Henk038

Posts Tagged ‘zwolle’

Vaderdag. Dat is een lachertje

In Familie, Kinderen on juni 19, 2016 at 8:34 pm

Ik ben thuis opgevoed met ouders die Moederdag en Vaderdag hele grote (commerciële) onzin vonden. Iets voor ze kopen was gewoon verboden. Opzouten met die onzin!

Het Engelse Werk Zwolle, zo groen als een schilderij van CézanneIk ben er goed in geslaagd om de opvoeding die ik kreeg ook aan mijn kids door te geven. Ook die doen lekker niks aan vaderdag. Mooi. Ze hebben mij vanochtend wel alle drie op hun eigen manier flink aan het lachen gemaakt. Heerlijk.

Het Engelse Werk Zwolle, mijn  favoriete plekLekker samen lachen: dat was een mooi kado dat ik vandaag van m’n 3 kids kreeg. ‘T mooiste dat er is. Ik hoop dat ze dat de komende 50 jaar blijven volhouden. Er zijn, glimlach meenemen en mij aan ’t lachen maken. Bring it on! 

Grote Markt in Zwolle in de ondergaande zon op 17 juni 2016Ze mogen dat trouwens ook wel langer dan 50 jaar doen. Mij aan het lachen majen. Waar kan ik tekenen? Sterker nog… Ze mogen dat elke dag wel doen. Niet alleen met Vaderdag. Dat is een lachertje

** Henk Boshove | 19 juni 2016 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online **

#######################################

[📸 de foto’s in dit blog maakte ik vrijdagavond (Grote Markt, Zwolle) en zondagavond (Het Engelse Werk, Zwolle). Het is namelijk ook heel fijn om ’s avonds zonder m’n kids lekker iets voor mijzelf te doen 😎] #######################################

Advertenties

Afgesneden schoonheid

In Familie, fotoblog, Geluk, Kinderen, natuur, verwonderen on mei 16, 2016 at 9:19 pm

Ik heb een plekje vlak bij mijn huis waar ik graag naar toe loop. Een plek waar elk seizoen van schoonheid valt te genieten. Maar afgelopen zondag moest ik even slikken. 

Het is een prachtig plekje in Zwolle waar de natuur zich helemaal uitleeft. Er staan mooie bomen en elk seizoen bloeien er fraaie bloemen. Laatst bloeide bijvoorbeeld deze dotterbloem er aan en in het water. Prachtig zo vroeg in ’t jaar. Helder geel tussen het groen. 

Binnenkort bloeit de gele lis er weer volop aan het water. De eersten bloeien sinds een paar dagen. Ik word altijd vrolijk van deze bloem. We hadden deze bloem vroeger thuis ook in onze tuin. Even terugdenken aan m’n ouders. Happy memories!

Heel soms bloeit er ook de beschermde kievitsloem. Mooie paarse kelkjes. Prachtig klein bloempje, verscholen in het gras. Je moet echt aandachtig kijken om ‘m te zien. Bloeit ook maar eventjes. Fantastische bloem van dichtbij.

Momenteel bloeien er kleine wilde orchideeën. Van dichtbij zie je hoe fijn de bloempjes zijn. Op één plekje – achter een boom – groeien er elk jaar twee dicht bij elkaar. Die zijn extra mooi om naar te kijken, van te genieten, om te fotograferen. Toen ik zondag even langs ging om te kijken waren ze weg. Afgesneden.

 Ik snap niet wat de fun is om zo’n mooi klein bijzonder plantje uit de natuur te halen en mee te nemen. Voor op een vaasje? Voor een verzameling? Daar kan ik mij over verwonderen. En waarom juist die twee waar ik zo graag naar kijk? Tsja. Wij hebben onze kids geleerd om mooie dingen in de natuur te laten. Daar horen ze thuis, daar kan iedereen ervan genieten. 

Het is geen groot wereldnieuws. I know. Toch werd ik even geraakt door dit kleine detail. Want details maken in mijn ogen deze wereld zo mooi. Details in de natuur. Details in het gedrag van mensen. Details geven klein geluk. 

Ik ga komende week voor of na m’n werkafspraken in alle rust goed kijken. Vind ik vast wel weer andere mooie bloemen. Als vervanging voor de afgesneden schoonheid
[16 mei 2016 – Henk Boshove]

Struikelen over de leegte

In Familie, Kinderen, verwonderen, Zwolle on november 1, 2015 at 10:23 pm

Deze week was het ontzettend kaal, leeg en heel erg rustig hier in huis. Minder gelach, minder discussie, minder dollen, minder planning, minder activiteiten, minder gedoe. Aan de ene kant wel even lekker, aan de andere kant ook heel onwennig. 

Onze jongste van 10 was met z’n schoolklas drie dagen naar België. Dikke lol natuurlijk. Wat hadden ze er zin in! Naar deze week hadden ze lang uitgekeken. Onze oudste twee hebben het ook gedaan. Dus we weten wat het is. En het is maar 3 dagen. Toch blijft het gek hoe leeg het huis dan aanvoelt. 

Thuis een lege stoel aan tafel. Een lege (opgeruimde!) kamer en een leeg bed. ’s Ochtends een lege agenda. Ik hoefde opeens niet 5 kilometer met hem naar school fietsen. Raar. Maar gelukkig is het tijdelijk. Op vrijdagavond was hij weer thuis. Duizend knuffels & kusjes over en weer. Heerlijk. 

  

Deze week liep ik door Zwolle en opeens stootte in met m’n schoen tegen een steen die iets uitstak. Het was geen gewone steen. Het waren “stolpersteine. Struikelstenen. Herdenkingsstenen. Ik wist dat ze op diverse plaatsen in Zwolle zijn geplaatst. Maar ik was er nog nooit letterlijk over gestruikeld. Deze week opeens wel. 

Indrukwekkend die stenen. Het zijn stenen om te herdenken dat hier Joodse Zwollenaren hebben gewoond. Zwollenaren die zijn weggevoerd en zijn vermoord in vernietigingskampen. Hun huizen bleven leeg achter. Voor het huis waar ze het laatst woonden ligt een ‘stolperstein’. Nog lang niet bij iedereen. Circa 60 zijn er nu geplaatst.

Op elke steen staat de naam van een joodse Zwollenaar, haar of zijn geboortedatum, de datum waarop zij of hij is vermoord en in welk kamp dit plaatvond. Indrukwekkend. Het “mooie” is.. als je er speciaal op let dan zie je ze opeens op veel meer plaatsen in de stad liggen. Mooi en bijzonder. Het wordt zo heel tastbaar. Het zet aan tot nadenken. Ongemerkt buk je en lees je. Namen, data en plaatsen komen tot leven. Je bekijkt de huizen anders.

  
Ik moest daarna zomaar opeens even denken aan de lege plek in ons huis omdat onze jongste er slechts een paar dagen niet was. Leegte. Hoe moet dat in de Tweede Wereldoorlog zijn geweest? Hoe moet dat nu in Syrië zijn? Huizen die opeens leeg zijn. Leeg blijven. Buren, vrienden, familie die weg zijn. Mensen waar je van houdt – die je mist. Mensen die nooit meer terugkomen. Gigantische leegte.

Het was vast geen toeval dat ik juist in deze tijd tegen die stenen aanliep. Juist nu er vluchtelingen zijn in heel veel landen. Met oeverloze discussies over opvang. Juist in de week dat onze jongste uit huis en op reis was – en gelukkig ook weer thuis kwam. Hij wel.

Komende week maar eens kijken hoe er meer ‘stolpersteine’ in Zwolle kunnen komen. Mooi die tastbare herinneringen om af en toe letterlijk over te struikelen. ‘Opdat wij nooit vergeten’. Niet op 4 & 5 mei. Niet op andere dagen van het jaar. Opdat wij blijven nadenken over ons gedrag nu & wij ook in de huidige moeilijke situatie de juiste keuzes maken.  

 

Verwonderen over leegte. Door een afwezige zoon en een iets te hoge steen. Struikelen over de leegte

Nieuw oud – oud Nieuw

In fotoblog, Memories, Muziek, Zwolle on oktober 25, 2015 at 8:09 pm

Ik mag af en toe graag even de deur uitgaan naar een donker zaaltje. Een zaaltje met geroezemoes en verwachtingsvol gelach. Zo’n zaaltje met hier een daar een lamp en een passend muziekje om de stemming erin te brengen. 
.

image

Holy Holy op Lets Get Lost 2015 Zwolle

Van die zaaltjes – klein groot oud nieuw – waar bands met een gitaar nog gewoon lekker live muziek maken. Zalen waar al honderden bands, zangeressen, zangers, gitaristen, drummers, toetsenisten en andere muzikanten hebben gespeeld. Zaaltjes waar al duizenden mensen van live muziek hebben genoten. 

image

St.Tropez op Lets Get Lost 2015 Zwolle

Zaterdag 24 oktober was festival Let’s Get Lost (in Music and places) in Zwolle. Op allerlei gewone en ongewone plekken in de stad speelden bands. Hele fijne bands. Sommige kende ik al, maar vele waren nieuw. Heerlijk om dan rond te lopen/fietsen in de stad. Van optreden naar optreden. Van band naar band. Steeds weer een nieuwe band, nieuwe muziek, nieuwe ervaringen. Puur genieten!

image

Husky op Lets Get Lost 2015 Zwolle

Mijn kids snappen daar niks van. Die vinden een half uur of een uur naar dezelfde band kijken en luisteren saaaaaaai. Ze vinden die muziek (allemaal met stevige gitaar) ook niet mooi. Ze snappen ook niet wat er nieuw is aan die (gitaar)muziek. In hun oren klinkt het als oude muziek. Ouderwetse muziek. 

image

Pauw op Lets Get Lost 2015 Zwolle

Nee… Dan hun nieuwe muziek. Snelle melodieën. Half gerapte platen. Meestal hoog tempo. Veel electronica en computerwerk. Tsja. Soms vind ik het ook wel leuk, vaak ook niet. Maar meestal is hun “nieuwe” muziek niet nieuw. Het zit boordevol met samples van oude hits. Het zijn remakes, covers, mashups. Er wordt zwaar geleund op of geleend van oude muziek. Maar dat horen en weten die kids van mij niet. Want ze kennen die oude nummers natuurlijk niet. Geeft ook niet.

image

Ryley Walker op Lets Get Lost 2015 Zwolle

De kids waren blij dat ze niet mee hoefden naar Let’s Get Lost in Zwolle. Ik koos voor St.Tropez, Husky, Ryley Walker, Holy Holy, Paceshifters, Pauw en Dazzled Sticks. Ook de afterparty bij café InDeBuurt hadden ze vast niet mee willen maken. Ik was er gelukkig wel bij. Sterker nog. Ik had het niet willen missen. Voor 2 tientjes 10 uur geluk door mooie bands die live spelen.

image

Paceshifters op Lets Get Lost 2015 Zwolle

Naast veel mooie nieuwe herinneringen neem ik drie dingen specifiek mee van Let’s Get Lost. (1) Prachtige nieuwe muziek. Ik ontdekte dat Holy Holy uit Australië live een geweldige aanrader is! (2) De schoonheid van combinatie plek en band: Husky in de monumentale Zwolse Statenzaal. Perfect samen! (3) Het mooie van pure liefhebbers: de Paceshifters speelden na hun optreden in Hedon ook nog een lange set in ’t café. Zelfs om 3 uur ’s nachts hadden ze er nog geen genoeg van!

image

Dazzled Sticks op Lets Get Lost 2015 Zwolle

Dat er op zo’n festival voor mij nieuwe muziek is en mijn kids het ouderwetse muziek vinden – dat maakt niet uit. Dat ik in hun nieuwe muziek veel oude nummers gerecycled terug hoor – dat maakt niet uit. Wat wel uitmaakt is dat zij en ik van muziek blij, rustig, opgewonden, tevreden, gelukkig worden. Dat muziek belangrijk is. 

image

Paceshifters in Café IndeBuurt - Afterparty Lets Get Lost 2015 Zwolle

Muziek raakt! Who cares wat voor muziek het is: Nieuw Oud – Oud Nieuw


[Wil je iets zien van Holy Holy? Kijk dan even naar deze live opname! >>>>> tot eind kijken – daar zit lekkere gitaarsolo plus mooie shots! >>>>> Holy Holy // You Cannot Call For Love Like a Dog // Live Session]





Stelletje luie donders 

In Familie, Kinderen, Zwolle on juni 8, 2015 at 6:11 am

Afgelopen zaterdag was een hartstikke drukke dag. Iedereen had last van stress. Is dat bijzonder? Nee. Het was de dag van de finale. Een dag waar we lang naar uitgekeken hadden. 

Het was de dag van de bekerfinale voor onze oudste. Zij haalde met haar voetbalteam Bequick’28 B1 voor het tweede jaar op rij de KNVB bekerfinale. Vorig jaar wonnen ze beker na een zeer spannende finale. Zou het weer lukken?

De bekerfinales in Oost waren dit jaar in Barneveld. Daarna zouden de meiden ’s nachts nog bij ons komen slapen. Vroeg boodschappen doen. Tuin opruimen. Gras maaien. Eigen tent zoeken. Huis opruimen. Dochter moest op tijd naar voetbalclub. Wij op tijd naar Barneveld. Genoeg stress om iedereen prikkelbaar te maken. Af en toe flinke aanvaringen in huis.Het werd een dag om te onthouden. Ze kwamen met 0-2 achter tegen Sparta Enscheder. Ouders en andere fans dus flink nerveus. Maar uiteindelijk werd het 5-3. De meiden wonnen wéér de KNVB beker. Super! De meiden hadden daarna een vol programma. Met de bus terug naar BeQuick’28 in Zwolle (feest). Dan BBQ’en bij één van de meiden (feest). Daarna bij ons slapen in tentjes. Nou ja slapen… wakker blijven (feest).

Ze kwamen uiteindelijk pas na half één ’s nachts bij ons. Toen moesten in het donker de tentjes nog opgezet worden. Das geen feest. Om 2 uur ’s nachts stond de laatste. Tijd voor chips, cola, hapjes. Slapen kan later. Uiteindelijk is er bijna niet geslapen. Ze waren al weer vroeg wakker. Met duffe koppen gingen de kampioenen zondagochtend naar huis. Onze tuin bleef (bijna) leeg achter. De rest van de zondag bestond voor ’t hele gezin hier voornamelijk uit bijkomen en uitrusten. Er was van alles te doen in Zwolle. Het stadsfestival Zwolle Unlimited (kindervoorstellingen, optredens, muziek, verhalenvertellers, theater), koopzondag, boekenmarkt, wijnmarkt, etc. Heel Zwolle vol activiteiten. Teveel om op te noemen. We zouden nog gaan.

We zouden. Maar we gingen niet. Wij lieten het toch maar aan ons voorbijgaan. Wij bleven relaxed in onze eigen achtertuin. Ontbijt, koffie, lunch, hapje, drankje, fruit, borrel, luie stoel. Heerlijk relaxen op deze zondag na een drukke zaterdag en -nacht.Een stad als Zwolle die bruist, waar elk weekend van alles is te doen is… Dat is  héérlijk. Maar soms is rust fijner. Onze achtertuin is héérlijk voor allerlei (wilde) activiteiten voor onze kids. Maar deze zondag was ‘ie ook héérlijk voor een dag totaal niets doen. Dat hebben we gedaan en we waren er best goed in. We waren vandaag een stelletje luie donders

Een zondag van niks

In Eten & drinken, Kinderen, Zwolle on april 20, 2015 at 5:09 am

Vandaag zaten we niet in, maar achter de kerk. De mooie, grote, oude kerk van het Hanze-stadje Hattem. We hadden een feestje en waren er met de kids naartoe gefietst. Mooi tochtje vanuit Zwolle. De zon scheen en we zaten heerlijk buiten. 

Achter de kerk werd lekker gegeten en gedronken. De kids bleken wederom in staat om meer weg te werken dan hun ouders. Veel meer zelfs. Ik herinner mij dat van vroeger nog wel. Dat je als kind veel te veel at en dronk op feestjes. Maar dan had je ook tijd heel veel lol. Eigenlijk is er niks veranderd.

Op de terugweg naar huis was van vermoeidheid nog niks te merken. Er werd stevig doorgefietst. Zelfs zo hard dat de beide oudjes de kids niet meer konden bijhouden. Op de IJsselbrug reden ze ons los. Niks aan te doen. Zij naar huis racen. Wij fietsten relaxed over de IJssel. Kijken naar de rivier en de bruggen in de avondzon. Met vlak voor het eind nog een cadeautje. Onze jongste kwam het enthousiast melden: “Papa, kom je een foto maken?!” De paarden stonden in de uiterwaarden in het water. Prachtig plaatje. Even van genieten. Dat kost niks extra. 

Die foto heb ik natuurlijk gemaakt. Bij zo’n schitterend uitzicht moet ik stoppen, kijken en een foto maken. De kids fietsten door. Daar zat zo op het oog nog genoeg energie in. Maar schijn bedriegt en ik wist het. Eenmaal thuis zou de energie helemaal op zijn. Dan gaan ze hangen op stoel, bank, bed. Willen ze helemaal niks meer. 

Maar nu nog niet. Nu roepen ze waar wij blijven. Dat we moeten doorfietsen. Zij gaven nog even gas op de fiets. Met bolle buiken trapten ze hard. Ze roken de stal. Wij zijn geen kids meer. Wij doen relaxed. Wij komen er ook. Alleen iets langzamer. Niks aan de hand.

Thuis zat er zoals ik al dacht weinig beweging meer in. Is ook goed. Zondagavond. Het was een mooie dag. Niks meer aan doen. Niks! 

Plasje doen

In gewoon doen!, Kinderen, Politiek, vrijwillig, Zwolle on maart 22, 2015 at 10:47 pm

Vorig jaar een record. Meer dan 325.000 mensen deden in 2 dagen tijd mee. Dit jaar een iets lagere score: circa 300.000 verdeeld over twee dagen. Dat zijn toch echt wel grote aantallen mensen. Maar op een totaal van circa 16,9 miljoen Nederlanders is het percentage dat meedeed beperkt. Nog geen 1% per dag. 

Ik heb het over NLDoet. Een mooi landelijk initiatief waarbij twee dagen lang vrijwilligerswerk gestimuleerd wordt. Een landelijk project, gesteund door het Oranjefonds. De leden van het Koninklijk Huis doen ook elk jaar mee, prinses Beatrix voorop. Dat genereert prima media aandacht. 

Ik heb samen met m’n jongste zoon ook dit jaar weer heerlijk van 9 tot 2 lopen klussen. Hij stond om 6.45u al naast m’n bed. “NLDoet vandaag Papa! Opstaan!” We hebben samen met een grote groep Zwollenaren de speeltuin bij een wijkcentrum opgeknapt. Ondanks de regen en hagelbuien veel werk verzet. Mooi! 

[foto Michiel Bilstra]

In Zwolle deden in twee dagen tijd 450 mensen mee. Op basis van 120.000 inwoners kom je dan uit op circa 0,2% per dag. Dat is fors lager dan het landelijke percentage. Komt dat omdat we hier al zoveel vrijwilligerswerk doen? Of leeft NLDoet hier gewoon minder? Volgens mij kan er in Zwolle wel een schepje bovenop. 

In vergelijking met andere gemeenten wordt in Zwolle vanuit de politiek weinig open support en aandacht aan NLDoet gegeven. Maar elke partij wil meer participatie en streeft naar ‘iedereen doet mee’. Daar ligt dus nog een mooie kans om mee te doen. Maar ook het aanbod aan NLDoet klussen moet groter en gevarieerder (inhoud & aanbieders). Daarmee kun je vervolgens weer meer organisaties en inwoners verleiden mee te doen.

Maar eens nadenken wat we hieraan kunnen doen in Zwolle. Is vast iets leuks voor te bedenken. Ik ga hierover binnenkort nog maar eens een plasje doen…

Winkelstraat vol blik

In De Ondernemer, Ondernemen, verwonderen, Zwolle on maart 3, 2015 at 10:29 pm

Ik ben geen detailhandel of retail specialist. Maar, ik mag mij graag verwonderen en verbazen. Gisterochtend viel een afspraak uit en ik wandelde door de Zwolse binnenstad. In véél steden is de toekomst van winkels en de aantrekkelijkheid & levendigheid van de binnenstad een zorg. Door toenemende leegstand, twijfels over de V&D, kwakkelende koopavonden, halfslachtige koopzondagen etc. Zo ook in Zwolle. 



Mijn verbazing was dan ook groot dat ik tijdens mijn rondje door de binnenstad nauwelijks de grootste winkelstraat (Diezerstraat) van Zwolle in kon lopen. Een grote vrachtauto die oud papier ophaalde, een Hanos vrachtauto en twee busje vormden om 10.45u samen één grote barrière. Dat is toch bizar dacht ik. Alle winkels open. Straat compleet geblokkeerd. Lekker dan!

Iets meer dan een half uur later kwam ik terug. Weer stond de Diezerstraat vol. 4 à 5 busjes en een klein vrachtautootje op een rij op circa 200 meter. Kris kras geparkeerd in het voetgangersgebied. Geen gezicht, niet uitnodigend. Winkelende mensen moesten er tussendoor slalommen. Ik hoorde van anderen dat er ook gistermiddags nog busjes stonden. 



Ik snap best dat er van alles en nog wat geleverd moet worden aan winkels. Ik snap zelfs dat de vooringang af en toe makkelijker is dan de achteringang. Maar winkeliers: waarom al dat blik voor de deur minden in een voetgangersgebied als de winkel open is? Die vrachtauto die papier ophaalt kan dat toch anderhalf uur eerder doen? Moet perse een Hanos vrachtauto (in plaats van een klein busje) winkels in de Diezerstraat bevoorraden? Kunnen die busjes niet eerder komen en eerder de straat uit? Moeten ze echt zo lang blijven staan?

Ik heb gewoon uit interesse óók vandaag nog even gecheckt in de Diezerstraat. Iets na 11u (meeste winkels gaan om 9u open). Wat denk je? Kijk zelf maar hieronder:

Ik dacht bij mezelf… Hoe serieus neem je jezelf en het winkelend publiek als de eerste twee à drie uur dat je open bent allerlei blik pal voor jouw winkel staat? Of voor de winkel van de buren? Loop je als winkelier / personeel wel eens ’s ochtends door de straat om vanuit het perspectief van een klant te kijken en te ervaren? Zijn hier inmiddels echt geen slimmere, creatieve oplossingen voor?

Ik ben zacht hoofdschuddend met die vragen in mijn hoofd door de Diezerstraat gelopen. Ik ben geen detailhandel of retail specialist. Maar verwonderd heb ik mij wel. Verwonderd en verbaasd over die Winkelstraat vol blik.

Arabische zoektocht door Zwolle

In gewoon doen!, Ontmoeten, verwonderen, Zwolle on januari 5, 2015 at 6:31 pm

Op 21 november wandelde ik door Zwolle. Dat doe ik vaker. Maar deze keer wandelde ik met vreemden. Zij spraken geen Nederlands. Ik sprak hun taal niet. Wij wandelden die dag met een groepje Syrische mannen uit de Zwolse noodopvang. Gelukkig kon één van de mannen (Hassan) Engels en Arabisch. Wij lieten de stad zien, gaven uitleg geven over het leven in Zwolle/Nederland en dronken samen koffie. Praten met handen, voeten en via Hassan.

Een aangename ontmoeting en wandeling. Verwondering over en weer. Zij kwamen uit Aleppo. Net als Zwolle een mooie, oude stad. Althans, voor de oorlog. Inmiddels is er helaas veel verwoest. Al wandelend spraken wij ook over de noodopvang. Wat doe je de hele dag? Vervelen. Ondanks de vele mooie activiteiten die Zwollenaren voor hen organiseren (en waar ze blij mee zijn) duren de dagen lang. Één van de mannen – Sulejman – wilde graag Arabische boeken lezen. Als echte boekenliefhebber kan ik mij dat goed voorstellen.

Wij gingen dus langs de Zwolse bibliotheek. Die had helaas geen Arabische boeken. Wel was het mogelijk (voor leden) om boeken te bestellen. Enkele dagen later zijn ze dan in Zwolle. Best mooi systeem, maar niet handig als je in de noodopvang zit en binnen één dag verplaatst kunt worden naar een andere opvang. Bovendien waren de vluchtelingen geen lid van de bieb.

/home/wpcom/public_html/wp-content/blogs.dir/74c/24303680/files/2015/01/img_3641.jpg

Een paar boeken in het Arabisch moeten wel te vinden zijn in (regio) Zwolle dacht ik. Nou, dat viel zwaar tegen. Bij boekhandels en tweedehands boekverkopers geweest. Contact gehad met Zwollenaren uit Irak, Irak & Turkije. Géén Arabische boeken. Social media ingezet binnen en buiten Zwolle. Veel retweets en ideeën. Wel de Koran en andere godsdienstige boeken. Geen gewone leesboeken.

Uiteindelijk zelfs contact opgenomen met VluchtelingenWerk Nederland en het COA. Helaas. Ook géén Arabische boeken. Je zou denken dat zij daar vaker zo’n vraag hebben gehad. Niet dus. Langzamerhand begon ik te vrezen dat het niet zou lukken. Gelukkig ben ik nogal slecht in de moed opgeven. Het leek mij zo mooi om die Syrische man te verrassen met boeken. Ik bleef er dus over praten en ik bleef mensen vragen om mee te denken.

Uiteindelijk – weken later – was het Annemarie die uitkomst bood. Annemarie is kunstenares en daarnaast barista bij Coffee United in Zwolle. Dat is mijn favoriete cappuccino place-to-be. Annemarie hoorde mij erover praten. Haar vader (Hugo) ging op reis naar een Arabisch land. Zou hij wellicht kunnen helpen? Natuurlijk! Ik dacht aan tweedehands boeken of contact leggen met een Arabische uitgeverij. Maar uiteindelijk stond er vlak voor Kerst een grote tas met splinternieuwe Arabische boeken voor mij klaar. Geweldig geregeld!

/home/wpcom/public_html/wp-content/blogs.dir/74c/24303680/files/2015/01/img_4075.jpg

Gekocht door Hugo in het buitenland en in het vliegtuig meegenomen naar Nederland. Super! Maar ja. Inmiddels waren de Syrische mannen (eerder dan voorzien) allemaal vertrokken uit de Zwolse noodopvang. Naar opvangcentra zoals Ter Apel, Duinrell en Budel. Waar zou hij zijn? Ik had verder geen informatie over hem. Samen met Bert (die de wandeltocht organiseerde) en het COA toch maar proberen te achterhalen waar hij nu verblijft. Duizenden Syriërs in Nederland. Dat is flink zoeken.

Ik hoop dat we hem kunnen traceren EN via het COA de boeken aan hem kunnen geven. Lukt dat niet, dan stuur ik de boeken met een mooi briefje erbij (warme groeten uit Zwolle) naar de drie grote opvangcentra. Zodat het daar (lees)plezier en tijdverdrijf biedt aan meerdere Arabisch sprekende & lezende vluchtelingen. De boeken komen dus sowieso goed terecht!
Deze week kwam er opeens toch nog goed nieuws. Ik vond nog een foto gemaakt tijdens de wandeling. Hij staat daar van achteren op – zie hieronder. Aan de hand daarvan wisten ze bij het COA toch te achterhalen wie het is. Prachtig nieuws! Dus snel dit blogje aangepast. Vorige alinea doorstrepen. Nieuwe alinea erin!

/home/wpcom/public_html/wp-content/blogs.dir/74c/24303680/files/2015/01/img_4079.jpg

Ik geloof erin dat er vrijwel altijd een oplossing komt als je maar volhoudt, creatief bent en anderen weet te enthousiasmeren om mee te denken. Mooi dat het ook nu weer heeft gewerkt. Er hebben zoveel mensen aan meegeholpen. Thanks all!

Hoe het idee om iets kleins te doen voor een man uit Syrië je wekenlang kan bezighouden. Maar kleine dingen zijn belangrijk in onze bizarre wereld. Een wereld met oorlogen, aanslagen en slachtpartijen. Mensen die elkaar en elkaars standpunten niet (willen) begrijpen. Terwijl de overeenkomsten vaak groter zijn dan de verschillen. Als je het maar wilt zien. Betrokken zijn in plaats van afstand houden.

Ik zag in Sulejman (hij heet anders, zo weet ik inmiddels) een liefhebber van boeken. Dat ben ik ook. Binnenkort wordt hij blij verrast met een grote stapel boeken. Zo komt dan toch nog een happy end aan de Arabische zoektocht door Zwolle!

Al 175 jaar zo blij als een kind

In Film, gewoon doen!, Kinderen, verwonderen on december 21, 2014 at 3:20 pm

Je hebt mensen die verzuren al ver voor hun eerste baan. De meesten verzuren iets later. Maar veel mensen verzuren uiteindelijk. Jammer is dat. De pure lol van iets inzien en het doen zonder er verder bij na te denken. Dat is toch geweldig. Diep van binnen gewoon lekker een klein kind blijven. Dat regelmatig eigenwijs boven komt.

Dit weekend was er een 24 uurs programma in de mooie, oude schouwburg Odeon in Zwolle. Toneel, cabaret, dans, muziek en andere voorstellingen. Films kon je zien in het Fraterhuis, dat meedeed aan de feestvreugde. Fijn feestje!

/home/wpcom/public_html/wp-content/blogs.dir/74c/24303680/files/2014/12/img_3941.jpg

Gisteravond bezochten wij zonder onze kids de stil makende Chinese film Coming Home. Vol ontroering gekeken. Mooie, trage film over een vrouw en een dochter. Hun man/vader zat in een strafkamp en komt terug. Bijzonder verhaal dat zich afspeelt in de periode van Mao’s culturele revolutie. We gingen ook nog even naar experimentele (jazz) muziek. Maar dat was helaas niet onze smaak.

De kids vermaakten zich wel een avondje alleen thuis. Dus nog even nakletsen met een drankje aan de bar. De volgende dag ging ik weer naar Odeon, samen met onze jongste van 9. Naar de voorstelling van clown en verhalenverteller Hakim. Een mooi verhaal over een land waar je niet mocht lachen. Deed je dat wel, dan ging je naar de gevangenis. In mijn hoofd legde ik verwonderd de verbinding met de Chinese film van de vorige avond.

/home/wpcom/public_html/wp-content/blogs.dir/74c/24303680/files/2014/12/img_3950.jpg

Veel tijd om na te denken had ik niet. Samen met mijn zoon zat ik op de eerste rij in de grote zaal. Tussen ouders met veel jongere kids (Hakim = Sesamstraat). We vielen niet op. Diep van binnen weten mijn zoon en ik dat we altijd een klein kind blijven. 100% genieten kun je dan. En dat deden we bij Hakim. We mochten zelfs allebei nog even meedoen op het podium. Mijn zoon als mimespeler. Ik even later als politieagent. My 5 minutes of Fame in the spotlights 🙂

We kwamen na een klein uurtje theater lachend samen de zaal uit. Mooi begin van de zondag. Iedereen vrolijk en blij. Niks geen verzuring. Lekker zo’n 24 uurs event in de oude Zwolse schouwburg. We hebben er van genoten. Mooi jubileum, fijne voorstellingen, heerlijk theater, grote glimlach, volwassenen zo blij als een kind.

/home/wpcom/public_html/wp-content/blogs.dir/74c/24303680/files/2014/12/img_3953.jpg

Dit feestje was voor 175 jaar theater in Zwolle. Volgend jaar weer? Vieren we toch gewoon 176 jaar theater?! Theaters. Ze doen iets met je. Ze zijn goed tegen verzuren. Ze maken je blij. Dat doet Odeon in Zwolle met mensen. Ze maakt ze.. al 175 jaar zo blij als een kind

%d bloggers liken dit: