Henk038

Posts Tagged ‘zwolle’

Één keer per week. Fijn.

In Familie, Geluk, Kinderen, natuur, Ouders, wandelen, Zwolle on september 10, 2017 at 9:35 pm

Vanochtend: Vroeg opstaan. Eerst koffie drinken en op kousenvoeten door het huis. Vervolgens zachtjes de deur achter ons dicht trekken. Heel zachtjes.. zodat we thuis niemand wakker maken. Het is nog stil in huis en stil in Zwolle.

Één van onze kids zit momenteel in Frankrijk met school. De andere twee slapen nog lekker. Die redden zich wel. Wij ook. Wij trekken onze stevige wandelschoenen aan en gaan naar buiten. Veel te mooi weer om binnen te zitten. Want na dagenlang regen (moesson!) is het droog én schijnt de zon. Het strijklicht valt tussen de bomen door naar beneden. Meer redenen om je blij te voelen zijn niet nodig.

Vanuit ons huis lopen we zo het eeuwenoude park het Engelse Werk in. Aan de rand van de stad Zwolle en aan de rand van de IJssel. Prachtige natuur. Oase van stilte op de vroege zondagochtend. Één van de mooiste (openlucht) monumenten van Zwolle. Het is hier elke dag open Monumentendag!

We lopen door park en bos. Langs vijvers met meerkoeten en eenden. Daarna richting de IJssel. Langs de nieuwe hoogwater geul struinen we door de natte uiterwaarden waar overal zwaluwen vliegen. We staren over de rivier en zien boten varen. We luisteren naar vogels en verbazen ons over de strakblauwe lucht. In de verte horen we de kerkklokken van Hattem luidden. Hand in hand op pad.

Op de heenweg is er buiten nog bijna niemand actief. Stil. Als we teruglopen is de natuur inmiddels volgelopen: met wandelaars, fietsers, wielrenners, hardlopers, mountainbikers, hondenuitlaters etc. Niet meer stil. Maar dat maakt niet uit. Zij de natuur in. Wij weer terug naar huis. In onze tuin is volop zon en stilte.

Als we weer thuis zijn ruikt het huis naar versgebakken broodjes. We krijgen een kus & knuffel van onze jongste. Het espressoapparaat zorgt zonder te klagen voor een nieuw rondje koffie. Zondag. Één keer per week. Fijn.

** Henk Boshove | 10 september 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

Advertenties

Nooit een medaille 

In Kinderen, onderwijs, wandelen, Zwolle on juni 18, 2017 at 9:39 pm

Mijn vrouw en ik zijn er vrijdag mee geconfronteerd. Na een loopbaan van 10 jaar zijn we zomaar opeens afgedankt. 10 jaar trouwe dienst eindigde zo voor ons tweeën vrij abrupt. Geen complimentjes. Geen afscheidsspeech. Geen cadeaus. Geen bloemen. Geen bedankjes. Niks. Helemaal niks. Afgeserveerd. Over en uit. Toch voelt dat best lekker. 

De afgelopen 10 jaar mochten we jaar in jaar uit een week lang rondjes lopen om Zwolle. Alle hoeken hebben we gezien. Soms liepen we 5km en dan weer 10km. Elk jaar liepen er meer mensen mee. Dit jaar 9.000 (!!) kinderen en daarbij heel véél ouders en juffen/meesters. Dat moest natuurlijk een keer misgaan. Dat gebeurde dus vrijdag. We liepen onze laatste Avondvierdaagse. Vanaf komend jaar zijn we er niet meer bij. Einde loopbaan!

10 jaar lang soms lopen. Soms rennen, vaak slenteren. Soms gruwelijk lang wachten. Soms blaren. Soms jengelende kids. Soms enkele vervelende ouders. Soms kids die net zo irritant waren als hun vervelende ouders Soms regen (maar vaak zon). Soms irritante organisatoren. Jarenlang een te lang durend defilé. Het schoot vroeger niet op (nu beter). Plus al die kids volgehangen met snoep is ook niet mijn ding. En oh ja.. een week lang ’s middags haasten met eten en een week lang kids met korte lontjes thuis (veel te weinig slaap) was ook niet altijd leuk. Maarrrrrr……!

Maar meestal was het vooral gewoon heel errug leuk om te doen. Tenminste.. zodra je loslaat en ervan gaat genieten. Lekker bijkletsen met je eigen kids, met andere ouders (dat vooral!) & met leerkrachten. Je kids lekker buiten zien banjeren en genieten. Zelf lekker buiten lopen in de natuur ’s avonds. Kids die er enorm veel plezier aan beleven om nog langer samen te zijn met hun klasgenootjes. Mooi ook om naar ze te kijken als ze ’t niet in de gaten hebben…

Mooie traditie. Qua omvang misschien een beetje uit doorgeschoten hier in Zwolle (de grootste avondvierdaagse van Nederland), maar verder prima. De jongste gaat volgend jaar naar de brugklas. Geen avondvierdaagse meer. Daar zijn weer andere tradities. We nemen afscheid zonder pijn in ons hart. 10 jaar lang met de kids rondjes is meer dan genoeg. Klaar is klaar. Op één dingetje na dan.. waarom kregen wij als ouders nooit een medaille?

** Henk Boshove | 18 juni 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

Kind van de Stad

In Familie, Kinderen, Zwolle on juni 11, 2017 at 9:59 pm

Donderdag was ik er weer even. Voor een fijn concert: Buffalo Tom in Paradiso. Ik was destijds (in 1992) fan. Kan nog steeds veel meezingen (zo bleek). Ze speelden hun complete album van 25 jaar geleden (Let Me Come Over) en nog een extra set met andere nummers. Mooi concert in het prachtige Paradiso (super mooie concert zaal). Het was een hele, hele fijne avond in Amsterdam! 

Hoe fijn ik Amsterdam ook vind… ik heb nooit de neiging om lang te blijven. Ik moest terugdenken aan 25 jaar geleden. Toen het album van Buffalo Tom in 1992 uitkwam studeerde ik in Amsterdam. Bezig mijn post-doctorale studie aan de VU af te ronden. Tussen 1990 en 1994 was ik erg veel in Amsterdam. Maar ik had nooit de neiging er te gaan wonen.

 Waarom niet? Geen idee. Te veel steen? Te weinig natuur? Te veel schreeuwerige mensen? Te groot? Te weinig stilte? Te weinig mensen daar die ik ken? Te veel een openluchtmuseum? Of iets totaal anders… Ik weet niet waarom. Er zit iets in die stad waardoor ik mij er niet echt thuis voel. Voel mij nooit kind van Amsterdam. Heb altijd een “slechts op bezoek” gevoel. 

Zoals ik vroeger ging studeren in Zwolle en Ansterdam. Zo gaat onze dochter ook het land verkennen. Zij ziet Amsterdam niet als haar studiestad. Zij kiest voor Leiden. Dat lijkt mij ook een mooie stad. Ken ik eigenlijk nog te weinig. Maar als zij er gaat studeren (eerst nog even slagen, woensdag krijgt zij de examen uitslag) dan ga ik Leiden ontdekken. Benieuwd of Leiden haar stad wordt. Of een opstapje naar een andere (wereld)stad. Wie zal het zeggen…

Voor mij was Amsterdam nooit “mijn stad”. Waarom heb je dat gevoel wel bij de ene en niet bij de andere stad? Geen idee. Helaas Amsterdam: ik kom graag in jou. Ik vind je hartstikke leuk. Maar ik blijf niet. Ik ga steeds weer terug naar mijn eigen huis, mijn eigen stad: Zwolle. Dat is de stad waar ik thus ben. Daar woon ik al bijna 30 jaar. Ik ben er niet geboren. Maar de stad en ik hebben elkaar gevonden en zijn met elkaar verbonden. In Zwolle ik voel mij kind van de stad


** Henk Boshove | 11 juni 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

Horizon Taal 

In Kinderen, Memories, natuur, wandelen on maart 12, 2017 at 10:31 pm

Het vlakke Nederland is het mooist als er mooie accenten zijn die juist afwijken van de vlakke uitgestrektheid. Die mij daarmee de natuur extra laten “zien” en anders laten ervaren. Dat vindt natuurlijk niet iedereen. Sommigen noemen het horizonvervuiling. In mijn achtertuin, de uiterwaarden van de IJssel bij Zwolle, heb ik drie “landmarks” die voor mij daar beeldbepalend zijn. 


Aan de ene kant (links) de prachtige grote boogbruggen over de IJssel. Blauw en rood in het landschap, als liggende reuzen. Aan de overkant van de IJssel de grote oude kerk van Hattem. Vaak donker. Als een alziend iets, dat over de horizon tuurt.  Aan de andere kant (rechts) de schoorstenen van de oude IJsselcentrale. Twee pijlers die je altijd ziet als je op de dijk bent. Drie mooie bouwwerken die de schoonheid van de natuur extra benadrukken. Vind ik dan.


Binnenkort is dat echter verleden tijd. De IJsselcentrale wordt gesloopt. Op 18 maart worden de grote schoorstenen opgeblazen. Denk dat mijn kids het super mooi gaan vinden om dat spektakel live te zien. Hun papa vind er geen zak aan. Ik kijk er niet naar uit. Ik ga dat gebouw en vooral die hoge schoorstenen nogal missen in “mijn” mooie vlakke uiterwaarden. Het wordt straks iets van vroeger. Een herinnering.


Vandaar dat ik deze week nog even extra goed naar de pijpen heb gekeken. Ik heb het even extra ingeprent op mijn netvlies. Uiteraard ook een paar foto’s gemaakt. Na volgende week zijn ze er niet meer. De stilzwijgende getuigen van een industrieel verleden wordt het zwijgen opgelegd. Ze zijn uitgesproken. Straks alleen nog maar Horizon Taal 


** Henk Boshove | 12 maart 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

Doorgedraaide lichtjeswandeling Zwolle

In Geluk, gewoon doen!, ideeën - innovatie, natuur, Ontmoeten, verwonderen, wandelen, Zwolle on december 27, 2016 at 9:06 pm

We zijn er nog steeds helemaal ondersteboven van! WoW! Zoveel Zwollenaren – Zoveel mooie lampjes – Zoveel grote glimlachen – Zoveel plezier. We hebben geen idee hoeveel mensen hebben meegelopen. 250? 300? Meer? Kijk op de video. Jullie waren met héél érg véél! WoW!!! 

​Carlijn Hartlief en ik dachten spontaan even snel een lichtjeswandeling in Zwolle te organiseren. Wellicht voor circa 30/40 personen? Misschien heel ietsjes meer? Dat laatste! Het werden er dus heel erg veel ietsjes meer! Woensdag bedacht en uitgewerkt. Route uitgestippeld. Gemeente Zwolle geïnformeerd. FB event aangemaakt. Één dag mensen uitgenodigd. Één middag lampjes neergezet (en weer opgeruimd). Één avond vol plezier!

Onvoorstelbaar hoe veel mensen er mee liepen. Wat stoer dat er zoveel op de fiets kwamen in plaats van met de auto. Wat was het leuk in het bos, wat een lol onderweg. Alles verliep op rolletjes.

We draaiden vol plezier een beetje door van alle belangstelling en van de gigantische sliert mensen dwars door het Engelse Werk. Lichtjes tot zover je kon zien langs het 2,5km lange traject. Thx all! Jullie zijn geweldig! 

De jongste deelnemer was slechts een paar weken oud – die “liep” slapend mee, lekker in een draagdoek. De oudste deelnemer was waarschijnlijk in de 70 (of ouder?).. die “liep” mee in een rolstoel / scootmobiel, met mooie lampion voorop! 

We zagen hele families, vrienden, vriendinnen, echtparen & verliefde stelletjes meelopen. We zagen mensen gezellig lopend met hun (verlichte) honden. We zagen kleine kids die zelf lopend het donkere bos ontdekten of die prins(es)heerlijk om zich heen keken vanuit een buggy of vanaf de nek van pap of mam. Ge-wel-dig! 
Wat zijn Carlijn en ik blij met jullie! Zo is spontaan en snel iets organiseren in Zwolle wel HEEL ERG LEUK! Dank je wel dat jullie met zovelen genoten van deze doorgedraaide lichtjeswandeling Zwolle


Samen LOS(T) gaan 

In Geluk, Kinderen, Muziek, Zwolle on oktober 30, 2016 at 7:45 pm

Ook al is deze papa al in de vijftig, hij mag nog wel graag los gaan. Soms met een plan, soms ongepland. Soms in z’n eentje, soms samen met anderen. Meestal is daar weinig voor nodig. Dat is fijn. Maar soms, heel soms.. dan wordt dat losgaan georganiseerd. Dat is ook fijn!

Zaterdag mocht ik georganiseerd los(t) gaan. Dus niet met de kids naar de sportvelden, maar de stad in. Ik kreeg niet meer mee dan wat adressen & namen. Namen van bands en adressen van leuke plekken in de stad waar ze spelen. Van alles door elkaar en deels tegelijk. Het is dus kiezen waar je heen gaat en tot hoe lang. En zorgen dat je op tijd bent. Want voor elk optreden geldt vol is vol! 

I Have A Tribe – Statenzaal Zwolle


Dat georganiseerd los(t)gaan in Zwolle heet Let’s Get Lost – in music and places. Een festival met de stad als festivalterrein. Met een polsbandje heb je toegang tot alle plekken (zoals een café, popzaal, museum, galerie, monumentale Statenzaal of laaddock van het theater). Je krijgt een mooie mix voorgeschoteld aan nieuwe (indie)muziek. Van verstilde pianoklanken tot garagerock. Van beukende synthesizer via scherp gitaargejank naar fijne samenzang.

Ik koos zo goed ik kon en ik fietste keer op keer stukjes door de stad tussen 15u en 03u. Om toch maar vooral alle bands te zien die mijn interesse hadden gewekt. Want als ik eerlijk ben: van de meeste bands op het festival had ik drie maanden geleden nog nooit gehoord. En DAT is nu juist één van de leukste dingen van Let’s Get Lost. Nieuwe fijne muziek ontdekken en ze live zien & ervaren!

Alex Vargas – grote zaal Hedon

Je koopt een ticket en je krijgt een polsbandje voor alle middag- en avondsessies in de stad EN voor de afterparty in café In De Buurt. Dat is dus onnoemlijk veel plezier op 1 dag. En dat voor slechts €25. En het mooie is: je krijgt nog veel meer dan dat. Zowel vooraf, tijdens als na afloop van het festival. 

Vooraf start de online ontdekkingstocht met programma & spotify playlist. Heerlijk grasduinen in nieuwe muziek. Je eigen blokkenschema maken & aanpassen. Tijdens het festival kun je lekker ervaringen uitwisselen met anderen in de stad. Wat heb jij gezien? Wat vond je goed of minder goed? Wat was het mooiste? Na het festival heb je tientallen mooie herinneringen en mooie muziek gesprekken. Heb je nieuwe muzikale helden waar je veel van wilt weten. Heb je zin om sommige bands opnieuw (langer!) te zien. Wil je bands die je helaas niet zag snel ergens anders bekijken en horen. 

Blokkenschema Lets Get Lost 2016

Bij “normale festivals” zijn er altijd bands die je goed kent of al eerder hebt gezien. Sommige bands staan trouwens op bijna elk festival (voorspelbaar). Ze spelen in tenten waar de geluidskwaliteit vaak niet top is (jammer). Tenten waar je vaak met duizenden anderen tegelijk staat (slecht zicht). Toch zijn die festivals erg leuk op z’n tijd. Maar Let’s Get Lost is speciaal. Die organiseren dit bijzondere feest in de mooie binnenstad van Zwolle. Op bijzondere plekken. Met pareltjes van minder bekende bands. 

Soms sta je met tientallen anderen, soms met een paar honderd. Geen massaal festivalterrein, maar overal mensen die kriskras door de stad lopen/fietsen op weg naar muziek. Kortom: ik hou ervan. Ik ben zaterdag heerlijk verdwaald in de muziek en op mooie plekken in Zwolle. Zondag zat ik lekker na te genieten. Van de beelden in mijn hoofd, op m’n telefoon & camera. Van songs die bleven hangen in m’n hoofd. 

Folly & the Hunter – in Museum De Fundatie


Thuis liet ik horen wat ik had gezien.  Maar na een tijdje vond iedereen hier in het gezin dat wel mooi geweest. Ik bleef dus alleen genietend achter. Op een plekje uit het zicht, met oordoppen in. Terugdenkend bleef dit het meest hangen: *de Belgische “Alex Vargas” die helemaal vol gas ging in Hedon (binnenkort op een groot festival bij u in de buurt) *de fraaie akoestische sessie van het Canadese “Folly & the Hunter” in Museum De Fundatie (met uitzicht over Zwolle) *de intimiteit van “I Have A Tribe” met zijn Ierse zang en pianomuziek in De Statenzaal (de mooiste zaal van Nederland).

Ik ben nu wel weer thuis, maar ik (ver)dwaal in gedachten nog even heerlijk door. Thanks boys & girls in Zwolle (Frank Erik Ronald + Harold Helga & many many others zakelijk & vrijwillig) voor het organiseren van dit bijzonder fijne festival in 2016. En in 2017? Dan is iedereen – ook van buiten Zwolle – weer welkom. Editie 6 van @Letsgetlostlive is dan op zaterdag 28 oktober 2017. Fijn. Ga je mee? Kunnen we samen LOS(T) gaan

[Hieronder als extraatje een opname van Erik Delobel van 1 song van Folly & the Hunter in museum De Fundatie.. om nog even na of mee te genieten]


** Henk Boshove | 30 oktober 2016 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online **

Muziek op mooie plaatsen – zoals in de Wolk van De Fundatie, met uitzicht op de Peperbus


Aangeharkte natuurtje 

In Italie, Kinderen, natuur, Vakantie, wandelen on augustus 7, 2016 at 9:48 pm

De overgang is wat heftig. Zo zit je nog tussen de grote kloven en enorme bergen in Italië. Een landschap gevormd in de ijstijd. De imposante gletsjers herinneren daar nog sterk aan. Geweldig om te zien en geweldig om er wekenlang te wandelen tussen de 2.000 en 3.000 meter hoogte.

Even een flinke dag rijden en dan zit je weer in ons eigen platte kikkerlandje. Totaal ander landschap. Netjes, gestructureerd en gecultiveerd. Ik liep vandaag m’n oude vertrouwde rondje van 7,5km door het eeuwenoude park Het Engelse Werk in Zwolle en het Spoolderbos ernaast. Er was net gemaaid. Alles was strak, overzichtelijk en kaal.

Ik moest even een paar keer slikken. Ik vind het daar altijd heel erg mooi. Alleen.. dat zag ik vandaag eerst niet. Het is net zoals de overgang van vakantiehuisje naar je eigen huis. Op vakantie is het lekker ongeordend. Hier een stapel, daar een stapel. Je hoeft niks en je leeft grotendeels buiten. Thuis moet alles weer op de juiste plek. Terug in het gareel. Opruimen. De kids vinden dat lastig. Die hebben na de vakantie altijd even moeite met die overgang. Ik had vandaag datzelfde tijdens het wandelen.

Gelukkig vond ik een stukje wildere natuur in het park om van te genieten. Daar moest ik om mezelf lachen. Een eeuwenoud vrij ongerept Italiaans bergdal in een nationaal natuurpark? Dat is totaal iets anders dan een eeuwenoud aangelegd park aan de rand van de stad Zwolle. Maar ze zijn allebei mooi. Gewoon genieten van twee totaal verschillende schoonheden, Henk! Niet gaan vergelijken. 

Dat was het. Toen ik die knop had omgezet genoot ik vervolgens met volle teugen. Van m’n oude vertrouwde aangeharkte natuurtje



** Henk Boshove | 7 augustus 2016 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

Vaderdag. Dat is een lachertje

In Familie, Kinderen on juni 19, 2016 at 8:34 pm

Ik ben thuis opgevoed met ouders die Moederdag en Vaderdag hele grote (commerciële) onzin vonden. Iets voor ze kopen was gewoon verboden. Opzouten met die onzin!

Het Engelse Werk Zwolle, zo groen als een schilderij van CézanneIk ben er goed in geslaagd om de opvoeding die ik kreeg ook aan mijn kids door te geven. Ook die doen lekker niks aan vaderdag. Mooi. Ze hebben mij vanochtend wel alle drie op hun eigen manier flink aan het lachen gemaakt. Heerlijk.

Het Engelse Werk Zwolle, mijn  favoriete plekLekker samen lachen: dat was een mooi kado dat ik vandaag van m’n 3 kids kreeg. ‘T mooiste dat er is. Ik hoop dat ze dat de komende 50 jaar blijven volhouden. Er zijn, glimlach meenemen en mij aan ’t lachen maken. Bring it on! 

Grote Markt in Zwolle in de ondergaande zon op 17 juni 2016Ze mogen dat trouwens ook wel langer dan 50 jaar doen. Mij aan het lachen majen. Waar kan ik tekenen? Sterker nog… Ze mogen dat elke dag wel doen. Niet alleen met Vaderdag. Dat is een lachertje

** Henk Boshove | 19 juni 2016 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online **

#######################################

[📸 de foto’s in dit blog maakte ik vrijdagavond (Grote Markt, Zwolle) en zondagavond (Het Engelse Werk, Zwolle). Het is namelijk ook heel fijn om ’s avonds zonder m’n kids lekker iets voor mijzelf te doen 😎] #######################################

Afgesneden schoonheid

In Familie, fotoblog, Geluk, Kinderen, natuur, verwonderen on mei 16, 2016 at 9:19 pm

Ik heb een plekje vlak bij mijn huis waar ik graag naar toe loop. Een plek waar elk seizoen van schoonheid valt te genieten. Maar afgelopen zondag moest ik even slikken. 

Het is een prachtig plekje in Zwolle waar de natuur zich helemaal uitleeft. Er staan mooie bomen en elk seizoen bloeien er fraaie bloemen. Laatst bloeide bijvoorbeeld deze dotterbloem er aan en in het water. Prachtig zo vroeg in ’t jaar. Helder geel tussen het groen. 

Binnenkort bloeit de gele lis er weer volop aan het water. De eersten bloeien sinds een paar dagen. Ik word altijd vrolijk van deze bloem. We hadden deze bloem vroeger thuis ook in onze tuin. Even terugdenken aan m’n ouders. Happy memories!

Heel soms bloeit er ook de beschermde kievitsloem. Mooie paarse kelkjes. Prachtig klein bloempje, verscholen in het gras. Je moet echt aandachtig kijken om ‘m te zien. Bloeit ook maar eventjes. Fantastische bloem van dichtbij.

Momenteel bloeien er kleine wilde orchideeën. Van dichtbij zie je hoe fijn de bloempjes zijn. Op één plekje – achter een boom – groeien er elk jaar twee dicht bij elkaar. Die zijn extra mooi om naar te kijken, van te genieten, om te fotograferen. Toen ik zondag even langs ging om te kijken waren ze weg. Afgesneden.

 Ik snap niet wat de fun is om zo’n mooi klein bijzonder plantje uit de natuur te halen en mee te nemen. Voor op een vaasje? Voor een verzameling? Daar kan ik mij over verwonderen. En waarom juist die twee waar ik zo graag naar kijk? Tsja. Wij hebben onze kids geleerd om mooie dingen in de natuur te laten. Daar horen ze thuis, daar kan iedereen ervan genieten. 

Het is geen groot wereldnieuws. I know. Toch werd ik even geraakt door dit kleine detail. Want details maken in mijn ogen deze wereld zo mooi. Details in de natuur. Details in het gedrag van mensen. Details geven klein geluk. 

Ik ga komende week voor of na m’n werkafspraken in alle rust goed kijken. Vind ik vast wel weer andere mooie bloemen. Als vervanging voor de afgesneden schoonheid
[16 mei 2016 – Henk Boshove]

Struikelen over de leegte

In Familie, Kinderen, verwonderen, Zwolle on november 1, 2015 at 10:23 pm

Deze week was het ontzettend kaal, leeg en heel erg rustig hier in huis. Minder gelach, minder discussie, minder dollen, minder planning, minder activiteiten, minder gedoe. Aan de ene kant wel even lekker, aan de andere kant ook heel onwennig. 

Onze jongste van 10 was met z’n schoolklas drie dagen naar België. Dikke lol natuurlijk. Wat hadden ze er zin in! Naar deze week hadden ze lang uitgekeken. Onze oudste twee hebben het ook gedaan. Dus we weten wat het is. En het is maar 3 dagen. Toch blijft het gek hoe leeg het huis dan aanvoelt. 

Thuis een lege stoel aan tafel. Een lege (opgeruimde!) kamer en een leeg bed. ’s Ochtends een lege agenda. Ik hoefde opeens niet 5 kilometer met hem naar school fietsen. Raar. Maar gelukkig is het tijdelijk. Op vrijdagavond was hij weer thuis. Duizend knuffels & kusjes over en weer. Heerlijk. 

  

Deze week liep ik door Zwolle en opeens stootte in met m’n schoen tegen een steen die iets uitstak. Het was geen gewone steen. Het waren “stolpersteine. Struikelstenen. Herdenkingsstenen. Ik wist dat ze op diverse plaatsen in Zwolle zijn geplaatst. Maar ik was er nog nooit letterlijk over gestruikeld. Deze week opeens wel. 

Indrukwekkend die stenen. Het zijn stenen om te herdenken dat hier Joodse Zwollenaren hebben gewoond. Zwollenaren die zijn weggevoerd en zijn vermoord in vernietigingskampen. Hun huizen bleven leeg achter. Voor het huis waar ze het laatst woonden ligt een ‘stolperstein’. Nog lang niet bij iedereen. Circa 60 zijn er nu geplaatst.

Op elke steen staat de naam van een joodse Zwollenaar, haar of zijn geboortedatum, de datum waarop zij of hij is vermoord en in welk kamp dit plaatvond. Indrukwekkend. Het “mooie” is.. als je er speciaal op let dan zie je ze opeens op veel meer plaatsen in de stad liggen. Mooi en bijzonder. Het wordt zo heel tastbaar. Het zet aan tot nadenken. Ongemerkt buk je en lees je. Namen, data en plaatsen komen tot leven. Je bekijkt de huizen anders.

  
Ik moest daarna zomaar opeens even denken aan de lege plek in ons huis omdat onze jongste er slechts een paar dagen niet was. Leegte. Hoe moet dat in de Tweede Wereldoorlog zijn geweest? Hoe moet dat nu in Syrië zijn? Huizen die opeens leeg zijn. Leeg blijven. Buren, vrienden, familie die weg zijn. Mensen waar je van houdt – die je mist. Mensen die nooit meer terugkomen. Gigantische leegte.

Het was vast geen toeval dat ik juist in deze tijd tegen die stenen aanliep. Juist nu er vluchtelingen zijn in heel veel landen. Met oeverloze discussies over opvang. Juist in de week dat onze jongste uit huis en op reis was – en gelukkig ook weer thuis kwam. Hij wel.

Komende week maar eens kijken hoe er meer ‘stolpersteine’ in Zwolle kunnen komen. Mooi die tastbare herinneringen om af en toe letterlijk over te struikelen. ‘Opdat wij nooit vergeten’. Niet op 4 & 5 mei. Niet op andere dagen van het jaar. Opdat wij blijven nadenken over ons gedrag nu & wij ook in de huidige moeilijke situatie de juiste keuzes maken.  

 

Verwonderen over leegte. Door een afwezige zoon en een iets te hoge steen. Struikelen over de leegte

%d bloggers liken dit: