Henk038

Posts Tagged ‘wandelen’

Lekker Lokaal Lopend Inkopen

In Zwolle, Kinderen, Fris in je hoofd, wandelen, buiten spelen on december 10, 2017 at 10:38 pm

Ik mag graag in één keer drie doelen raken. Ik weet het: het is een (kleine, prettige) afwijking. Zakelijk is deze afwijking trouwens zeer doeltreffend. Privé is het vooral grappig. Ik vraag mezelf regelmatig af: kan ik dingen met een klein beetje nadenken net iets anders, slimmer, leuker of (…vul in ..) doen. Zodat er meerdere benefits zijn. Zaterdag had ik een mooie “win”.

Wij vierden pas deze zondag “pakjesavond” – want dat was de eerste dag dat iedereen thuis was. Ik ga dan meestal last minute inkopen doen (als de druk het hoogst is heb je sneller resultaat). Zo ook zaterdag. De voetbal was afgelast, dus ik had alle tijd. Dus dacht ik: waarom niet de sinterklaas inkopen combineren met m’n dagelijkse wandeling?! Anders zou ik EN inkopen doen EN daarvoor/daarna nog wandelen Prima idee die combi… dus lekker lopend op pad. Rugzak op en gaan!

Hele middag gewandeld, vanaf huis dwars door Zwolle en terug. Inkopen gedaan. Bijna 12 kilometer gewandeld. Zolang heb ik nog nooit in mijn eigen stad gelopen. Heb onderweg heel wat grappige/bijzondere/rare mensen & gedrag gezien (normaal ben ik op zaterdag nóóit in de stad). Alle cadeaus voor de kids gewoon gekocht bij winkels in Zwolle. Niks online. Gewoon lokaal. Bij grote & kleine winkels in Zwolle. Niks laten bezorgen. Zelf ophalen. Mooie, relaxte middag. 3,5 uur buiten in m’n eentje (wat een rust zonder de kids). Alleen jammer van die natte sneeuw in mijn gezicht het laatste uur. Maar ach, ik was goed ingepakt.

Wat extra lekker is.. Na het inkopen doen op deze relaxte manier gloei je nog lekker lang na. Genoeg stappen gezet om daarna lekker bij de kachel te zitten, te koken en samen met hele family aan een grote tafel te eten (met een glas stevige rode wijn erbij). Nagenieten van lekker lokaal lopend inkopen!

** Henk Boshove | 10 december 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

Advertenties

Ik zie het mooi in

In buiten spelen, Familie, Geluk, Kinderen, natuur, verwonderen, wandelen, zien on november 19, 2017 at 10:59 pm

Na 3 dagen grotendeels binnen te hebben gewerkt kwam ik vrijdag weer boven water. Diep ademhalen. Jas & schoenen aan. Naar buiten. Flink eind lopen. Maar 5 meter buiten de deur stond ik al stil. Ik zag opeens een boom. Die is niet nieuw zoals je hieronder kunt zien. Staat al lang schuin voor ons huis. We wonen hier al ruim 7 jaar. Ik heb die boom dus al duizenden keren gezien. Maar er zit verschil tussen kijken en echt zien. Tussen zien en bewust observeren en ervaren.

Ik stond onder die boom en dacht opeens: wat ben jij ontzettend mooi! Heb er een tijdje onder gestaan. Vol bewondering en ontzag naar boven gekeken. Daarna liep ik langzaam door. Al nadenkend. Ik nam mij voor de hele wandeling lang echt bewust naar dingen om mij heen te kijken. Ik zag prachtig mooie dingen – alles had ik al honderden keren gezien – maar nu zag ik ze anders. Mooier.

Toen ik na 2 uur buiten wandelen weer thuis kwam had ik zere mondhoeken van het lachen, fluiten, zingen, genieten buiten. Batterij weer helemaal vol. Zoveel mooie dingen gezien en beleefd. Niks anders dan anders, maar toch heel anders. Bijzonder.

Ben nu bezig op deze manier de komende tijd ook vaker, scherper, meer naar de mensen om mij heen te kijken. Natuurlijk naar onze 3 kids. Maar ook naar m’n partner, familie, vrienden, zakenrelaties en mezelf. Omhoog met die mondhoeken.

Je bent zo geneigd te kijken naar die paar procent van iemand (of jezelf) die net even niet mooi is. Die 95-99% die prachtig is blijft daarachter verstopt als je niet uitkijkt. Of je ziet het mooie helemaal niet meer – omdat je het al 1000 keer gezien hebt. Dan mis je veel. Al dat moois! Dus zie je mij de komende tijd vriendelijk lachen? Dan zie ik iets moois. Misschien jou wel. Ik zie het mooi in!

** Henk Boshove | 19 november 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

53 Kids & (Lach)rimpels

In Familie, Geluk, Kinderen, Ouders, wandelen on november 5, 2017 at 10:47 pm

Vandaag kwam ik in het bos een ‘jonge’ vader tegen. Eentje met slaperige ogen. Hij zag er moe uit en liep achter een kinderwagen met een jonge baby erin. In een flits moest ik opeens terugdenken aan 1999. Toen liep ik zelf zo in het bos achter een kinderwagen. Met onze oudste, die toen nog heel klein was. Urenlang buiten lopen. Inmiddels zijn we 18 jaar verder.

Ik loop nog steeds in het bos. Niet meer met onze ouderwetse (“vintage” zouden we nu zeggen) Teutonia kinderwagen. Gelukkig niet. Time flies like an arrow, fruit flies like a banana. Het is nu 2017. Onze kids van 12, 15 & 18 kunnen inmiddels prima zelf lopen. Het bos krijg je ze helaas bijna niet meer in. Dat is wel jammer. Toch loop ik deze zondag met een brede lach door het bos.

img_6590-3.jpgHet is mooi weer, dus extra genieten buiten. Morgen (maandag) is mijn verjaardag. “Heb je nog wensen” vragen de kids. “Toch niet weer wandelsokken?!?” Tsja… dat is toch echt het enige dat ik nodig heb. Plus natuurlijk tijd om te wandelen. De rest is bijzaak. Ik ben inmiddels al jaren zo ver dat ik scherp zicht heb op hoofd- en bijzaken. Want zeg nu eerlijk, wat heb je nou aan spullen, gadgets, prullaria. Dat is toch alleen maar ballast.

img_6756-1img_6756-1.jpgLekker buiten zijn in mijn vrije tijd is voor mij ultiem genieten. Klein geluk. Wandelen (goede schoenen EN fijne sokken) en heel af en toe genieten op een bankje in de zon. Dat laatste om alvast te oefenen voor als ik over 18 jaar vrolijk lachend & lopend (hoop ik!) 71 wordt. Time flies. Van 1999 tot 2017. Inmiddels geen ouders of schoonouders meer. Wel een huis vol kids. Zo gaat dat. Van zelf kind tot zelf kinderen. Inmiddels ook een kop vol (lach)rimpels. Over 18 jaar helemaal vol rimpels? Who cares. Dat zien we dan wel weer.

img_6599-2.jpgHoop dat over 18 jaar mijn kids nog steeds lekker hun eigen gang gaan. Dat ze zich dan nog steeds niet over hun ouders hoeven te bekommeren. Dat ze dan wèl denk- en lachrimpels hebben, maar nog géén zorg rimpels. Dat ze nog maar héél lang enkel en alleen wandelsokken hoeven te geven voor m’n verjaardag (en mij tijd gunnen om te wandelen). Dan gaat het goed met mij.

Gelukkig ben ik nog lang geen 71. Dat is pas over 18 jaar. Voorlopig loop ik nog lekker in het bos. Voorlopig nog gewoon 53, kids en (lach)rimpels

 

 

** Henk Boshove | 5 november 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

Één keer per week. Fijn.

In Familie, Geluk, Kinderen, natuur, Ouders, wandelen, Zwolle on september 10, 2017 at 9:35 pm

Vanochtend: Vroeg opstaan. Eerst koffie drinken en op kousenvoeten door het huis. Vervolgens zachtjes de deur achter ons dicht trekken. Heel zachtjes.. zodat we thuis niemand wakker maken. Het is nog stil in huis en stil in Zwolle.

Één van onze kids zit momenteel in Frankrijk met school. De andere twee slapen nog lekker. Die redden zich wel. Wij ook. Wij trekken onze stevige wandelschoenen aan en gaan naar buiten. Veel te mooi weer om binnen te zitten. Want na dagenlang regen (moesson!) is het droog én schijnt de zon. Het strijklicht valt tussen de bomen door naar beneden. Meer redenen om je blij te voelen zijn niet nodig.

Vanuit ons huis lopen we zo het eeuwenoude park het Engelse Werk in. Aan de rand van de stad Zwolle en aan de rand van de IJssel. Prachtige natuur. Oase van stilte op de vroege zondagochtend. Één van de mooiste (openlucht) monumenten van Zwolle. Het is hier elke dag open Monumentendag!

We lopen door park en bos. Langs vijvers met meerkoeten en eenden. Daarna richting de IJssel. Langs de nieuwe hoogwater geul struinen we door de natte uiterwaarden waar overal zwaluwen vliegen. We staren over de rivier en zien boten varen. We luisteren naar vogels en verbazen ons over de strakblauwe lucht. In de verte horen we de kerkklokken van Hattem luidden. Hand in hand op pad.

Op de heenweg is er buiten nog bijna niemand actief. Stil. Als we teruglopen is de natuur inmiddels volgelopen: met wandelaars, fietsers, wielrenners, hardlopers, mountainbikers, hondenuitlaters etc. Niet meer stil. Maar dat maakt niet uit. Zij de natuur in. Wij weer terug naar huis. In onze tuin is volop zon en stilte.

Als we weer thuis zijn ruikt het huis naar versgebakken broodjes. We krijgen een kus & knuffel van onze jongste. Het espressoapparaat zorgt zonder te klagen voor een nieuw rondje koffie. Zondag. Één keer per week. Fijn.

** Henk Boshove | 10 september 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

Nooit een medaille 

In Kinderen, onderwijs, wandelen, Zwolle on juni 18, 2017 at 9:39 pm

Mijn vrouw en ik zijn er vrijdag mee geconfronteerd. Na een loopbaan van 10 jaar zijn we zomaar opeens afgedankt. 10 jaar trouwe dienst eindigde zo voor ons tweeën vrij abrupt. Geen complimentjes. Geen afscheidsspeech. Geen cadeaus. Geen bloemen. Geen bedankjes. Niks. Helemaal niks. Afgeserveerd. Over en uit. Toch voelt dat best lekker. 

De afgelopen 10 jaar mochten we jaar in jaar uit een week lang rondjes lopen om Zwolle. Alle hoeken hebben we gezien. Soms liepen we 5km en dan weer 10km. Elk jaar liepen er meer mensen mee. Dit jaar 9.000 (!!) kinderen en daarbij heel véél ouders en juffen/meesters. Dat moest natuurlijk een keer misgaan. Dat gebeurde dus vrijdag. We liepen onze laatste Avondvierdaagse. Vanaf komend jaar zijn we er niet meer bij. Einde loopbaan!

10 jaar lang soms lopen. Soms rennen, vaak slenteren. Soms gruwelijk lang wachten. Soms blaren. Soms jengelende kids. Soms enkele vervelende ouders. Soms kids die net zo irritant waren als hun vervelende ouders Soms regen (maar vaak zon). Soms irritante organisatoren. Jarenlang een te lang durend defilé. Het schoot vroeger niet op (nu beter). Plus al die kids volgehangen met snoep is ook niet mijn ding. En oh ja.. een week lang ’s middags haasten met eten en een week lang kids met korte lontjes thuis (veel te weinig slaap) was ook niet altijd leuk. Maarrrrrr……!

Maar meestal was het vooral gewoon heel errug leuk om te doen. Tenminste.. zodra je loslaat en ervan gaat genieten. Lekker bijkletsen met je eigen kids, met andere ouders (dat vooral!) & met leerkrachten. Je kids lekker buiten zien banjeren en genieten. Zelf lekker buiten lopen in de natuur ’s avonds. Kids die er enorm veel plezier aan beleven om nog langer samen te zijn met hun klasgenootjes. Mooi ook om naar ze te kijken als ze ’t niet in de gaten hebben…

Mooie traditie. Qua omvang misschien een beetje uit doorgeschoten hier in Zwolle (de grootste avondvierdaagse van Nederland), maar verder prima. De jongste gaat volgend jaar naar de brugklas. Geen avondvierdaagse meer. Daar zijn weer andere tradities. We nemen afscheid zonder pijn in ons hart. 10 jaar lang met de kids rondjes is meer dan genoeg. Klaar is klaar. Op één dingetje na dan.. waarom kregen wij als ouders nooit een medaille?

** Henk Boshove | 18 juni 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

Online Dieet!

In Kinderen, natuur, social media, wandelen on februari 13, 2017 at 5:28 am

Deze week was ik veel binnen. Beetje druk: Met mijn werk. Met afspraken. Met de kids & hun leerwerk. Met van alleszins nogwat. “Buiten zijn” schoot er een beetje bij in. Gelukkig woensdag nog wel een mooie lange wandeling gemaakt in de sneeuw. Dat was fijn. Dat wil ik het liefst elke dag. Zat er even niet in.

Ook de komende week zit ik vol. Met werkafspraken door ’t halve land. Met de kids helpen met school/leerwerk in de laatste week voor hun voorjaarsvakantie. Met een paar avondafspraken in de stad. Tussendoor moet er ook nog eten op tafel komen. Als ik er niet scherp op let, dan kom ik ook de komende week nauwelijks aan wandelen toe. 

Natuurlijk moet ik nu even extra hard aan het werk (er is veel werk doorgeschoven naar februari vanwege mijn Kilimanjaro tocht in januari). Natuurlijk hebben de kids in deze laatste schoolweek nog even extra support nodig bij projecten, repetities, toetsen, excursies. Maar ja…

 Zelf niet aan wandelen toekomen is natuurlijk echt niet de bedoeling. Wat is daarvoor de oplossing? Daar zat ik over na te denken terwijl ik buiten liep vandaag. Na enig nadenken lag de oplossing voor de hand. Gewoon zorgen dat ik minder online bent. 

Als je druk bent dan is het heerlijk om even online je netwerken af te lopen. Even wat bij te praten. Even wat foto’s of momenten te delen. Het nieuws binnen te halen, een spelletje te doen. Wat muziek te beluisteren of te bekijken. Maar ja.. je blijft zo snel (veel) te lang hangen hè. “Oeps.. zit ik al een uur als een zoutzak in mijn stoel op m’n telefoon te kijken?” JA!

Komende week zet ik mezelf strak op een online dieet. Na mijn werkafspraken, na huis/leerwerk met de kids, voor het eten koken… gewoon meteen schoenen – jas – handschoenen – muts pakken en gaan. Hup. Naar buiten. Want buiten is mooi, fijn, noodzakelijk (voor mij) en veel gezonder dan het scherm van m’n telefoon. 

Buiten First, Online Second (om even in Arjan Lubach termen te spreken). Zo gaat komende week eruit zien. Over een week heb ik weer ruimte mijn agenda. Tot die tijd? Online dieet!


** Henk Boshove | 12 februari 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online **

Doorgedraaide lichtjeswandeling Zwolle

In Geluk, gewoon doen!, ideeën - innovatie, natuur, Ontmoeten, verwonderen, wandelen, Zwolle on december 27, 2016 at 9:06 pm

We zijn er nog steeds helemaal ondersteboven van! WoW! Zoveel Zwollenaren – Zoveel mooie lampjes – Zoveel grote glimlachen – Zoveel plezier. We hebben geen idee hoeveel mensen hebben meegelopen. 250? 300? Meer? Kijk op de video. Jullie waren met héél érg véél! WoW!!! 

​Carlijn Hartlief en ik dachten spontaan even snel een lichtjeswandeling in Zwolle te organiseren. Wellicht voor circa 30/40 personen? Misschien heel ietsjes meer? Dat laatste! Het werden er dus heel erg veel ietsjes meer! Woensdag bedacht en uitgewerkt. Route uitgestippeld. Gemeente Zwolle geïnformeerd. FB event aangemaakt. Één dag mensen uitgenodigd. Één middag lampjes neergezet (en weer opgeruimd). Één avond vol plezier!

Onvoorstelbaar hoe veel mensen er mee liepen. Wat stoer dat er zoveel op de fiets kwamen in plaats van met de auto. Wat was het leuk in het bos, wat een lol onderweg. Alles verliep op rolletjes.

We draaiden vol plezier een beetje door van alle belangstelling en van de gigantische sliert mensen dwars door het Engelse Werk. Lichtjes tot zover je kon zien langs het 2,5km lange traject. Thx all! Jullie zijn geweldig! 

De jongste deelnemer was slechts een paar weken oud – die “liep” slapend mee, lekker in een draagdoek. De oudste deelnemer was waarschijnlijk in de 70 (of ouder?).. die “liep” mee in een rolstoel / scootmobiel, met mooie lampion voorop! 

We zagen hele families, vrienden, vriendinnen, echtparen & verliefde stelletjes meelopen. We zagen mensen gezellig lopend met hun (verlichte) honden. We zagen kleine kids die zelf lopend het donkere bos ontdekten of die prins(es)heerlijk om zich heen keken vanuit een buggy of vanaf de nek van pap of mam. Ge-wel-dig! 
Wat zijn Carlijn en ik blij met jullie! Zo is spontaan en snel iets organiseren in Zwolle wel HEEL ERG LEUK! Dank je wel dat jullie met zovelen genoten van deze doorgedraaide lichtjeswandeling Zwolle


Papa moet zo nodig die bult op

In gewoon doen!, Kinderen, natuur, Uncategorized, verwonderen, wandelen on november 27, 2016 at 8:53 pm

Medio Januari is het zover. Dan gaan we beginnen met het avontuur in Afrika. Ik heb wel vaak boven op een berg  gestaan (wandelend naar boven – wandelend naar beneden). Maar dat zijn meestal bergen tussen de 2.500 – 4.000 meter hoogte. In Afrika gaan we in januari met een groep uit Regio Zwolle de Kilimanjaro op: 6.000 meter hoog. 

De dag dat we de top beklimmen is zwaar: 1.200 hoogtemeters omhoog lopen, meteen gevolgd door 2.000 hoogtemeters afdalen. Circa 14u wandelen. Het lopen op grote hoogte met maar weinig zuurstof is ook zwaar: maar 50% zuurstof. De combinatie van die twee is extra zwaar. Dus daar ben ik voor aan het trainen. Elke dag buiten wandelen. De kids snappen daar niet veel van en verwonderen zich daarover. Dat is toch saai? Daar wordt je toch moe van? Integendeel. Het wandelen buiten is heerlijk! 

We kunnen in Nederland niet op hoogte trainen. Maar voor de rest kun je veel doen om de kans te vergroten om de top te halen & zonder blessures weer beneden te komen. Werken aan je gezondheid, werken aan je conditie, veel & lang wandelen, afvallen/kilo’s kwijt raken [minder gewicht: makkelijker lopen op hoogte met weinig zuurstof + beter voor knieën bij afdalen]. Gezondheid is prima. Het trainen gaat goed en het afvallen ook. De teller staat inmiddels onder de 100kg.

De laatste weken wandelde ik elke zondagochtend 3 uur met een aantal andere deelnemers aan de Kilimanjaro tocht. Vandaag was er geen programma, dus daarom zelf maar een flinke tocht gemaakt. Circa 20 kilometer [4 uur] aan een stuk door gewandeld over de mooie hei tussen Hattem en Wezep. Ik begon met bewolking en er viel zelfs nog een heel klein spatje regen. Maar al snel kwam de zon. Eerst mondjesmaat. Later volop. Héérlijk. En ik luisterde naar de muziek van Nick Mulvey terwijl ik daar liep. Óók Héérlijk! 

Nog een kleine twee maanden voor de boeg. Dan vertrekken we naar Afrika en gaan we omhoog. Tot ver boven de boomgrens. Tot die tijd dus nog maar even flink genieten elke dag van bomen om mij heen. Want die ga ik daar echt wel missen.

Tot die tijd moeten onze kids het dus ook nog maar even volhouden met die vader van ze. Moeten ze zich maar niet teveel verwonderen over die kerel die elke dag wandelt en dan ook vrolijk lachend nog even een extra rondje loopt op zondag. Tsja: papa moet zo nodig die berg op


Wil je iets zien / horen van Nick Mulvey? Ik zag m live in Hedon. Heeft onuitwisbare indruk op mij gemaakt. Wat een zanger/muzikant. Klik even op onderstaande video voor een mooie song van Nick!

** Henk Boshove | 27 november 2016 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online **


Audrey Hepburn & de zak van de kameel 

In Film, verwonderen, Zwolle on november 13, 2016 at 10:20 pm

Deze zondag was een bijzondere mengelmoes. Van best wel actief tot stil op m’n kont zitten. Een mengelmoes ook van nieuw en oud. Van beleven en verwonderen. 

Zondagmiddag gingen we lekker met ons tweeën naar de film.. dat was al weer een tijdje geleden! Een bijzondere film: Breakfast at Tiffany’s uit 1961. Ook een tijd geleden. Dat zit zo: Bioscoop Pathé De Kroon in Zwolle gaat binnenkort sluiten. Er komt een nieuwe, megabioscoop voor in de plaats. Vanwege dat afscheid draaien er in november 4 oude films. Vandaag was dat “Breakfast at Tiffany’s”. We gingen er eigenlijk blanco naar toe. Want het grappige is dat we hadden allebei die film NOG NOOIT GEZIEN hebben. We verwonderden ons er over hoe dat kan, maar het is echt zo.

Maar wat een leuke film is dat. Mooie dialogen en een scherpe sexuele setting – voor begin jaren ’60 – rondom de twee hoofdpersonen. Dat zijn Audrey Hepburn & George Peppard. Ik ken natuurlijk Audrey Hepburn. Mooie, frisse, komische en interessante actrice (die ik oa ken uit Roman Holliday). Maar gedurende de film zat ik ook continue te denken: waar ken ik George Peppard toch van?! Thuis Googlen en wat blijkt, dat is Hannibal uit The A-Team! Haha.. Nooit geweten! 

Wat het extra leuk maakte was de grote variëteit aan bezoekers bij de film. Van tieners tot en met bejaarden. Dat zie je niet vaak. Wij vonden dat leuk, die oude mensen in de zaal. Als je dat ziet ga je toch even nadenken: Zouden die mensen van in de 70 de film samen hebben gezien toen ze jong waren? Jeugdsentiment? Zou mooi zijn toch! Denk dat mijn vader & moeder (iets ouder dan Audrey & George) de film nooit gezien hebben. Stond denk heel erg ver af van het leven in hun dorp op het platteland. Maar ja.. zeker weet je ’t natuurlijk nooit!


Ik was wel een beetje bang om tijdens de film in slaap te vallen. Aan de ene kant omdat ik dacht dat het een langzame oude film zou zijn (was dus niet zo). Aan de andere kant omdat ik voor de film al lekker actief geweest: 16km gewandeld en lekker rozig na een warme douche. Maar ook dat viel mee. De film was leuk genoeg, geen moment zitten dutten. 

Dat wandelen was al vroeg. Om 9u ’s ochtends in Dalfsen gestart met een wandeling van 3 uur. Samen met een deel van de groep waarmee ik in januari 2017 naar de top van de Kilimanjaro ga. Vorige week op m’n verjaardag heb ik allemaal wandelspullen gekregen van m’n vrouw & kids. Die moesten natuurlijk getest worden. De belangrijkste was een grote waterzak (camel bag) die je in je rugzak stopt. Met een slangetje kun je dan tijdens het lopen water eruit zuigen. Lekker makkelijk als je veel moet drinken.

Dankzij onze jongste had ik de waterzak ’s ochtends om 7u al goed geïnstalleerd (hij heeft er meer kijk op dan z’n vader). Tijdens de wandeling werkte het als een zonnetje. Fijn ding, zo’n “Camel Bag”. Omdat ik veel dronk moest ik wel veel plassen. Zouden die kamelen daar nu ook last van hebben denk je dan? 

Zo was het een mooie zondag. Urenlang wandelen buiten en daarna lekker binnen genieten van een mooie film. Het is een bijzondere combi, maar als je het goed plant dan kan het op één dag: Audrey Hepburn & de zak van een kameel 


** Henk Boshove | 13 november 2016 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online **

Hink Stap Bank 

In Kinderen, omdenken, wandelen on november 6, 2016 at 8:02 pm

Circa 25 kilometer lopen. Dat stond op het programma voor vandaag. Mooi vooruitzicht. En dat nog wel op m’n verjaardag. Heerlijk cadeau. De zon scheen ook nog eens (in tegenstelling tot de slechte voorspelling). Fijn! Maar daar hield het goede nieuws ook meteen mee op. In plaats van lekker 25 à 30km wandelen door de bossen bij Ommen – onze groepstraining voor de trip naar de top van de Kilimanjaro in januari 2017 – zat ik thuis. 


M’n voet zat vast. Een ontsteking. Er zat vrijdagavond en zaterdag al weinig beweging in. Ik hield echter goede hoop. Maar ondanks veel rust, dag en nacht ijskoude coldpacks en een portie ontstekingsremmers was er ook zondagochtend vroeg helaas nog geen grote verbetering. ‘S ochtends om half 8 nog even een stukje buiten gelopen. Als test. Maar dat was niks. In plaats van wandelen was het meer strompelen. Wandeling dus gecanceld en vandaag grotendeels thuis gezeten.

In plaatst van klagen en zielig doen over wat niet kan, heb ik gekeken wat ik wel kan. Dus spelletjes gedaan met de kids (die vonden het wel leuk dat ik op m’n verjaardag onverwacht thuis was) en de hele dag samen thuis kletsen, stoeien, knuffelen. En heerlijk samen brownies gegeten. Fijn zo’n dag als jarige papa. ’s Middags meteen maar even voor 2x  gekookt. Das altijd handig. Het (aangepaste) aangename en het nuttige dus vandaag in plaats van wandelen.

Tussendoor ook nog even een stuk gefietst. Dat ging gelukkig wel. Want een hele dag binnen zitten is niks voor mij. Lekker gefietst over de dijk en door de weilanden. Af en toe even kijken in de wandel app hoe de anderen van de Kilimanjaro groep vorderden met hun lange dagtocht. Tenslotte met de fiets aan de hand nog even “mijn” mooie bomen in Het Engelse Werk bewonderd voor ik weer naar binnen ging. Wat zijn ze mooi!


M’n lichaam wilde vandaag even pauze. Dat is gelukt. Ik hoop dat ‘ie het fijn vond. Ik sus ‘m vannacht nog even in slaap. En dan ga ik morgen kijken of ik ‘m geruisloos en onverbiddelijk weer soepel naar de 5e versnelling kan krijgen. Hup, Actie! Vrij als een vogel weer naar buiten hoop ik. Want een paar dagen per jaar Hink Stap Bank is meer dan genoeg! 

** Henk Boshove | 6 november 2016 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online **

%d bloggers liken dit: