Henk038

Posts Tagged ‘opvoeden’

Glas op mij heffen in ‘t café

In Eten & drinken, Familie, Geluk, Kinderen, Memories, Ouders on januari 14, 2018 at 10:54 pm

Ik ga af en toe ’s middags met de kids naar ’t café. Zij een cola of icetea. Ik een biertje. Even samen aan de bar. Of aan een tafeltje. Of op het terras. Ik doe dat om best veel redenen. Twee licht ik kort toe.

In de eerste plaats is ’t gewoon leuk en gezellig. Meestal gaat maar 1 van de kids tegelijk mee. Hebben we even lekker tijd met ons tweeën, zonder de rest van het gezin. Soms doen we ook even samen een spelletje. Kaarten, SET, of een bordspel. Zo’n café is een leuke warme sociale plek. Mensen praten, ontmoeten en drinken wat. Kletsen met elkaar en met de barman/-vrouw. Muziekje erbij. Niks meer aan doen.

In de tweede plaats is het voor mij ook iets om door te geven. Een herinnering. Vroeger ging ik zelf ook regelmatig met mijn vader even naar ’t café. Bijvoorbeeld in de jaren ’70 op zaterdag bij Potgiesser in Hardenberg. Voor of na het wekelijkse bloemen kopen even naar binnen. Hij een jonge jenever, ik een cola. Praatje aan de bar. Soms even samen een potje biljarten. Ik heb daar fijne, warme herinneringen aan. Die komen vaak zomaar even boven. Hoop dat mijn kids er later ook zulke herinneringen aan overhouden.

Foto van site http://www.historischeprojecten.nl/geheugenvanhardenberg/toen-op-31-december-slijterij-potgiesser/ [café potgiesser, foto historischeprojecten.nl/geheugen van Hardenberg]

Stad- en buurtcafé’s. Dat zijn fijne warme plekken om naar toe te gaan. Plekken die jij kent en waar ze jou kennen (denk aan de oude TV serie “Cheers”). Door de kids soms mee te nemen leren ze iets over de waarde van een café. Dat het niet draait om drinken. Het gaat om de warme plek. Om geplande of onverwachte ontmoetingen. De gezelligheid met anderen. Of gewoon even rustig zitten met een glas in je eentje na een drukke dag of even van iets van je af praten of bespreken. Midas Dekker had er recent mooie statements over in zijn nieuwe boek Volledige Vergunning (link naar AD artikel daarover).

Ik hoop dat ik zo lang ik leef (das nog lang hoop ik!) regelmatig in mooie cafe’s mag zitten …en dat ook mijn kids – als ze ouder zijn en oud zijn – het genot van een mooi café blijven kennen. Dat we soms samen nog wat drinken in een café als ik 80 of ouder ben. Dat ze – als ik er niet meer ben – nog eens terug denken en het glas op mij heffen in ’t café

** Henk Boshove | 14 januari 2018 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

Advertenties

Volwassenen lekker buiten spelen

In buiten spelen, Kinderen, onderwijs, Ouders on oktober 29, 2017 at 10:32 pm

Soms zit je ergens mee. Of je loopt ergens mee rond. Dat laatste is natuurlijk beter (beetje in beweging blijven), vooral als je buiten loopt. Ik hoor regelmatig van ouders dat ze zich zorgen maken over hun kids. Daar zitten ze mee. Hun toekomst. School. Opleiding. Werk. Wonen. Tsja. Niet makkelijk. Kun je lang mee zitten of lopen. Ik denk echter steeds vaker: moeten wij ons daarover als volwassenen wel zo druk maken?

Hoezo denken wij te weten hoe hun wereld er straks uit gaat zien? Hoezo weten wij wat ze daarvoor moeten doen & laten? Kunnen kids dat niet beter zelf ondervinden en uitzoeken? Op hun eigen manier? Kids denken anders dan wij. Plus ze denken minder na. Ze doen gewoon. Worden minder gehinderd door ervaringen. Hebben minder last van “zo gaan/zo horen die dingen”.

img_6527

Hoe ouder ik word, des te mooier vind ik het eigenzinnige gedrag van kids. Eigen wereld. Eigen keuzes. Eigen oplossingen. Wij, als “oudere” mensen (volwassenen, ouders, onderwijs, bedrijfsleven) kijken te vaak vanuit ons eigen perspectief naar kids. Tsja. Dan heb je al snel een mening of (erger) een oordeel. Zo’n oordeel klinkt dan – als je niet oppast – al snel als een veroordeling. Zijn kids blij mee (#NOT). Laat ze gaan. Kijken, genieten, verwonderen. Fouten maken en weer doorgaan.

Er zijn duizenden manieren om ergens te komen. Relax dus maar een beetje. Heb wat meer vertrouwen in kids en hoe ze het zelf regelen. Het is hun leven, hun toekomst. Laat ze daar zelf lekker hard aan werken. Hoeven wij er niet mee te zitten of mee rond te lopen. Kids aan ‘t werk… kunnen wij als volwassenen lekker buiten spelen

 

** Henk Boshove | 29 oktober 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

Opvoeden. Elke dag tot aan het gaatje (en verder)!

In Familie, Geluk, Kinderen, natuur, verwonderen, Zwolle on mei 21, 2017 at 9:55 pm

Wij hebben drie kids. Daar heb je regelmatig de handen vol aan. Sterker nog.. met drie kids kom je wel eens een hand te kort. En als je met je handen in je haar zit begin je al helemaal niks. Dat moet je dus ook niet doen. Relaxt blijven helpt enorm. Het is immers maar tijdelijk. Jaartje of 18-25 en het is gepiept! 

Dat is bij vogels wel anders. Die doen dat sneller (paar weken of maanden). Maar das dan meteen ook veel intensiever. Sommige vogels hebben bovendien elk jaar meerdere nesten. Dat is pas aanpoten! 

Ik zat deze week af en toe te kijken bij de ontzettend druk bezige vogels achter ons huis in Het Engelse Werk Zwolle. De ganzen en reigers zijn al voorzien. De zwanen, meerkoeten (nest hier boven op foto) en eenden zijn nog bezig. Alles gaat in tweetallen en in grote harmonie. Alhoewel ik deze week wel één héél bijzonder stelletje zag. Een hele vreemde eend in de bijt! Een verdwaalde ninja turtle? Best een grote ook. Benieuwd wat dit stelletje voor jonkies krijgt. Eend met helm op? Schildpad  met veren en snavel? 😎

Het mooiste was echter deze week het drukke zorgen voor de kids van ijsvogels en grote bonte spechten. Beide paartjes kennen niet veel rust. Ze slepen af en aan met eten voor hun kids. Wat een werk! Snavels vol worden thuisgebracht. Respect voor deze ouders. Die hebben geen tijd voor sauna, tv, social media, kroeg of Netflix. Bijna 24/7 zijn ze druk met hun kids. Prachtig om te zien.

Van de ijsvogels heb ik helaas alleen een niet zo scherpe foto. Maar het paartje staat er wél samen op. Ze zaten gelukkig (voor mij) tussen het vissen door even samen op een tak. Wat een prachtig gezicht! Ik werd er helemaal blij van om dat nu eens in het echt te zien. Kunstenaars zijn het, zo snel als ze in het water duiken en er weer uit vliegen! Genot om naar te kijken.

Van de grote bonte spechten heb ik iets scherpere foto’s kunnen maken. Mooi om de zwart/wit/rode spechten druk te zien vliegen met snavels vol diertjes voor hun jonkies. Je moet trouwens wel akelig stil zijn om het te bekijken en foto’s te maken. De vogels zijn zeer op hun hoede, om zo hun jongen te beschermen. Zo hoort dat. 

Zelf kids opvoeden is al best uitdagend af en toe. Als je echter naar die vogels kijkt dan hebben wij het toch nog wel relaxt tussen de bedrijven door. Fijn om daar aan te denken als ouders (als je weer eens een hand of meer te kort komt). Vogels hebben niet eens handen. Ze kunnen echter heel goed opvoeden.. elke dag tot aan het gaatje (en verder)


** Henk Boshove | 21 mei 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

Opvoeden is beïnvloeden

In Familie, Kinderen, verwonderen, zien on maart 19, 2017 at 11:00 pm

Ik probeer het altijd zo veel mogelijk te vermijden. Dat binnen zitten op een stoel aan een tafel of bureau. Met voor je neus zo’n uitklapbaar lichtgevend scherm met toetsenbord. tikkerdetikkerdetik. tikkerdetikkerdetik. Je weet wel. Op zo’n laptopje. Ik heb er haat aan. Maar goed… ze zijn af en toe wel nutig als je iets wilt maken of schrijven. Afgelopen week is het ontwijken van dat uitklapding faliekant mislukt. Zowel donderdag als vrijdag heb ik er urenlang (achter elkaar) achter gezeten. tikkerdetikkerdetik. tikkerdetikkerdetik. tikkerdetikkerdetik dus!

Mijn kids zijn dat helemaal niet van hun vader gewend. “Wat doet die gek nu?” zag je ze denken. “Het is mooi weer buiten en die kerel zit binnen te werken. Achter zijn laptop nog wel. Vreemd.” Ze kwamen af en toe even langs. Om te checken hoe het zat met mijn lichamelijke en geestelijke gezondheid. Af en toe ook voor een praatje. Maar daar had ik helemaal geen tijd voor. Ik was al niet al te vrolijk dat ik zo lang zat te tikkerdetikkerdetikken. Kwamen zij nog storen ook. Dus al te vriendelijk was ik op een gegeven moment niet meer.

Maar de kids zijn niet voor één gat te vangen. Twee van de drie waren afgelopen vrijdagmiddag in huis,,terwijl ik aan het werk was. De één kwam toch even langs om stilzwijgend een glas water te brengen en even over mijn bol te aaien. Zéér herkenbaar. De ander kwam op een gegeven moment langs om subtiel een stuk papier tussen mij en het beeldscherm te duwen. Een stukje papier met daarop een duidelijke boodschap (zie foto).

Ik moest er hard om lachen. Ten eerste omdat het hartstikke leuk is om te zien dat de kids je teruggeven wat je erin stopt. Ten tweede omdat de boodschap op het briefje spot on was. Ik heb nog kwartiertje doorgewerkt. Toen stond er één hoofdschuddend vanaf een afstandje naar mij te kijken (ook héél herkenbaar) en heb ik de laptop maar snel dichtgeklapt. Besloot dat ik het zondagavond zou afmaken.

Géén tikkerdetikkerdetik meer die middag. Schoenen aan, trui aan en lekker een frisse neus halen buiten. Onderwijl lachend om mezelf en om het héél herkenbare gedrag van onze kids. Opvoeden is beïnvloeden


** Henk Boshove | 19 maart 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

 

 

 

 

 

 

Er zijn grenzen…

In Familie, Kinderen, natuur, verwonderen, wandelen on augustus 23, 2015 at 9:48 pm

Als ik met mooi weer in het weekend ’s ochtends vroeg ga wandelen dan is één ding zeker. Je loopt nooit heel erg lang lekker rustig alleen. Vooral op zondag is het raak. Voor acht uur is het rustig. Na acht uur komen de eersten. De mannen. Tussen half negen en negen komen er ook de vrouwen. Na negen uur komen ze van alle kanten. Het lijkt wel of er stiekem ergens een startschot wordt gegeven en dat ze dan de straat op mogen. Alleen, in tweetallen of in groepen.

Waar ik het over heb? Hardlopers. In allerlei soorten en maten. Zowel afgetrainde hardlopers in hun flitsende outfit en felgekleurde schoenen (hoog tempo, kin omhoog) alsook incidentele lopers met voeten die verkeerd staan en kleren die slecht passen (rode hoofden en ademhalend als een koude diesel). En alles wat daar tussenin zit. Soms heb je er als wandelaar geen last van, soms wel. Door de aantallen of door hun gedrag. Maar meestal gaat het wel redelijk. Behalve dan op prachtige mooie zondagochtenden. Hardlopers en hardlopen. Ik heb er niets mee. Ik ben er niet voor gemaakt. Ik begrijp niet wat ze er mooi aan vinden.

Wat ze in de natuur doen snap ik trouwens al helemaal niet. Ik loop er zelf voor mijn plezier, voor de rust en het uitzicht. Bij veel hardlopers herken ik daar weinig van. Natuurlijk zijn er hardlopers die fris en vrolijk genietend om zich heen kijken. Maar ik hele hordes lijken nauwelijks te weten waar ze lopen. Velen kijken naar hun voeten of staren met holle ogen in de verte (gevaar op de weg). Anderen zijn continue aan het praten (hard en hijgend). Bijzonder zijn ook de hardlopers met een fietser ervoor als begeleider (gefixeerd op de bagagedrager). Waarom dit soort hardlopers in de mooie natuur lopen ontgaat mij volstrekt.

Hardlopen. Het komt in onze familie gelukkig niet of nauwelijks voor. Maar de dreiging komt van hun school. Onze oudste kids zitten op een sportieve school. In de tweede klas moeten de kids meedoen aan een hardloop wedstrijd in Zwolle: de 4 Engelse Mijl (circa 6,5 kilometer). Daarvoor krijgen ze vanuit school begeleiding. Zodat ze een beetje leren hardlopen. Onze oudste heeft dat prima overleefd. Het heeft bij haar gelukkig absoluut niet de behoefte opgewekt om vaak te gaan hardlopen.

Dit schooljaar is onze middelste aan de beurt. Gisteren heeft hij mooie hardloopschoenen gekocht. Vandaag is hij begonnen met inlopen. Morgen start het hardlopen op school. Hij zegt dat hij er klaar voor is. Hij klinkt een beetje enthousiast. Hij wil zelfs met een paar jongens uit zijn voetbalteam extra gaan lopen. Huh? Wat? Hardlopen! Eén van onze kids?!

Ik vraag mij vol verwondering af waar het mis is gegaan. Hebben we iets fout gedaan in onze opvoeding? Zat er misschien onbedoeld een klein pluisje op onze DNA strengetjes? Ik weet het niet. Ik ga er vooralsnog maar vanuit dat zijn lichte enthousiasme een vergissing is. En anders moet ik zijn schoenen maar snel op marktplaats zetten. Er zijn grenzen…

Iedereen VERPLICHT één week op vakantie in een All-in resort!

In Familie, Kinderen, omdenken, Vakantie, verwonderen on oktober 28, 2012 at 10:38 am

Ik moet bekennen… ik was er nog nooit geweest. In zo’n all-in resort. Afgelopen week was ik er. Een belevenis!

Zo’n club waar je vooraf een zak geld betaald. Waar je vervolgens wordt vastgeketend aan een polsbandje. Waar je daarna veel eten en drinken EN de illusie voorgeschoteld krijgt dat “alles gratis” is. Dat laatste is natuurlijk niet zo. Ten eerste hebt je er al voor betaald. Ten tweede proberen ze je op allerlei manieren voor extra’s (die vaak niet zo extra zijn) te laten betalen.

image

Maar goed.. all-in dus. Bijzonder wat zoiets doet met mensen. Zeer bijzonder en zeer leerzaam. Een verplicht verblijf in een all-in resort zou standaard onderdeel moeten zijn van alle Psychologie en Sociologie opleidingen. En van alle Management opleidingen. Misschien wel van ALLE opleidingen.

Ik schrijf er een aantal korte blogjes over. Deze eerste gaat over eten en opvoeden.

Menselijk gedrag is best moeilijk te begrijpen. Voor volwassenen al.. maar meer nog voor kinderen. In zo’n all-in resort staan dagelijks diverse grote buffetten klaar. Beschaving en gezond verstand hebben dan duidelijk hun grenzen.

Naast het vele gezonde eten (dat is er ook, erg lekker!) zijn bij alle maaltijden en ook nog eens tussendoor veel warme gerechten te krijgen. Meestal van het soort waar je niet gezond van wordt/blijft. Je kunt gemakkelijk 4 keer per dag warm en nogal ongezond eten. Er zijn hordes mensen die lijken te denken dat als het er staat je er ook van MOET eten. Verwonderen is een te klein woord. Het is echt unbelievable als je ziet wat mensen allemaal eten. Op zich is dat hun probleem, maar als je met drie kids op vakantie bent dan moet je aan het werk!

Nee, geen drie keer patat per dag.

Nee, elke dag patat is te veel van ’t ‘goede’.

Nee, niet twee volle borden tegelijk halen.

Nee, niet alles hup hup snel door elkaar eten.

Nee, niet bij elke maaltijd cola/fanta/andere zoete zooi drinken.

Nee, niet tussen de maaltijden door cola etc drinken.

Nee, niet overal chocoladesaus of ketchup over gooien.

Nee, niet van elk bord de helft laten staan en iets nieuws halen.

Nee, niet 3 keer een toetje en een ijsje na het eten.

Nee, geen toetjes bij ontbijt en lunch.

Nee, niet alleen zoete broodjes, ook gewoon brood met beleg.

Nee, niet alleen lekkere hapjes snoepen, ook groente.

Nee, etc, etc, etc…

De kids zien vrijwel alleen maar slechte voorbeelden om zich heen. En heeeel veel lekkers. Veel andere kinderen mogen het wel. Meeste ouders doen het ook. Continue (een week lang) zien de kids vrijwel alleen maar gedrag dat je ze niet aan wilt leren. Poeh!

image

Enne… over de Engelse “gasten” wil ik het hier nog niet eens hebben. DAT is een klasse apart.

In plaats van relaxen op vakantie ben je als ouders de halve dag bezig met opvoeden zo lijkt en voelt het. Hard werken! Wel heel goed om te ervaren hoe belangrijk voorbeeldgedrag is. Goed om te ervaren wat wel en wat niet werkt. Goed ook om te zien waar je eigen valkuilen zitten. Confronterend maar ook fun! Samen flink om gelachen.

Wat mij betreft… niet alleen studenten als onderdeel van hun studie…. maar iedereen een week lang verplicht in zo’n all-in resort. Met terug in huis wat video opnames gemaakt door verborgen camera’s. Met commentaar erbij van deskundigen, afgewisseld met opmerkingen van kids uit Afrika, Azië of de sloppenwijken van Rio de Janeiro over wat ze zien op de beelden. Confronterend en vermakelijk. Toch? Van de opbrengst van het programma steunen we onderwijs voor diezelfde arme kids.

image

Zou DAT wat zijn? Zou Reinout van Eyeworks interesse hebben in zo’n format? Maar eens over nadenken. Eerst het nieuwe kabinet ervan overtuigen… iedereen verplicht één week op vakantie in een all-in resort!

%d bloggers liken dit: