Henk038

Posts Tagged ‘Ouders’

Tot de vellen erbij hangen. Stampen

In Eten & drinken, Familie, Kinderen, Memories, Ouders on augustus 27, 2017 at 9:51 pm

Vroeger zat ik ’s zomers elke week urenlang op een krukje. Achter ons huis. In de zon. Samen met mijn vader of mijn moeder. Samen zaten bij een hele grote emmer, met water en een oude klomp. Later soms ook met een half gevulde fles. Klein mesje in rechterhand. Een pan met schoon water ernaast. Go!

Wat we deden? Aardappels schrappen! Elke twee dagen haalden we flink wat mooie aardappelen uit eigen tuin. Het liefst kleine aardappelen. Daar had je wel meer werk aan, maar ze smaakten lekkerder. Vonden wij. Kilo’s aardappelen schrappen. Eerst even flink stampen met fles of oude klomp. Dan lieten de velletjes al mooi los. Daarna met een mesje schrappen. Ondertussen lekker in het zonnetje zitten en beetje kletsen met mijn vader of moeder. Mooie tijden.

Het enige dat niet fijn was? Dat je op het laatst met je hele arm in die emmer met viezigheid (modderwater en duizenden velletjes) zat te voelen… om die laatste aardappeltjes te vinden! Je schrapte per keer een mand vol aardappels per keer. Want je kookte meteen voor twee dagen. De eerste avond at je de ene helft gekookt (met wat vlees, groente uit eigen tuin & jus!). De volgende dag was het echt feest. Gebakken aardappelschijfjes van nieuwe aardappels. Daar keek je naar uit!

Ik moest er deze week opeens aan denken. We hebben dit jaar namelijk mooie biologische aardappelen uit eigen tuin. Ik liet onze jongste zien hoe we dat schrappen vroeger deden: met emmer, halfgevulde fles & mes. Een ouwe klomp had ik zo snel niet. Het stampen vond ‘ie grappig.

Dat de vellen na even flink stampen loslaten. Bijzonder. Dat moest hij natuurlijk ook proberen. Ook aardappels rooien vindt hij leuk werk. Hij graaft ze ouderwets met z’n handen uit de grond. Handig zo’n hulp! We hebben deze week dan ook flink lopen rooien, schrappen, koken & bakken bij ons thuis. Daarna samen smullen. Want ze smaken heerlijk. De kleintjes zijn kort gekookt erg lekker. De grotere smaken erg lekker als je ze in plakjes opbakt. Die zijn favoriet bij de kids. Wat dat betreft is er in bijna 45 jaar niks veranderd.

Het is héél erg lang geleden dat wij hier in huis zo vaak aardappels hebben gegeten. Het is óók heel erg lang geleden dat ik heb teruggedacht aan het aardappels schappen met mijn ouders. Sweet memories. Stampen met een klomp. Stampen. Tot de vellen erbij hangen. Stampen

** Henk Boshove | 27 augustus 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

Advertenties

2x afscheid, 2x uit huis verhuizen

In afscheid, Familie, Kinderen, Ouders on augustus 20, 2017 at 9:46 pm

Deze week was ik even alleen op pad. Lekker 2,5 uur wandelen op de hei. Dat heb ik regelmatig even nodig. Even alleen zijn. Met mijn eigen gedachten. We zijn na de vakantie druk met 2 (aanstaande) verhuizingen. Best bijzonder dat ze tegelijk komen. We zijn als kind en als ouder bezig op de huizenmarkt.

Mijn schoonvader heeft wonder boven wonder de zomervakantie overleefd. Vanuit het Hospice (met geweldige zorg en aandacht) nu terug in de reguliere zorg. Dat was voor hem & voor ons best slikken, opletten, in actie komen en veel regelen. Hij kwam tijdelijk terecht op een kamer waar je iemand van 85 die veel zorg nodig heeft niet kunt plaatsen: 3,5×4 meter (inclusief bed en keukenblokje). Zijn rolstoel moest op de gang. De rollator vaak midden in de kamer. Nachtkastje half in de deuropening. 1,5 meter beweegruimte. Geen goede en geen veilige omgeving.

Het gekke is dat we wel op zoek zijn naar zo’n kamer. Sterker nog… een kamer van 3,5×4 meter zou zelfs best wel groot zijn. Daar zouden wij hartstikke blij mee zijn. Maar ja.. dan zou die kamer niet in een zorgcomplex in Drenthe moeten zitten maar in Leiden. Daar zijn we namelijk hard op zoek naar zo’n kamer. Het liefst in een studentenhuis. Niet voor mijn schoonvader natuurlijk. Die zou daar diep ongelukkig worden. 14m2: klein voor verzorgingstehuis, fijn voor studentenhuis.

We zoeken in Leiden samen met onze dochter naar een studentenkamer. 3,5×4 meter zou geweldig zijn. De meeste kamertjes die aangeboden worden zijn kleiner. De vraag is echter enorm. Over 2 weken start haar studie. De tijd dringt dus enorm. Ze zoekt al vrij lang, maar tot nu toe zonder geluk. Als ze geen kamer vindt moet ze per dag meer dan 4 uur reizen. Geen fijn vooruitzicht. Leiden is dan wel “sleutelstad”, maar sleutels voor studentenkamers zijn er véél te weinig.

Voor mijn schoonvader van 85 hebben we gelukkig snel een oplossing gevonden. Een appartementje met 1,5 kamer in een zorgcomplex. Donderdag verhuizen. Nu maar hopen dat onze dochter ook snel iets vindt! Studentenhuis, gewone kamer, tijdelijk huurhuis, caravan, etc. Alle concrete tips & support zijn zeer gewenst. Ook een tijdelijke oplossing zou fijn zijn. Kan ze vanuit Leiden verder zoeken naar een andere plek.

Van lekker uitrusten – zoals deze runderen op de hei – is dus nog geen sprake… We blijven zoeken! Om als volwassenen tegelijkertijd voor je kind en je ouder een kamer te zoeken is trouwens best apart. Het voelt ook dubbel. Je zoekt iets, je hoopt snel iets te vinden… maar er zitten ook minder leuke kanten en de nodige nadenk momentjes aan vast.

Een nieuwe fase. Voor de één meer, voor de ander minder zelfstandigheid. Voor de één een eerste eigen plek. Voor de ander wellicht de laatste. 2x afscheid, 2x uit huis verhuizen…

** Henk Boshove | 20 augustus 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

School UIT – Porto IN(compleet)

In Familie, Kinderen, Vakantie on juli 22, 2017 at 9:56 pm

Deze week was een mooie kloten week. Aan de ene kant prachtig mooi. Veel mooie momenten en gebeurtenissen. Aan de andere kant gewoon shit. We moesten een moeilijke beslissing nemen. Kiezen uit twee shit opties.


De mooie momenten & gebeurtenissen hingen deze week samen met het afscheid van onze jongste van de basisschool. Schoolmusical, kids uit school gooien, afscheidslunch, bbq, slaapfeest (de nacht van groep 8). Was fantastisch! Lach en een traan. Afscheid van 8 jaar Geert Grote School (voor jongste), afscheid na 14 jaar voor ons. Afsluiting van een tijdperk, ook voor ons. Veel mooie lieve rare bijzondere fijne mensen leren kennen op & rond het schoolplein. Mooi & waardevol. Hieronder het "hartje van handen" dat de kids cadeau gaven aan hun school. Mooi symbolisch.


Aan de andere kant moest er deze week toch ook een moeilijke knoop doorgehakt worden. Gaan we wel/niet door met de al geboekte vakantie naar Portugal/Spanje? Dit vanwege de slechte gezondheid van (schoon)vader/opa. Uiteindelijk besloten we last minute om te splitsen. Mijn vrouw blijft thuis om dicht bij haar vader te zijn. Ik met de kids op vakantie. Nu maar afwachten hoe het zich ontwikkeld. Raar hoor. Voor ons tweeën, maar zeker ook voor de kids. Rationeel kun je veel analyseren & uitleggen. Maar 't haalt de nare kriebels niet uit je buik en voorkomt ook niet dat kids zich van alles afvragen. Plus dat we alle 5 het gevoel van gemis hebben. Samen zijn is gewoon fijner..


Gisteravond vlogen we dan naar Porto. Mooi plekje direct aan de oceaan. Aan de rand van Porto. Vandaag de stad Porto ontdekt samen met de kids. Gewandeld, gebust, getramd, gegeten, gekletst, gefotografeerd, gezien, gedacht (ook aan Zwolle), gesnapchat, gedronken, gelounged. Ook genoten? Zeker! Want Porto is een fijne, prachtige stad. Genieten met een hoofdletter G hier! Hier moeten we nog eens naar toe. Maar dan langer (en met ons 5-en).

Rare week. Het was een rollercoaster aan gebeurtenissen en gedachten. Maar goed. We zitten hier en proberen er het beste van te maken. We gaan hier het intensief schooljaar van de kids fijn achter ons laten. We stoppen sommige zorgen even weg achter een zonnebril. We gaan genieten van hier en nu (zonder 'daar' te vergeten). Want we voelen de missing link wel hier in Porto. School UIT – Porto IN(compleet)

** Henk Boshove | 23 juli 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

Houden-van-stofjes nodig

In Familie, Kinderen on juli 16, 2017 at 9:38 pm

Als je kinderen "krijgt" en daarmee dus "ouder" wordt… dan gebeuren er opeens rare dingen in je lijf. Er verandert iets in je lichaam. Er worden iets aangemaakt. Iets heel speciaals. Iets dat nooit opraakt. Wellicht wordt het ongemerkt stiekem dag en nacht geproduceerd en op peil gehouden. Hoe dan ook: onbeperkte voorraad! 


Het is een stofje. Onzichtbaar en onovertroffen. Het knalt op de meest verwachte EN onverwachte momenten gierend door je lijf. Bijzonder spul. Soms is het heerlijk om te hebben (helemaal warm, gloeien van geluk). Soms brengt het juist het tegenovergestelde (koude rillingen of zelfs buikpijn). Met ons vijfen hebben we hier in huis zakken vol van dat stofje. Op sommige dagen is het echter flink verstopt. Op andere dagen ligt het centimeters dik over ons allemaal. 

Deze week had ik veel en vaak dat stofje nodig. Soms met een traantje, vaak met een lach. Gelukkig raakt het spul niet op. Maar goed ook. Want ook komende week speelt er weer van alles. We rollercoasteren nog even door. Dus kom op lichaam. Even snel produceren. We hebben weer flink wat "houden-van-stofjes" nodig


** Henk Boshove | 16 juli 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

Nooit een medaille 

In Kinderen, onderwijs, wandelen, Zwolle on juni 18, 2017 at 9:39 pm

Mijn vrouw en ik zijn er vrijdag mee geconfronteerd. Na een loopbaan van 10 jaar zijn we zomaar opeens afgedankt. 10 jaar trouwe dienst eindigde zo voor ons tweeën vrij abrupt. Geen complimentjes. Geen afscheidsspeech. Geen cadeaus. Geen bloemen. Geen bedankjes. Niks. Helemaal niks. Afgeserveerd. Over en uit. Toch voelt dat best lekker. 

De afgelopen 10 jaar mochten we jaar in jaar uit een week lang rondjes lopen om Zwolle. Alle hoeken hebben we gezien. Soms liepen we 5km en dan weer 10km. Elk jaar liepen er meer mensen mee. Dit jaar 9.000 (!!) kinderen en daarbij heel véél ouders en juffen/meesters. Dat moest natuurlijk een keer misgaan. Dat gebeurde dus vrijdag. We liepen onze laatste Avondvierdaagse. Vanaf komend jaar zijn we er niet meer bij. Einde loopbaan!

10 jaar lang soms lopen. Soms rennen, vaak slenteren. Soms gruwelijk lang wachten. Soms blaren. Soms jengelende kids. Soms enkele vervelende ouders. Soms kids die net zo irritant waren als hun vervelende ouders Soms regen (maar vaak zon). Soms irritante organisatoren. Jarenlang een te lang durend defilé. Het schoot vroeger niet op (nu beter). Plus al die kids volgehangen met snoep is ook niet mijn ding. En oh ja.. een week lang ’s middags haasten met eten en een week lang kids met korte lontjes thuis (veel te weinig slaap) was ook niet altijd leuk. Maarrrrrr……!

Maar meestal was het vooral gewoon heel errug leuk om te doen. Tenminste.. zodra je loslaat en ervan gaat genieten. Lekker bijkletsen met je eigen kids, met andere ouders (dat vooral!) & met leerkrachten. Je kids lekker buiten zien banjeren en genieten. Zelf lekker buiten lopen in de natuur ’s avonds. Kids die er enorm veel plezier aan beleven om nog langer samen te zijn met hun klasgenootjes. Mooi ook om naar ze te kijken als ze ’t niet in de gaten hebben…

Mooie traditie. Qua omvang misschien een beetje uit doorgeschoten hier in Zwolle (de grootste avondvierdaagse van Nederland), maar verder prima. De jongste gaat volgend jaar naar de brugklas. Geen avondvierdaagse meer. Daar zijn weer andere tradities. We nemen afscheid zonder pijn in ons hart. 10 jaar lang met de kids rondjes is meer dan genoeg. Klaar is klaar. Op één dingetje na dan.. waarom kregen wij als ouders nooit een medaille?

** Henk Boshove | 18 juni 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

Niets er tussenin

In Lief zijn, Ontmoeten, zien on december 18, 2016 at 9:53 pm

Ken je dat? Zo’n fase in je leven dat er iets te veel mensen in je omgeving ziek zijn of dood gaan? Vast wel. Ouders van vrienden die opeens overlijden. Mensen van dezelfde leeftijd waarbij kanker wordt geconstateerd. Jonge kids die hun vader of moeder moeten missen. Zo’n gevoel van het einde van het jaar. Zo’n gevoel dat je er klaar mee bent. Het gevoel dat je aan een nieuw jaar toe bent. Een nieuwe ronde, met hopenlijk nieuwe (betere) kansen. 

Fietsend door Zwolle dacht ik daar deze week over na… en ik werd geraakt door het zien van Aartsengel Michaël bovenop onze Grote Kerk. Relaxed uitkijkend over Zwolle, met aan zijn voeten de enorme kerstboom op de Grote Markt. Met naast de Peperbus de volle maan, die ook een oogje in ’t zicht leek te houden.
Weet niet of we op de Aartsengel Michaël kunnen vertrouwen, die hoog boven Zwolle op ons neerkijkt. Weet niet of de kerstboom of de kerstsfeer iets aan dat gevoel veranderen. Weet niet of de maan, de zon en de sterren plannetjes voor ons zitten te bekokstoven waar wij geen weet van hebben. Wellicht niet, wellicht wel. Wat ik wel weet is dat het voor de ander en voor ons zelf heel mooi –  fijn – warm en zeer welkom is als wij omzien naar elkaar, elkaar echt zien en flink om elkaar geven. 

Of je nu gezond bent of ziek (of iets er tussenin). Of je nu rijk bent of arm (of iets er tussenin). Of je nu bruin – wit – geel – zwart bent of rood (of iets er tussenin). Of je nu atheïst – christen – islamiet – hindoe bent of jood (of iets er tussenin). Of je nu homo bent of hetero (of iets er tussenin). Of je nu binnenlander bent of buitenlander (of iets er tussenin). Of je nu grootouder bent of kind (of iets er tussenin). 

Of je de ander nu heel goed kent of helemaal niet (of iets er tussenin). Wat er nodig is volgens mij? Iets heel simpels: Aandacht voor elkaar. Interesse in elkaar. Letten op elkaar. Leven met elkaar. Lief zijn voor elkaar. Niets er tussenin 


** Henk Boshove | 18 december 2016 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online **



 

Sterfbed 

In afscheid, Familie, Kinderen, Memories, natuur, Overlijden, wandelen on december 4, 2016 at 9:21 pm

Zaterdag was ik bij een afscheidsdienst in de kerk met daarna de begrafenis. Een mooie dienst waarin op een warme manier afscheid werd genomen. Met mooi live gezongen muziek van Bach en echte woorden. Het was een lange dienst. Dat is helemaal niet erg wat mij betreft. Begrafenissen en afscheidsdiensten zijn er voor het hier en nu. Om goed afscheid te nemen en steun te vinden. Maar ze zijn er wat mij betreft ook om in alle rust terug te kunnen denken. Terugdenken aan sterfgevallen en afscheidsdiensten in je eigen leven.

Majestueus zonlicht in Het Engelse Werk Zwolle

Het terugblikken werd gisteren opeens heel scherp bij een gedicht dat werd aangehaald tijdens de dienst. Het mooie gedicht “sterfbed” van Jean Pierre Rawie. Rauw en intens raakt het de essentie van het moment. Het gedicht beschrijft exact hoe het was toen ik bij mijn vader aan zijn sterfbed zat. Dat was in 1983. Hij was 63, ik was 18. Hij kon niet meer praten. Ik wist niet meer wat ik moest zeggen. Maar we hielden elkaars hand vast. Heel hard vast.

Schellerdijk Zwolle, zondagochtend vroeg

We keken elkaar aan.. zijn ogen rolden af en toe en keken me steeds vaker getergd en heel indringend aan. Alsof hij zelf niet goed begreep hoe hij in deze slechte film terecht gekomen was. Alsof hij zelf niet goed kon begrijpen waarom praten niet meer lukte. Alsof hij met zijn ogen en handen wilde zeggen wat hij niet meer kon zeggen. Machteloos en wanhopig. De woorden in zijn hoofd kwamen niet meer over zijn lippen. Het was pijnlijk om te zien. Pijnlijk om zijn pijn te voelen.

Sterfbed, Jean Pierre Rawie [onmogelijk geluk, 1992]


Ik weet zeker dat mijn vader echt wel wist dat ik van hem hield. Ik weet ook zeker dat hij echt van mij hield. Maar praten daarover? Dat deed je niet. Dat doe ik nu als papa met mijn kids anders. Fijn om uit te spreken. Zo vaak ik kan: “Ik hou van je – precies zoals je bent”. Het zijn nu andere tijden dan toen ik jong was.

Vandaag liep ik al vroeg in mijn eentje vier uur lang te wandelen. Ik had geen muziek op mijn oren of gezelschap om mij heen nodig. Soms staarde ik naar de horizon. Soms keek ik naar het bevroren rijp en het mooie zonlicht. Dan weer ging mijn blik naar binnen. In m’n hoofd zat genoeg. Genoeg om over na te denken, om over te peinzen, om op te kauwen.

Rijp in de uiterwaarden van de IJssel bij Zwolle

Ik heb vandaag vaak en veel aan mijn vader gedacht. Ik zal hem nooit vergeten. Als hij niet in 1983 gestorven was, dan zou hij over een paar dagen 98 worden. Maar zover zal het nooit komen. Ik heb vandaag vaak en veel aan dit gedicht gedacht. Ik zal het nooit vergeten. Sterfbed

** Henk Boshove | 4 december 2016 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online **

Snappie het? 

In Kinderen, social media, verwonderen on februari 28, 2016 at 10:39 pm

Volgens mijn zoon doe ik het helemaal fout. Ik niet alleen trouwens. Ook al mijn volwassen online vrienden doen het fout. We maken het veel te moeilijk. Kids kijken daar vol verwondering naar.

 

“Jullie maken veel te veel lange filmpjes”… “Jullie spreken allemaal verhalen in”… “Er staat veel te veel tekst op jullie foto’s”… “Zoals jullie Snapchat gebruiken… Dan kun je toch net zo goed gaan Whatsappen of Skype’en?”…  “Je moet gewoon snel rare foto’s naar elkaar sturen. Meer niet!”.  

Hij kijkt verwondert naar ons volwassen geklungel op Snapchat. Snapchatters die minutenlang achter elkaar doorpraten op steeds nieuwe Snapchat filmpjes? “Dat is geen Snapchat.. Dat is gewoon vloggen”. Er wordt een beetje neergekeken op deze papa die op Snapchat zit en daar best veel lol aan beleefd…

Tsja.. Wij oudjes schijnen Snapchat niet goed te gebruiken. Volgens de jeugd dan hè. Ik probeerde nog uit te leggen dat zoals “wij oudjes” het gebruiken voor ons prettiger is en dat zij lekker hun eigen gang moeten gaan. Hij was niet echt geïnteresseerd. Ach ja, ik snap op mijn beurt ook niet wat die kids allemaal op Snapchat uitspoken. Mooi toch! 

Grappig hoe zoiets simpels als Snapchat compleet anders wordt gebruikt door verschillende gebruikers groepen. Je moet maar net weten hoe ’t werkt. Deze papa heeft er duidelijk te weinig kaas van gegeten volgens zoon. 

Dus vooruit. Omdat zoon het zo nadrukkelijk eist. Deze keer alleen wat rare snapchat foto’s erbij.Dat zegt alles. Toch? Snappie het? 

Heb je interesse: Op snapchat vind je mij als  👉henkboshove  of scan  

 

School’s out for ever!

In Kinderen, Vakantie on juli 6, 2014 at 6:45 pm

De laatste schoolweek is gekomen en is afgesloten. Alle (school)activiteiten zijn afgerond. Ondanks de drukke agenda’s van de ouders zijn er weer vele honderden uren door ouders geïnvesteerd in de school, in hun kids. Het lijkt wel of het aantal schoolactiviteiten en de benodigde deelname van ouders jaar na jaar toeneemt. Kreunend en steunend wordt de klus geklaard. Ik vraag me af hoe lang dit nog vol te houden is door ouders, maar dit jaar is het weer gelukt. Maar vraag af en toe niet hoe.

Maar nu is de school exit. De (best wel vermoeide kids) hebben 6 weken vakantie. 40 à 45 dagen van hè-le-maal niks doen. Dat zouden de ouders óók wel willen, maar helaas. Zes weken is best lang, het lijkt voor jonge kinderen haast oneindig. Hoeveel nachtjes slapen is dat?? Zoveel?!? School’s Out for ever! De één vindt dat prachtig en vindt het heerlijk om heel lang niet naar school te hoeven. De ander huilt en mist vriendjes/vriendinnetjes en de juf al zodra het schoolplein uit het zicht verdwijnt op de laatste schooldag. Mooi die verschillen.

20140706-212135-76895602.jpg

Afscheid groep 8 * Spooktocht * Schoolmusicals * Schoolpicknick groep 5

Kids hebben dan vrij, ouders hebben dat niet. Althans niet zo lang. Dus voor veel ouders is het de komende weken in plaats van bijkomen nog even een extra inspanning. Zoeken, puzzelen, creatief zijn, ouders/buren/vrienden/opvangbureaus/gastouderopvang en andere ouders inschakelen om de kids overdag bezig en in de gaten te houden. Lekker lang vrij is heerlijk voor de meeste kids. Maar is het ook goed voor de ouders?

Ach ja.. Veel te filosofisch om nu over deze vraag na te denken. Eerst de praktische issues maar weer eens oplossen dit jaar. De Zomercursus “plannen en creatief zijn voor gevorderden” gaat weer van start. Nu maar hopen dat het grotendeels een cursus in de buitenlucht is met prachtig weer en zon. Dan is het allemaal net wat gemakkelijker vol te houden dan tijdens een periode van slecht weer en veel regen.

Dus… let the sun shine! En we zingen om de moed erin te houden samen met Alice Cooper heel hard: School’s out for Summer. School’s out for ever!

[Hieronder de song “School’s Out” van Alice Cooper, om even lekker blij of juist gefrustreerd hard mee te brullen!]

Sloooooooome Sjakie!

In Kinderen, Memories on juni 15, 2014 at 6:08 pm

Onze middelste had dit weekend een tweedaags voetbaltoernooi met Nederlandse en buitenlandse teams. Gelukkig wel in Zwolle bij zijn eigen BeQuick’28, dus hij kon wel lekker thuis slapen. Ik was er beide dagen bij. Al met al was ik zo’n 12,5 uur op het voetbalveld. Daarvan 2,5 uur voetbal. Dat is hartstikke leuk. Maar ook 10 uur niksen. Hangen, lopen, zitten, kletsen, koffiedrinken en wachten. Vooral héél veel en héél lang wachten. Tsjonge wat gingen die twee dagen langzaam. Zes korte wedstrijdjes in twee dagen tijd. Alles op een slakkengangetje! Sloom!

20140615-200544-72344514.jpg

Na zo’n weekend denk je opeens bij jezelf na hoe groot het verschil is met vroeger. Toen was ik als kind altijd alleen op stap met sport en andere activiteiten. Vader en moeder bemoeiden zich daar niet mee, dat herinner ik mij nog goed. Tegenwoordig zijn we – als we niet oppassen – bijna continue met de kids bezig. Vorige week de avondvierdaagse. Deze week de reguliere sporttrainingen, mee met het schoolreisje en het voetbaltoernooi. Komende week de schoolmusical en de zwemvierdaagse. Tussendoor werken we ook nog. Gelukkig worden de kids ouder en gaan ze steeds meer hun eigen gang. Het continue meegaan wordt dus straks minder. Aan de ene kant wel lekker. Maar stiekem ga ik het allemaal ook nog wel missen denk ik. Toch wel.

20140615-202640-73600196.jpg

Maar goed… Die twee dagen buiten hebben mijn zoon – vooral hij – en mij de nodige rode plekken van de zon opgeleverd (auw!) en daarnaast heb ik te kampen met een grote algehele loomheid (gááp!). Dat geslenter en gehang en dat oeverloze wachten. Dat zit nog helemaal in mijn systeem. Vanavond maar eens een lekker biertje nemen en dan vroeg naar bed. Morgen weer fit.

Ik voel mij nu nog even een ontzettende Sloooooooome Sjakie!

%d bloggers liken dit: