Henk038

Posts Tagged ‘verwonderen’

Ik zie het mooi in

In buiten spelen, Familie, Geluk, Kinderen, natuur, verwonderen, wandelen, zien on november 19, 2017 at 10:59 pm

Na 3 dagen grotendeels binnen te hebben gewerkt kwam ik vrijdag weer boven water. Diep ademhalen. Jas & schoenen aan. Naar buiten. Flink eind lopen. Maar 5 meter buiten de deur stond ik al stil. Ik zag opeens een boom. Die is niet nieuw zoals je hieronder kunt zien. Staat al lang schuin voor ons huis. We wonen hier al ruim 7 jaar. Ik heb die boom dus al duizenden keren gezien. Maar er zit verschil tussen kijken en echt zien. Tussen zien en bewust observeren en ervaren.

Ik stond onder die boom en dacht opeens: wat ben jij ontzettend mooi! Heb er een tijdje onder gestaan. Vol bewondering en ontzag naar boven gekeken. Daarna liep ik langzaam door. Al nadenkend. Ik nam mij voor de hele wandeling lang echt bewust naar dingen om mij heen te kijken. Ik zag prachtig mooie dingen – alles had ik al honderden keren gezien – maar nu zag ik ze anders. Mooier.

Toen ik na 2 uur buiten wandelen weer thuis kwam had ik zere mondhoeken van het lachen, fluiten, zingen, genieten buiten. Batterij weer helemaal vol. Zoveel mooie dingen gezien en beleefd. Niks anders dan anders, maar toch heel anders. Bijzonder.

Ben nu bezig op deze manier de komende tijd ook vaker, scherper, meer naar de mensen om mij heen te kijken. Natuurlijk naar onze 3 kids. Maar ook naar m’n partner, familie, vrienden, zakenrelaties en mezelf. Omhoog met die mondhoeken.

Je bent zo geneigd te kijken naar die paar procent van iemand (of jezelf) die net even niet mooi is. Die 95-99% die prachtig is blijft daarachter verstopt als je niet uitkijkt. Of je ziet het mooie helemaal niet meer – omdat je het al 1000 keer gezien hebt. Dan mis je veel. Al dat moois! Dus zie je mij de komende tijd vriendelijk lachen? Dan zie ik iets moois. Misschien jou wel. Ik zie het mooi in!

** Henk Boshove | 19 november 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

Advertenties

Maar twee buitenbeentjes

In Herfst, Kinderen, natuur, verwonderen on oktober 1, 2017 at 9:50 pm

Je hebt laag-bij-de-grondse types. Je hebt hoogvliegers. Er zijn er die zich fijn voelen in gezelschap. Anderen zijn nogal kieskeurig of zijn het liefst helemaal alleen. Je hebt er die alles precies doen zoals de rest… en je hebt buitenbeentjes! Ik hou wel van buitenbeentjes…

Het is herfst. Het is oktober. Kortom: het is paddestoelenweer. Overal zie je ze inmiddels staan. Bruin, wit, geel, rood. Klein, middelgroot, groot. Plat, bol, dik, dun. In kleine groepjes, samen op een grote hoop of helemaal alleen. Het zijn net mensen. Paddestoelen: ik mag er graag naar kijken.

Vandaag zag ik 2 dingen die ik nog niet eerder zag. Bij 2 bomen stonden wel 20-30 rood-met-witte paddestoelen bij elkaar. Platte en ronde. Samen met onze jongste zoon even op ons gemak bij staan kijken. Die had er ook nog nooit zoveel tegelijk gezien. Best mooi, al die paddestoelen bij elkaar. Gelukkig hadden er nog geen jolige “grappenmakers” tegenaan geschopt. Hoop dat ze er nog lang staan.

Maar ik zag ook nog iets anders toen ik vanochtend een rondje wandelde. Ook bijzonder (vond ik). Had ik nog nooit gezien. Een paddestoel in een boom. Niet zomaar onderaan op de grond of op een afgebroken stam. Nee! Een paddestoel hoog in een boom op een tak. Een buitenbeentje dat gewoon zijn/haar/het eigen gang gaat. Wát nou op de grond?! Ik ga lekker hoog staan jongûh!

Grappig. Een eenzame (dappere, trotse, eigenwijze?) paddestoel. Helemaal in z’n uppie lekker bovenop een tak. Prachtig. Ik zag er toevallig ééntje.. maar ja nu loop ik dus verwonderd rond met de vraag of er niet veel meer paddestoelen hoog & droog in de bomen staan. Ga je toch over nadenken hè. Ik keek namelijk nooit naar boven voor paddestoelen. Loop altijd naar beneden kijkend te zoeken. Zou ik veel gemist hebben al die jaren?

Nu ik het weet ga ik er natuurlijk extra op letten. Zo heb ik ook ooit ontdekt dat eenden graag in bomen zitten, dat reigers boven in hele hoge bomen nesten bouwen (en flink naar beneden schijten) en dat ook eekhoorns flinke nesten hebben in bomen. Als je ‘t weet ga je er op letten. Als je erop gaat letten ga je het zien. Zo werkt dat. Jammer dat de kids het niet zo interessant vinden. Nou ja.. kunnen ze het later gewoon lekker allemaal zelf ontdekken.

Ik ben blij dat ik weer wat heb geleerd. Gewoon door te kijken en buiten rond te lopen in het bos. Met mijn eigen, niet één, maar twee buitenbeentjes

** Henk Boshove | 1 oktober 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

Bizar veel zooi Bazar

In China, Familie, Kinderen, Portugal, Spanje, Vakantie, verwonderen on augustus 6, 2017 at 9:41 pm

Op onze roadtrip langs de Spaanse en Portugese kust komen we erg veel moois tegen. Natuur, stadjes, stranden, havens, mooie verse vis (op ons bord), etc. Maar zo af en toe zie je ook bijzondere zaken. Bizar lelijke zaken. Één daarvan valt echt op. Dat in elk strandplaatsje zooi wordt verkocht aan toeristen en eigen inwoners is natuurlijk bekend. Maar in Spanje en Portugal is de markt blijkbaar enorm. Veel aanbieders. Allemaal afkomstig uit Azië. Vooral uit China.

De chineze bazaar. Daar hebben we het over. Dat ze er zijn wist ik wel. We zagen ze jaren geleden af en toe al in Spanje. Waar we ons hier over verwonderen is niet dat ze er zijn. Wat bijzonder is dat werkelijk ieder plaatsje er (tenminste) één heeft. Het heeft overeenkomsten met de tsunami aan Chinese restaurants in Nederland in de jaren '70/'80. Toen zat ook opeens in elke stad een (afhaal)Chinees.

Hier zitten overal Chinese bazars. Pandjes propvol spulletjes. Van strandartikelen tot goedkope kleding. Van imitatie/plastic sieraden tot (honderden) soorten slippers. Daarnaast ook bijna alle mogelijke kleine huishoudelijke spullen. Containers vol goedkoop spul uit Azië worden hier aan de kust verkocht. Unbelievable!

De Chinese bazars hier zijn een soort vreemde combi van Blokker, Xenos, Action, aftandse rommelmarkten en de "op=op" en "alles voor 1 Euro" winkels. Je kunt er binnen je kont niet keren (zo vol staat het) en ook de stoep staat vol met spullen. Ze zijn gewoon niet te missen.

Wij vonden het in ons een-na-laatste stadje (het Spaanse Viveiro) al knap indrukwekkend. Daar zaten namelijk binnen 2 kilometer wel 4 bazars! Maar hier in het Portugese Vila Praia de Ãncora stonden we gisteren helemaal met open mond te kijken. Bij ons in de straat zitten er drie (3!) binnen 500 meter. En in een zijstraat er tussenin zit een vierde!


De kids en ik hebben er inmiddels maar een spelletje van gemaakt. Overal waar we komen kijken we uit naar deze winkeltjes. Een grappige speurtocht. De kids zijn er natuurlijk beter in dan ik. Als ze er één zien dan wordt er (heel) hard geroepen "Chinese Bazar Pap! Foto maken!". Tsja.. Zo hebben wij toch óók nog wat aan al die rommelwinkeltjes. Leuke vakantiehobby!


Vandaag werd het zelfs nog beter. We moesten (zoals gebruikelijk hier) even buiten wachten bij een populair restaurantje. Even wachten in de rij tot een tafel vrijkomt. Gelukkig zat er een Chinese bazar tegenover het restaurant. Met de gebruikelijke strandstoeltjes voor de deur. Konden de kids er even lekker bij gaan zitten. Lelijk, maar soms toch wel erg handig, zo'n bizar veel zooi bazar

** Henk Boshove | 6 augustus 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

Boekhandel van Harry Potter

In architectuur, Portugal, Vakantie, verwonderen, zien on juli 25, 2017 at 8:05 am

Porto heeft een boekhandel. Eentje waarvoor mensen geld betalen om naar binnen te mogen. Echt waar. Ze staan ervoor in de rij! Het is dan ook niet zomaar een winkeltje. Het is een schitterende boekenwinkel. Één van de mooiste ter wereld naar 't schijnt: Livraria Lello!

Je koopt bij een klein loketje verderop in de straat een kaartje voor €4 (in rij staan) en dan mag je bij de boekhandel naar binnen (in rij staan). De belangstelling is groot. En terecht. Tenminste.. als je van boeken en boekenwinkels houdt OF van prachtig mooie interieurs OF je wilt graag een mooie foto maken van een zeer bijzondere trap. Bezoek Lello!

Het kan natuurlijk ook zo zijn dat je naar de boekhandel Lello wilt omdat je Harry Potter fan bent. Het schijnt namelijk dat J.K. Rowlings hier vaak kwam toen ze in Portugal woonde. Dat Livraria Lello haar heeft geïnspireerd bij het bedenken en schrijven van de Harry Potter boeken.

Ik weet niet of het waar is. Ze is hier wel geweest. Heeft het haar geïnspireerd? Als je de prachtige inrichting van de winkel ziet… en je kent de boeken en de films van Harry Potter …dan kun je je daar zeker veel bij voorstellen.

Het allermooiste in het pand is de zeer bijzondere trap. Als je naar boven loopt, dan zie je dat de trap twee keer splitst. Je loopt onder het middenstuk van de trap als door een opening omhoog. Onderweg naar het middenstuk splitst de trap al meteen. Meteen na het middenstuk splitst de trap nog een keer (in tegengestelde richting).


Zo krijgt de trap een hele bijzondere vorm. Van bovenaf gezien een combinatie van een schuin liggende 8 en een soort kurkentrekker. Moeilijk te omschrijven. In ieder geval hangt/staat de trap geweldig mooi midden in het pand. Hierboven en hieronder foto's van diverse kanten van de trap. Kun je zelf kijken hoe het er ongeveer uit ziet.


We hebben onze ogen uitgekeken, ons verwonderd en genoten. Niet alleen van de inrichting, de trap en de boeken. Ook het pand zelf (de gevel buiten) is mooi en datzelfde geldt voor het houtsnijwerk. Tenslotte één ding niet vergeten: naar boven kijken! Naar het prachtige plafond van glas in lood! Zie de foto hieronder. Mooi gemaakt en het past perfect in dit monumentale pand. Het is eigenlijk een klein museum op zich, deze boekwinkel.


Kortom, ben je in de stad Porto dan is Livraria Lello echt wel een bezoekje waard. Als liefhebber van boeken, van mooie panden, van kunstzinnige trappen of van glas in lood …of gewoon omdat het de boekhandel van Harry Potter is!

[NB vlakbij deze boekwinkel in Porto liggen meer mooie bezienswaardigheden. Kerken, pleinen, de oude trams die er rijden, terrassen, loungen + DJ + cocktails op de heuvel in het parkje bij "Base", pleinen, huizen met mooie betegelde gevels, etc.]

Doorgedraaide lichtjeswandeling Zwolle

In Geluk, gewoon doen!, ideeën - innovatie, natuur, Ontmoeten, verwonderen, wandelen, Zwolle on december 27, 2016 at 9:06 pm

We zijn er nog steeds helemaal ondersteboven van! WoW! Zoveel Zwollenaren – Zoveel mooie lampjes – Zoveel grote glimlachen – Zoveel plezier. We hebben geen idee hoeveel mensen hebben meegelopen. 250? 300? Meer? Kijk op de video. Jullie waren met héél érg véél! WoW!!! 

​Carlijn Hartlief en ik dachten spontaan even snel een lichtjeswandeling in Zwolle te organiseren. Wellicht voor circa 30/40 personen? Misschien heel ietsjes meer? Dat laatste! Het werden er dus heel erg veel ietsjes meer! Woensdag bedacht en uitgewerkt. Route uitgestippeld. Gemeente Zwolle geïnformeerd. FB event aangemaakt. Één dag mensen uitgenodigd. Één middag lampjes neergezet (en weer opgeruimd). Één avond vol plezier!

Onvoorstelbaar hoe veel mensen er mee liepen. Wat stoer dat er zoveel op de fiets kwamen in plaats van met de auto. Wat was het leuk in het bos, wat een lol onderweg. Alles verliep op rolletjes.

We draaiden vol plezier een beetje door van alle belangstelling en van de gigantische sliert mensen dwars door het Engelse Werk. Lichtjes tot zover je kon zien langs het 2,5km lange traject. Thx all! Jullie zijn geweldig! 

De jongste deelnemer was slechts een paar weken oud – die “liep” slapend mee, lekker in een draagdoek. De oudste deelnemer was waarschijnlijk in de 70 (of ouder?).. die “liep” mee in een rolstoel / scootmobiel, met mooie lampion voorop! 

We zagen hele families, vrienden, vriendinnen, echtparen & verliefde stelletjes meelopen. We zagen mensen gezellig lopend met hun (verlichte) honden. We zagen kleine kids die zelf lopend het donkere bos ontdekten of die prins(es)heerlijk om zich heen keken vanuit een buggy of vanaf de nek van pap of mam. Ge-wel-dig! 
Wat zijn Carlijn en ik blij met jullie! Zo is spontaan en snel iets organiseren in Zwolle wel HEEL ERG LEUK! Dank je wel dat jullie met zovelen genoten van deze doorgedraaide lichtjeswandeling Zwolle


Audrey Hepburn & de zak van de kameel 

In Film, verwonderen, Zwolle on november 13, 2016 at 10:20 pm

Deze zondag was een bijzondere mengelmoes. Van best wel actief tot stil op m’n kont zitten. Een mengelmoes ook van nieuw en oud. Van beleven en verwonderen. 

Zondagmiddag gingen we lekker met ons tweeën naar de film.. dat was al weer een tijdje geleden! Een bijzondere film: Breakfast at Tiffany’s uit 1961. Ook een tijd geleden. Dat zit zo: Bioscoop Pathé De Kroon in Zwolle gaat binnenkort sluiten. Er komt een nieuwe, megabioscoop voor in de plaats. Vanwege dat afscheid draaien er in november 4 oude films. Vandaag was dat “Breakfast at Tiffany’s”. We gingen er eigenlijk blanco naar toe. Want het grappige is dat we hadden allebei die film NOG NOOIT GEZIEN hebben. We verwonderden ons er over hoe dat kan, maar het is echt zo.

Maar wat een leuke film is dat. Mooie dialogen en een scherpe sexuele setting – voor begin jaren ’60 – rondom de twee hoofdpersonen. Dat zijn Audrey Hepburn & George Peppard. Ik ken natuurlijk Audrey Hepburn. Mooie, frisse, komische en interessante actrice (die ik oa ken uit Roman Holliday). Maar gedurende de film zat ik ook continue te denken: waar ken ik George Peppard toch van?! Thuis Googlen en wat blijkt, dat is Hannibal uit The A-Team! Haha.. Nooit geweten! 

Wat het extra leuk maakte was de grote variëteit aan bezoekers bij de film. Van tieners tot en met bejaarden. Dat zie je niet vaak. Wij vonden dat leuk, die oude mensen in de zaal. Als je dat ziet ga je toch even nadenken: Zouden die mensen van in de 70 de film samen hebben gezien toen ze jong waren? Jeugdsentiment? Zou mooi zijn toch! Denk dat mijn vader & moeder (iets ouder dan Audrey & George) de film nooit gezien hebben. Stond denk heel erg ver af van het leven in hun dorp op het platteland. Maar ja.. zeker weet je ’t natuurlijk nooit!


Ik was wel een beetje bang om tijdens de film in slaap te vallen. Aan de ene kant omdat ik dacht dat het een langzame oude film zou zijn (was dus niet zo). Aan de andere kant omdat ik voor de film al lekker actief geweest: 16km gewandeld en lekker rozig na een warme douche. Maar ook dat viel mee. De film was leuk genoeg, geen moment zitten dutten. 

Dat wandelen was al vroeg. Om 9u ’s ochtends in Dalfsen gestart met een wandeling van 3 uur. Samen met een deel van de groep waarmee ik in januari 2017 naar de top van de Kilimanjaro ga. Vorige week op m’n verjaardag heb ik allemaal wandelspullen gekregen van m’n vrouw & kids. Die moesten natuurlijk getest worden. De belangrijkste was een grote waterzak (camel bag) die je in je rugzak stopt. Met een slangetje kun je dan tijdens het lopen water eruit zuigen. Lekker makkelijk als je veel moet drinken.

Dankzij onze jongste had ik de waterzak ’s ochtends om 7u al goed geïnstalleerd (hij heeft er meer kijk op dan z’n vader). Tijdens de wandeling werkte het als een zonnetje. Fijn ding, zo’n “Camel Bag”. Omdat ik veel dronk moest ik wel veel plassen. Zouden die kamelen daar nu ook last van hebben denk je dan? 

Zo was het een mooie zondag. Urenlang wandelen buiten en daarna lekker binnen genieten van een mooie film. Het is een bijzondere combi, maar als je het goed plant dan kan het op één dag: Audrey Hepburn & de zak van een kameel 


** Henk Boshove | 13 november 2016 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online **

Niet kort, maar breedzichtig

In Kinderen, omdenken, verwonderen on augustus 21, 2016 at 9:49 pm

Kijken is wat anders dan zien. En echt goed kijken is ook totaal wat anders dan gewoon je ogen open hebben. 

Ik besefte mij deze week weer eens dat wij onszelf toch regelmatig beperken. Je verwacht ‘A’, je let op ‘A’ en je ziet ‘A’ (of niet). Maar daar waar je ’t niet verwacht zie je het ook vaak niet. Niet omdat het er nooit is, maar omdat je er niet scherp naar kijkt en het je niet direct opvalt.
Ik kwam erop dankzij de reigers. Er zit hier dicht bij ons huis een reigerkolonie. Vroeg in het voorjaar zitten ze op nesten héél hoog in de bomen [wisten jullie dat?]. De rest van het jaar zie je vervolgens ook veel reigers hier. Genoeg ruimte en genoeg voedsel. 

Reigers verwacht je (en zie je) vrijwel altijd in het water of direct ernaast. Maar als je goed oplet dan zie je ze ook op allerlei andere plaatsen. Zo zag ik er gisteren één die boven op een brug zat. En een tijdje geleden zat er eentje op 4 meter hoogte in een conifeer. Tsja.. Onverwacht. Als je scherper oplet zie je ze op meer plaatsen. Plaatsen waar je ze niet 1-2-3 verwacht. 

 Dat geldt natuurlijk niet alleen voor hoe de meeste mensen naar reigers kijken. Dat geldt voor heel veel situaties. Paar voorbeelden?

(*) Je bent op je werk gewend aan bepaald goed/slecht gedrag van iemand. Je let er (on)bewust op en voila! Het is er. Zie je wel! Dat die ander ook heel veel andere dingen doet & laat… Dat zie je lang niet altijd. Je ziet wat je denkt te gaan zien omdat je daarop let en eraan gewend bent.

(*) Je ziet iemand op straat die om geld vraagt. Een bedelaar. Eentje met nette kleren aan en zonder zichtbare lichamelijke gebreken. Voor je het weet “zie je” in je hoofd al iets dat er helemaal niet hoeft te zijn (“hij/zij zou toch ook gewoon kunnen werken?”). Voor je het weet zie je wat je denkt te zien. 

(*) De kids hebben thuis ruzie of plagen elkaar.. Je ziet het als vader of moeder, je erageert erop en je hebt er de pest over in. Gewoon: omdat dat vaker voorkomt en je daar een hekel aan hebt. Je let erop, je reageert erop. Dat ze tussendoor ook heel goed samen spelen of elkaar lekker met rust laten? Dat registreer je minder scherp en je houdt er niet goed rekening mee als ze elkaar even later in de haren zitten en je in de benen springt.

(*) Op de Olympische Spelen wordt de ene zilveren medaille gewonnen (gouden randje). Bij een andere zilveren medaille is het goud dat verloren is. Verwachtingen maken dat je anders kijkt. Je ziet de prestatie niet op zich zelf. De prestatie wordt flink ingekleurd door randzaken en meningen. 

Wat zouden we onszelf toch een lol doen als we vaker zonder eigen voorprogrammering scherp zouden kijken én zien. Gewoon in de volle breedte zien en scherp registreren. Zonder al te veel eigen inperking en inkleuring vooraf. Zou fijn zijn om het zo te doen. Ik ga in ieder geval weer eens een nieuwe poging wagen. 

In plaats van door een smalle trechter kijken [en zien wat je verwacht te zien & heel veel niet op te merken] gewoon gaan voor een mooie panoramablik. Met lekker waar nodig in- en uitzoomen voor scherp zicht. Dan zien we veel meer. Kun je lekker verwonderen. Goed kijken. Genieten. Gewoon doen. Niet kort, maar breedzichtig


** Henk Boshove | 21 augustus 2016 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

One, Two, Three… Easy as ABC 

In Italie, Kinderen, onderwijs, Vakantie, verwonderen on juli 31, 2016 at 9:42 pm

We zijn deze zomer aan het bergwandelen in Italië. Dan kom je in kleine steden, dorpjes en gehuchten. Op berghellingen, in café’s, restaurants, winkels en berghutten, etc. Je ontmoet veel mensen en je verwondert je. Want minstens 8 van de 10 keer spreken de “jonkies” (tussen de 20-30 jaar) niet of nauwelijks een paar woorden Engels. De ouderen sowieso niet. Dat wisten we.

[ Klavertje 5! ]

Ook tieners die je spreekt reageren vaak verontschuldigend. Scusa! Geen Engels. Tsjonge. Voorbeeldje? Deze week regelde ik een Italiaans telefoonnummer met internet voor een oude smartphone. Van al het jonge personeel in de telefoonwinkel in de stad sprak er maar 1 Engels. Wonderlijk toch? 

We redden ons hier overigens prima, dat is het probleem niet: beetje Italiaans aangevuld met Frans, Engels, Duits, handen & voeten, samen lachen. Komt altijd goed. We hadden alleen gedacht dat de Italiaanse jeugd inmiddels allemaal een beetje Engels zou kunnen. Niet dus. 

[ Bezige Bij ]

Het is trouwens prima gelukt in de winkel met het Italiaans simkaartje. Veel GB & 4G internet voor een paar euro. De hele familie profiteert er inmiddels van (mobile hotspot aan en hup alle telefoons online). Engelstalige YouTube filmpjes kijken en zo.

Onze oudste (16) kan echt heel erg goed Engels. De jongste twee (14, 11) leren het en oefenen er lekker mee. Voor ons in Nederland de gewoonste zaak van de wereld. Kids leren gewoon Engels. Onze kids verwonderen zich ook. Ook op de camping zijn er kids van 12-14 jaar die geen woord Engels spreken. Levert wel mooie communicatie op.

[ Dambordje ]

Over een paar jaar maar weer eens opnieuw kijken hier in dit fantastische land met grote en kleine mooie natuur. Van imposante besneeuwde bergen tot honderden verschillende vlinders. Alles is er. Op wat Engels na. Niet erg. De Italiaanse kids doen vast andere nuttige/slimme/leuke dingen op school. 

Had alleen niet gedacht dat anno 2016 de verschillen met Italië nog zo groot zouden zijn op dit gebied. Zo moeilijk is dat Engels toch niet? One, Two, Three… Easy as ABC


** Henk Boshove | 31 juli 2016 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online **


[Foto’s @HenkBoshove – gebruik van deze foto’s mag alleen als daarvoor toestemming is verleend]

Blokkade opgelost

In Kinderen, natuur, omdenken, wandelen on juni 12, 2016 at 9:10 pm

Soms kom je tijdens een wandeling niemand tegen. Een andere keer is het heel druk. Vanochtend was het lekker rustig. Tot mijn weg opeens geblokkeerd werd.

Op het pad dwars over het water stond een eend (*). Ik kon er niet zomaar langs. Een bijzondere eend. Niet schuw. Knorrig en eigenwijs.. Een beetje boos zelfs. Begon tegen mij te blazen toen ik dichterbij kwam. Waarom kwam ik z’n rust verstoren? Tsja.. Wie stoort wie op zo’n moment hè? De eend was in ieder geval niet van plan om aan de kant te gaan.

Er kwamen een paar kinderen achter mij aan. Ze vlogen mij voorbij en stopten toen vlak voor de eend (ze hadden ‘m niet gezien). Ze gilden heel hard en renden geschrokken terug. De eend vertrok daarbij geen spier. Niet onder de indruk. Interessant. Hoe moest ik er nu langs?

Ik begon tegen de eend te praten en probeerde zijn aandacht te trekken. Dat hielp niet. Ik kon natuurlijk proberen om boos te grommen en te stampvoeten. Maar ik had zo’n vermoeden dat ie daar schijt aan zou hebben – het hele pad zat namelijk al onder de eendenpoep.


Zou iets totaal anders wel werken dacht ik toen? Dat doe ik af en toe ook bij mijn kinderen (en ook zakelijk gebruik ik het). Een reactie die ze totaal niet verwachten heeft soms een prachtig effect. Ik besloot om op een vriendelijk wijze en met humor de aandacht van de eend te trekken.

Ik begon zacht te zingen en een beetje te dansen daar in het bos. Ik keek de eend daarbij vriendelijk lachend aan. Die keek verwondert op en wist niet wat ‘m overkwam. Ik had meteen z’n aandacht. Tegen zo’n charme offensief kon de eend niet op (of zong ik soms héél vals?). Hoe dan ook: de eend sprong na 15 seconden pardoes van het bruggetje het water in.

Probleem opgelost! De weg was weer vrij. Ik kon rustig verder gaan – voorzichtig lopend langs de vaste poepplek van de eend. En de eend? Die ging lekker een stukje zwemmen en keek mij (zo leek het) lachend aan. Ik zwaaide terug.

Zo zie je maar weer. Onorthodoxe oplossingen werken vaak prima, vooral als ze de ander compleet verrassen. Blokkade opgelost!
(*) Marian Ooijevaar was zo vriendelijk om mij lachtend te vertellen dat het inderdaad een heke bijzondere eend is: een Canadese gans! I rest my case Marian! 😎😂😁

** Henk Boshove | 12 juni 2016 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

Van ’t rechte paadje af

In fotoblog, gewoon doen!, Kinderen, natuur, verwonderen, wandelen on april 24, 2016 at 9:40 pm

Automatische piloten. Die zitten niet alleen in vliegtuigen. Die zitten echt overal. Ook in onszelf. Ik betrapte mezelf daar deze week op. Ik wandelde door het bos. Over een weggetje waar ik al meer dan 100 keer heb gelopen.

Ik keek wel, maar ik zag niet meer scherp. Ik liep op de automatische piloot. Laat ik eens wat bewuster gaan lopen en scherper gaan kijken – zo dacht ik bij mezelf. Zogezegd, zogedaan. De rest van de wandeling ging in lager tempo.

Ik liep niet alleen bewust te kijken. Ik besloot ook om eens naast het pad te gaan lopen (loop je vanzelf langzamer). Om af en toe direct langs het water te lopen (dan kun je erin kijken). Om af en toe om een boom te lopen (je ziet altijd maar één kant). Grappig wat je dan opeens allemaal ziet. Interessant.


Ik heb er wat foto’s van genomen. Van een dode muis, een dode mol. Van prachtige beschermde kievitsbloemen. Van kaarsen van de kastanjeboom die omhoog schieten. Van een bloem die op een boterbloem lijkt (maar veel groter en mooier is ). Van de zon die op het water danst.

Ik zag een enorme vis (helaas geen foto) in het riet, die wegschoot zodra ik te dicht bij kwam. Ik zag ook een vette slak (wel op de foto) die zich onder water vastklemde aan een stokje. Traag balancerend om het evenwicht niet te verliezen. Fascinerend.

Ik was er helemaal beduusd van. Dit had ik de afgelopen weken ook kunnen zien. Tenminste, als ik echt had opgelet! Ik heb daarna de hele week geprobeerd om af en toe (tijdens m’n werk, thuis, op bijeenkomsten, op de fiets) scherper te kijken. Kost in begin moeite, daarna prima te doen.

Thuis heb ik scherper gekeken naar onze 3 kids. Terwijl ze als wervelwinden om papa heen dwarrelden. Toen ze roerloos naar hun schermpjes staarden. Terwijl ze meezongen met liedjes die ik niet hoorde. Tijdens het samen fietsen. Terwijl we aan een ijsje likten en samen zaten te lachen om domme YouTube filmpjes. Mooi hoor.

Yup, ook bij je eigen kids zie je dan opeens veranderingen. Zie je opeens nieuwe dingen. Grappig is dat. Leuk ook. Dat ga ik dus de komende tijd vaker doen. Elke dag bewust scherper kijken. Niet continue hoor, dat is veel te vermoeiend. Af en toe.

 Bewust bezig zijn met wat je doet en waar je bent. Scherper kijken, observeren, tijd nemen, genieten. Dat is veel leuker dan op de automatische piloot. Gewoon een keer anders doen.

Af en toe bewust even van ’t rechte paadje af

** Henk Boshove | 24 april 2016 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online **

%d bloggers liken dit: