Henk038

Posts Tagged ‘vakantie’

Als ze nog slapen…

In Eten & drinken, Familie, Geluk, Kinderen, Portugal, Spanje, Vakantie on augustus 13, 2017 at 10:08 pm

Drie weken op vakantie met drie kids. Soms relaxed. Soms topsport. Was dit de laatste keer samen in de zomervakantie? Hoop het niet, maar zou best kunnen. Het eerste deel van de vakantie was ik alleen met ze. Te weinig rust in m’n hoofd om lang bij ze vandaan te gaan. Geen lange ochtendwandelingen in mijn eentje. Wel brood en vers fruit halen ’s ochtends. Klein rondje lopen. In m’n eentje. Heerlijk. Soms zie je dan grappige dingen:



Groenteboer met paard & kar. Verkoop vanaf de parkeerplaats. Het kan allemaal. Zowel in Portugal als Spanje is het ’s ochtends nog heel rustig. De boel komt er laat op gang. Je past je daar makkelijk op aan. ’s Avonds laat nog actief. ’s Ochtends lekker sloom. Dus als de kids (uit)sliepen slenterde ik lekker over straat. Kijken naar Spaanse en Portugese plaatsen die langzaam tot leven kwamen.


Zoeken naar lekker broodjes & beleg, verse meloen, ananas, perziken en ander fruit. Met twee tasjes in je hand teruglopen richting de kids. Als het even kon met een omweggetje. Zodat ik kon teruglopen over het strand met mijn voeten in de zee. Ultiem vakantiegevoel.

Daarna lekker ergens zitten. Een koffie in een cafétje, aan de bar. Samen met de locals. Een Cortado in Spanje. Een Bica of een Duplo in Portugal. Bijna overal is de koffie beter dan in Nederland. Voor een paar dubbeltjes een klein kopje genot. In Spanje bijna altijd koffie met een klein stukje cake erbij. Als je geluk hebt vers & zelfgebakken.


De beste Cortado dronk ik in Viveiro. In een klein cafétje. Cortado met verse citroencake. Na twee dagen hoefde ik al niet meer te bestellen. Zodra ze mij zag kreeg ik een Cortado van de eigenaresse. Zij was ooit in Amsterdam geweest en kende één woord Nederlands: “Lekker!” Dat was haar Cortado zeker. De cake ook. Het uitzicht over het strand ook. Relaxed!


Toen na tweederde van de vakantie mijn vrouw ook aanschoof gingen we ’s ochtends vaak samen even een rondje lopen. Paar boodschapjes halen voor ’t ontbijt. Daarna een kopje koffie samen aan ’t strand. Gevolgd door nog een rondje thee (voor haar) en koffie (voor mij). Soms even met de voeten door de branding. In Raxó hadden we een koffie & thee plekje pal aan ’t strand. Strakblauwe lucht. Strakblauwe zee. Koffie met uitzicht. Heerlijke start van de dag. Lekker zonder de kids


Met drie pubers op vakantie is prima vol te houden. Is leuk. Als je er maar voor zorgt om elke dag even lekker tijd voor jezelf te nemen. Tijd met zon, stilte, koffie met locals en een glimlach. Tijd voor jezelf. Dat pak je ’t beste Als zij nog slapen…

** Henk Boshove | 13 augustus 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

Advertenties

Bizar veel zooi Bazar

In China, Familie, Kinderen, Portugal, Spanje, Vakantie, verwonderen on augustus 6, 2017 at 9:41 pm

Op onze roadtrip langs de Spaanse en Portugese kust komen we erg veel moois tegen. Natuur, stadjes, stranden, havens, mooie verse vis (op ons bord), etc. Maar zo af en toe zie je ook bijzondere zaken. Bizar lelijke zaken. Één daarvan valt echt op. Dat in elk strandplaatsje zooi wordt verkocht aan toeristen en eigen inwoners is natuurlijk bekend. Maar in Spanje en Portugal is de markt blijkbaar enorm. Veel aanbieders. Allemaal afkomstig uit Azië. Vooral uit China.

De chineze bazaar. Daar hebben we het over. Dat ze er zijn wist ik wel. We zagen ze jaren geleden af en toe al in Spanje. Waar we ons hier over verwonderen is niet dat ze er zijn. Wat bijzonder is dat werkelijk ieder plaatsje er (tenminste) één heeft. Het heeft overeenkomsten met de tsunami aan Chinese restaurants in Nederland in de jaren '70/'80. Toen zat ook opeens in elke stad een (afhaal)Chinees.

Hier zitten overal Chinese bazars. Pandjes propvol spulletjes. Van strandartikelen tot goedkope kleding. Van imitatie/plastic sieraden tot (honderden) soorten slippers. Daarnaast ook bijna alle mogelijke kleine huishoudelijke spullen. Containers vol goedkoop spul uit Azië worden hier aan de kust verkocht. Unbelievable!

De Chinese bazars hier zijn een soort vreemde combi van Blokker, Xenos, Action, aftandse rommelmarkten en de "op=op" en "alles voor 1 Euro" winkels. Je kunt er binnen je kont niet keren (zo vol staat het) en ook de stoep staat vol met spullen. Ze zijn gewoon niet te missen.

Wij vonden het in ons een-na-laatste stadje (het Spaanse Viveiro) al knap indrukwekkend. Daar zaten namelijk binnen 2 kilometer wel 4 bazars! Maar hier in het Portugese Vila Praia de Ãncora stonden we gisteren helemaal met open mond te kijken. Bij ons in de straat zitten er drie (3!) binnen 500 meter. En in een zijstraat er tussenin zit een vierde!


De kids en ik hebben er inmiddels maar een spelletje van gemaakt. Overal waar we komen kijken we uit naar deze winkeltjes. Een grappige speurtocht. De kids zijn er natuurlijk beter in dan ik. Als ze er één zien dan wordt er (heel) hard geroepen "Chinese Bazar Pap! Foto maken!". Tsja.. Zo hebben wij toch óók nog wat aan al die rommelwinkeltjes. Leuke vakantiehobby!


Vandaag werd het zelfs nog beter. We moesten (zoals gebruikelijk hier) even buiten wachten bij een populair restaurantje. Even wachten in de rij tot een tafel vrijkomt. Gelukkig zat er een Chinese bazar tegenover het restaurant. Met de gebruikelijke strandstoeltjes voor de deur. Konden de kids er even lekker bij gaan zitten. Lelijk, maar soms toch wel erg handig, zo'n bizar veel zooi bazar

** Henk Boshove | 6 augustus 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

School UIT – Porto IN(compleet)

In Familie, Kinderen, Vakantie on juli 22, 2017 at 9:56 pm

Deze week was een mooie kloten week. Aan de ene kant prachtig mooi. Veel mooie momenten en gebeurtenissen. Aan de andere kant gewoon shit. We moesten een moeilijke beslissing nemen. Kiezen uit twee shit opties.


De mooie momenten & gebeurtenissen hingen deze week samen met het afscheid van onze jongste van de basisschool. Schoolmusical, kids uit school gooien, afscheidslunch, bbq, slaapfeest (de nacht van groep 8). Was fantastisch! Lach en een traan. Afscheid van 8 jaar Geert Grote School (voor jongste), afscheid na 14 jaar voor ons. Afsluiting van een tijdperk, ook voor ons. Veel mooie lieve rare bijzondere fijne mensen leren kennen op & rond het schoolplein. Mooi & waardevol. Hieronder het "hartje van handen" dat de kids cadeau gaven aan hun school. Mooi symbolisch.


Aan de andere kant moest er deze week toch ook een moeilijke knoop doorgehakt worden. Gaan we wel/niet door met de al geboekte vakantie naar Portugal/Spanje? Dit vanwege de slechte gezondheid van (schoon)vader/opa. Uiteindelijk besloten we last minute om te splitsen. Mijn vrouw blijft thuis om dicht bij haar vader te zijn. Ik met de kids op vakantie. Nu maar afwachten hoe het zich ontwikkeld. Raar hoor. Voor ons tweeën, maar zeker ook voor de kids. Rationeel kun je veel analyseren & uitleggen. Maar 't haalt de nare kriebels niet uit je buik en voorkomt ook niet dat kids zich van alles afvragen. Plus dat we alle 5 het gevoel van gemis hebben. Samen zijn is gewoon fijner..


Gisteravond vlogen we dan naar Porto. Mooi plekje direct aan de oceaan. Aan de rand van Porto. Vandaag de stad Porto ontdekt samen met de kids. Gewandeld, gebust, getramd, gegeten, gekletst, gefotografeerd, gezien, gedacht (ook aan Zwolle), gesnapchat, gedronken, gelounged. Ook genoten? Zeker! Want Porto is een fijne, prachtige stad. Genieten met een hoofdletter G hier! Hier moeten we nog eens naar toe. Maar dan langer (en met ons 5-en).

Rare week. Het was een rollercoaster aan gebeurtenissen en gedachten. Maar goed. We zitten hier en proberen er het beste van te maken. We gaan hier het intensief schooljaar van de kids fijn achter ons laten. We stoppen sommige zorgen even weg achter een zonnebril. We gaan genieten van hier en nu (zonder 'daar' te vergeten). Want we voelen de missing link wel hier in Porto. School UIT – Porto IN(compleet)

** Henk Boshove | 23 juli 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

Analfabetisch voor een week

In Familie, Frankrijk, Kinderen, Memories, natuur, Vakantie on april 30, 2017 at 9:45 pm

Zolang ik mij kan herinneren was er altijd (tenminste) één constante in mijn leven. Één ding dat er altijd was en dat mij altijd heel veel voldoening gaf. Een zekerheidje en een heel fijn rustpunt in mijn leven. Maar dat was deze week anders. 

Zeilen op Middellandse Zee. De beroemde Calanques & eilanden vanaf het water bekijken

 Vroeger las ik werkelijk waar vrijwel dag en nacht. Als klein jochie leerde ik al vroeg lezen en de liefde met boeken was groot en onvermijdelijk vanaf het moment dat mijn (helaas overleden) grote zus Rie mij in contact bracht met de bibliotheek & de honderden boeken die daar op mij stonden te wachten. Mijn wereld veranderde. In mijn kleine afgelegen dorp kwam opeens de hele wereld binnen. Boeken vol bizar interessante feiten, fictie & fantasie. WOW!  

Op het topje van de Beouveyre – prachtig uitzicht over zee

Lezen was vanaf dat moment altijd één van mijn fijne hobbies. Aan de ene kant sluit je je af voor alles om je heen. Aan de andere kant gaat de hele wereld voor je open. Ik las    Als kind en als puber alsof mijn leven er vanaf hing. Later werd dat minder. Van een dagelijkse liefde werd het eerst een weekend liefde en later een vakantieliefde. Dat heeft een simpele reden. Als ik aan een boek begin, dan wil ik ‘m graag in één dag uitlezen. Het liefst in één keer zonder onderbrekingen. De rust om dat te doen vind ik eigenlijk alleen tijdens vakanties. 

Verse Vis. Aanwijzen. Klaarmaken. Opeten


De vakantie afgelopen week was anders dan anders. Uiteraard had ik de laatste tijd boeken gekocht. Die had ik apart gelegd om te lezen. 4 boeken in 6 dagen. Dat was het plan. Normaal gesproken een makkie. ’s Avonds om 9 uur lekker beginnen en stoppen als het boek uit is. Simpel plan. Al honderden keren uitgevoerd. Maar zo ging het deze keer niet. 

Basiliek Notre Dame de la Garde in Marseille


Ik zal maar met de deur in huis vallen. Ik heb de hele vakantie in Marseille niet gelezen. Géén letter. Een hele bijzondere situatie voor mij.  Ik was de leeshonger gewoon kwijt. De kids moesten er om lachen. “Je sjouwt een kilo boeken mee en dan ga je niet lezen. Das stom!” Klopt! Maar het was niet anders. 

Overal bloemen tijdens het wandelen


Ik ben de hele week van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds buiten geweest. Al vroeg op pad – fietsend naar de boulangerie. Lange & korte wandelingen langs de kust of in de heuvels van het natuurgebied (parc national des Calanques) waar we zaten. Slenteren door de stad Marseille: kerk, voetbalstadion, winkels & mooie stadsdelen bezoeken. Varen op de Middellandse zee. Pootje baden op het strandje. Uit eten (verse vis) of thuis eten maken (verse vis). Als het kon nog even zonsondergang kijken. Heerlijk was het. Echt 1000% genieten. 

Zonsondergang vanaf de rotsen achter ons huisje

Mooie vakantie als gezin. Mooie vakantie met ons vijven. Mooie nieuwe herinneringen gemaakt samen. Overdag lekker actief. ’s Avonds vielen mijn ogen dicht. Totale ontspanning. Heel relaxed. Géén boek geopend. Géén hoofdstuk gezien. Géén letter gelezen. Ik wist niet dat ik het kon. Ik kon gewoon niet lezen. Analfabetisch voor een week


** Henk Boshove | 30 april 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

One, Two, Three… Easy as ABC 

In Italie, Kinderen, onderwijs, Vakantie, verwonderen on juli 31, 2016 at 9:42 pm

We zijn deze zomer aan het bergwandelen in Italië. Dan kom je in kleine steden, dorpjes en gehuchten. Op berghellingen, in café’s, restaurants, winkels en berghutten, etc. Je ontmoet veel mensen en je verwondert je. Want minstens 8 van de 10 keer spreken de “jonkies” (tussen de 20-30 jaar) niet of nauwelijks een paar woorden Engels. De ouderen sowieso niet. Dat wisten we.

[ Klavertje 5! ]

Ook tieners die je spreekt reageren vaak verontschuldigend. Scusa! Geen Engels. Tsjonge. Voorbeeldje? Deze week regelde ik een Italiaans telefoonnummer met internet voor een oude smartphone. Van al het jonge personeel in de telefoonwinkel in de stad sprak er maar 1 Engels. Wonderlijk toch? 

We redden ons hier overigens prima, dat is het probleem niet: beetje Italiaans aangevuld met Frans, Engels, Duits, handen & voeten, samen lachen. Komt altijd goed. We hadden alleen gedacht dat de Italiaanse jeugd inmiddels allemaal een beetje Engels zou kunnen. Niet dus. 

[ Bezige Bij ]

Het is trouwens prima gelukt in de winkel met het Italiaans simkaartje. Veel GB & 4G internet voor een paar euro. De hele familie profiteert er inmiddels van (mobile hotspot aan en hup alle telefoons online). Engelstalige YouTube filmpjes kijken en zo.

Onze oudste (16) kan echt heel erg goed Engels. De jongste twee (14, 11) leren het en oefenen er lekker mee. Voor ons in Nederland de gewoonste zaak van de wereld. Kids leren gewoon Engels. Onze kids verwonderen zich ook. Ook op de camping zijn er kids van 12-14 jaar die geen woord Engels spreken. Levert wel mooie communicatie op.

[ Dambordje ]

Over een paar jaar maar weer eens opnieuw kijken hier in dit fantastische land met grote en kleine mooie natuur. Van imposante besneeuwde bergen tot honderden verschillende vlinders. Alles is er. Op wat Engels na. Niet erg. De Italiaanse kids doen vast andere nuttige/slimme/leuke dingen op school. 

Had alleen niet gedacht dat anno 2016 de verschillen met Italië nog zo groot zouden zijn op dit gebied. Zo moeilijk is dat Engels toch niet? One, Two, Three… Easy as ABC


** Henk Boshove | 31 juli 2016 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online **


[Foto’s @HenkBoshove – gebruik van deze foto’s mag alleen als daarvoor toestemming is verleend]

Uit de dop. De wereld in

In Familie, Kinderen, Vakantie, verwonderen on juli 10, 2016 at 9:50 pm

Het gaat vreselijk hard richting de vakantie, voor de kids en voor ons. Dit wordt een bijzonder jaar. De eerste zomervakantie dat we niet met ons vijven op vakantie gaan. Onze dochter van 16 gaat niet mee. Ze blijft thuis en gaat werken. 

Aan de ene kant vind ik het heel stoer van haar. Eigen(wijze) keuzes, zelfstandig alternatieven bedenken, afwegingen maken. Zelf een baantje regelen. Je eigen plan trekken. Aan de andere kant vind ik er niks aan dat ze er niet bij is. Ik ga haar missen tijdens de vakantie! 

Ik ga onze 1 op 1 vader-en-dochter-dingetjes missen. Onze gezamenlijke humor. Haar scherpe opmerkingen. Haar puber trekjes. De geintjes die ze als kids met hun drieën uithalen met ons en onderling. Lekker uit eten in restaurantjes. Haar talenknobbel. Dat en meer. Veel meer. 

Kleine meiden worden groot. Gelukkig gaan de beide boys nog wel mee op vakantie. De komende jaren gaan we aftellen. Met ons vijven, met ons vieren, met ons drieën, met ons tweeën. Je blijft je verwonderen. Wat gaat dat snel. Ze vliegen sneller uit dan je kan kijken. Uit de dop. De wereld in


** Henk Boshove | 10 juli 2016 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

Weer op de rails…

In Fris in je hoofd, Kinderen, Spanje, Vakantie, Zwolle on augustus 2, 2015 at 9:55 pm

Na drie weken vakantie in Spanje kom je weer thuis in Zwolle. Het is dan de vaste gewoonte dat het hier in Nederland meteen gaat regenen. Plus dat het minstens tien graden kouder is. Ook dit jaar werden we hierin niet teleurgesteld. Brrrrrrr.

 De afgelopen week was het nat en koud. In plaats van de hele dag buiten zat iedereen driekwart van de dag binnen. Alle vijf ook meteen snip verkouden. De kids zaten het liefst op de bank. Het duurde een aantal dagen voordat iedereen zijn of haar ritme weer had gevonden. De zon dit weekend maakte weet veel goed.Inmiddels is iedereen weer een beetje gewend. De vertrouwde ditjes en datjes vinden plaats. De één vroeg op, de ander slaapt lang uit. Vriendjes en vriendinnetjes komen in beeld bij de kids. Het gebruikelijke gekibbel om kleine dingen. Opruimen, meehelpen. De schermpjes van laptop, telefoon, PlayStation, TV die teveel aanstaan — en dan uitmoeten (dat moment is altijd goed voor enthousiaste interactie). Maar ook gezellig samen eten en kletsen en terugdenken aan de vakantie. En ik? In plaats van langs de Spaanse kust lopen, wandel ik elke dag weer kilometers lang achter mijn huis door het bos, door park Het Engelse Werk en langs de IJssel. Bekijk ik weer met een frisse blik en een fris hoofd hoe mooi het hier is. Zeker met het zonnetje erbij. Voelt als vakantie. 

Komende week verschijnen er alweer wat verplichtingen in ieders agenda. Maar ook genoeg leuke dingen. Een mooie zomerse mix. De grote lijnen van het normale dagritme in ons eigen huis komen langzamerhand boven water. Alles weer op de rails…

Op elkaars lip

In Eten & drinken, Familie, Geluk, Kinderen, Spanje, Vakantie on juli 26, 2015 at 8:34 pm

Normaal gesproken zijn wij tijdens een gewone week niet zo vaak allemaal tegelijk bij elkaar. Met ons vijfen maken we er meestal een soort bijenkorf van. Met continue in- en uitvliegend verkeer. Op vakantie is dat anders. Veel uren per dag samen, op elkaars lip. Ik moest daar aan terugdenken toen ik vandaag dicht bij ons huis 2 zwanen zag met 6 jonkies. Allemaal dicht bij elkaar aan het zwemmen en eten.

 Op vakantie zijn wij een heel groot deel van de dag samen. Dan lijken we wel wat op die zwanen. Met drie van die kleine druktemakers was dat vroeger best hard werken, met regelmatig vulkaanerupsies. Maar tegenwoordig gaat het veel beter. Ook dit jaar in Spanje.

Allemaal wat jaartjes ouder. De kids zijn wat relaxter, wij zijn wat relaxter. En we doen de dingen slimmer dan vroeger. Niet meer van die propvolle dagen. Maar ook geen dag zonder iets te doen. Teveel doen of niets doen zorgt vaak voor irritaties. Precies er tussenin is goed. Bewust kiezen dus. Lukt ons steeds beter.

 Daarnaast is er één ding dat we altijd heel goed samen kunnen. Iets dat we allemaal leuk, gezellig en lekker vinden: uit eten gaan! De kids gingen als baby al mee uit eten. Ze weten niet beter. Het is tijdends vakanties één van onze favoriete bezigheden. Het hoeft niet duur of bijzonder. Het liefst wel relaxed en met een leuke kaart of een fijn dagmenu. Zodra we in een restaurantje aan tafel zitten is de sfeer goed. 

We hebben de afgelopen vakantie in Spanje heel veel in restaurantjes gegeten. Zoveel mogelijk tussen de Spanjaarden. Kleine restaurantjes genoeg in Cantabrië en Baskenland. Met mooie verse vis. Dat hebben ze overal aan de Spaanse atlantische kust. Heerlijk, zo uit zee op tafel. 
image

image

We hebben allerlei soorten vis geproefd. Merluza, Lubina, Bonita, Anchoa/Sardines, Pulpo, Rapa, Chicharro, Bacelao, Lenguado en nog veel meer. In allerlei variaties. Vaak met veel olijfolie en knoflook. Maar de kids waren ook dol op de bloedrode Spaanse biefstukken, entrecôtes, etc. Zowel de vis als het vlees zijn er van prima kwaliteit. 
image Alleen groente. Dat zit er nauwelijks bij daar in Spanje. Terug in Nederland zijn we dus flink ons portie groente aan het inhalen. We hoeven de kids bijna niet aan te sporen. De worteltjes, broccoli, boontjes en komkommer glijden er vanzelf in. 

Mooi om te zien dat samen uit eten gaan iets is dat we allemaal fijn vinden. Hapje hier, hapje daar. Klein geluk. Dan zitten we net als die zwanen aangenaam dicht bij elkaar. Op een kluitje. Lekker proeven van elkaars gerechten. Vorkje hier, lepeltje daar. Allerlei smaken. Op elkaars lip. 

Het meisje van de supermercado!

In Familie, Geluk, Ontmoeten, Spanje, Vakantie on juli 17, 2015 at 8:53 pm

We hadden ons verstopt in een klein Spaans dorp in Cantabrië, tussen Bilbao en Santander. De streek, het dorpje, het klimaat en wat er te doen was… daar hadden wij ons niet echt op voorbereid. We wilden gewoon een paar weken naar Spanje. En aangezien we niet goed tegen de warmte kunnen kwamen alleen Baskenland & Cantabrië in aanmerking. Dit gebied tussen Frankrijk en Portugal is prachtig zo hebben we ontdekt.

In ons dorpje is weinig te doen, maar wij zijn er blij mee. Mooie plek om ’s ochtends en ’s avonds te relaxen. Bovendien hebben we onze drie Spaanse helden. De mevrouw waar wij ons appartementje van huren is heldin nummer één. We hebben haar zelf niet gezien. Maar via mail en whatsapp regelt ze allerlei dingen voor ons. Super! Haar appartementje op de begane grond heeft een groot terras, staat fijn op de zon en er is een (gezamenlijk) zwembad bij. Heerlijk.

Er zijn in het dorp een paar winkeltjes, cafés en restaurants die de economische crisis hebben overleefd. Er is zelfs nog een ieniemienie klein supermarktje, gerund door twee à drie meiden. Versgebakken brood (eigen afbakoven) en verse vleeswaren stonden elke dag voor ons klaar. Steeds verzorgd door onze tweede Spaanse heldin. Elke ochtend werd ik er vrolijk begroet door deze hardwerkende Spaanse heldin. Onze favoriet. Ze werkt er zeven dagen van de week van vroeg tot laat. Tussen vleeswaren, brood en kaas door leerde ze mij glimlachend wat extra woordjes Spaans. Service met een glimlach.

Als ik iets kocht uit de streek begon ze helemaal te stralen en zei ze blij: SI! DE ACQUí! CANTABRIA! Heerlijk die trots op producten uit haar mooie eigen regio. Maar voordat we ’s ochtends bij haar in de supermercado kwamen, gingen we eerst – net als de Spanjaarden – koffie drinken in het café.

Dat deden we vanaf de eerste dag bij Restaurante Los Yugos. Daar werden we na twee dagen al enthousiast begroet als nieuwe stamgasten. Een vrolijk “Buenos Dia!” bij binnenkomst en fijne koffie. Desgewenst serveren ze ook lekkere pinchos (tapas). Je kunt er ’s middags ook prima eten in het restaurant. De mannen van Yugos zijn samen onze derde Spaanse held.

Terwijl de kids nog op bed lagen dronken wij er elke ochtend een cortado, espresso of café con Leche. Mooi begin van de dag. Desgevraagd kregen we er tips over leuke activiteiten of info over bus en trein. Iedereen in het café denkt en praat dan mee. Te grappig.  Ik had eerlijk gezegd nog nooit over Cantabrië als vakantieregio gehoord. Maar wat is het er mooi. Prachtige stranden, kliffen, alles heuvelachtig en groen, bergen op de achtergrond, veel mooie (beschermde) natuurgebieden, idyllische baaien, kilometers lange eb en vloed gebieden die ver het binnenland ingaan. Fantastisch!

En in alle dorpjes en stadjes kun je lekkere verse vis eten. Overal vriendelijke mensen. Ze spreken meestal geen woord Engels. Ons Spaans is net zo beroerd als hun Engels, dus het praten ging meestal met handen en voeten. Maar als je dat combineert met een grote glimlach kom je heel erg ver. Je hebt dan de grappigste gesprekken, mooie ontmoetingen en bovendien regelmatig een grote verrassing op je bord (“aha, dus dàt heb ik besteld!”)  We zijn in korte tijd een beetje verliefd geworden op deze streek. Een beetje veel verliefd zelfs. We lieten na twee weken Cantabrië achter ons. Naar we zeggen “Hasta la Vista! We’ll be back!” tegen Cantabrië en onze Spaanse helden. Tegen onze airbnb mevrouw, de mannen van Yugos en het meisje van de Supermercado!

Niesend door Barcelona

In architectuur, Kinderen, Spanje, Vakantie, verwonderen on mei 9, 2015 at 10:08 pm

Op de eerste dag in een mooie stad als Barcelona wil je natuurlijk op verkenning uit. Je kent van naam al wel wat interessante plekken, maar van afstanden heb je nog geen benul. We gaan dus meteen mee met een fietstocht. Geen betere manier om de stad te ontdekken!

image

Fietstocht door Barcelona, stad aan zee

Maar voor het fietsen eerst ontbijten. De straat op en op zoek! Een klein barretjes had flauta’s en cafe. Prima. Lekker stikbroodje met Jambon Iberico gegeten met cafe con Leche. Mooie les Spaans meteen. Het stokbroodje moest nog wel speciaal voor ons even worden gehaald bij de bakker iets verderop. Dat deed de man op gymschoenen (zie foto) snel. Moest even aan China terugdenken. Daar doen ze dat ook zo 😉 

 

barretje op de markt in Barceloneta

 
Toen op de fiets! De fietstocht door Barcelona duurt ongeveer 3,5 uur. Helaas is t best vaak wachten, stilstaan, lopen met de fiets. Barcelona is nog lang geen fietsstad als Amsterdam, Zwolle of Groningen. Maar er zijn inmiddels al best veel fietsvoorzieningen.

image

placa Reial Barcelona, met lantaarns van Gaudi

We fietsen langs de Cathedral en het mooie Placa Reial. Dan over de niet zo mooie Ramblas naar de indrukwekkende pilaar met het beeld van Columbus. Vervolgens naar de nieuwe haven, de kabelbaan, het strand & de boulevard langs Barceloneta. Helemaal tot aan de “walvis”. Oude en nieuwe architectuur staan vlak bij elkaar in Barcelona.

 

De “Walvis” aan de boulevard van Barceloneta in Barcelona

 
Al fietsend naar de Sagrada Familia begint het bij ons te kriebelen. Bij de andere fietsers ook. Is het de opwinding? Of zijn het stof en pollen? Het laatste! We beginnen met niesen en we zijn niet de enige. Grappig geluid. Best handig, want de fietsen hebben geen bel. De inwoners van Barcelona kijken ons verwonderd aan en na!

Via de Arc de Triomf en het Parc de la Ciutadella komen we aan t eind van de rondrit. Tijd voor tapas! Daarna nog wat lopen door de oude stad. Mooi. Het is dik boven de 25 graden dus we passen ons graag en moeiteloos aan bij de Spanjaarden. Siësta! In de hangmat!

image

Na de siësta even vers fruit, worst & kaas kopen bij kleine winkeltjes. Al etend (en af en toe even niesen) lopen we door de straatjes van Barceloneta. Alvast restaurant uitzoeken voor ’s avonds. De twee kleine restaurantjes die we op het oog hadden zitten ’s avonds helaas vol. Vol met locals. Onze keuze was goed. Onze timing niet. Dus op zoek naar ander (niet toeristisch) restaurant. Dat lukt snel: Klein restaurant zonder toeristen, maar met lekkere vis. Heerlijk! 

image

Zeebaars, aardappelen en heel veel knoflook


Na het eten nog even een mooi rondje door de wijk Barceloneta. Met halverwege een ijsje bij “onze” Dino. We zijn al vaste klant! Mijn chocoladeijs met rum is super. Zoon experimenteert met fruitsmaken. Met het ijsje op de vuist hand in hand langs het strand terug naar ons appartement. Mooie dag!

Vandaag 15 kilometer gefietst. 15 kilometer gewandeld. Allebei ook zeker 15 keer geniesd, maar mijn zoon net iets vaker dan ik. Hij heeft vandaag de wedstrijd gewonnen. Morgen krijg ik een nieuwe kans! Gaan we weer niesend door Barcelona! 

%d bloggers liken dit: