Henk038

Posts Tagged ‘wandelen’

Weekend Week

In Familie, Vakantie, Kinderen, Fris in je hoofd, wandelen on februari 18, 2018 at 10:48 pm

Dromen langs de IJssel. Dat de tijd stilstaat. Dat de zondag gewoon zondag blijft en héél lang wacht met maandag worden. Onze boys kijken naar zoiets uit. Een weekend dat blijft. Maar dat is binnenkort ook zo.. voor hun! Nog 4 dagen school en de jongste 2 hebben (voorjaars)vakantie. En je weet het: als kids vrij zijn, heb je ’t zelf stress als je niet uitkijkt. Ik heb daar echter een prima aanpak voor gevonden.

Kwestie van rust opzoeken als dat kan en rustig blijven. Ik begin ’s ochtends met lekker lang buiten wandelen als ze nog slapen. Meestal plan ik 1 zakelijke afspraak per vakantiedag in (tenzij we dagje op stap gaan). Plus ik regel per dag thuis een klein klusje voor de boys. Tussendoor samen een spelletje en soms nog even een uurtje thuis werken. Vlak voor ’t eten koken ’s avonds nog even de IJsseldijk op – om lekker uit te waaien en een fris hoofd te halen. Ik probeer de dagen te versimpelen en elke dag tijd voor mezelf en de boys te regelen. Dan prima te doen. Als er vrienden komen passen we ’t schema iets aan. Plus genoeg eten in huis… óók altijd handig met pubers!

Zo verlopen een paar vakantiedagen meestal prima. Gewoon niet zo moeilijk doen. Ik bereidde mij vandaag alvast even voor op de aanstaande vakantie van de beide boys – als hun weekend een week duurt. Ochtend-wandeling (zie foto), Middag-frisseneus (zie 10 seconden video). Best goed bevallen. Ik ben er klaar voor. Kom maar op Weekend Week

** Henk Boshove | 18 februari 2018 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

Advertenties

Raat maar

In Familie, Kinderen, natuur, verwonderen, wandelen on februari 4, 2018 at 10:50 pm

Een gevallen boom. Omgewaaid door de storm half januari. Vrijdag werd ‘ie omgezaagd. Vandaag liepen wij er langs. Logisch dat deze boom was omgevallen: de stam is grotendeels hol. Toch was de holle stam niet leeg. Integendeel.

De stam was blijkbaar een ideaal huis voor vele duizenden bijen. Allemaal op een kluitje binnenin de boom. We zagen wel 5 a à 6 grote stukken raat bij de boom liggen. Zou het van een groot bijenvolk zijn geweest? Geen idee. Zag er wel indrukwekkend uit vinden wij.

Ik heb af en toe het gevoel dat het bij ons in huis druk en rumoerig is (als alle 3 de kids thuis zijn). Maar onze familie met 3 kids is natuurlijk niets in vergelijking met een koningin en haar familie van tienduizenden bijen. Wat een geluid moet dat zijn! Tienduizenden bijen die tegelijk in en uit een boomstam kruipen. Tienduizenden bijen die allemaal tegelijk in de boom hun eigen klusje doen. Bzzzzzzzz Bzzzzzzzz Bzzzzzzzz Bzzzzzzzz… Die raten zijn trouwens prachtig om te zien van dichtbij. Bijzonder om te zien is dat een deel van de raten nog gevuld is met dode bijen. Gestorven in het harnas als bezige bij. Wat ook bijzonder is: dat het probleem van de één (zieke holle boom), de perfecte oplossing is voor de ander (bijenvolk). Nou ja, het WAS de perfecte oplossing. Tot die stevige januari storm roet in het eten gooide.

Ik hoop dat dit bijenvolk nog leeft. Wij hebben bijen namelijk keihard nodig. Niet alleen nu, maar ook als onze kinderen straks groot zijn. Ik hoop dat deze bijen een veilige, warme plek hebben gevonden met genoeg honing om de winter te overleven. Waar dat is? Geen idee, raat maar!

** Henk Boshove | 4 februari 2018 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

Vorst er flink over

In Eten & drinken, Familie, Kinderen, Memories, Ouders, wandelen, Zwolle on januari 29, 2018 at 12:28 am

Vanochtend wandelde ik een rondje in het buitengebied van Zwolle. Langs huisjes die één voor één de laatste jaren een nieuwe eigenaar hebben gekregen of fors zijn verbouwd. Op een paar na. Bij één van die oude huisjes zag ik iets moois van vroeger.

In het tuintje stond een flink aantal boerenkool stronken. Ik moest meteen aan vroeger denken. Toen ik als kind nog bij mijn ouders woonde en we ’s winters elke week boerenkool aten. Elke zondag vaste prik. Ik vond dat helemaal niet erg. We hebben later zelfs een tijd het hele jaar door elke week stampot boerenkool gegeten. Tsjonge… Lang geleden was dat!

Stamppot boerenkool was toen ik jong was zelfs mijn lievelingsgerecht. Ik moet daar echter wel eerlijk bij zeggen dat de keuze destijds niet enorm was. Bijna alles kwam vroeger bij ons uit eigen tuin. Stamppot boerenkool stond wekelijks op tafel. Uit eigen tuin: MITS.. MITS.. MITS.. de vorst er flink over was gegaan!

Dat had niks met “betere smaak” te maken. Mijn moeder kon gewoon niet tegen de rupsjes in de boerenkool. Daar gruwelde ze van. Zodra het flink gevroren had waren die dood. Daarvoor kwamen ze bij het wassen van de boerenkool met tientallen te voorschijn. Vond ze verschrikkelijk. Soms gilde ze het uit. Het hielp ook niet als mijn vader en ik de boerenkool gingen wassen. Er zou er immers zo maar 1 in de boerenkool kunnen achterblijven (die dan in de stampot kwam). Dat idee vond ze ook heel erg. Wij konden daar wel om lachen. Dat hielp ook niet.

Mooi zo’n oud tuintje tijdens de wandeling. Mooi zo’n golfje herinneringen. Tegenwoordig eten wij thuis geen stampot boerenkool meer. Aan boerenkool uit de supermarkt zit zo weinig smaak. Plus onze kids vinden boerenkool niet lekker. Maar wellicht moeten we het komend jaar in onze eigen moestuin verbouwen. Kijken hoe biologische boerenkool smaakt… Uiteraard nadat de vorst er flink over is geweest!

** Henk Boshove | 28 januari 2018 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

Afrikaans pieken of Dalfsen

In Focus, Kinderen, Memories, natuur, wandelen on januari 21, 2018 at 10:48 pm

Vandaag een jaar geleden liep ik op 5.895 meter hoogte tussen de enorme gletsjers van de Kilimanjaro. Om daar aan terug te denken liep ik vandaag 10 kilometer tussen de oude huizen en machtige bomen in Dalfsen. Gelukkig liep ik er niet alleen…

Onze tocht naar de Kilimanjaro was een hele expeditie. Paar weken ver van huis zonder partner & kids. Dagenlang geen contact (zijn we niet meer gewend). Een tocht waarbij je jezelf een paar keer tegenkomt op weg naar de top. Maar ook een tocht waarbij je als groep elkaar veel support geeft en samen een geweldige tijd hebt (zie blog Beklimming Kilimanjaro). Vandaag – precies 1 jaar later – zijn we weer met een deel van de Kilimanjaro groep op stap. Opeens schieten de herinneringen weer door je hoofd. Terwijl we relaxt in Dalfsen samen 10km lopen en bijkletsen komen 3 dingen het scherpst naar boven.

In de eerste plaats: een unieke tocht zoals de beklimming van de Kilimanjaro wordt 100x extra mooi als je het warm & sociaal als groep onderneemt. Twee: het fysieke aspect (dagenlang lopen naar top van berg terwijl je last hebt van hoogteziekte) is veel minder belangrijk dan het mentale aspect. Drie: lopen op zo’n berg is extra fantastisch omdat je 100% in het “nu” bent. Dat komt niet vaak voor. Er is niks anders belangrijk dan de ene voet voor de andere, ademhalen en zo vaak mogelijk water drinken. Hoofd 100% leeg. Op naar de top. Een mooie, onvergetelijke ervaring!

Vandaag liepen we samen een rondje. Niet in Tanzania, Afrika. Niet op de Kilimanjaro. Gewoon tussen de oude huizen en machtige bomen van Dalfsen. Wereld van verschil. Toch waren 2 dingen exact hetzelfde: precies 1 jaar later was ’t weer een super mooie dag: zon en blauwe lucht. Daarnaast hartstikke fijn gezelschap. Dan kan er dus gewoon niks misgaan. Waar je ook bent… Afrikaanse pieken of Dal(fs)en

** Henk Boshove | 21 januari 2018 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

Lekker Lokaal Lopend Inkopen

In buiten spelen, Fris in je hoofd, Kinderen, wandelen, Zwolle on december 10, 2017 at 10:38 pm

Ik mag graag in één keer drie doelen raken. Ik weet het: het is een (kleine, prettige) afwijking. Zakelijk is deze afwijking trouwens zeer doeltreffend. Privé is het vooral grappig. Ik vraag mezelf regelmatig af: kan ik dingen met een klein beetje nadenken net iets anders, slimmer, leuker of (…vul in ..) doen. Zodat er meerdere benefits zijn. Zaterdag had ik een mooie “win”.

Wij vierden pas deze zondag “pakjesavond” – want dat was de eerste dag dat iedereen thuis was. Ik ga dan meestal last minute inkopen doen (als de druk het hoogst is heb je sneller resultaat). Zo ook zaterdag. De voetbal was afgelast, dus ik had alle tijd. Dus dacht ik: waarom niet de sinterklaas inkopen combineren met m’n dagelijkse wandeling?! Anders zou ik EN inkopen doen EN daarvoor/daarna nog wandelen Prima idee die combi… dus lekker lopend op pad. Rugzak op en gaan!

Hele middag gewandeld, vanaf huis dwars door Zwolle en terug. Inkopen gedaan. Bijna 12 kilometer gewandeld. Zolang heb ik nog nooit in mijn eigen stad gelopen. Heb onderweg heel wat grappige/bijzondere/rare mensen & gedrag gezien (normaal ben ik op zaterdag nóóit in de stad). Alle cadeaus voor de kids gewoon gekocht bij winkels in Zwolle. Niks online. Gewoon lokaal. Bij grote & kleine winkels in Zwolle. Niks laten bezorgen. Zelf ophalen. Mooie, relaxte middag. 3,5 uur buiten in m’n eentje (wat een rust zonder de kids). Alleen jammer van die natte sneeuw in mijn gezicht het laatste uur. Maar ach, ik was goed ingepakt.

Wat extra lekker is.. Na het inkopen doen op deze relaxte manier gloei je nog lekker lang na. Genoeg stappen gezet om daarna lekker bij de kachel te zitten, te koken en samen met hele family aan een grote tafel te eten (met een glas stevige rode wijn erbij). Nagenieten van lekker lokaal lopend inkopen!

** Henk Boshove | 10 december 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

Ik zie het mooi in

In buiten spelen, Familie, Geluk, Kinderen, natuur, verwonderen, wandelen, zien on november 19, 2017 at 10:59 pm

Na 3 dagen grotendeels binnen te hebben gewerkt kwam ik vrijdag weer boven water. Diep ademhalen. Jas & schoenen aan. Naar buiten. Flink eind lopen. Maar 5 meter buiten de deur stond ik al stil. Ik zag opeens een boom. Die is niet nieuw zoals je hieronder kunt zien. Staat al lang schuin voor ons huis. We wonen hier al ruim 7 jaar. Ik heb die boom dus al duizenden keren gezien. Maar er zit verschil tussen kijken en echt zien. Tussen zien en bewust observeren en ervaren.

Ik stond onder die boom en dacht opeens: wat ben jij ontzettend mooi! Heb er een tijdje onder gestaan. Vol bewondering en ontzag naar boven gekeken. Daarna liep ik langzaam door. Al nadenkend. Ik nam mij voor de hele wandeling lang echt bewust naar dingen om mij heen te kijken. Ik zag prachtig mooie dingen – alles had ik al honderden keren gezien – maar nu zag ik ze anders. Mooier.

Toen ik na 2 uur buiten wandelen weer thuis kwam had ik zere mondhoeken van het lachen, fluiten, zingen, genieten buiten. Batterij weer helemaal vol. Zoveel mooie dingen gezien en beleefd. Niks anders dan anders, maar toch heel anders. Bijzonder.

Ben nu bezig op deze manier de komende tijd ook vaker, scherper, meer naar de mensen om mij heen te kijken. Natuurlijk naar onze 3 kids. Maar ook naar m’n partner, familie, vrienden, zakenrelaties en mezelf. Omhoog met die mondhoeken.

Je bent zo geneigd te kijken naar die paar procent van iemand (of jezelf) die net even niet mooi is. Die 95-99% die prachtig is blijft daarachter verstopt als je niet uitkijkt. Of je ziet het mooie helemaal niet meer – omdat je het al 1000 keer gezien hebt. Dan mis je veel. Al dat moois! Dus zie je mij de komende tijd vriendelijk lachen? Dan zie ik iets moois. Misschien jou wel. Ik zie het mooi in!

** Henk Boshove | 19 november 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

53 Kids & (Lach)rimpels

In Familie, Geluk, Kinderen, Ouders, wandelen on november 5, 2017 at 10:47 pm

Vandaag kwam ik in het bos een ‘jonge’ vader tegen. Eentje met slaperige ogen. Hij zag er moe uit en liep achter een kinderwagen met een jonge baby erin. In een flits moest ik opeens terugdenken aan 1999. Toen liep ik zelf zo in het bos achter een kinderwagen. Met onze oudste, die toen nog heel klein was. Urenlang buiten lopen. Inmiddels zijn we 18 jaar verder.

Ik loop nog steeds in het bos. Niet meer met onze ouderwetse (“vintage” zouden we nu zeggen) Teutonia kinderwagen. Gelukkig niet. Time flies like an arrow, fruit flies like a banana. Het is nu 2017. Onze kids van 12, 15 & 18 kunnen inmiddels prima zelf lopen. Het bos krijg je ze helaas bijna niet meer in. Dat is wel jammer. Toch loop ik deze zondag met een brede lach door het bos.

img_6590-3.jpgHet is mooi weer, dus extra genieten buiten. Morgen (maandag) is mijn verjaardag. “Heb je nog wensen” vragen de kids. “Toch niet weer wandelsokken?!?” Tsja… dat is toch echt het enige dat ik nodig heb. Plus natuurlijk tijd om te wandelen. De rest is bijzaak. Ik ben inmiddels al jaren zo ver dat ik scherp zicht heb op hoofd- en bijzaken. Want zeg nu eerlijk, wat heb je nou aan spullen, gadgets, prullaria. Dat is toch alleen maar ballast.

img_6756-1img_6756-1.jpgLekker buiten zijn in mijn vrije tijd is voor mij ultiem genieten. Klein geluk. Wandelen (goede schoenen EN fijne sokken) en heel af en toe genieten op een bankje in de zon. Dat laatste om alvast te oefenen voor als ik over 18 jaar vrolijk lachend & lopend (hoop ik!) 71 wordt. Time flies. Van 1999 tot 2017. Inmiddels geen ouders of schoonouders meer. Wel een huis vol kids. Zo gaat dat. Van zelf kind tot zelf kinderen. Inmiddels ook een kop vol (lach)rimpels. Over 18 jaar helemaal vol rimpels? Who cares. Dat zien we dan wel weer.

img_6599-2.jpgHoop dat over 18 jaar mijn kids nog steeds lekker hun eigen gang gaan. Dat ze zich dan nog steeds niet over hun ouders hoeven te bekommeren. Dat ze dan wèl denk- en lachrimpels hebben, maar nog géén zorg rimpels. Dat ze nog maar héél lang enkel en alleen wandelsokken hoeven te geven voor m’n verjaardag (en mij tijd gunnen om te wandelen). Dan gaat het goed met mij.

Gelukkig ben ik nog lang geen 71. Dat is pas over 18 jaar. Voorlopig loop ik nog lekker in het bos. Voorlopig nog gewoon 53, kids en (lach)rimpels

 

 

** Henk Boshove | 5 november 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

Één keer per week. Fijn.

In Familie, Geluk, Kinderen, natuur, Ouders, wandelen, Zwolle on september 10, 2017 at 9:35 pm

Vanochtend: Vroeg opstaan. Eerst koffie drinken en op kousenvoeten door het huis. Vervolgens zachtjes de deur achter ons dicht trekken. Heel zachtjes.. zodat we thuis niemand wakker maken. Het is nog stil in huis en stil in Zwolle.

Één van onze kids zit momenteel in Frankrijk met school. De andere twee slapen nog lekker. Die redden zich wel. Wij ook. Wij trekken onze stevige wandelschoenen aan en gaan naar buiten. Veel te mooi weer om binnen te zitten. Want na dagenlang regen (moesson!) is het droog én schijnt de zon. Het strijklicht valt tussen de bomen door naar beneden. Meer redenen om je blij te voelen zijn niet nodig.

Vanuit ons huis lopen we zo het eeuwenoude park het Engelse Werk in. Aan de rand van de stad Zwolle en aan de rand van de IJssel. Prachtige natuur. Oase van stilte op de vroege zondagochtend. Één van de mooiste (openlucht) monumenten van Zwolle. Het is hier elke dag open Monumentendag!

We lopen door park en bos. Langs vijvers met meerkoeten en eenden. Daarna richting de IJssel. Langs de nieuwe hoogwater geul struinen we door de natte uiterwaarden waar overal zwaluwen vliegen. We staren over de rivier en zien boten varen. We luisteren naar vogels en verbazen ons over de strakblauwe lucht. In de verte horen we de kerkklokken van Hattem luidden. Hand in hand op pad.

Op de heenweg is er buiten nog bijna niemand actief. Stil. Als we teruglopen is de natuur inmiddels volgelopen: met wandelaars, fietsers, wielrenners, hardlopers, mountainbikers, hondenuitlaters etc. Niet meer stil. Maar dat maakt niet uit. Zij de natuur in. Wij weer terug naar huis. In onze tuin is volop zon en stilte.

Als we weer thuis zijn ruikt het huis naar versgebakken broodjes. We krijgen een kus & knuffel van onze jongste. Het espressoapparaat zorgt zonder te klagen voor een nieuw rondje koffie. Zondag. Één keer per week. Fijn.

** Henk Boshove | 10 september 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

Nooit een medaille 

In Kinderen, onderwijs, wandelen, Zwolle on juni 18, 2017 at 9:39 pm

Mijn vrouw en ik zijn er vrijdag mee geconfronteerd. Na een loopbaan van 10 jaar zijn we zomaar opeens afgedankt. 10 jaar trouwe dienst eindigde zo voor ons tweeën vrij abrupt. Geen complimentjes. Geen afscheidsspeech. Geen cadeaus. Geen bloemen. Geen bedankjes. Niks. Helemaal niks. Afgeserveerd. Over en uit. Toch voelt dat best lekker. 

De afgelopen 10 jaar mochten we jaar in jaar uit een week lang rondjes lopen om Zwolle. Alle hoeken hebben we gezien. Soms liepen we 5km en dan weer 10km. Elk jaar liepen er meer mensen mee. Dit jaar 9.000 (!!) kinderen en daarbij heel véél ouders en juffen/meesters. Dat moest natuurlijk een keer misgaan. Dat gebeurde dus vrijdag. We liepen onze laatste Avondvierdaagse. Vanaf komend jaar zijn we er niet meer bij. Einde loopbaan!

10 jaar lang soms lopen. Soms rennen, vaak slenteren. Soms gruwelijk lang wachten. Soms blaren. Soms jengelende kids. Soms enkele vervelende ouders. Soms kids die net zo irritant waren als hun vervelende ouders Soms regen (maar vaak zon). Soms irritante organisatoren. Jarenlang een te lang durend defilé. Het schoot vroeger niet op (nu beter). Plus al die kids volgehangen met snoep is ook niet mijn ding. En oh ja.. een week lang ’s middags haasten met eten en een week lang kids met korte lontjes thuis (veel te weinig slaap) was ook niet altijd leuk. Maarrrrrr……!

Maar meestal was het vooral gewoon heel errug leuk om te doen. Tenminste.. zodra je loslaat en ervan gaat genieten. Lekker bijkletsen met je eigen kids, met andere ouders (dat vooral!) & met leerkrachten. Je kids lekker buiten zien banjeren en genieten. Zelf lekker buiten lopen in de natuur ’s avonds. Kids die er enorm veel plezier aan beleven om nog langer samen te zijn met hun klasgenootjes. Mooi ook om naar ze te kijken als ze ’t niet in de gaten hebben…

Mooie traditie. Qua omvang misschien een beetje uit doorgeschoten hier in Zwolle (de grootste avondvierdaagse van Nederland), maar verder prima. De jongste gaat volgend jaar naar de brugklas. Geen avondvierdaagse meer. Daar zijn weer andere tradities. We nemen afscheid zonder pijn in ons hart. 10 jaar lang met de kids rondjes is meer dan genoeg. Klaar is klaar. Op één dingetje na dan.. waarom kregen wij als ouders nooit een medaille?

** Henk Boshove | 18 juni 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

Online Dieet!

In Kinderen, natuur, social media, wandelen on februari 13, 2017 at 5:28 am

Deze week was ik veel binnen. Beetje druk: Met mijn werk. Met afspraken. Met de kids & hun leerwerk. Met van alleszins nogwat. “Buiten zijn” schoot er een beetje bij in. Gelukkig woensdag nog wel een mooie lange wandeling gemaakt in de sneeuw. Dat was fijn. Dat wil ik het liefst elke dag. Zat er even niet in.

Ook de komende week zit ik vol. Met werkafspraken door ’t halve land. Met de kids helpen met school/leerwerk in de laatste week voor hun voorjaarsvakantie. Met een paar avondafspraken in de stad. Tussendoor moet er ook nog eten op tafel komen. Als ik er niet scherp op let, dan kom ik ook de komende week nauwelijks aan wandelen toe. 

Natuurlijk moet ik nu even extra hard aan het werk (er is veel werk doorgeschoven naar februari vanwege mijn Kilimanjaro tocht in januari). Natuurlijk hebben de kids in deze laatste schoolweek nog even extra support nodig bij projecten, repetities, toetsen, excursies. Maar ja…

 Zelf niet aan wandelen toekomen is natuurlijk echt niet de bedoeling. Wat is daarvoor de oplossing? Daar zat ik over na te denken terwijl ik buiten liep vandaag. Na enig nadenken lag de oplossing voor de hand. Gewoon zorgen dat ik minder online bent. 

Als je druk bent dan is het heerlijk om even online je netwerken af te lopen. Even wat bij te praten. Even wat foto’s of momenten te delen. Het nieuws binnen te halen, een spelletje te doen. Wat muziek te beluisteren of te bekijken. Maar ja.. je blijft zo snel (veel) te lang hangen hè. “Oeps.. zit ik al een uur als een zoutzak in mijn stoel op m’n telefoon te kijken?” JA!

Komende week zet ik mezelf strak op een online dieet. Na mijn werkafspraken, na huis/leerwerk met de kids, voor het eten koken… gewoon meteen schoenen – jas – handschoenen – muts pakken en gaan. Hup. Naar buiten. Want buiten is mooi, fijn, noodzakelijk (voor mij) en veel gezonder dan het scherm van m’n telefoon. 

Buiten First, Online Second (om even in Arjan Lubach termen te spreken). Zo gaat komende week eruit zien. Over een week heb ik weer ruimte mijn agenda. Tot die tijd? Online dieet!


** Henk Boshove | 12 februari 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online **

%d bloggers liken dit: