Henk038

Posts Tagged ‘Ouders’

Daarvoor ben je als ouder nooit te oud

In Eten & drinken, Familie, Kinderen, Memories, Ouders on november 12, 2017 at 10:49 pm

De afgelopen 14/15 jaar was het vaste prik. Toen gingen eerst één, toen twee en later drie van de kids op pad (in latere jaren nam het in dezelfde volgorde weer af). In het donker langs de huizen. Dit jaar bleven ze voor ‘t eerst alledrie thuis. Te oud!

Dus wij dit jaar voor ‘t eerst niet meer last minute scheldend het halve huis door.. op zoek naar lampjes of lampionnetjes. Niet meer last minute snel-snel-snel naar de winkel.. om batterijen te scoren. Niet meer mee langs de huizen of overleg over tot hoe laat ze snoep bij elkaar mochten zingen. Geen discussie meer over hoeveel snoep er ‘s avonds nog opgegeten mocht worden. Best lekker!

img_6802 Deze zaterdag, de 11e van de 11e, Sint Maarten 2017. Ze bleven thuis. Weer een fase afgesloten. Er was nog wel een beetje onderling discussie wie het snoep & de kaarsjes buiten mocht zetten. Wie de deur mocht opendoen zodra er zingende kids voor de deur stonden. Gelukkig kwamen er een stuk of 20-25 kids. Dat kon mooi verdeeld worden. Zou dat volgend jaar ook voorbij zijn? Staan wij dan weer als oudjes aan de deur met een schaal vol snoep? Want we gaan natuurlijk wel door met deze mooie traditie.

img_6804-1.jpgDit jaar trouwens óók voor het eerst geen gezeur meer (door onze kids!) over ouders (wij?) die stiekem bij hun snoepvoorraad zaten. Natuurlijk zorgden moeder en vader er wel voor dat ze – ook dit jaar – op tijd bij de overgebleven Twix & Nuts waren. Voordat de eigen kids alles hadden opgesnoept. Best lekker! Want wees nou eerlijk: Daarvoor ben je als ouder nooit te oud!

 

** Henk Boshove | 12 november 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

Advertenties

53 Kids & (Lach)rimpels

In Familie, Geluk, Kinderen, Ouders, wandelen on november 5, 2017 at 10:47 pm

Vandaag kwam ik in het bos een ‘jonge’ vader tegen. Eentje met slaperige ogen. Hij zag er moe uit en liep achter een kinderwagen met een jonge baby erin. In een flits moest ik opeens terugdenken aan 1999. Toen liep ik zelf zo in het bos achter een kinderwagen. Met onze oudste, die toen nog heel klein was. Urenlang buiten lopen. Inmiddels zijn we 18 jaar verder.

Ik loop nog steeds in het bos. Niet meer met onze ouderwetse (“vintage” zouden we nu zeggen) Teutonia kinderwagen. Gelukkig niet. Time flies like an arrow, fruit flies like a banana. Het is nu 2017. Onze kids van 12, 15 & 18 kunnen inmiddels prima zelf lopen. Het bos krijg je ze helaas bijna niet meer in. Dat is wel jammer. Toch loop ik deze zondag met een brede lach door het bos.

img_6590-3.jpgHet is mooi weer, dus extra genieten buiten. Morgen (maandag) is mijn verjaardag. “Heb je nog wensen” vragen de kids. “Toch niet weer wandelsokken?!?” Tsja… dat is toch echt het enige dat ik nodig heb. Plus natuurlijk tijd om te wandelen. De rest is bijzaak. Ik ben inmiddels al jaren zo ver dat ik scherp zicht heb op hoofd- en bijzaken. Want zeg nu eerlijk, wat heb je nou aan spullen, gadgets, prullaria. Dat is toch alleen maar ballast.

img_6756-1img_6756-1.jpgLekker buiten zijn in mijn vrije tijd is voor mij ultiem genieten. Klein geluk. Wandelen (goede schoenen EN fijne sokken) en heel af en toe genieten op een bankje in de zon. Dat laatste om alvast te oefenen voor als ik over 18 jaar vrolijk lachend & lopend (hoop ik!) 71 wordt. Time flies. Van 1999 tot 2017. Inmiddels geen ouders of schoonouders meer. Wel een huis vol kids. Zo gaat dat. Van zelf kind tot zelf kinderen. Inmiddels ook een kop vol (lach)rimpels. Over 18 jaar helemaal vol rimpels? Who cares. Dat zien we dan wel weer.

img_6599-2.jpgHoop dat over 18 jaar mijn kids nog steeds lekker hun eigen gang gaan. Dat ze zich dan nog steeds niet over hun ouders hoeven te bekommeren. Dat ze dan wèl denk- en lachrimpels hebben, maar nog géén zorg rimpels. Dat ze nog maar héél lang enkel en alleen wandelsokken hoeven te geven voor m’n verjaardag (en mij tijd gunnen om te wandelen). Dan gaat het goed met mij.

Gelukkig ben ik nog lang geen 71. Dat is pas over 18 jaar. Voorlopig loop ik nog lekker in het bos. Voorlopig nog gewoon 53, kids en (lach)rimpels

 

 

** Henk Boshove | 5 november 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

Volwassenen lekker buiten spelen

In buiten spelen, Kinderen, onderwijs, Ouders on oktober 29, 2017 at 10:32 pm

Soms zit je ergens mee. Of je loopt ergens mee rond. Dat laatste is natuurlijk beter (beetje in beweging blijven), vooral als je buiten loopt. Ik hoor regelmatig van ouders dat ze zich zorgen maken over hun kids. Daar zitten ze mee. Hun toekomst. School. Opleiding. Werk. Wonen. Tsja. Niet makkelijk. Kun je lang mee zitten of lopen. Ik denk echter steeds vaker: moeten wij ons daarover als volwassenen wel zo druk maken?

Hoezo denken wij te weten hoe hun wereld er straks uit gaat zien? Hoezo weten wij wat ze daarvoor moeten doen & laten? Kunnen kids dat niet beter zelf ondervinden en uitzoeken? Op hun eigen manier? Kids denken anders dan wij. Plus ze denken minder na. Ze doen gewoon. Worden minder gehinderd door ervaringen. Hebben minder last van “zo gaan/zo horen die dingen”.

img_6527

Hoe ouder ik word, des te mooier vind ik het eigenzinnige gedrag van kids. Eigen wereld. Eigen keuzes. Eigen oplossingen. Wij, als “oudere” mensen (volwassenen, ouders, onderwijs, bedrijfsleven) kijken te vaak vanuit ons eigen perspectief naar kids. Tsja. Dan heb je al snel een mening of (erger) een oordeel. Zo’n oordeel klinkt dan – als je niet oppast – al snel als een veroordeling. Zijn kids blij mee (#NOT). Laat ze gaan. Kijken, genieten, verwonderen. Fouten maken en weer doorgaan.

Er zijn duizenden manieren om ergens te komen. Relax dus maar een beetje. Heb wat meer vertrouwen in kids en hoe ze het zelf regelen. Het is hun leven, hun toekomst. Laat ze daar zelf lekker hard aan werken. Hoeven wij er niet mee te zitten of mee rond te lopen. Kids aan ‘t werk… kunnen wij als volwassenen lekker buiten spelen

 

** Henk Boshove | 29 oktober 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

Tot de vellen erbij hangen. Stampen

In Eten & drinken, Familie, Kinderen, Memories, Ouders on augustus 27, 2017 at 9:51 pm

Vroeger zat ik ’s zomers elke week urenlang op een krukje. Achter ons huis. In de zon. Samen met mijn vader of mijn moeder. Samen zaten bij een hele grote emmer, met water en een oude klomp. Later soms ook met een half gevulde fles. Klein mesje in rechterhand. Een pan met schoon water ernaast. Go!

Wat we deden? Aardappels schrappen! Elke twee dagen haalden we flink wat mooie aardappelen uit eigen tuin. Het liefst kleine aardappelen. Daar had je wel meer werk aan, maar ze smaakten lekkerder. Vonden wij. Kilo’s aardappelen schrappen. Eerst even flink stampen met fles of oude klomp. Dan lieten de velletjes al mooi los. Daarna met een mesje schrappen. Ondertussen lekker in het zonnetje zitten en beetje kletsen met mijn vader of moeder. Mooie tijden.

Het enige dat niet fijn was? Dat je op het laatst met je hele arm in die emmer met viezigheid (modderwater en duizenden velletjes) zat te voelen… om die laatste aardappeltjes te vinden! Je schrapte per keer een mand vol aardappels per keer. Want je kookte meteen voor twee dagen. De eerste avond at je de ene helft gekookt (met wat vlees, groente uit eigen tuin & jus!). De volgende dag was het echt feest. Gebakken aardappelschijfjes van nieuwe aardappels. Daar keek je naar uit!

Ik moest er deze week opeens aan denken. We hebben dit jaar namelijk mooie biologische aardappelen uit eigen tuin. Ik liet onze jongste zien hoe we dat schrappen vroeger deden: met emmer, halfgevulde fles & mes. Een ouwe klomp had ik zo snel niet. Het stampen vond ‘ie grappig.

Dat de vellen na even flink stampen loslaten. Bijzonder. Dat moest hij natuurlijk ook proberen. Ook aardappels rooien vindt hij leuk werk. Hij graaft ze ouderwets met z’n handen uit de grond. Handig zo’n hulp! We hebben deze week dan ook flink lopen rooien, schrappen, koken & bakken bij ons thuis. Daarna samen smullen. Want ze smaken heerlijk. De kleintjes zijn kort gekookt erg lekker. De grotere smaken erg lekker als je ze in plakjes opbakt. Die zijn favoriet bij de kids. Wat dat betreft is er in bijna 45 jaar niks veranderd.

Het is héél erg lang geleden dat wij hier in huis zo vaak aardappels hebben gegeten. Het is óók heel erg lang geleden dat ik heb teruggedacht aan het aardappels schappen met mijn ouders. Sweet memories. Stampen met een klomp. Stampen. Tot de vellen erbij hangen. Stampen

** Henk Boshove | 27 augustus 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

2x afscheid, 2x uit huis verhuizen

In afscheid, Familie, Kinderen, Ouders on augustus 20, 2017 at 9:46 pm

Deze week was ik even alleen op pad. Lekker 2,5 uur wandelen op de hei. Dat heb ik regelmatig even nodig. Even alleen zijn. Met mijn eigen gedachten. We zijn na de vakantie druk met 2 (aanstaande) verhuizingen. Best bijzonder dat ze tegelijk komen. We zijn als kind en als ouder bezig op de huizenmarkt.

Mijn schoonvader heeft wonder boven wonder de zomervakantie overleefd. Vanuit het Hospice (met geweldige zorg en aandacht) nu terug in de reguliere zorg. Dat was voor hem & voor ons best slikken, opletten, in actie komen en veel regelen. Hij kwam tijdelijk terecht op een kamer waar je iemand van 85 die veel zorg nodig heeft niet kunt plaatsen: 3,5×4 meter (inclusief bed en keukenblokje). Zijn rolstoel moest op de gang. De rollator vaak midden in de kamer. Nachtkastje half in de deuropening. 1,5 meter beweegruimte. Geen goede en geen veilige omgeving.

Het gekke is dat we wel op zoek zijn naar zo’n kamer. Sterker nog… een kamer van 3,5×4 meter zou zelfs best wel groot zijn. Daar zouden wij hartstikke blij mee zijn. Maar ja.. dan zou die kamer niet in een zorgcomplex in Drenthe moeten zitten maar in Leiden. Daar zijn we namelijk hard op zoek naar zo’n kamer. Het liefst in een studentenhuis. Niet voor mijn schoonvader natuurlijk. Die zou daar diep ongelukkig worden. 14m2: klein voor verzorgingstehuis, fijn voor studentenhuis.

We zoeken in Leiden samen met onze dochter naar een studentenkamer. 3,5×4 meter zou geweldig zijn. De meeste kamertjes die aangeboden worden zijn kleiner. De vraag is echter enorm. Over 2 weken start haar studie. De tijd dringt dus enorm. Ze zoekt al vrij lang, maar tot nu toe zonder geluk. Als ze geen kamer vindt moet ze per dag meer dan 4 uur reizen. Geen fijn vooruitzicht. Leiden is dan wel “sleutelstad”, maar sleutels voor studentenkamers zijn er véél te weinig.

Voor mijn schoonvader van 85 hebben we gelukkig snel een oplossing gevonden. Een appartementje met 1,5 kamer in een zorgcomplex. Donderdag verhuizen. Nu maar hopen dat onze dochter ook snel iets vindt! Studentenhuis, gewone kamer, tijdelijk huurhuis, caravan, etc. Alle concrete tips & support zijn zeer gewenst. Ook een tijdelijke oplossing zou fijn zijn. Kan ze vanuit Leiden verder zoeken naar een andere plek.

Van lekker uitrusten – zoals deze runderen op de hei – is dus nog geen sprake… We blijven zoeken! Om als volwassenen tegelijkertijd voor je kind en je ouder een kamer te zoeken is trouwens best apart. Het voelt ook dubbel. Je zoekt iets, je hoopt snel iets te vinden… maar er zitten ook minder leuke kanten en de nodige nadenk momentjes aan vast.

Een nieuwe fase. Voor de één meer, voor de ander minder zelfstandigheid. Voor de één een eerste eigen plek. Voor de ander wellicht de laatste. 2x afscheid, 2x uit huis verhuizen…

** Henk Boshove | 20 augustus 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

School UIT – Porto IN(compleet)

In Familie, Kinderen, Vakantie on juli 22, 2017 at 9:56 pm

Deze week was een mooie kloten week. Aan de ene kant prachtig mooi. Veel mooie momenten en gebeurtenissen. Aan de andere kant gewoon shit. We moesten een moeilijke beslissing nemen. Kiezen uit twee shit opties.


De mooie momenten & gebeurtenissen hingen deze week samen met het afscheid van onze jongste van de basisschool. Schoolmusical, kids uit school gooien, afscheidslunch, bbq, slaapfeest (de nacht van groep 8). Was fantastisch! Lach en een traan. Afscheid van 8 jaar Geert Grote School (voor jongste), afscheid na 14 jaar voor ons. Afsluiting van een tijdperk, ook voor ons. Veel mooie lieve rare bijzondere fijne mensen leren kennen op & rond het schoolplein. Mooi & waardevol. Hieronder het "hartje van handen" dat de kids cadeau gaven aan hun school. Mooi symbolisch.


Aan de andere kant moest er deze week toch ook een moeilijke knoop doorgehakt worden. Gaan we wel/niet door met de al geboekte vakantie naar Portugal/Spanje? Dit vanwege de slechte gezondheid van (schoon)vader/opa. Uiteindelijk besloten we last minute om te splitsen. Mijn vrouw blijft thuis om dicht bij haar vader te zijn. Ik met de kids op vakantie. Nu maar afwachten hoe het zich ontwikkeld. Raar hoor. Voor ons tweeën, maar zeker ook voor de kids. Rationeel kun je veel analyseren & uitleggen. Maar 't haalt de nare kriebels niet uit je buik en voorkomt ook niet dat kids zich van alles afvragen. Plus dat we alle 5 het gevoel van gemis hebben. Samen zijn is gewoon fijner..


Gisteravond vlogen we dan naar Porto. Mooi plekje direct aan de oceaan. Aan de rand van Porto. Vandaag de stad Porto ontdekt samen met de kids. Gewandeld, gebust, getramd, gegeten, gekletst, gefotografeerd, gezien, gedacht (ook aan Zwolle), gesnapchat, gedronken, gelounged. Ook genoten? Zeker! Want Porto is een fijne, prachtige stad. Genieten met een hoofdletter G hier! Hier moeten we nog eens naar toe. Maar dan langer (en met ons 5-en).

Rare week. Het was een rollercoaster aan gebeurtenissen en gedachten. Maar goed. We zitten hier en proberen er het beste van te maken. We gaan hier het intensief schooljaar van de kids fijn achter ons laten. We stoppen sommige zorgen even weg achter een zonnebril. We gaan genieten van hier en nu (zonder 'daar' te vergeten). Want we voelen de missing link wel hier in Porto. School UIT – Porto IN(compleet)

** Henk Boshove | 23 juli 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

Houden-van-stofjes nodig

In Familie, Kinderen on juli 16, 2017 at 9:38 pm

Als je kinderen "krijgt" en daarmee dus "ouder" wordt… dan gebeuren er opeens rare dingen in je lijf. Er verandert iets in je lichaam. Er worden iets aangemaakt. Iets heel speciaals. Iets dat nooit opraakt. Wellicht wordt het ongemerkt stiekem dag en nacht geproduceerd en op peil gehouden. Hoe dan ook: onbeperkte voorraad! 


Het is een stofje. Onzichtbaar en onovertroffen. Het knalt op de meest verwachte EN onverwachte momenten gierend door je lijf. Bijzonder spul. Soms is het heerlijk om te hebben (helemaal warm, gloeien van geluk). Soms brengt het juist het tegenovergestelde (koude rillingen of zelfs buikpijn). Met ons vijfen hebben we hier in huis zakken vol van dat stofje. Op sommige dagen is het echter flink verstopt. Op andere dagen ligt het centimeters dik over ons allemaal. 

Deze week had ik veel en vaak dat stofje nodig. Soms met een traantje, vaak met een lach. Gelukkig raakt het spul niet op. Maar goed ook. Want ook komende week speelt er weer van alles. We rollercoasteren nog even door. Dus kom op lichaam. Even snel produceren. We hebben weer flink wat "houden-van-stofjes" nodig


** Henk Boshove | 16 juli 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

Nooit een medaille 

In Kinderen, onderwijs, wandelen, Zwolle on juni 18, 2017 at 9:39 pm

Mijn vrouw en ik zijn er vrijdag mee geconfronteerd. Na een loopbaan van 10 jaar zijn we zomaar opeens afgedankt. 10 jaar trouwe dienst eindigde zo voor ons tweeën vrij abrupt. Geen complimentjes. Geen afscheidsspeech. Geen cadeaus. Geen bloemen. Geen bedankjes. Niks. Helemaal niks. Afgeserveerd. Over en uit. Toch voelt dat best lekker. 

De afgelopen 10 jaar mochten we jaar in jaar uit een week lang rondjes lopen om Zwolle. Alle hoeken hebben we gezien. Soms liepen we 5km en dan weer 10km. Elk jaar liepen er meer mensen mee. Dit jaar 9.000 (!!) kinderen en daarbij heel véél ouders en juffen/meesters. Dat moest natuurlijk een keer misgaan. Dat gebeurde dus vrijdag. We liepen onze laatste Avondvierdaagse. Vanaf komend jaar zijn we er niet meer bij. Einde loopbaan!

10 jaar lang soms lopen. Soms rennen, vaak slenteren. Soms gruwelijk lang wachten. Soms blaren. Soms jengelende kids. Soms enkele vervelende ouders. Soms kids die net zo irritant waren als hun vervelende ouders Soms regen (maar vaak zon). Soms irritante organisatoren. Jarenlang een te lang durend defilé. Het schoot vroeger niet op (nu beter). Plus al die kids volgehangen met snoep is ook niet mijn ding. En oh ja.. een week lang ’s middags haasten met eten en een week lang kids met korte lontjes thuis (veel te weinig slaap) was ook niet altijd leuk. Maarrrrrr……!

Maar meestal was het vooral gewoon heel errug leuk om te doen. Tenminste.. zodra je loslaat en ervan gaat genieten. Lekker bijkletsen met je eigen kids, met andere ouders (dat vooral!) & met leerkrachten. Je kids lekker buiten zien banjeren en genieten. Zelf lekker buiten lopen in de natuur ’s avonds. Kids die er enorm veel plezier aan beleven om nog langer samen te zijn met hun klasgenootjes. Mooi ook om naar ze te kijken als ze ’t niet in de gaten hebben…

Mooie traditie. Qua omvang misschien een beetje uit doorgeschoten hier in Zwolle (de grootste avondvierdaagse van Nederland), maar verder prima. De jongste gaat volgend jaar naar de brugklas. Geen avondvierdaagse meer. Daar zijn weer andere tradities. We nemen afscheid zonder pijn in ons hart. 10 jaar lang met de kids rondjes is meer dan genoeg. Klaar is klaar. Op één dingetje na dan.. waarom kregen wij als ouders nooit een medaille?

** Henk Boshove | 18 juni 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

Niets er tussenin

In Lief zijn, Ontmoeten, zien on december 18, 2016 at 9:53 pm

Ken je dat? Zo’n fase in je leven dat er iets te veel mensen in je omgeving ziek zijn of dood gaan? Vast wel. Ouders van vrienden die opeens overlijden. Mensen van dezelfde leeftijd waarbij kanker wordt geconstateerd. Jonge kids die hun vader of moeder moeten missen. Zo’n gevoel van het einde van het jaar. Zo’n gevoel dat je er klaar mee bent. Het gevoel dat je aan een nieuw jaar toe bent. Een nieuwe ronde, met hopenlijk nieuwe (betere) kansen. 

Fietsend door Zwolle dacht ik daar deze week over na… en ik werd geraakt door het zien van Aartsengel Michaël bovenop onze Grote Kerk. Relaxed uitkijkend over Zwolle, met aan zijn voeten de enorme kerstboom op de Grote Markt. Met naast de Peperbus de volle maan, die ook een oogje in ’t zicht leek te houden.
Weet niet of we op de Aartsengel Michaël kunnen vertrouwen, die hoog boven Zwolle op ons neerkijkt. Weet niet of de kerstboom of de kerstsfeer iets aan dat gevoel veranderen. Weet niet of de maan, de zon en de sterren plannetjes voor ons zitten te bekokstoven waar wij geen weet van hebben. Wellicht niet, wellicht wel. Wat ik wel weet is dat het voor de ander en voor ons zelf heel mooi –  fijn – warm en zeer welkom is als wij omzien naar elkaar, elkaar echt zien en flink om elkaar geven. 

Of je nu gezond bent of ziek (of iets er tussenin). Of je nu rijk bent of arm (of iets er tussenin). Of je nu bruin – wit – geel – zwart bent of rood (of iets er tussenin). Of je nu atheïst – christen – islamiet – hindoe bent of jood (of iets er tussenin). Of je nu homo bent of hetero (of iets er tussenin). Of je nu binnenlander bent of buitenlander (of iets er tussenin). Of je nu grootouder bent of kind (of iets er tussenin). 

Of je de ander nu heel goed kent of helemaal niet (of iets er tussenin). Wat er nodig is volgens mij? Iets heel simpels: Aandacht voor elkaar. Interesse in elkaar. Letten op elkaar. Leven met elkaar. Lief zijn voor elkaar. Niets er tussenin 


** Henk Boshove | 18 december 2016 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online **



 

Sterfbed 

In afscheid, Familie, Kinderen, Memories, natuur, Overlijden, wandelen on december 4, 2016 at 9:21 pm

Zaterdag was ik bij een afscheidsdienst in de kerk met daarna de begrafenis. Een mooie dienst waarin op een warme manier afscheid werd genomen. Met mooi live gezongen muziek van Bach en echte woorden. Het was een lange dienst. Dat is helemaal niet erg wat mij betreft. Begrafenissen en afscheidsdiensten zijn er voor het hier en nu. Om goed afscheid te nemen en steun te vinden. Maar ze zijn er wat mij betreft ook om in alle rust terug te kunnen denken. Terugdenken aan sterfgevallen en afscheidsdiensten in je eigen leven.

Majestueus zonlicht in Het Engelse Werk Zwolle

Het terugblikken werd gisteren opeens heel scherp bij een gedicht dat werd aangehaald tijdens de dienst. Het mooie gedicht “sterfbed” van Jean Pierre Rawie. Rauw en intens raakt het de essentie van het moment. Het gedicht beschrijft exact hoe het was toen ik bij mijn vader aan zijn sterfbed zat. Dat was in 1983. Hij was 63, ik was 18. Hij kon niet meer praten. Ik wist niet meer wat ik moest zeggen. Maar we hielden elkaars hand vast. Heel hard vast.

Schellerdijk Zwolle, zondagochtend vroeg

We keken elkaar aan.. zijn ogen rolden af en toe en keken me steeds vaker getergd en heel indringend aan. Alsof hij zelf niet goed begreep hoe hij in deze slechte film terecht gekomen was. Alsof hij zelf niet goed kon begrijpen waarom praten niet meer lukte. Alsof hij met zijn ogen en handen wilde zeggen wat hij niet meer kon zeggen. Machteloos en wanhopig. De woorden in zijn hoofd kwamen niet meer over zijn lippen. Het was pijnlijk om te zien. Pijnlijk om zijn pijn te voelen.

Sterfbed, Jean Pierre Rawie [onmogelijk geluk, 1992]


Ik weet zeker dat mijn vader echt wel wist dat ik van hem hield. Ik weet ook zeker dat hij echt van mij hield. Maar praten daarover? Dat deed je niet. Dat doe ik nu als papa met mijn kids anders. Fijn om uit te spreken. Zo vaak ik kan: “Ik hou van je – precies zoals je bent”. Het zijn nu andere tijden dan toen ik jong was.

Vandaag liep ik al vroeg in mijn eentje vier uur lang te wandelen. Ik had geen muziek op mijn oren of gezelschap om mij heen nodig. Soms staarde ik naar de horizon. Soms keek ik naar het bevroren rijp en het mooie zonlicht. Dan weer ging mijn blik naar binnen. In m’n hoofd zat genoeg. Genoeg om over na te denken, om over te peinzen, om op te kauwen.

Rijp in de uiterwaarden van de IJssel bij Zwolle

Ik heb vandaag vaak en veel aan mijn vader gedacht. Ik zal hem nooit vergeten. Als hij niet in 1983 gestorven was, dan zou hij over een paar dagen 98 worden. Maar zover zal het nooit komen. Ik heb vandaag vaak en veel aan dit gedicht gedacht. Ik zal het nooit vergeten. Sterfbed

** Henk Boshove | 4 december 2016 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online **

%d bloggers liken dit: