Henk038

Posts Tagged ‘Opgroeien’

Volwassenen lekker buiten spelen

In buiten spelen, Kinderen, onderwijs, Ouders on oktober 29, 2017 at 10:32 pm

Soms zit je ergens mee. Of je loopt ergens mee rond. Dat laatste is natuurlijk beter (beetje in beweging blijven), vooral als je buiten loopt. Ik hoor regelmatig van ouders dat ze zich zorgen maken over hun kids. Daar zitten ze mee. Hun toekomst. School. Opleiding. Werk. Wonen. Tsja. Niet makkelijk. Kun je lang mee zitten of lopen. Ik denk echter steeds vaker: moeten wij ons daarover als volwassenen wel zo druk maken?

Hoezo denken wij te weten hoe hun wereld er straks uit gaat zien? Hoezo weten wij wat ze daarvoor moeten doen & laten? Kunnen kids dat niet beter zelf ondervinden en uitzoeken? Op hun eigen manier? Kids denken anders dan wij. Plus ze denken minder na. Ze doen gewoon. Worden minder gehinderd door ervaringen. Hebben minder last van “zo gaan/zo horen die dingen”.

img_6527

Hoe ouder ik word, des te mooier vind ik het eigenzinnige gedrag van kids. Eigen wereld. Eigen keuzes. Eigen oplossingen. Wij, als “oudere” mensen (volwassenen, ouders, onderwijs, bedrijfsleven) kijken te vaak vanuit ons eigen perspectief naar kids. Tsja. Dan heb je al snel een mening of (erger) een oordeel. Zo’n oordeel klinkt dan – als je niet oppast – al snel als een veroordeling. Zijn kids blij mee (#NOT). Laat ze gaan. Kijken, genieten, verwonderen. Fouten maken en weer doorgaan.

Er zijn duizenden manieren om ergens te komen. Relax dus maar een beetje. Heb wat meer vertrouwen in kids en hoe ze het zelf regelen. Het is hun leven, hun toekomst. Laat ze daar zelf lekker hard aan werken. Hoeven wij er niet mee te zitten of mee rond te lopen. Kids aan ‘t werk… kunnen wij als volwassenen lekker buiten spelen

 

** Henk Boshove | 29 oktober 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

Advertenties

Grote verschillen. Van Dag en Nacht 

In Familie, Kinderen, natuur, verwonderen on juni 5, 2016 at 9:47 pm

Mensen en de natuur. mooie overeenkomsten. Best vaak zie ik iets in de natuur dat ik 1 op 1 kan koppelen aan gedrag van mensen. Soms figuurlijk – soms letterlijk. Mooie overeenkomsten.

Ik was vandaag aan het kijken naar de witte waterlelie. Die bloeit momenteel zo mooi hier in sloten. Door het hoge gras, de wilde bloemen en het riet zie je ‘m bijna niet. ’s Ochtends vroeg en tegen de avond wordt het nog lastiger. Dan verstoppen ze zich. Dan zitten de bloemen he-le-maal dichtgevouwen in het bolletje. 

Ga je overdag kijken dan is het totaal anders. Dan schitteren ze in de zon en op het water. Prachtig fel wit met een knalgeel hart. Hele mooie bloemen. Ze kijken dan opvallend tussen het riet door de wereld in. Tegen de avond is het echter weer gebeurd. Terug in het veilige bolletje. Mooie verschillen om je over te verwonderen. Waarom doet zo’n plant dat. 

Wat je bij waterlelies ziet, zie je ook bij veel mensen. Ander gedrag, afhankelijk van omstandigheden. Sommigen vertonen opeens negatief gedrag of draaien 180 graden van mening in ander gezelschap. Waarom toch? Waar is dat voor nodig? Anderen mensen veranderen juist positief. In speciale settings bloeien ze helemaal op en schitteren ze opeens. Ken je ze niet weer. Word je helemaal verrast. Waarom schitter je niet vaker vraag je je af? 

Als papa zie je het bij je eigen kinderen ook ontstaan. Ze worden langzamerhand steeds meer bewust van zichzelf. Kijken anders dan vroeger naar omstandigheden, gezelschap, etc. Ze gaan zich (on)bewust anders gedragen. Ze passen zich (overdreven) aan of ze zetten zich (expres) ertegen af. Langzamerhand worden ’t volwassenen. 

Je hoopt dat ze goed in hun vel zitten en positief groeien en bloeien. Leuk om te observeren. Het pure gaat eraf. Grotere veranderingen komen. Van helemaal terug in de schulp tot volop bloeien en weer terug. Net als mooie waterlelies. Grote verschillen. Van dag en nacht
*_*-*_*-*_*-*_*-*_*-*_*-*_*-*_*-*_*-*_*-*_*-*_*-*_*-*

4 Juni 2016 / Henk Boshove 

*elke zondag een “papa blogt op zondag” blog en soms een extra blog tussendoor als ik zin en tijd heb* 

kleine dingen die voorbij gaan

In Kinderen, natuur, Spanje, Vakantie on juli 19, 2015 at 9:58 pm

Hier op vakantie gaat het leven aan de ene kant snel. Maar aan de andere kant ook vertraagd. We zitten regelmatig op de rotsen bij eb en vloed. Kijken naar en genieten van de natuur om ons heen. Prachtig.

image

Hele kleine krabbetjes die heel hard rennen voor hun leven, als je minder dan 5 meter in hun buurt komt. Krabbetjes die elkaar om ruimte en eten bevechten op leven en dood.

image
Vissen die alle kanten opschieten in het water en waar mogelijk elkaar lekker opeten. Aalscholvers en zeemeeuwen die op jacht zijn naar iets eetbaars in het zeewater. Iedereen is druk bezig om in leven te blijven. 

image

Je kijkt naar die dieren en je ziet hoe druk ze zijn. Veelal alleen voor zichzelf bezig. Géén vader of moeder in de buurt die een poot uitsteekt. Die zijn allang met andere zaken bezig. Nageslacht moet zichzelf gewoon zien te redden. Of niet. Ook goed.

image

Onze kids zijn nu 10, 13 en bijna 16. Hoe lang “vermaken” wij ze nog en hoe lang zorgen wij nog dagelijks voor ze? Hoeveel zomervakanties gaan ze nog alledrie met ons mee? Wanneer en waar scharrelen ze straks zelf ergens op de wereld langs het water, over de rotsen en in zee? 

Zo maar wat gedachten op een aangenaam warme avond aan zee in Baskenland – na een prachtige dag vol activiteiten met de kids. Hoe lang nog? En wat komt er voor in de plaats? Maar eens even diep zuchten. Kleine dingen die voorbijgaan… 

Ik Hartje!

In Familie, Kinderen, verwonderen on november 23, 2014 at 7:21 pm

Als kids groot worden dan zie je ze af en toe een sprongetje maken. Geen echte rare sprongen (die maken ze ook regelmatig), maar figuurlijke sprongen. Dan doen ze of zeggen ze opeens dingen die je niet eerder zo zag. Mooi is dat.

Onze oudste van 15 ziet steeds beter hoe dingen om haar heen werken. Ze komt met meer eigen initiatief. Ze kijkt verder vooruit. Bijvoorbeeld naar wat ze zal gaan doen na haar eindexamen over tweeëneenhalf jaar. Ze krijgt meer eigen kleur. Ze dwarrelt weg van de stam. Net herfstblaadjes.

IMG_3708.JPG

Het uit zich ook in kleine dingen. Meer verantwoordelijkheid nemen in huis. Anders omgaan met onze jongste. Nieuwe gesprekken en andere humor tussen de beide oudsten. Even aan tafel met ons praten zonder woorden. Ik hou van haar snelle mimiek. Een zucht, rollende ogen, een grijns, fronsende wenkbrauwen. Een rake Engelstalige grap.

IMG_3712.JPG

Veranderingen. Ik moest daar aan denken dit weekend in het bos tussen de vallende bladeren. In de natuur en bij kids zijn er continue, noodzakelijke veranderingen. Verwacht en onverwacht. Elke keer weer anders, maar toch met duidelijke logica. Zeker als je terugkijkt. Mooi om als ouders van een afstandje die veranderingen te zien. Om je erover te verwonderen. Om stil van te genieten.

Ze hielp ons vanmiddag een uurtje in de tuin. Toen ze weg was heb ik de laatste blaadjes nog even speciaal voor haar in een mooie vorm gelegd.

IMG_3720.JPG

Ze heeft het niet gezien. Hoeft ook niet. Ze weet het. Ik zeg het. Ik Hartje!

%d bloggers liken dit: