Henk038

Posts Tagged ‘Stil Staan’

Stil te staan als Boom

In Fris in je hoofd, Kinderen, natuur, verwonderen on februari 5, 2017 at 10:30 pm

‪In onze wereld van korte lontjes verwonderen bomen van meer dan 100 jaar oud zich om onze alledaagse opwinding. Je ziet ze staan. Verend in de wind. Net alsof ze een beetje glimlachend op ons neerkijken. Je hoort ze af en toe bijna diep zuchten. Misschien praten ze wel zachtjes tegen elkaar over ons…

“Wat doen die mensen toch weer druk hè! Zouden ze niet eens even wat rustig aan kunnen doen? Even ‬tot 10 tellen. Even diep ademhalen. Waarom staan ze toch zo zwaar in het leven? Wat zou het fijn zijn als die mensen eens wat vaker alles lekker van zich af lieten waaien. Wat minder ergeren. Wat meer genieten. Wat vaker bij ons en wat minder vaak online”. 

Bomen. Ze zijn mooi. Ze bekijken ons van boven en overzien ons gescharrel en geschreeuw. Wat ze zien? We hebben met ons allen steeds meer moeite om rust en kalmte te bewaren. We schreeuwen het liefst alles wat ons voor onze voeten komt meteen de wereld in. Opgewonden standjes lijken de overhand te krijgen. 

Beetje doseren? Even nadenken? Rustig iets laten sudderen? Nadenken wat ons verenigt in plaats wat ons verdeelt? Gewoon even iets inslikken? Dat hebben we steeds minder. Onze meningen zijn mitrailleurs die we in wilde bewegingen op elkaar afvuren. 

De bomen staan erbij en kijken er naar. “Ach ja die mensen. Druktemakers zijn het. Gelukkig staan ze bijna nooit hier in het bos zo hard te schreeuwen. Dat bewaren ze voor “online”. Schijnt fijner te zijn. Niet dat daar meer mensen zijn die ’t horen of merken dan in ons bos. Maar online kun je het wel teruglezen. Dat bewijst dat ze bestaan en een mening hebben. Schijnt belangrijk te zijn.”

Bomen in het bos. Wiegend in de wind. In de regen, de sneeuw of de zon. Relaxed meebewegend met de wisselingen van de seizoenen. Rust en energie opbouwen als het kan. Actie op het juiste moment. Niks overhaast. Mild glimlachen de bomen om ons gedrag. Ze hebben al vele generaties voorbij zien komen. Ze hebben kids groot zien worden en zelf kinderen zien krijgen. Ze staan er (hoop ik) nog als mijn kids oud zijn. 

Ik mag graag tussen de grote oude bomen lopen. Genieten van hun rust en uitstraling. Ik lach in mezelf als ik mij voorstel hoe ze af en toe over ons praten. Dat ze hun wijze oude kruinen schudden over onze korte lontjes, onze grote woorden, onze harde toon. Af en toe doen ze dat. Eventjes. Niet te lang. Ze zijn immers boom en geen mens. Het is immers veel te mooi in het bos om lang bij mensen stil te staan als boom


** Henk Boshove | 5 februari 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online **

 

Advertenties
%d bloggers liken dit: