Henk038

Posts Tagged ‘Spanje’

Als ze nog slapen…

In Eten & drinken, Familie, Geluk, Kinderen, Portugal, Spanje, Vakantie on augustus 13, 2017 at 10:08 pm

Drie weken op vakantie met drie kids. Soms relaxed. Soms topsport. Was dit de laatste keer samen in de zomervakantie? Hoop het niet, maar zou best kunnen. Het eerste deel van de vakantie was ik alleen met ze. Te weinig rust in m’n hoofd om lang bij ze vandaan te gaan. Geen lange ochtendwandelingen in mijn eentje. Wel brood en vers fruit halen ’s ochtends. Klein rondje lopen. In m’n eentje. Heerlijk. Soms zie je dan grappige dingen:



Groenteboer met paard & kar. Verkoop vanaf de parkeerplaats. Het kan allemaal. Zowel in Portugal als Spanje is het ’s ochtends nog heel rustig. De boel komt er laat op gang. Je past je daar makkelijk op aan. ’s Avonds laat nog actief. ’s Ochtends lekker sloom. Dus als de kids (uit)sliepen slenterde ik lekker over straat. Kijken naar Spaanse en Portugese plaatsen die langzaam tot leven kwamen.


Zoeken naar lekker broodjes & beleg, verse meloen, ananas, perziken en ander fruit. Met twee tasjes in je hand teruglopen richting de kids. Als het even kon met een omweggetje. Zodat ik kon teruglopen over het strand met mijn voeten in de zee. Ultiem vakantiegevoel.

Daarna lekker ergens zitten. Een koffie in een cafétje, aan de bar. Samen met de locals. Een Cortado in Spanje. Een Bica of een Duplo in Portugal. Bijna overal is de koffie beter dan in Nederland. Voor een paar dubbeltjes een klein kopje genot. In Spanje bijna altijd koffie met een klein stukje cake erbij. Als je geluk hebt vers & zelfgebakken.


De beste Cortado dronk ik in Viveiro. In een klein cafétje. Cortado met verse citroencake. Na twee dagen hoefde ik al niet meer te bestellen. Zodra ze mij zag kreeg ik een Cortado van de eigenaresse. Zij was ooit in Amsterdam geweest en kende één woord Nederlands: “Lekker!” Dat was haar Cortado zeker. De cake ook. Het uitzicht over het strand ook. Relaxed!


Toen na tweederde van de vakantie mijn vrouw ook aanschoof gingen we ’s ochtends vaak samen even een rondje lopen. Paar boodschapjes halen voor ’t ontbijt. Daarna een kopje koffie samen aan ’t strand. Gevolgd door nog een rondje thee (voor haar) en koffie (voor mij). Soms even met de voeten door de branding. In Raxó hadden we een koffie & thee plekje pal aan ’t strand. Strakblauwe lucht. Strakblauwe zee. Koffie met uitzicht. Heerlijke start van de dag. Lekker zonder de kids


Met drie pubers op vakantie is prima vol te houden. Is leuk. Als je er maar voor zorgt om elke dag even lekker tijd voor jezelf te nemen. Tijd met zon, stilte, koffie met locals en een glimlach. Tijd voor jezelf. Dat pak je ’t beste Als zij nog slapen…

** Henk Boshove | 13 augustus 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

Advertenties

Bizar veel zooi Bazar

In China, Familie, Kinderen, Portugal, Spanje, Vakantie, verwonderen on augustus 6, 2017 at 9:41 pm

Op onze roadtrip langs de Spaanse en Portugese kust komen we erg veel moois tegen. Natuur, stadjes, stranden, havens, mooie verse vis (op ons bord), etc. Maar zo af en toe zie je ook bijzondere zaken. Bizar lelijke zaken. Één daarvan valt echt op. Dat in elk strandplaatsje zooi wordt verkocht aan toeristen en eigen inwoners is natuurlijk bekend. Maar in Spanje en Portugal is de markt blijkbaar enorm. Veel aanbieders. Allemaal afkomstig uit Azië. Vooral uit China.

De chineze bazaar. Daar hebben we het over. Dat ze er zijn wist ik wel. We zagen ze jaren geleden af en toe al in Spanje. Waar we ons hier over verwonderen is niet dat ze er zijn. Wat bijzonder is dat werkelijk ieder plaatsje er (tenminste) één heeft. Het heeft overeenkomsten met de tsunami aan Chinese restaurants in Nederland in de jaren '70/'80. Toen zat ook opeens in elke stad een (afhaal)Chinees.

Hier zitten overal Chinese bazars. Pandjes propvol spulletjes. Van strandartikelen tot goedkope kleding. Van imitatie/plastic sieraden tot (honderden) soorten slippers. Daarnaast ook bijna alle mogelijke kleine huishoudelijke spullen. Containers vol goedkoop spul uit Azië worden hier aan de kust verkocht. Unbelievable!

De Chinese bazars hier zijn een soort vreemde combi van Blokker, Xenos, Action, aftandse rommelmarkten en de "op=op" en "alles voor 1 Euro" winkels. Je kunt er binnen je kont niet keren (zo vol staat het) en ook de stoep staat vol met spullen. Ze zijn gewoon niet te missen.

Wij vonden het in ons een-na-laatste stadje (het Spaanse Viveiro) al knap indrukwekkend. Daar zaten namelijk binnen 2 kilometer wel 4 bazars! Maar hier in het Portugese Vila Praia de Ãncora stonden we gisteren helemaal met open mond te kijken. Bij ons in de straat zitten er drie (3!) binnen 500 meter. En in een zijstraat er tussenin zit een vierde!


De kids en ik hebben er inmiddels maar een spelletje van gemaakt. Overal waar we komen kijken we uit naar deze winkeltjes. Een grappige speurtocht. De kids zijn er natuurlijk beter in dan ik. Als ze er één zien dan wordt er (heel) hard geroepen "Chinese Bazar Pap! Foto maken!". Tsja.. Zo hebben wij toch óók nog wat aan al die rommelwinkeltjes. Leuke vakantiehobby!


Vandaag werd het zelfs nog beter. We moesten (zoals gebruikelijk hier) even buiten wachten bij een populair restaurantje. Even wachten in de rij tot een tafel vrijkomt. Gelukkig zat er een Chinese bazar tegenover het restaurant. Met de gebruikelijke strandstoeltjes voor de deur. Konden de kids er even lekker bij gaan zitten. Lelijk, maar soms toch wel erg handig, zo'n bizar veel zooi bazar

** Henk Boshove | 6 augustus 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

deze Spaanse kust lekker!

In Familie, fotoblog, Geluk, Kinderen, natuur, Spanje, Vakantie, zien on augustus 1, 2017 at 8:52 am

We reden deze week urenlang over snelweg A8. De "Autovía del Cantábrico". We zagen vanaf de snelweg de prachtige streken Cantabrië, Asturië en Galicië. Steeds aan de linkerkant bergen, de "Picos de Europa". Aan de rechterkant steeds zee, de Golf van Biskaje & Cantabrische Zee. Later ook de Oceaan. Prachtige uitzichten. Prachtige landschappen!



Vanuit de auto helaas geen foto's van wat ik zag. Ik moest rijden. Bovendien zou je dan continue de (hoge) vangrail zien. Vooral vanaf de hoge viaducten (over dalen, rivieren of baaien) heb je vaak spectaculaire uitzichten. Prachtige baaien, stranden, valleien, landschappen, bergtoppen, rotsen in zee, idyllische dorpjes en meer van dat soort eye candy.

[tekst gaat door na onderstaande foto's]




Gelukkig is onze roadtrip door Portugal en langs de noordkust van Spanje geen vervoer van A naar B. De roadtrip ís de vakantie. Steeds circa 3 dagen op 1 plek. En als we rijden, dan stoppen we lekker vaak. We zouden wel 100 keer per dag kunnen stoppen. Maar ja… dan zouden we 's avonds niet in een gereserveerd bed liggen. Niet handig met kids.


Op vakantie zijn in Noord Spanje is een feest. Fijne mensen. Mooi land. Al rijdend zijn de uitzichten al geweldig. Als je de tijd neemt om uit te stappen, dan wordt het nog veel mooier. Ik snap wel dat véél Noord Europese vakantiegangers massaal naar de warme kusten van Spanje aan de Middellandse Zee trekken. Maar dit deel van Spanje is eigenlijk veel mooier!


Dat weten de Spanjaarden zelf ook. Die komen hier vakantie vieren. Het is hier woester, ongerepter, authentieker en (ook niet onbelangrijk) het is géén 35 à 40 graden in de zomer. Dat is fijn als je ook nog eens relaxt wat wilt doen & zien overdag. Spaanse toeristen genoeg, Buitenlandse toeristen zie je hier weinig.


Kijk je naar de zee dan zie je vaak hoge golven die tegen de rotsen knallen of die met een mooi geluid uitrollen op het strand. Die golven zijn niet alleen een lust voor het oog. Ze zijn ook heerlijk om in te duiken & te springen. Surfen kan ook. Met een groot longboard bijvoorbeeld. Maar dat laten wij aan anderen over. Wel leuk om naar te kijken.



We trekken hier rond. Op ons gemakkie. Zo waren we de afgelopen week onder meer in San Vincente de la Braquera, Llanes, La Isla, Salineras, Foz en Viveiro. Plus nog een dag langs de grote eb & vloed gebieden in het uiterste westen (tot aan Cedeiro, in de provincie A Coruna). De komende week gaan we om het westelijke puntje heen… Via de noordwest kust van Spanje weer naar Portugal.


Je zou hier moeiteloos drie maanden kunnen rondrijden, rondlopen, rondkijken. Achter elke bocht of heuvel schuilt weer een nieuw dorpje, haventje of een mooie baai. Het glooit en het is groen. Gedurende het jaar vallen hier namelijk genoeg regenbuitjes. Zomers nauwelijks. Dat is fijn. Overdag schijnt meestal de zon, maar het is niet super warm. Ook fijn (vinden wij).



Als je rondrijdt dan ziet je hier veel rotsachtige kusten met strandjes er tussen. Soms lijkt het op de kust van Bretagne. Dan weer steile kliffen zoals in Noorwegen. Zeer afwisselend. Tussendoor stukjes idyllisch Zuid Europees of stoer Noord Spaans. Het is een mooie mix. Verrassend. Nooit saai. En vrijwel nergens ontsierende hoogbouw.


Fijne roadtrip zo langs honderden kilometers Noord Spaanse kust. De kids vinden het leuk. Ik ook. Jammer dat we hier niet compleet zijn als gezin. Misschien gaan pap & mam (als de kids uit huis zijn) dit samen nog maar eens doen. Relaxt van stadje naar haventje. Van terrasje naar strandje. Maar dan zonder gereserveerd bedje. Kan tegen die tijd mooi met een klein campertje.

Noord Spanje is voor een fijne zomervakantie een echte aanrader. Probeer het maar eens. Wij vinden deze Spaanse kust lekker!

** Henk Boshove | 1 augustus 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

kleine dingen die voorbij gaan

In Kinderen, natuur, Spanje, Vakantie on juli 19, 2015 at 9:58 pm

Hier op vakantie gaat het leven aan de ene kant snel. Maar aan de andere kant ook vertraagd. We zitten regelmatig op de rotsen bij eb en vloed. Kijken naar en genieten van de natuur om ons heen. Prachtig.

image

Hele kleine krabbetjes die heel hard rennen voor hun leven, als je minder dan 5 meter in hun buurt komt. Krabbetjes die elkaar om ruimte en eten bevechten op leven en dood.

image
Vissen die alle kanten opschieten in het water en waar mogelijk elkaar lekker opeten. Aalscholvers en zeemeeuwen die op jacht zijn naar iets eetbaars in het zeewater. Iedereen is druk bezig om in leven te blijven. 

image

Je kijkt naar die dieren en je ziet hoe druk ze zijn. Veelal alleen voor zichzelf bezig. Géén vader of moeder in de buurt die een poot uitsteekt. Die zijn allang met andere zaken bezig. Nageslacht moet zichzelf gewoon zien te redden. Of niet. Ook goed.

image

Onze kids zijn nu 10, 13 en bijna 16. Hoe lang “vermaken” wij ze nog en hoe lang zorgen wij nog dagelijks voor ze? Hoeveel zomervakanties gaan ze nog alledrie met ons mee? Wanneer en waar scharrelen ze straks zelf ergens op de wereld langs het water, over de rotsen en in zee? 

Zo maar wat gedachten op een aangenaam warme avond aan zee in Baskenland – na een prachtige dag vol activiteiten met de kids. Hoe lang nog? En wat komt er voor in de plaats? Maar eens even diep zuchten. Kleine dingen die voorbijgaan… 

Het meisje van de supermercado!

In Familie, Geluk, Ontmoeten, Spanje, Vakantie on juli 17, 2015 at 8:53 pm

We hadden ons verstopt in een klein Spaans dorp in Cantabrië, tussen Bilbao en Santander. De streek, het dorpje, het klimaat en wat er te doen was… daar hadden wij ons niet echt op voorbereid. We wilden gewoon een paar weken naar Spanje. En aangezien we niet goed tegen de warmte kunnen kwamen alleen Baskenland & Cantabrië in aanmerking. Dit gebied tussen Frankrijk en Portugal is prachtig zo hebben we ontdekt.

In ons dorpje is weinig te doen, maar wij zijn er blij mee. Mooie plek om ’s ochtends en ’s avonds te relaxen. Bovendien hebben we onze drie Spaanse helden. De mevrouw waar wij ons appartementje van huren is heldin nummer één. We hebben haar zelf niet gezien. Maar via mail en whatsapp regelt ze allerlei dingen voor ons. Super! Haar appartementje op de begane grond heeft een groot terras, staat fijn op de zon en er is een (gezamenlijk) zwembad bij. Heerlijk.

Er zijn in het dorp een paar winkeltjes, cafés en restaurants die de economische crisis hebben overleefd. Er is zelfs nog een ieniemienie klein supermarktje, gerund door twee à drie meiden. Versgebakken brood (eigen afbakoven) en verse vleeswaren stonden elke dag voor ons klaar. Steeds verzorgd door onze tweede Spaanse heldin. Elke ochtend werd ik er vrolijk begroet door deze hardwerkende Spaanse heldin. Onze favoriet. Ze werkt er zeven dagen van de week van vroeg tot laat. Tussen vleeswaren, brood en kaas door leerde ze mij glimlachend wat extra woordjes Spaans. Service met een glimlach.

Als ik iets kocht uit de streek begon ze helemaal te stralen en zei ze blij: SI! DE ACQUí! CANTABRIA! Heerlijk die trots op producten uit haar mooie eigen regio. Maar voordat we ’s ochtends bij haar in de supermercado kwamen, gingen we eerst – net als de Spanjaarden – koffie drinken in het café.

Dat deden we vanaf de eerste dag bij Restaurante Los Yugos. Daar werden we na twee dagen al enthousiast begroet als nieuwe stamgasten. Een vrolijk “Buenos Dia!” bij binnenkomst en fijne koffie. Desgewenst serveren ze ook lekkere pinchos (tapas). Je kunt er ’s middags ook prima eten in het restaurant. De mannen van Yugos zijn samen onze derde Spaanse held.

Terwijl de kids nog op bed lagen dronken wij er elke ochtend een cortado, espresso of café con Leche. Mooi begin van de dag. Desgevraagd kregen we er tips over leuke activiteiten of info over bus en trein. Iedereen in het café denkt en praat dan mee. Te grappig.  Ik had eerlijk gezegd nog nooit over Cantabrië als vakantieregio gehoord. Maar wat is het er mooi. Prachtige stranden, kliffen, alles heuvelachtig en groen, bergen op de achtergrond, veel mooie (beschermde) natuurgebieden, idyllische baaien, kilometers lange eb en vloed gebieden die ver het binnenland ingaan. Fantastisch!

En in alle dorpjes en stadjes kun je lekkere verse vis eten. Overal vriendelijke mensen. Ze spreken meestal geen woord Engels. Ons Spaans is net zo beroerd als hun Engels, dus het praten ging meestal met handen en voeten. Maar als je dat combineert met een grote glimlach kom je heel erg ver. Je hebt dan de grappigste gesprekken, mooie ontmoetingen en bovendien regelmatig een grote verrassing op je bord (“aha, dus dàt heb ik besteld!”)  We zijn in korte tijd een beetje verliefd geworden op deze streek. Een beetje veel verliefd zelfs. We lieten na twee weken Cantabrië achter ons. Naar we zeggen “Hasta la Vista! We’ll be back!” tegen Cantabrië en onze Spaanse helden. Tegen onze airbnb mevrouw, de mannen van Yugos en het meisje van de Supermercado!

Smerig is goed

In Eten & drinken, Kinderen, omdenken, Spanje, verwonderen on juli 12, 2015 at 9:24 pm

In het buitenland moet je altijd even wennen aan sommige dingen. Begin mei was ik een paar dagen in Barcelona. Toen snapte ik het niet zo snel. Nu ik weer een week in Spanje ben zie ik het weer en nu snap ik het beter.

In Barcelona zag ik één a twee tapas bars / restaurantjes die nogal vies waren. Overal zooi. Op de grond, op de tafels, op de bar. Daar gingen we dus maar niet eten. Spanjaarden wel. Hier op het Spaanse platteland zie je die troep ook wel. Maar veel minder extreem.

imageHier in het mooie Cantabrië en Baskenland is het ook wel wat vies en smerig in allerlei cafés en pinchosbarretjes. Op de grond dan. Niet op de tafels en op de bar. Die horen gewoon opgeruimd te zijn. Hoe de vloer eruit ziet interesseert echt helemaal niemand. 

We zien dat Spanjaarden de vloer als een grote prullenbak zien. Binnen en buiten. Alles wat ze kwijt moeten laten ze vallen. Er zal toch wel iemand komen die het opruimt? Dat is ook zo. Op straat zijn dat de oude mannen in een veegploeg. In het café is dat de ober. Het lijkt onze kids ook wel handig, alles van je af gooien. Maar zo zijn ze niet opgevoed. 

imageDie paar vieze barretjes in Barcelona waren gewoon niet goed bezig. Stelletje luie obers die de bar & tafels lieten versmeren. Hier op het Spaanse platteland doen ze dat veel beter. Gelukkig maar. 

De vloer voor de bar in cafés en barretjes wordt een paar keer per dag met de bezem schoongemaakt. De bar blijft altijd schoon, want daar staan de tapas (pinchos) en daar wordt gegeten en gedronken. Prima. We zitten wel drie keer per dag in zo’n barretje. Het Spaanse leven speelt zich daar af. We passen ons gráág aan. De troep op de grond weerhoudt ons niet.

imageSterker nog… veel zooi op de grond is hier zelfs een uitstekend teken. Dan zijn koffie, wijn & hapjes er goed. Dan komen er veel gasten. Die barretjes moet je dus juist hebben. Dus even anders kijken en denken dan je gewend bent: Smerig is goed!

Weer heerlijk bedrogen

In Eten & drinken, Familie, Kinderen, Ontmoeten, Spanje, Vakantie, verwonderen on juli 5, 2015 at 10:12 pm

We zijn deze week weer lekker nieuwe indrukken aan ’t verzamelen. Daarvoor hebben we altijd plek. Maar soms moet je daarbij even schakelen. Schakelen tussen wat je gewend bent en wat je verwacht. Tussen wat je denkt te zien en wat je ziet. Dan pas zie je wat het echt is. Je moet het even tijd gunnen.

We kwamen aan vandaag in een klein dorpje. Links, rechts, voor en achter stonden woningen te koop. Best wat winkels en horeca voor altijd gesloten. De resterende horeca zag er niet fris uit. Achter ons lag een verlaten pleintje met wat oude speelveldjes. Aan de overkant een groot stuk halfdroge grond. Niet bepaald een eerste indruk waar je meteen vrolijk van wordt.  Maar ach.. Na een half dagje veranderde er van alles. Het troosteloze pleintje werd ’s avonds een plek waar voetbal en basketbal werd gespeeld. Onze twee jongste kids gingen lekker meedoen. Het troosteloze stuk grasveld stroomde onder met zeewater toen het eb werd. Achter een paar huizen had je mooi uitzicht op het getijden landschap tot aan zee.  We ontdekten een dorpskroeg met veel bier en gelach. Een oudere mevrouw zag ons zoeken naar iets te eten en sprak ons aan. Ze bracht ons iets verderop naar een troosteloos café/restaurant. Tsja… Kale stenen en TL buizen. Moest dit het zijn dachten we verwonderd? Maar daarachter zat een mooi terras, een restaurant binnen en buiten (onder de kap) en een feestzaal van tentdoek. Helaas die avond gesloten, maar de tapas smaakten goed en ze hadden zelfs WiFi (kids blij). Deze week maar eens uitgebreid eten in dat restaurant.  De eerste blikken vol vraagtekens van ons allemaal en de uitroep van onze oudste dat het “een dooie club” was draaide zo toch om in een glimlach. 

Morgen gaan we verder kijken. Nieuwe indrukken verzamelen. We zijn er klaar voor. Vol verwondering en met een open mind. Kijken of we de indrukken dan beter inschatten of dat we weer heerlijk worden bedrogen.

%d bloggers liken dit: