Henk038

Archive for the ‘Familie’ Category

Schermpjes uit. Bordspel aan.

In Familie, Kinderen on juni 25, 2017 at 9:26 pm

Vandaag was geen dag voor buiten. Dus maakten we er een dag voor binnen van. Eerst met ons vieren. Later met ons vijfen – toen onze oudste ook weer thuis was. Die was een weekend weggeweest met de meiden/vrouwen van haar voetbalteam. 

Toen ze thuiskwam kwam ze lekker tegen mij aan zitten. Samen onder een dekentje. Eerst even kletsen over haar weekend. Daarna een poging samen het wekelijkse cryptogram te maken. Maar al snel lag ze heerlijk te slapen op mijn schoot. Fijn dat ze weer thuis is en fijn dat zo lekker tegen mij aan kroop. Dat was best lang geleden. Lekker knus samen zitten. Heerlijk!

Wij zitten best vaak allemaal op onze schermpjes. Nu we toch allemaal thuis waren leek het mij wel eens leuk om weer samen een bordspel te doen. Daar was wel animo voor. Het enthousiasme was terecht. Ik werd compleet ingemaakt. Kreeg geen poot aan de grond bij “Kolonisten van Katan”. Ik verloor en kreeg bovendien de strategische fouten die ik had gemaakt flink ingewreven. Dikke lol. Mooi zo’n spelletje. Ook dat was al weer best lang geleden. Lekker knus samen op de grond zitten. Heerlijk. Voelde beetje als vroeger thuis.

Leuk zo gezellig samen liggen op de bank onder een dekentje en samen om de tafel zitten voor een spelletje. Daar is dit prima weer voor. Maar weer eens vaker doen. Ook als ’t niet regent. Schermpjes uit. Bordspel aan. 

Kind van de Stad

In Familie, Kinderen, Zwolle on juni 11, 2017 at 9:59 pm

Donderdag was ik er weer even. Voor een fijn concert: Buffalo Tom in Paradiso. Ik was destijds (in 1992) fan. Kan nog steeds veel meezingen (zo bleek). Ze speelden hun complete album van 25 jaar geleden (Let Me Come Over) en nog een extra set met andere nummers. Mooi concert in het prachtige Paradiso (super mooie concert zaal). Het was een hele, hele fijne avond in Amsterdam! 

Hoe fijn ik Amsterdam ook vind… ik heb nooit de neiging om lang te blijven. Ik moest terugdenken aan 25 jaar geleden. Toen het album van Buffalo Tom in 1992 uitkwam studeerde ik in Amsterdam. Bezig mijn post-doctorale studie aan de VU af te ronden. Tussen 1990 en 1994 was ik erg veel in Amsterdam. Maar ik had nooit de neiging er te gaan wonen.

 Waarom niet? Geen idee. Te veel steen? Te weinig natuur? Te veel schreeuwerige mensen? Te groot? Te weinig stilte? Te weinig mensen daar die ik ken? Te veel een openluchtmuseum? Of iets totaal anders… Ik weet niet waarom. Er zit iets in die stad waardoor ik mij er niet echt thuis voel. Voel mij nooit kind van Amsterdam. Heb altijd een “slechts op bezoek” gevoel. 

Zoals ik vroeger ging studeren in Zwolle en Ansterdam. Zo gaat onze dochter ook het land verkennen. Zij ziet Amsterdam niet als haar studiestad. Zij kiest voor Leiden. Dat lijkt mij ook een mooie stad. Ken ik eigenlijk nog te weinig. Maar als zij er gaat studeren (eerst nog even slagen, woensdag krijgt zij de examen uitslag) dan ga ik Leiden ontdekken. Benieuwd of Leiden haar stad wordt. Of een opstapje naar een andere (wereld)stad. Wie zal het zeggen…

Voor mij was Amsterdam nooit “mijn stad”. Waarom heb je dat gevoel wel bij de ene en niet bij de andere stad? Geen idee. Helaas Amsterdam: ik kom graag in jou. Ik vind je hartstikke leuk. Maar ik blijf niet. Ik ga steeds weer terug naar mijn eigen huis, mijn eigen stad: Zwolle. Dat is de stad waar ik thus ben. Daar woon ik al bijna 30 jaar. Ik ben er niet geboren. Maar de stad en ik hebben elkaar gevonden en zijn met elkaar verbonden. In Zwolle ik voel mij kind van de stad


** Henk Boshove | 11 juni 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

Stapel! van 100.000 boeken

In architectuur, Canada, Eten & drinken, Familie, Kinderen, Vakantie, verwonderen on mei 31, 2017 at 7:58 am

Na 4 dagen warm weer en “Clear Blue Sky” ging het vannacht een beetje regenen en is het vandaag bewolkt. We hadden al ’t plan om naar de Vancouver Art Galery te gaan. Dat kon dus vandaag mooi. Na een vroege koffie bij Abutus Coffee (slappe “flat white”) terwijl dochter nog sliep en een gezamenlijk licht ontbijtje bij ‘Pane from Heaven’ (slappe “flat white”) – beide qua koffie geen succes – gingen we op pad naar het kunst museum. Op naar de echte teleurstelling nummer 1.

Bus naar downtown Vancouver, eindje lopen, even in de rij voor de kassa. Groot bord dat we deze week 5 Dollar korting krijgen op het kaartje. Das aardig! Pas als we bij de kassa aan de beurt zijn en willen betalen vertelt de mevrouw achter de kassa de reden “there are only two floors open at the moment”. Wegens het ombouwen van de ene tentoonstelling naar de andere. Geef dat dan aan buiten & op websites… 


De tijdelijke exhibition van de kunstenares waar we voor kwamen was bovendien ook net afgelopen. Dubbel balen en daarna niet naar binnen maar rechtsomkeert naar buiten. Change of plans. Dochter is flexibel en sleurt mij meteen mee naar een naastgelegen winkelstraat. Urban Outfittets en de hippe skate winkel Zumiez zijn blij dat we binnenkomen.

Ik word door de boyz van de Zumiez uitbundig begroet met “Hey Buddy.. how you’re doing!” Grappig! En een stuk relaxter dan het standaard “Hello, how are you today?” dat je in de meeste winkels hoort. Relaxte boyz. Muziek hard aan. Geen oog voor de zooi op de grond. Who cares. Past bij de doelgroep. Ze hadden ook alle tijd. De la met crazy coole stickers werd helemaal doorgenomen. Leuke winkel! 


Shirtje bij Zumiez. Check. Bij de Urban Outfitters slagen we niet. Helaas. Buiten begint het ondertussen te regenen. Maar daar hebben we weinig last van. We hebben namelijk gisteren paar outdoor winkels bezocht. Vlak bij onze Airbnb zitten op nog geen 250m van elkaar de shops van Fjällraven, the Northface, Icebreaker, Arc’teryx & Patagonia. Vooral de Patagonia winkel is erg tof. Qua kleren, personeel, muziek & sfeer. Ze draaiden favoriet oud Led Zeppelin album toen wij er waren. Lekker meezingen in de winkel dus..

De jasjes die we gisteren gekocht hebben komen vandaag goed uit als er een buitje valt. Bij regenachtig weer ziet de stad er trouwens meteen anders uit. Als je – zoals dochter hier – als enige op dit pleintje staat, dan lijkt het net alsof je omringd bent door enorme reuzen. 

Gelukkig zijn er net zoveel mensen op straat als anders. Ze zijn hier wel wat nat weer gewend. Rondom sommige pleintjes staan veel foodtrucks. Van Burgers tot Mexicaans en van Chinees tot Koreaans. Keuze genoeg. Langslopen, bestellen, doorlopen en opeten. Stoeltjes zijn er niet. 

Na wat kledingzaken stappen we over op boeken. Zijn we beide dol op. Bij een boekhandel ga ik op zoek naar boeken van Graig Johnson (in NL niet altijd gemakkelijk te krijgen). Ik vind er een paar, maar het is een serie en ik kan de juiste delen niet vinden. Via Google Maps snel even een andere bookstore zoeken en op pad. We komen niet bij een gewone boekwinkel. We komen bij een winkel die letterlijk van onder tot boven he-le-maal vol ligt met 2e handsboeken: Macleod’s books!

Alles ligt vol boeken. Met af en toe een klein loopspoortje tussendoor. Je weet  niet wat je ziet. Walhalla voor boekenliefhebbers! Na een uitgebreide zoektocht tussen de stapels (er zit wel iets van systeem in) vind ik 4 boeken van Graig Johnson. Yes! Daarna hink-stap-springen we nog een tijdje tussen de boeken door. Wroeten we in volle kasten en hoge stapels. Bladeren we in boeken en verbazen we ons over wat er ligt. Volgens de medewerker die ik spreek hebben ze meer dan 100.000 boeken. Deels in opslag, grotendeels in de winkel. 


Stapel gek zouden sommigen daarvan worden. Ik kan er uren doorbrengen. Dochter ook. Die houdt ook van boeken (zij vond het Latijnse boek dat ze voor haar eindexamen vorige week moest vertalen). Maar onze magen begonnen opeens vreselijk te knorren. Zin in eten! Dus helaas afscheid genomen van deze gigantische schatkist vol met boeken. Was fijn om dit zo spontaan te vinden! Mooie compensatie voor Art Galery. Karma mensen, Karma!


We hebben te lang het knorren van onze magen genegeerd & zijn de tijd uit het oog verloren. Het blijkt al bijna 15u te zijn – beetje laat voor lunch. We dwalen door de stad op zoek naar een eettentje dat lekker eten heeft en waar we niet als enige zitten. Onderweg door de stad zien we dat ook bij regenachtig weer de grote gebouwen mooie reflecties laten zien. Daar kijken we al dagen naar. Er staan namelijk veel hoge gebouwen met spiegelglas in de stad.

Hierboven een reflectieshot (onbewerkt) van vandaag. Het Microsoft gebouw in Vancouver. Hieronder enkele shots van reflecties die we de afgelopen dagen zagen. Als je er één keer op gaat letten zie je ze overal in de stad. Grappig om op te zien en elkaar op te wijzen.

Onze zoektocht naar eten leidde uiteindelijk naar The Old Spagetti Factory. Uiteraard hadden ze óók daar weer IPA op de tap. De keuze is reuze wat dat betreft. Het eten was gewoon prima. Spagetti met handgedraaide balletjes voor dochter. Fettuccine met knoflookkip en kaas voor mij. De grote zalen vol gekleurde lampen en de bediening waren iets minder. You can’t have it all eyyy! 

Een beetje soezerig van het eten stapten we daarna op de bus. We gingen (wisten we nog niet toen) op weg naar de tweede teleurstelling van de dag. Dochter wilde nog graag even naar het Science Park (soort Canadese NEMO). Alleen (A) we letten allebei niet op in de bus (zaten te soezen). Waardoor we het straal voorbij reden. We kwamen overigens uit op BROADWAY! Dat dan weer wel! 

Toen we uiteindelijk weer terug reden en bij Science Park aankwamen bleek (B) dat deze al dicht was. Ook zonder ons bus avontuur waren we trouwens niet meer op tijd geweest om nog iets te kunnen zien. Nog wel even achter het gebouw gekeken naar Vancouver vanuit dit deel van de stad. Mooi plaatje (ook bij bewolkt weer).

Onderweg naar ons appartement kon ik eindelijk de foto maken waar ik al dagen naar uitkeek. Bussen hebben hier allemaal een fietsendrager voorop de bus. Kennen we zelfs in ons fietslandje niet. Ideetje? Wij zagen één keer een bus rijden met een fiets voorop. Maar die kregen we niet op de foto. Vanavond stopte deze bus MET fiets pal naast ons. Goedmakertje voor het gesloten Science park denk ik. Karma mensen, karma. Meteen dus “klik”. Niet supermooi zo met de vrachtauto ernaast. Wel mooi dat de bus met fiets is vastgelegd. Bewijs! 

Ter voorbereiding op morgen gingen we vanavond laat nog even een paar boodschappen halen. De Safeway supermarkt op West 4th Avenue is tot 23u open. Zelfs in deze rustige buurt staan er dan nog gewoon ’s avonds laat rijen voor de kassa. 3 kassa’s open for business.

Dat is toch net iets anders dan bij ons in Zwolle. De 24 uurs economie draait hier volop, al maakt elke ondernener/franchise-keten daar wel zijn/haar eigen scherpe keuzes in. Ieder mikt op de eigen doelgroep.  

Morgen ons laatste dagje Vancouver. Hierboven nog even een foto om te laten zien dat hier in het centrum niet alleen maar spiegelende wolkenkrabbers staan. 

Vancouver voekt alsof we hier al heel lang zijn. Het voelt heel vertrouwd. Kijken wat morgen voor ons in petto heeft. Ik hoop op weer een mooie verrassing, net als vandaag met die stapel van 100.000 boeken 

** weekje Vancouver met dochter – elke dag een reis blog online – 30 mei 2017 **

Dag 1 Hard Rennend naar D57
Dag 2 Lekker Verleiden en Afleiden
Dag 3 Klokken horen niet bij vakantie
Dag 4 Van Hangbrug naar Gaybrapad 
Dag 5 Stapel van 100.000 boeken
Dag 6 Samen Vancouver – Samen More Awesome Now 


Fijn hangbrug schommelen

In Canada, Familie, Kinderen, natuur, Vakantie on mei 30, 2017 at 7:40 am

We begonnen de dag met video feliciteren van jongste zoon/broer in Nederland. 12 jaar vandaag! We eindigden de dag in een café in de Gay & Lesbian area van Vancouver bij het gaybrapad.

Na het online zingen & feliciteren van de jarige job besloten we vanochtend de horeca van Vancouver even flink te spekken en onszelf ook. Vandaag een actief dagje. Breakfast dus met genoeg calorieën om een Weight Watcher voor eeuwig in een depressie te storten. Zo gezegd zo gedaan. Deze keer was Cafe ZEN de gelukkige ontvanger van onze Canadese dollars. Maar hoezo ZEN? Rood-wit geblokte tafelkleedjes en muziek van The Mama’s & the Papa’s. Wat is daar ZEN aan? Maar goed, we komen niet voor ZEN. We komen voor Waffles & Pancakes met héél véél maple syrup please!

Na het ontbijt moesten we heel rustig aan wandelen naar de bushalte. Dit lag als een steen op de maag (ik heb zelf tot 19u ’s avonds niks meer gegeten). Daarna met de bus dwars door Vancouver. Op naar de Seabus. De veerboot naar North Vancouver. Dan zie je aan de ene kant de besneeuwde bergtoppen (lion mountains) dichterbij komen en aan de andere kant zie je de skyline van Vancouver vanaf het water. Mooie plaatjes. 


Aangekomen in North Vancouver is de planning om eerst naar Capilano Suspension Bridge Park te gaan en daarna Grouse Mountain op te klimmen. Dezelfde bus rijdt naar allebei de bestemmingen. Dus dat gaat mooi samen. Eerst naar de grote hangbrug (best hoog boven de kloof met rivier). Kijken of dat schommelt!

Capilano Suspension Bridge Park is mooi opgezet. Prachtig in een kloof rondom een rivier met indrukwekkend grote, oude grote bomen. Buitenom langs de kliffen lopen (iets te kort). De hangbrug oversteken (iets te druk) en daarna nog lopen via boomhutten en kleine hangbruggetjes (leuk gedaan) die tussen de grote bomen hangen. Daar vermaak je je wel een paar uur. Mag ook wel. Entree is wat aan de hoge kant. Maar alles is met veel respect voor de natuur gebouwd en van prima kwaliteit (ook Coffee & Food). 


Na een flinke portie Suspension bridge zouden we nog even naar Grouse Mountain. 850 omhoog over lopen over paden en traptreden. Met geweldig uitzicht op de Lion mountains en Vancouver. Daarna met gondelbaan terug. Maar helaas helaas helaas… We hadden het online nergens gelezen en het staat daar ook niet / nauwelijks aangegeven. Pad omhoog is afgesloten wegens werkzaamheden. Tot zeker half juni. Scheisse! 


Daarna nog wel geprobeerd om een plekje te vinden om in ieder geval een mooi uitzicht te hebben op de Lion Mountains. Maar ook dat lukte niet. Overal staan hekken. Je kunt verder niks doen (behalve omhoog de berg op – daar zijn allerlei commerciële activiteiten. Daar haden we nu juist géén zin meer in).  Vandaar maar een foto van achter het gaas. En eentje flink ingezoomd. 

Eind van de middag dus met bus – pont – bus eerder dan gepland terug naar ons appartement. Even een korte avondsiësta houden op het balkon. Het was op ons balkon om half 8 nog 23 graden. Zeer aangenaam! 

Ons avondprogramma daarna was iets te ambitieus. Pizza eten EN op tijd zijn op één van de bruggen voor zonsondergang was te veel van het goede. De pizza was ook te lekker om te laten staan… tsja!

Iets te laat dus voor zonsondergang… maar het was nog wel mooi op de brug. Zowel bij schemering als in het donker. 


Tot slot van de avond nog even naar Davie street en omgeving. Dat is de Gay & Lesbian area van Vancouver. Overal hangen daar de regenboogvlaggen, er zijn muurschilderingen en is er een kruispunt met alleen maar “Gaybrapaden”. Veel cafe’s, restaurants, winkels, nachtclubs. Levendige buurt. Op Snapchat zijn er trouwens ook bijpassende geofilters. Leuk gedaan. 


Biertje & een fris in de stad? Dat leek ons wel leuk voor we teruggingen. Maar de serveerster in het café op Davie Street waar we gingen zitten bonjourde ons meteen (met een hele vriendelijke glimlach & uitleg) de tent uit. Ze hebben een full license voor alcohol en dan mag er niemand onder de 19 jaar naar binnen. Ook niet als je – zoals dochter van 17 – fris wilt. Weer wat geleerd! 

Best wel een lang dagje zo. We zitten al op meer dan 22.000 stappen vandaag. Dus nu voeten van de vloer. Relaxen. En zometeen onszelf lekker in slaap laten vallen. Gaat wel lukken. Gewoon even terugdenken aan Capilano park en in gedachten weer even fijn hangbrug schommelen 


** weekje Vancouver met dochter – elke dag een reis blog online – 29 mei 2017 **

Dag 1 Hard Rennend naar D57

Dag 2 Lekker Verleiden en Afleiden

Dag 3 Klokken horen niet bij vakantie

Dag 4 Van Hangbrug naar Gaybrapad 

Dag 5 Stapel! Van 100.000 boeken

Dag 6 Samen Vancouver – Samen More Awesome Now 




Klokken horen niet bij vakantie 

In architectuur, Canada, Eten & drinken, Familie, Kinderen, Vakantie on mei 29, 2017 at 3:42 pm

Vanochtend was m’n dochter eventjes aan het uitslapen. Ik liep naar het strand en geloofde mijn ogen niet. Het leek wel of er een hele kudde zeehonden in zee zwom! Wat een herrie en wat een activiteit. Wel 15-20 mensen daar op die plek op het strand. Nieuwsgierig ging ik even dichterbij kijken. Moest er wel om lachen. 


Het waren allemaal mensen met een hond –  ze gooiden balletjes in zee. De honden waren lekker in zee aan het zwemmen, om  de balletje weer te halen. De honden hadden het grootste plezier in het zeewater. Net echte zeehonden! Leuk om even bij te staan kijken. 

Verderop op het strand was iedereen al flink actief. Hardlopen, kanoën, Americam Football, fietsen, joggen / wandelen met kids en beach volleybal. Drukte van jewelste ’s ochtends vroeg. Het beach volleybal toernooi was lekker fanatiek. Geweldig toch ook om met zo’n uitzicht op zee op het strand te kunnen sporten 

Na het rondje strandctuur samen de stad in. Deze keer niet met de watertaxi maar met de bus. In de bus (zoals steeds) vrij snel een praatje met medereizigers. Heb ik in Nederland nooit. We gingen naar Gastown voor wat winkels, straten en de Steamclock. Die klok is wat klein (dochter had Big Ben verwacht, maar ’t is maar een kleintje. 

Wel leuk om te zien & te horen. Een oude klok die elk kwartier een wijsje speelt op stoompijpjes. Tourist attraction eh! We kwamen er diverse keren langs (heen en weer door Gastown). Je hoort ‘m ook continue. 

In Gastown zitten diverse art gallery’s. Eentje met prachtige coastal people & Inuit kunst had ik online al gespot. Daar een uurtje genoten van de kunst en we kregen ook nog eens fijne uitleg. Prachtige kunstwerken van cederhout, speksteen, marmer, etc. Houtsnijkunst, maskers, totempalen, stenen beelden, peddels, schilden, vogelkoppen, sieraden en meer. Best mooi. Ook zeer prijzig trouwens. De dansende ijsberen van de sjamaans vonden we allebei mooi. Verschillende kunstenaars hadden dat afgebeeld. Ik werd er blij van! 

Daarna waren we wel aan een stevige lunch toe (klein ontbijtje gehad). Dus op naar Steamworks Brewery & Co. Plekje aan ’t raam aan de achterkant: uitzicht op water, bergen, cruiseschip, veerboot. Mooi plekkie. Lekker eten daar ook plus allerlei soorten heerlijk bier. Keuze uit meerdere IPA’s, Saison & ander goed bier. 

Lekker binnen in de schaduw zaten we, want het was vandaag pretty warm outside (ca 28 graden). We hebben daar uitgebreid onze gezeten & ondertussen nog even bijgepraat met tafeltje naast ons. Australiërs die bierviltje mee naar huis namen. Neef spaarde die. Zijn hele huis hing er van boven tot onder vol mee. “Insured for $600.000”. Enne… “als er wat met hem gebeurt zijn wij verantwoordelijk als executeur testamentair.” Je zag ze er wat ongemakkelijk bij kijken. Want ja.. wat MOET je met tienduizenden bierviltjes?

 
Wij hadden andere problemen. Hoe kwamen we weer op gang na zo’n lunch (mijn “salmon burger met fries” vulde goed). Dochter had wel zin in shopping. Dus off we go! Eerst in Gastown. Waar je vervolgens nog diverse keren die Steamclock hoort. Met steeds toeristen er omheen. Heb je als je daar paar uur rondloopt. Na Gastown gingen we naar het winkelgebied in Robson Street. Daar zagen we opeens nog een bijzondere klok. Een zonnewijzer in mooie kleuren bovenop een pand (beetje verscholen achter bomen). 

Op de 2 panden ernaast leken er nog twee te hangen. Alledrie op de foto gezet terwijl dochter in een kledingzaak stond te praten met de Aziatische verkoopster (half Vancouver is zo ongeveer Aziatisch). En toen bleek dat het géén drie klokken waren. Maar een set van een zonnewijzer (met maand/sterrenbeeld), windrichting & -snelheid en temperatuur. 


Mooi setje samen! Ik was geslaagd. Nu dochter nog in één van de kledingwinkels. Grappig trouwens. De verkoopsters in de kledingwinkel recht tegenover de drie (grote!) wijzers hadden ze zelf nog nooit opgemerkt. Soms moet je je eigen stad als toerist bekijken in plaats van met je eigen ogen. Merk ik in Zwolle ook wel eens. Dat je af en toe iets ziet waar je jarenlang (zonder het te zien) langs bent gelopen. 

Inmiddels waren onze voeten wat warm en moe aan het worden. We daalden even af naar de waterkant. Lekker hangen en kijken naar de voorbij vliegende watervliegtuigen en de vele boten. Wat een mazzel hebben we met het weer. Al drie dagen strak blauwe lucht zonder ook maar één wolkje! Dat was vorige weken hier wel anders zeggen de bewoners hier. Toen stuk kouder & regen (it suddenly became summer). We klagen niet! 


We “klommen” vervolgens weer terug naar Robson Street (er zijn lekker veel hoogteverschillen in de stad). En gaan bij één van de duizenden koffietentjes zitten om even online te zoeken naar een restaurantje. Die koffiezaken zijn echt ongelooflijk aanwezig. Soms bijvoorbeeld 2x Starbucks en 1x Blenz Coffee binnen 100m van elkaar. En iedereen loopt rond met ToGo bekers. Wij gebruiken vooral hun gratis WiFi, schaduw op terras & hun WC. Prima service boys, keep Up the good work!

Uiteindelijk komen we uit bij een klein onooglijk Japans restaurantje. In Parijs heb ik paar keer lekker Japans gegeten. Ken het concept. Deze Japanner is ook behoorlijk populair. In de rij op de stoep wachten (net als in Parijs). Op de stoep nemen ze ook al je bestelling op. Das wel grappig. Maar twee dingen vallen een beetje tegen. Ten eerste heeft deze Japanner vrijwel alleen maar soep. Ten tweede is er die avond géén airco. Dus streaming hot daar binnen! Soep eten met stokjes is nog niet zo gemakkelijk trouwens. Er moeten 2 t-shirts in de was…

Na nog een laatste klok op de foto te hebben gezet (dat was terugkijkend wel een beetje terugkerend vandaag) gingen we met de avondbus dwars door Vancouver terug naar ons appartement. Onderweg zagen we nog mooie plaatjes & plekjes. Maar de voeten willen niet meer uitstappen. Dat moet dus maar wachten tot een andere keer. 

Morgen de stad uit en wat natuur zien. Bomen in plaats van klokken. Dat is beter. Vandaag maakten we een uitzondering. Klokken horen niet bij vakantie 


** weekje Vancouver met dochter – elke dag een reis blog online – 28 mei 2017 **

Dag 1 Hard Rennend naar D57

Dag 2 Lekker Verleiden en Afleiden

Dag 3 Klokken horen niet op vakantie 

Dag 4 Van Hangbrug naar Gaybrapad 

Dag 5 Stapel! Van 100.000 boeken

Dag 6 Samen Vancouver – Samen More Awesome Now

Lekker Verleiden & Afleiden

In Canada, Familie, Geluk, Kinderen, natuur, Vakantie on mei 28, 2017 at 7:40 am

Onderweg van ons appartement naar Nelly’s Grill hebben we er al last van. We kunnen er op dat moment samen nog wel even om lachen. Maar langzamerhand neemt het de rest van de dag ernstige vormen aan. Dat kan eigenlijk zo niet langer doorgaan beseffen we ons. Maar er zit gewoon niks anders op hier in Vancouver. Hadden we niet op gerekend! Balen.

Je kunt in Vancouver gewoon niet opschieten. Mooie doorkijkjes naar zee links. Besneeuwde bergtoppen rechts. Mooie bruggen over de rivier recht vooruit. Gekke huizen. Grote bomen. Het 3000ste koffietentje. Rare pick-up trucks. Mensen helemaal vol met plaatjes (tattoos). Super aardige mensen die even een praatje aanknopen. Etc. Etc. We hadden zo al een kwartier extra nodig om bij ons ontbijt te komen. Je blijft maar kijken & foto’s maken.

Ontbijten deden we bij Nelly’s Grill. Ouderwetse inrichting met bankzitjes en een menu vol klassieke en modernere ontbijtjes. Zei ik ontbijtjes? Sorry. Ontbijten! Grote borden vol pancakes, eggs benedict, waffles & andere lekkernijen stroomden uit de keuken. Ze werden met groot plezier door de mensen opgegeten. Je spoelt het grote volle bord weg met continue aangevulde koffie (Another refill? Or are you good?). We kunnen bijna niet meer lopen na ons ontbijt. Helemaal vol. Lunch slaan we dan ook grotendeels over. Anders konden we echt niet meer lopen.

Er moeten vanochtend eerst even wat boodschappen gedaan worden. Fruit & drinken. We stappen eerst de Whole Foods Market binnen. Alles ligt er prachtig bij! Alles is verantwoord / organisch / biologisch / etc. Alles is ook schreeuwend duur. Zonder drie grote goudstaven krijg je daar heen boodschappenkarretje langs de kassa! We kopen er een paar lekkernijen en verkassen dan naar buurman Safeway voor wat andere boodschapjes. Wat opvalt is dat er best veel mannen boodschappen doen en ook dat er best veel mannen in de supermarkten werken. Ook achter de kassa. Grappig dat shoppen in Canada. Maar hup naar buiten.. we kijken al te lang hier rond!

Nog even langs ons eigen strand (Kitsilano beach) en even bankhangen om het zware ontbijt een plek te geven. Daarna trekken we ’s middags lopend de stad in. Eerst naar Granville Island. Naar de toeristische trekpleister de Public Food Market. Dat ziet er leuk uit allemaal. Als we niet volzaten met Nelly’s ontbijt dan hadden we hier 1001 dingen kunnen proeven. Buiten op de kades van Granville Island is het echter nog veel leuker. Schepen, kano’s, sloepen, subs, zeilboten, watertaxi’s, veerbootjes.. van alles vaart er. Grappig gezicht. Vanaf het eilandje kijk je naar de wolkenkrabbers in downtown Vancouver met daarvoor een rivier vol bootjes. Urenlang kijkplezier. Maar hey! We hadden nog plannen hè!


We besloten natuurlijk toch spontaan om met de aquabus mee te gaan. Daarmee ga je kriskras over de rivier. Je kunt op veel plaatsen op- en afstappen. Vanaf het water ziet de stad er weer totaal anders uit. Je ziet waar oude industriële gebieden worden omgebouwd tot woon/werkgebieden. Je ziet hoe de mensen wonen & werken aan het water. Mooie bootjes varen er ook. Leuke sfeer daar op het water! 

We besluiten om naar Yaletown te gaan met de aquabus. Kijken we daar wel verder. Plan is om uiteindelijk bij het immens grote Stanley Park uit te komen vandaag. Yaletown is echter ook leuk. Daar blijven we dus even hangen. What else.

Daarna met de bus dwars door de gay & lesbian area van de stad. Dat moeten we ook nog maar eens even wat beter gaan ontdekken deze week. Het ziet er lekker levendig uit, met overal de regenboogvlag, gaybrapaden, muurschilderingen, veel horeca en veel mensen op de been. Maar nu hebben we daar geen tijd voor. We zouden toch naar Stanley Park. Toch? En het is al eind van de middag inmiddels! 

Gelukkig komen we uiteindelijk vlak bij Stanley Park. We vinden een fietsverhuur die prima (nieuwe) city cruisers heeft met 7 versnellingen en goede remmen. We kunnen van start met onze fietstocht! We besluiten om vandaag alleen het rondje (ca 15km of zo) buitenom Stanley Park te fietsen. Dat is een wijs besluit, zo blijkt achteraf. Je schiet namelijk voor geen meter op! 


Dat je niet opschiet heeft twee redenen. Ten eerste moet je regelmatig in de remmen voor mensen die het niet gewend zijn om te fietsen. Maar daarnaast is nog iets anders: om de 50 of 100 meter is er wel wat te zien. Een watervliegtuig dat vlakbij opstijgt of daalt. Prachtige hoge witte bergtoppen. Een cruiseschip dat voorbij vaart. Mooie meertjes. Rotsen. Bruggen. Bomen. Mensen op strandjes. Kortom. Ogen tekort. Tijd tekort. Maar het was prachtig weer en we hebben er 2 uur over gedaan. Héérlijk gefietst. Gaan we deze week wellicht nog maar eens doen. 

Na een hele dag buiten hadden we zere voeten van het lopen. Hadden we zere ogen van het kijken naar al het mooie en interessante in de stad. Hebben we inmiddels nog véél méér dingen die we nog beter willen bekijken of willen ontdekken. Hebben we nu al teveel foto’s en ook te veel plaatjes & filmpjes op Snapchat. Tsja. Sorry.

We komen hier in Vancouver geen uren of dagen tekort. We komen jááren tekort voor alles dat we nog willen zien/doen/beleven. We schieten bovendien voor geen meter op zodra we ons apartement uitkomen. We worden continue verleid door deze fantastisch mooie stad en door onszelf afgeleid. Fraai is dat! 

Kortom: Dag 2 zit erop. Morgen (dag 3) gaan we weer verder. Dan laten we ons hier met een hele grote glimlach weer lekker verleiden en afleiden


** weekje Vancouver met dochter – elke dag een reis blog online – 27 mei 2017 **

Dag 1 Hard Rennend naar D57

Dag 2 Lekker Verleiden en Afleiden

Dag 3 Klokken horen niet bij vakantie 

Dag 4 Van Hangbrug naar Gaybrapad 

Dag 5 Stapel! Van 100.000 boeken

Dag 6 Samen Vancouver – Samen More Awesome Now 

Opvoeden. Elke dag tot aan het gaatje (en verder)!

In Familie, Geluk, Kinderen, natuur, verwonderen, Zwolle on mei 21, 2017 at 9:55 pm

Wij hebben drie kids. Daar heb je regelmatig de handen vol aan. Sterker nog.. met drie kids kom je wel eens een hand te kort. En als je met je handen in je haar zit begin je al helemaal niks. Dat moet je dus ook niet doen. Relaxt blijven helpt enorm. Het is immers maar tijdelijk. Jaartje of 18-25 en het is gepiept! 

Dat is bij vogels wel anders. Die doen dat sneller (paar weken of maanden). Maar das dan meteen ook veel intensiever. Sommige vogels hebben bovendien elk jaar meerdere nesten. Dat is pas aanpoten! 

Ik zat deze week af en toe te kijken bij de ontzettend druk bezige vogels achter ons huis in Het Engelse Werk Zwolle. De ganzen en reigers zijn al voorzien. De zwanen, meerkoeten (nest hier boven op foto) en eenden zijn nog bezig. Alles gaat in tweetallen en in grote harmonie. Alhoewel ik deze week wel één héél bijzonder stelletje zag. Een hele vreemde eend in de bijt! Een verdwaalde ninja turtle? Best een grote ook. Benieuwd wat dit stelletje voor jonkies krijgt. Eend met helm op? Schildpad  met veren en snavel? 😎

Het mooiste was echter deze week het drukke zorgen voor de kids van ijsvogels en grote bonte spechten. Beide paartjes kennen niet veel rust. Ze slepen af en aan met eten voor hun kids. Wat een werk! Snavels vol worden thuisgebracht. Respect voor deze ouders. Die hebben geen tijd voor sauna, tv, social media, kroeg of Netflix. Bijna 24/7 zijn ze druk met hun kids. Prachtig om te zien.

Van de ijsvogels heb ik helaas alleen een niet zo scherpe foto. Maar het paartje staat er wél samen op. Ze zaten gelukkig (voor mij) tussen het vissen door even samen op een tak. Wat een prachtig gezicht! Ik werd er helemaal blij van om dat nu eens in het echt te zien. Kunstenaars zijn het, zo snel als ze in het water duiken en er weer uit vliegen! Genot om naar te kijken.

Van de grote bonte spechten heb ik iets scherpere foto’s kunnen maken. Mooi om de zwart/wit/rode spechten druk te zien vliegen met snavels vol diertjes voor hun jonkies. Je moet trouwens wel akelig stil zijn om het te bekijken en foto’s te maken. De vogels zijn zeer op hun hoede, om zo hun jongen te beschermen. Zo hoort dat. 

Zelf kids opvoeden is al best uitdagend af en toe. Als je echter naar die vogels kijkt dan hebben wij het toch nog wel relaxt tussen de bedrijven door. Fijn om daar aan te denken als ouders (als je weer eens een hand of meer te kort komt). Vogels hebben niet eens handen. Ze kunnen echter heel goed opvoeden.. elke dag tot aan het gaatje (en verder)


** Henk Boshove | 21 mei 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

Neus in de bloemen. Glimlach op gezicht!

In Familie, Kinderen, Memories, natuur on mei 14, 2017 at 8:53 pm

Commerciële onzin. Dat vond mijn moeder van Moederdag. “Bedacht door winkels om geld te verdienen”. We mochten niks voor haar kopen. Tsja, het mag duidelijk zijn. Mijn moeder had niks met Moederdag. Helemaal niks. Ik ook niet. Dat heeft ze er goed ingeramd. Prima gedaan.

Waar ze wél wat mee had? Bloemen! Maar dan liever géén bloemen van een bloemist. Die boeketjes vond ze best aardig hoor. Maar ze hield meer van bloemen in haar eigen tuin (kun je lekker vaak naar kijken en blijven lang mooi). Af en toe kwamen er ook wat bloemen uit de tuin naar binnen (paar op een vaasje, ook mooi). Die gewoonte heb ik overgenomen. Ook in onze tuin veel bloemen om naar te kijken en van te genieten (hieronder zie je er een paar).

Mijn moeder had thuis in haar tuin allemaal bloemen die ze mooi vond. Paarse muurbloemen, grote dieprode pioenrozen, paarse lissen, blauw/witte viooltjes, veel kleuren akeleien en stokrozen. Paars, blauw, donkerrood.. die kleuren zag je veel in haar tuin. Maar het aller-aller-allermooist vond ze seringen. Van die prachtige trossen vol bloemen die je vroeger overal op het platteland zag. Seringen waren haar lievelingsbloemen. Die kreeg ze ook altijd op haar verjaardag. Dat was vaste prik.

Ik kon als kind mijn moeder echter ook altijd blij maken met een mooi boeket (zelfgeplukte) bermbloemen. Mooie tijden waren dat. Buiten bloeiden immers overal bloemen & mooie grassen. Als kind er opuit, flink plukken, krant er omheen en aan haar geven. Die grote glimlach op haar gezicht als je dan de kamer binnenkwam. Dankbare vrouw, mijn moeder. Blij met kleine, simpele dingen. Heerlijk. 

Mijn moeder moest niks hebben van Moederdag. Dus daar hebben we het verder maar niet over. Maar komende week was ook haar verjaardag. Ze is er echter al lang niet meer. In 2001 is ze overleden. Maar toch hè! Als ik in onze tuin de bloemen zie, dan denk ik aan mijn moeder. Als ik mooie bloemen in bos of berm zie, dan denk ik aan mijn moeder. 

Vanaf eind april tot half mei wordt het nog mooier. Dan bloeien in onze eigen tuin de paarse seringen. Daar heb ik natuurlijk voor gezorgd. En elke dag als mijn seringen bloeien.. dan denk ik niet alleen aan haar. Dan zie ik mijn moeder. Neus in de bloemen. Glimlach op gezicht! 


** Henk Boshove | 14 mei 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

STRAND is leuker zonder GE ervoor!

In Familie, Kinderen, Vakantie on mei 7, 2017 at 9:45 pm

We gingen vorige week zaterdag van ons huisje aan het strand in Marseille terug naar Nederland. Terugkomen van vakantie vind ik persoonlijk één van de minst leuke activiteiten die ik kan bedenken. Vorige week was dat helemaal het geval. Het was koud (we kwamen uit warm Zuid-Frankrijk). Het was laat (we zouden pas rond 01.00u thuis zijn). We waren ook allemaal een beetje moe (half dagje bus – shuttlebus – hangen op het vliegveld – vliegtuig – shuttlebus – auto). 


Maar het werd nog vervelender. We reden door België en we kregen vlak voor de grens het signaal dat er iets was met de bandenspanning. In het donker op een parkeerplaats nog wel even gekeken. Maar we zagen niks. Maar ja.. iets na de grens hadden we een lekke band. Op de A27. Vlak voor middernacht. Snel de auto op de vluchtstrook. Veel te gevaarlijk om zelf band te verwisselen. Dus de ANWB Wegenwacht gebeld. Die zouden er binnen een half uur zijn. Sta je dan. Het laatste restje vakantiestemming sijpelde langzaam weg over het asfalt, de berm in.

Wij uit de auto. Kids uit de auto. Geen spullen pakken. Hup! Iedereen in het donker over de vangrail klimmen. Stonden we dan in het hoge gras met brandnetels. We werden nog kouder en het stond daar echt niet fijn. Auto’s en vrachtauto’s scheurden voorbij. Heel onveilig gevoel. Gelukkig hadden we dekens in de auto liggen. Die gepakt zodat de kids een beetje warm konden blijven (jongste liep nog in korte vakantiebroek, middelste in t-shirt). Leuk is anders zullen we maar zeggen.

Gelukkig was de wegenwacht er inderdaad binnen het half uur. Online kun je tegenwoordig precies volgen waar “jouw” wegenwacht is en hoe lang het nog duurt voor ze er zijn. Heerlijk is dat! Op de kaart zien dat ie dichtbij komt en dat je zo geholpen wordt. Klein stukje technologie – groot warm gevoel midden in de nacht. Super dat ze dat hebben. Dan sta je toch net even iets relaxter te koukleumen!

De wegenwacht heeft ons perfect geholpen. Hij zat zowat op de snelweg terwijl hij aan het werk was. Elke paar seconden keek hij scherp naar het aanstormende verkeer. Professional aan het werk. In no time was de lekke band eraf – was de reserveband erop – werd er lucht in de band gepompt – was de auto weer klaar. Konden we hem bedanken en voorzichtig weer de kids in de auto laten stappen en wegrijden. Hartstikke bedankt Wegenwacht! Topjob! Ook de komende 30 jaar betaal ik weer met plezier mijn lidmaatschap. 

We mochten maar 80 rijden met de reserveband. Dus (voor je gevoel) ga je zowat kruipend naar huis. Duurt lang! Uiteindelijk pas om 02.30u thuis. ’s Nachts in bed heb ik nog wel een paar keer teruggedacht aan hoe we daar met ons 5’en stonden te wachten achter de vangrail. Met (vracht)auto’s die rakelings langs je auto rijden. Allerlei scenario’s schieten door je hoofd. Vooral toen de kids nog niet uit de auto waren. 

Niet te veel aan denken aan wat had kunnen gebeuren. Het staat wel met stip ik mijn top 10 van hele nare plekken. Brrr… wat voel je je daar onveilig. Strand is leuker zonder GE ervoor!


** Henk Boshove | 7 mei 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

Analfabetisch voor een week

In Familie, Frankrijk, Kinderen, Memories, natuur, Vakantie on april 30, 2017 at 9:45 pm

Zolang ik mij kan herinneren was er altijd (tenminste) één constante in mijn leven. Één ding dat er altijd was en dat mij altijd heel veel voldoening gaf. Een zekerheidje en een heel fijn rustpunt in mijn leven. Maar dat was deze week anders. 

Zeilen op Middellandse Zee. De beroemde Calanques & eilanden vanaf het water bekijken

 Vroeger las ik werkelijk waar vrijwel dag en nacht. Als klein jochie leerde ik al vroeg lezen en de liefde met boeken was groot en onvermijdelijk vanaf het moment dat mijn (helaas overleden) grote zus Rie mij in contact bracht met de bibliotheek & de honderden boeken die daar op mij stonden te wachten. Mijn wereld veranderde. In mijn kleine afgelegen dorp kwam opeens de hele wereld binnen. Boeken vol bizar interessante feiten, fictie & fantasie. WOW!  

Op het topje van de Beouveyre – prachtig uitzicht over zee

Lezen was vanaf dat moment altijd één van mijn fijne hobbies. Aan de ene kant sluit je je af voor alles om je heen. Aan de andere kant gaat de hele wereld voor je open. Ik las    Als kind en als puber alsof mijn leven er vanaf hing. Later werd dat minder. Van een dagelijkse liefde werd het eerst een weekend liefde en later een vakantieliefde. Dat heeft een simpele reden. Als ik aan een boek begin, dan wil ik ‘m graag in één dag uitlezen. Het liefst in één keer zonder onderbrekingen. De rust om dat te doen vind ik eigenlijk alleen tijdens vakanties. 

Verse Vis. Aanwijzen. Klaarmaken. Opeten


De vakantie afgelopen week was anders dan anders. Uiteraard had ik de laatste tijd boeken gekocht. Die had ik apart gelegd om te lezen. 4 boeken in 6 dagen. Dat was het plan. Normaal gesproken een makkie. ’s Avonds om 9 uur lekker beginnen en stoppen als het boek uit is. Simpel plan. Al honderden keren uitgevoerd. Maar zo ging het deze keer niet. 

Basiliek Notre Dame de la Garde in Marseille


Ik zal maar met de deur in huis vallen. Ik heb de hele vakantie in Marseille niet gelezen. Géén letter. Een hele bijzondere situatie voor mij.  Ik was de leeshonger gewoon kwijt. De kids moesten er om lachen. “Je sjouwt een kilo boeken mee en dan ga je niet lezen. Das stom!” Klopt! Maar het was niet anders. 

Overal bloemen tijdens het wandelen


Ik ben de hele week van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds buiten geweest. Al vroeg op pad – fietsend naar de boulangerie. Lange & korte wandelingen langs de kust of in de heuvels van het natuurgebied (parc national des Calanques) waar we zaten. Slenteren door de stad Marseille: kerk, voetbalstadion, winkels & mooie stadsdelen bezoeken. Varen op de Middellandse zee. Pootje baden op het strandje. Uit eten (verse vis) of thuis eten maken (verse vis). Als het kon nog even zonsondergang kijken. Heerlijk was het. Echt 1000% genieten. 

Zonsondergang vanaf de rotsen achter ons huisje

Mooie vakantie als gezin. Mooie vakantie met ons vijven. Mooie nieuwe herinneringen gemaakt samen. Overdag lekker actief. ’s Avonds vielen mijn ogen dicht. Totale ontspanning. Heel relaxed. Géén boek geopend. Géén hoofdstuk gezien. Géén letter gelezen. Ik wist niet dat ik het kon. Ik kon gewoon niet lezen. Analfabetisch voor een week


** Henk Boshove | 30 april 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

%d bloggers liken dit: