij ons in huis

In Eten & drinken, Familie, Geluk, Kinderen on maart 27, 2016 at 9:49 pm

Op sommige dingen zit je niet te wachten. De kranten stonden de afgelopen week vol met dat soort groot nieuws. Je kunt er zo weinig mee. Op andere dingen zit je wèl te wachten. Iets positiefs. Iets dat klein geluk met zich meebrengt.

Wij hadden vandaag twee dingen die klein en groot geluk met zich mee brachten. Zo kon ik gisteren bij de groenteboer een zakje prachtige verse asperges kopen. Zorgvuldig zelf uitgezocht. De voorpret was al enorm. Asperges, het witte goud. Dat is echt lente!


De allereerste keer asperges in het voorjaar: dát is bij ons thuis toch wel een klein geluksmomentje. Mooi hoor, Daar kijk ik echt naar uit. De eerste keer maak ik ze altijd klassiek klaar. Met aardappels, ham, ei en botersaus. Nog mooier was dat m’n schoonvader van bijna 84 weer in staat was om bij ons te zijn en mee te eten.


Hij was de laatste tijd een beetje ziek. Hij at niet veel en bleef het liefst thuis. Maar vandaag konden we hem ophalen en at hij gezellig mee. De asperges gingen met smaak naar binnen, prachtig om te zien. Hij genoot, wij ook. Onze beide zonen vonden het ook mooi dat opa er weer was. Bijpraten en uiteraard de rapporten laten zien.


De eerste keer asperges in ons huis in 2016. Een klein feestje. Dat m’n schoonvader erbij was maakte het nog mooier. Fijn weer bij ons in huis. Als onze dochter terug is uit de USA (daar kijken we óók naar uit) weer een goede reden asperges te eten. Zij lust ze ook graag. Nog even wachten, dinsdag is ze weer bij ons in huis.

** Henk Boshove | 27 maart 2016 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online **

Oudjes kunnen zo maar Omvallen

In Familie, Kinderen, natuur, verwonderen on februari 8, 2015 at 10:15 pm

Zo rond de Kerstdagen was m’n schoonvader (82) een hele tijd niet fit. Onze jongste vond dat helemaal niks. Maakte zich daar zorgen om. Kinderverdriet. Hij heeft maar één opa (en géén oma’s) dus die ene opa moet niet dood gaan. Dat vinden wij natuurlijk ook. Ook wij maken ons wel eens zorgen.

Maar je weet nooit hoe dat gaat. De één kwakkelt vaak en wordt moeiteloos honderd. Anderen mankeren schijnbaar nooit iets en zijn er plots niet meer. Pats-boem-weg!

IMG_3665

Ik moest daar aan denken toen ik vandaag een flinke ronde aan het wandelen was. Afgelopen week zijn er veel bomen omgezaagd bij ons in ’t Engelse Werk in Zwolle. Sommigen zijn geveld zonder dat je ook maar enig idee hebt waarom. Bij anderen zie je dat meteen. Zo ook bij een mooie grote boom die jarenlang stond te pronken aan het water (de boom rechts op onderstaande foto).

IMG_3648

Afgelopen herfst heb ik regelmatig even bij die boom gezeten. Stil op het bankje tegenover de boom. Intens genieten van z’n pracht, kleuren, uitstraling en mooie rode bladeren. Maar goed dat ik nog even flink van die boom heb genoten. Ook op de foto gezet: de boom en de blaadjes.

IMG_4342

De boom is niet meer. Deze week is ‘ie omgezaagd. Dat was denk ik maar goed ook. Helemaal hol van binnen. Heb er vol verwondering bij staan kijken. Van buiten zag je er niets aan. Gek is dat. Had zo maar kunnen omvallen.

IMG_4341

Zo gaat dat met mensen ook. Je kunt nog zo goed kijken, maar van buiten zie je maar weinig. Ik hoop dat m’n schoonvader het nog een tijdje in redelijke gezondheid volhoudt en zich daar ook weer goed bij gaat voelen. Maat je weet het nooit. Dus nog maar even samen met onze kids van (en met) hem genieten van het leven, zo goed en zo kwaad als dat gaat.

Je wilt er niet aan denken, maar tsja… Oudjes kunnen zo maar omvallen

Opa is dood. Wie wordt zijn opvolger?

In afscheid, natuur, Overlijden, verwonderen, Zwolle on februari 15, 2012 at 10:42 am

Ze zijn jarenlang het boegbeeld. Ze domineren hun omgeving. Ze imponeren met hun pracht en praal. Als reuzen kijken ze neer op alles wat kleiner is. Maar tegelijkertijd kunnen ze iedereen onbeperkt laten meegenieten van hun majestueuze pracht. Dat geldt niet alleen voor mensen, ook voor bomen.

In het Engelse Werk in Zwolle stond een prachtige oude beuk. Aan de rand van het water. Eén van de oudste bomen in dit hele oude park. Een prachtige opa boom. Mooi om bij te staan, onder te zitten, naar te kijken. Verwonderen over de pracht van de natuur. Als je de oude beuk nog even in volle glorie wilt zien dan kun je deze prachtige foto bekijken:

foto Mario van Weerdhttp://www.mariovanweerd.nl/galerie/locaties/engelse_werk/slides/engelse_werk-15.html

Dat het niet zo goed ging met de grote beuk hadden we al in de gaten. De afgelopen jaren groeiden er in de herfst grote reuzenzwammen op de wortels. Een bijzonder gezicht. Onderaan dit blog heb ik een link naar het bericht over de reuzenzwammen bij deze beuk – zoals in 2010 geplaatst op Weblog Zwolle (inclusief foto’s) – opgenomen.

Vorige week, terwijl iedereen aan het schaatsen was, is de beuk omgezaagd. Ontzettend jammer, maar de beuk was helaas niet goed meer. Hij hield de schijn nog wel aardig op, maar van binnen was de boom weggerot, grote stukken waren hol. Dat kun je goed zien op de onderstaande foto’s:




Als je de gaten in de stam ziet dan is het een wonder dat de beuk er zo lang heeft gestaan. Hij wist de ziekte in zijn lichaam goed te maskeren. Wilde het misschien zelf niet weten. Of wilde niet dat anderen het zagen. Komt wel bekend voor. Zo zijn we allemaal wel eens. Nu is het voorbij. Het afgezaagde stompje staat er nog aan de rand van de vijver van het Engelse Werk.
Jammer dat de stam niet iets hoger is afgezaagd. Dan had een boomkunstenaar er een mooie zitbank van kunnen maken. Prachtige bank om uit te kijken over de vijver en het park. Mooi monument ook ter nagedachtenis van de eens zo machtige beuk. Maar helaas…

Als je van een afstandje kijkt dan mist er gewoon echt iets in het Engelse Werk vanaf nu. Een flinke leegte.
Opa is niet meer. De sporen daarvan zijn duidelijk zichtbaar in de sneeuw (laatste foto). Dat opa weg is geeft ruimte aan andere bomen. Zo is het bij mensen ook. Pijn, herinneringen en ruimte voor groei.
Voor de bomen die nu zijn geplant zo groot zijn als de oude opa beuk… dan zijn we wel meer dan 100 jaar verder. Voorlopig moeten we het doen met onze herinneringen.

UPDATE 18 februari:
De afgezaagde stam is nu uitgegraven en het “graf” is dichtgegooid. Nog even een grote zwarte vlek in het park. Nog even… en dan is alles weer groen en is elke herinnering aan “Opa” verdwenen…stam beuk, engelse werk, zwolle, uitgegraven, graf

Link naar artikel WeblogZwolle.nl over de reuzenzwammen op de beuk in het Engelse Werk (2010): http://www.weblogzwolle.nl/content/view/19129/55/

%d bloggers liken dit: