Henk038

Archive for the ‘natuur’ Category

Fijn hangbrug schommelen

In Canada, Familie, Kinderen, natuur, Vakantie on mei 30, 2017 at 7:40 am

We begonnen de dag met video feliciteren van jongste zoon/broer in Nederland. 12 jaar vandaag! We eindigden de dag in een café in de Gay & Lesbian area van Vancouver bij het gaybrapad.

Na het online zingen & feliciteren van de jarige job besloten we vanochtend de horeca van Vancouver even flink te spekken en onszelf ook. Vandaag een actief dagje. Breakfast dus met genoeg calorieën om een Weight Watcher voor eeuwig in een depressie te storten. Zo gezegd zo gedaan. Deze keer was Cafe ZEN de gelukkige ontvanger van onze Canadese dollars. Maar hoezo ZEN? Rood-wit geblokte tafelkleedjes en muziek van The Mama’s & the Papa’s. Wat is daar ZEN aan? Maar goed, we komen niet voor ZEN. We komen voor Waffles & Pancakes met héél véél maple syrup please!

Na het ontbijt moesten we heel rustig aan wandelen naar de bushalte. Dit lag als een steen op de maag (ik heb zelf tot 19u ’s avonds niks meer gegeten). Daarna met de bus dwars door Vancouver. Op naar de Seabus. De veerboot naar North Vancouver. Dan zie je aan de ene kant de besneeuwde bergtoppen (lion mountains) dichterbij komen en aan de andere kant zie je de skyline van Vancouver vanaf het water. Mooie plaatjes. 


Aangekomen in North Vancouver is de planning om eerst naar Capilano Suspension Bridge Park te gaan en daarna Grouse Mountain op te klimmen. Dezelfde bus rijdt naar allebei de bestemmingen. Dus dat gaat mooi samen. Eerst naar de grote hangbrug (best hoog boven de kloof met rivier). Kijken of dat schommelt!

Capilano Suspension Bridge Park is mooi opgezet. Prachtig in een kloof rondom een rivier met indrukwekkend grote, oude grote bomen. Buitenom langs de kliffen lopen (iets te kort). De hangbrug oversteken (iets te druk) en daarna nog lopen via boomhutten en kleine hangbruggetjes (leuk gedaan) die tussen de grote bomen hangen. Daar vermaak je je wel een paar uur. Mag ook wel. Entree is wat aan de hoge kant. Maar alles is met veel respect voor de natuur gebouwd en van prima kwaliteit (ook Coffee & Food). 


Na een flinke portie Suspension bridge zouden we nog even naar Grouse Mountain. 850 omhoog over lopen over paden en traptreden. Met geweldig uitzicht op de Lion mountains en Vancouver. Daarna met gondelbaan terug. Maar helaas helaas helaas… We hadden het online nergens gelezen en het staat daar ook niet / nauwelijks aangegeven. Pad omhoog is afgesloten wegens werkzaamheden. Tot zeker half juni. Scheisse! 


Daarna nog wel geprobeerd om een plekje te vinden om in ieder geval een mooi uitzicht te hebben op de Lion Mountains. Maar ook dat lukte niet. Overal staan hekken. Je kunt verder niks doen (behalve omhoog de berg op – daar zijn allerlei commerciële activiteiten. Daar haden we nu juist géén zin meer in).  Vandaar maar een foto van achter het gaas. En eentje flink ingezoomd. 

Eind van de middag dus met bus – pont – bus eerder dan gepland terug naar ons appartement. Even een korte avondsiësta houden op het balkon. Het was op ons balkon om half 8 nog 23 graden. Zeer aangenaam! 

Ons avondprogramma daarna was iets te ambitieus. Pizza eten EN op tijd zijn op één van de bruggen voor zonsondergang was te veel van het goede. De pizza was ook te lekker om te laten staan… tsja!

Iets te laat dus voor zonsondergang… maar het was nog wel mooi op de brug. Zowel bij schemering als in het donker. 


Tot slot van de avond nog even naar Davie street en omgeving. Dat is de Gay & Lesbian area van Vancouver. Overal hangen daar de regenboogvlaggen, er zijn muurschilderingen en is er een kruispunt met alleen maar “Gaybrapaden”. Veel cafe’s, restaurants, winkels, nachtclubs. Levendige buurt. Op Snapchat zijn er trouwens ook bijpassende geofilters. Leuk gedaan. 


Biertje & een fris in de stad? Dat leek ons wel leuk voor we teruggingen. Maar de serveerster in het café op Davie Street waar we gingen zitten bonjourde ons meteen (met een hele vriendelijke glimlach & uitleg) de tent uit. Ze hebben een full license voor alcohol en dan mag er niemand onder de 19 jaar naar binnen. Ook niet als je – zoals dochter van 17 – fris wilt. Weer wat geleerd! 

Best wel een lang dagje zo. We zitten al op meer dan 22.000 stappen vandaag. Dus nu voeten van de vloer. Relaxen. En zometeen onszelf lekker in slaap laten vallen. Gaat wel lukken. Gewoon even terugdenken aan Capilano park en in gedachten weer even fijn hangbrug schommelen 


** weekje Vancouver met dochter – elke dag een reis blog online – 29 mei 2017 **

Dag 1 Hard Rennend naar D57

Dag 2 Lekker Verleiden en Afleiden

Dag 3 Klokken horen niet bij vakantie

Dag 4 Van Hangbrug naar Gaybrapad 

Dag 5 Stapel! Van 100.000 boeken

Dag 6 Samen Vancouver – Samen More Awesome Now 




Lekker Verleiden & Afleiden

In Canada, Familie, Geluk, Kinderen, natuur, Vakantie on mei 28, 2017 at 7:40 am

Onderweg van ons appartement naar Nelly’s Grill hebben we er al last van. We kunnen er op dat moment samen nog wel even om lachen. Maar langzamerhand neemt het de rest van de dag ernstige vormen aan. Dat kan eigenlijk zo niet langer doorgaan beseffen we ons. Maar er zit gewoon niks anders op hier in Vancouver. Hadden we niet op gerekend! Balen.

Je kunt in Vancouver gewoon niet opschieten. Mooie doorkijkjes naar zee links. Besneeuwde bergtoppen rechts. Mooie bruggen over de rivier recht vooruit. Gekke huizen. Grote bomen. Het 3000ste koffietentje. Rare pick-up trucks. Mensen helemaal vol met plaatjes (tattoos). Super aardige mensen die even een praatje aanknopen. Etc. Etc. We hadden zo al een kwartier extra nodig om bij ons ontbijt te komen. Je blijft maar kijken & foto’s maken.

Ontbijten deden we bij Nelly’s Grill. Ouderwetse inrichting met bankzitjes en een menu vol klassieke en modernere ontbijtjes. Zei ik ontbijtjes? Sorry. Ontbijten! Grote borden vol pancakes, eggs benedict, waffles & andere lekkernijen stroomden uit de keuken. Ze werden met groot plezier door de mensen opgegeten. Je spoelt het grote volle bord weg met continue aangevulde koffie (Another refill? Or are you good?). We kunnen bijna niet meer lopen na ons ontbijt. Helemaal vol. Lunch slaan we dan ook grotendeels over. Anders konden we echt niet meer lopen.

Er moeten vanochtend eerst even wat boodschappen gedaan worden. Fruit & drinken. We stappen eerst de Whole Foods Market binnen. Alles ligt er prachtig bij! Alles is verantwoord / organisch / biologisch / etc. Alles is ook schreeuwend duur. Zonder drie grote goudstaven krijg je daar heen boodschappenkarretje langs de kassa! We kopen er een paar lekkernijen en verkassen dan naar buurman Safeway voor wat andere boodschapjes. Wat opvalt is dat er best veel mannen boodschappen doen en ook dat er best veel mannen in de supermarkten werken. Ook achter de kassa. Grappig dat shoppen in Canada. Maar hup naar buiten.. we kijken al te lang hier rond!

Nog even langs ons eigen strand (Kitsilano beach) en even bankhangen om het zware ontbijt een plek te geven. Daarna trekken we ’s middags lopend de stad in. Eerst naar Granville Island. Naar de toeristische trekpleister de Public Food Market. Dat ziet er leuk uit allemaal. Als we niet volzaten met Nelly’s ontbijt dan hadden we hier 1001 dingen kunnen proeven. Buiten op de kades van Granville Island is het echter nog veel leuker. Schepen, kano’s, sloepen, subs, zeilboten, watertaxi’s, veerbootjes.. van alles vaart er. Grappig gezicht. Vanaf het eilandje kijk je naar de wolkenkrabbers in downtown Vancouver met daarvoor een rivier vol bootjes. Urenlang kijkplezier. Maar hey! We hadden nog plannen hè!


We besloten natuurlijk toch spontaan om met de aquabus mee te gaan. Daarmee ga je kriskras over de rivier. Je kunt op veel plaatsen op- en afstappen. Vanaf het water ziet de stad er weer totaal anders uit. Je ziet waar oude industriële gebieden worden omgebouwd tot woon/werkgebieden. Je ziet hoe de mensen wonen & werken aan het water. Mooie bootjes varen er ook. Leuke sfeer daar op het water! 

We besluiten om naar Yaletown te gaan met de aquabus. Kijken we daar wel verder. Plan is om uiteindelijk bij het immens grote Stanley Park uit te komen vandaag. Yaletown is echter ook leuk. Daar blijven we dus even hangen. What else.

Daarna met de bus dwars door de gay & lesbian area van de stad. Dat moeten we ook nog maar eens even wat beter gaan ontdekken deze week. Het ziet er lekker levendig uit, met overal de regenboogvlag, gaybrapaden, muurschilderingen, veel horeca en veel mensen op de been. Maar nu hebben we daar geen tijd voor. We zouden toch naar Stanley Park. Toch? En het is al eind van de middag inmiddels! 

Gelukkig komen we uiteindelijk vlak bij Stanley Park. We vinden een fietsverhuur die prima (nieuwe) city cruisers heeft met 7 versnellingen en goede remmen. We kunnen van start met onze fietstocht! We besluiten om vandaag alleen het rondje (ca 15km of zo) buitenom Stanley Park te fietsen. Dat is een wijs besluit, zo blijkt achteraf. Je schiet namelijk voor geen meter op! 


Dat je niet opschiet heeft twee redenen. Ten eerste moet je regelmatig in de remmen voor mensen die het niet gewend zijn om te fietsen. Maar daarnaast is nog iets anders: om de 50 of 100 meter is er wel wat te zien. Een watervliegtuig dat vlakbij opstijgt of daalt. Prachtige hoge witte bergtoppen. Een cruiseschip dat voorbij vaart. Mooie meertjes. Rotsen. Bruggen. Bomen. Mensen op strandjes. Kortom. Ogen tekort. Tijd tekort. Maar het was prachtig weer en we hebben er 2 uur over gedaan. Héérlijk gefietst. Gaan we deze week wellicht nog maar eens doen. 

Na een hele dag buiten hadden we zere voeten van het lopen. Hadden we zere ogen van het kijken naar al het mooie en interessante in de stad. Hebben we inmiddels nog véél méér dingen die we nog beter willen bekijken of willen ontdekken. Hebben we nu al teveel foto’s en ook te veel plaatjes & filmpjes op Snapchat. Tsja. Sorry.

We komen hier in Vancouver geen uren of dagen tekort. We komen jááren tekort voor alles dat we nog willen zien/doen/beleven. We schieten bovendien voor geen meter op zodra we ons apartement uitkomen. We worden continue verleid door deze fantastisch mooie stad en door onszelf afgeleid. Fraai is dat! 

Kortom: Dag 2 zit erop. Morgen (dag 3) gaan we weer verder. Dan laten we ons hier met een hele grote glimlach weer lekker verleiden en afleiden


** weekje Vancouver met dochter – elke dag een reis blog online – 27 mei 2017 **

Dag 1 Hard Rennend naar D57

Dag 2 Lekker Verleiden en Afleiden

Dag 3 Klokken horen niet bij vakantie 

Dag 4 Van Hangbrug naar Gaybrapad 

Dag 5 Stapel! Van 100.000 boeken

Dag 6 Samen Vancouver – Samen More Awesome Now 

Opvoeden. Elke dag tot aan het gaatje (en verder)!

In Familie, Geluk, Kinderen, natuur, verwonderen, Zwolle on mei 21, 2017 at 9:55 pm

Wij hebben drie kids. Daar heb je regelmatig de handen vol aan. Sterker nog.. met drie kids kom je wel eens een hand te kort. En als je met je handen in je haar zit begin je al helemaal niks. Dat moet je dus ook niet doen. Relaxt blijven helpt enorm. Het is immers maar tijdelijk. Jaartje of 18-25 en het is gepiept! 

Dat is bij vogels wel anders. Die doen dat sneller (paar weken of maanden). Maar das dan meteen ook veel intensiever. Sommige vogels hebben bovendien elk jaar meerdere nesten. Dat is pas aanpoten! 

Ik zat deze week af en toe te kijken bij de ontzettend druk bezige vogels achter ons huis in Het Engelse Werk Zwolle. De ganzen en reigers zijn al voorzien. De zwanen, meerkoeten (nest hier boven op foto) en eenden zijn nog bezig. Alles gaat in tweetallen en in grote harmonie. Alhoewel ik deze week wel één héél bijzonder stelletje zag. Een hele vreemde eend in de bijt! Een verdwaalde ninja turtle? Best een grote ook. Benieuwd wat dit stelletje voor jonkies krijgt. Eend met helm op? Schildpad  met veren en snavel? 😎

Het mooiste was echter deze week het drukke zorgen voor de kids van ijsvogels en grote bonte spechten. Beide paartjes kennen niet veel rust. Ze slepen af en aan met eten voor hun kids. Wat een werk! Snavels vol worden thuisgebracht. Respect voor deze ouders. Die hebben geen tijd voor sauna, tv, social media, kroeg of Netflix. Bijna 24/7 zijn ze druk met hun kids. Prachtig om te zien.

Van de ijsvogels heb ik helaas alleen een niet zo scherpe foto. Maar het paartje staat er wél samen op. Ze zaten gelukkig (voor mij) tussen het vissen door even samen op een tak. Wat een prachtig gezicht! Ik werd er helemaal blij van om dat nu eens in het echt te zien. Kunstenaars zijn het, zo snel als ze in het water duiken en er weer uit vliegen! Genot om naar te kijken.

Van de grote bonte spechten heb ik iets scherpere foto’s kunnen maken. Mooi om de zwart/wit/rode spechten druk te zien vliegen met snavels vol diertjes voor hun jonkies. Je moet trouwens wel akelig stil zijn om het te bekijken en foto’s te maken. De vogels zijn zeer op hun hoede, om zo hun jongen te beschermen. Zo hoort dat. 

Zelf kids opvoeden is al best uitdagend af en toe. Als je echter naar die vogels kijkt dan hebben wij het toch nog wel relaxt tussen de bedrijven door. Fijn om daar aan te denken als ouders (als je weer eens een hand of meer te kort komt). Vogels hebben niet eens handen. Ze kunnen echter heel goed opvoeden.. elke dag tot aan het gaatje (en verder)


** Henk Boshove | 21 mei 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

Neus in de bloemen. Glimlach op gezicht!

In Familie, Kinderen, Memories, natuur on mei 14, 2017 at 8:53 pm

Commerciële onzin. Dat vond mijn moeder van Moederdag. “Bedacht door winkels om geld te verdienen”. We mochten niks voor haar kopen. Tsja, het mag duidelijk zijn. Mijn moeder had niks met Moederdag. Helemaal niks. Ik ook niet. Dat heeft ze er goed ingeramd. Prima gedaan.

Waar ze wél wat mee had? Bloemen! Maar dan liever géén bloemen van een bloemist. Die boeketjes vond ze best aardig hoor. Maar ze hield meer van bloemen in haar eigen tuin (kun je lekker vaak naar kijken en blijven lang mooi). Af en toe kwamen er ook wat bloemen uit de tuin naar binnen (paar op een vaasje, ook mooi). Die gewoonte heb ik overgenomen. Ook in onze tuin veel bloemen om naar te kijken en van te genieten (hieronder zie je er een paar).

Mijn moeder had thuis in haar tuin allemaal bloemen die ze mooi vond. Paarse muurbloemen, grote dieprode pioenrozen, paarse lissen, blauw/witte viooltjes, veel kleuren akeleien en stokrozen. Paars, blauw, donkerrood.. die kleuren zag je veel in haar tuin. Maar het aller-aller-allermooist vond ze seringen. Van die prachtige trossen vol bloemen die je vroeger overal op het platteland zag. Seringen waren haar lievelingsbloemen. Die kreeg ze ook altijd op haar verjaardag. Dat was vaste prik.

Ik kon als kind mijn moeder echter ook altijd blij maken met een mooi boeket (zelfgeplukte) bermbloemen. Mooie tijden waren dat. Buiten bloeiden immers overal bloemen & mooie grassen. Als kind er opuit, flink plukken, krant er omheen en aan haar geven. Die grote glimlach op haar gezicht als je dan de kamer binnenkwam. Dankbare vrouw, mijn moeder. Blij met kleine, simpele dingen. Heerlijk. 

Mijn moeder moest niks hebben van Moederdag. Dus daar hebben we het verder maar niet over. Maar komende week was ook haar verjaardag. Ze is er echter al lang niet meer. In 2001 is ze overleden. Maar toch hè! Als ik in onze tuin de bloemen zie, dan denk ik aan mijn moeder. Als ik mooie bloemen in bos of berm zie, dan denk ik aan mijn moeder. 

Vanaf eind april tot half mei wordt het nog mooier. Dan bloeien in onze eigen tuin de paarse seringen. Daar heb ik natuurlijk voor gezorgd. En elke dag als mijn seringen bloeien.. dan denk ik niet alleen aan haar. Dan zie ik mijn moeder. Neus in de bloemen. Glimlach op gezicht! 


** Henk Boshove | 14 mei 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

Analfabetisch voor een week

In Familie, Frankrijk, Kinderen, Memories, natuur, Vakantie on april 30, 2017 at 9:45 pm

Zolang ik mij kan herinneren was er altijd (tenminste) één constante in mijn leven. Één ding dat er altijd was en dat mij altijd heel veel voldoening gaf. Een zekerheidje en een heel fijn rustpunt in mijn leven. Maar dat was deze week anders. 

Zeilen op Middellandse Zee. De beroemde Calanques & eilanden vanaf het water bekijken

 Vroeger las ik werkelijk waar vrijwel dag en nacht. Als klein jochie leerde ik al vroeg lezen en de liefde met boeken was groot en onvermijdelijk vanaf het moment dat mijn (helaas overleden) grote zus Rie mij in contact bracht met de bibliotheek & de honderden boeken die daar op mij stonden te wachten. Mijn wereld veranderde. In mijn kleine afgelegen dorp kwam opeens de hele wereld binnen. Boeken vol bizar interessante feiten, fictie & fantasie. WOW!  

Op het topje van de Beouveyre – prachtig uitzicht over zee

Lezen was vanaf dat moment altijd één van mijn fijne hobbies. Aan de ene kant sluit je je af voor alles om je heen. Aan de andere kant gaat de hele wereld voor je open. Ik las    Als kind en als puber alsof mijn leven er vanaf hing. Later werd dat minder. Van een dagelijkse liefde werd het eerst een weekend liefde en later een vakantieliefde. Dat heeft een simpele reden. Als ik aan een boek begin, dan wil ik ‘m graag in één dag uitlezen. Het liefst in één keer zonder onderbrekingen. De rust om dat te doen vind ik eigenlijk alleen tijdens vakanties. 

Verse Vis. Aanwijzen. Klaarmaken. Opeten


De vakantie afgelopen week was anders dan anders. Uiteraard had ik de laatste tijd boeken gekocht. Die had ik apart gelegd om te lezen. 4 boeken in 6 dagen. Dat was het plan. Normaal gesproken een makkie. ’s Avonds om 9 uur lekker beginnen en stoppen als het boek uit is. Simpel plan. Al honderden keren uitgevoerd. Maar zo ging het deze keer niet. 

Basiliek Notre Dame de la Garde in Marseille


Ik zal maar met de deur in huis vallen. Ik heb de hele vakantie in Marseille niet gelezen. Géén letter. Een hele bijzondere situatie voor mij.  Ik was de leeshonger gewoon kwijt. De kids moesten er om lachen. “Je sjouwt een kilo boeken mee en dan ga je niet lezen. Das stom!” Klopt! Maar het was niet anders. 

Overal bloemen tijdens het wandelen


Ik ben de hele week van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds buiten geweest. Al vroeg op pad – fietsend naar de boulangerie. Lange & korte wandelingen langs de kust of in de heuvels van het natuurgebied (parc national des Calanques) waar we zaten. Slenteren door de stad Marseille: kerk, voetbalstadion, winkels & mooie stadsdelen bezoeken. Varen op de Middellandse zee. Pootje baden op het strandje. Uit eten (verse vis) of thuis eten maken (verse vis). Als het kon nog even zonsondergang kijken. Heerlijk was het. Echt 1000% genieten. 

Zonsondergang vanaf de rotsen achter ons huisje

Mooie vakantie als gezin. Mooie vakantie met ons vijven. Mooie nieuwe herinneringen gemaakt samen. Overdag lekker actief. ’s Avonds vielen mijn ogen dicht. Totale ontspanning. Heel relaxed. Géén boek geopend. Géén hoofdstuk gezien. Géén letter gelezen. Ik wist niet dat ik het kon. Ik kon gewoon niet lezen. Analfabetisch voor een week


** Henk Boshove | 30 april 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

Dansend op het water

In Familie, Frankrijk, Geluk, Kinderen, Memories, natuur, Vakantie, Versimpelen on april 23, 2017 at 10:11 pm

Soms voelt het wel eens wat zwaar in je hoofd. Van die losse gedachten, wat puzzeltjes zonder directe oplossing, open eindjes die ronddansen in je hoofd. De hersenen maken dan overuren en zijn flink aan het werk: nadenken – nadenken – nadenken – nadenken. Soms fijn, soms vermoeiend.

Vanmiddag zat ik in de zon aan de Middellandse zee. We zijn even een paar dagen op pad. Onze jongste wilde zwemmen en snorkelen in het best wel koude water. Ik kwam niet verder dan mijn enkels. Hij ging er helemaal in. Zonder al te veel nadenken. Erin en floep.. Koppie onder. Kids zijn bikkels! 

Terwijl ik op de rotsen zat keek ik glimlachend naar de golven. Naar de blauwe lucht en de zon. Ik zat meer dan een half uur te kijken naar het flonkeren van de zon op het zacht golvende water. Prachtig gezicht. Heerlijk relaxt. Opeens dacht ik echter: “Hey.. ik heb al een half uur niks gedacht!”. Ik moest lachen.

Heerlijk is dat. Even een paar dagen in een andere omgeving met zon op je hoofd en opeens vallen de radertjes helemaal stil. Gewoon “zijn” in plaats van “denken” en daar heel erg van genieten. Als extraatje stilletjes de beelden en wat je samen doet als gezin opslaan als mooie herinneringen voor later. Stilletjes genieten met een stil hoofd. 

Er gebeurt van alles om mij heen en in de wereld. Maar in mijn hoofd staat alles even stil. Uitgezet door zonnestralen die zich uitbundig uitleven, dansend op het water 


** Henk Boshove | 23 april 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

Van A tot Z MOOI

In Eten & drinken, Familie, Geluk, Kinderen, natuur, social media, Zwolle on april 9, 2017 at 9:20 pm

Soms heb je veel woorden nodig om iets te zeggen. Dan brei je lange zinnen aan elkaar. Kom je moeilijk tot de kern. Veel woorden, weinig zeggen. Vandaag is NIET zo’n dag. 

Vandaag scheen de zon uitbundig. De natuur trok feestelijk een sprintje. Vogels vlinders bloemen bomen insecten deden vrolijk mee. Heerlijk om buiten te zijn. Maar buiten en binnen gebeurde nog meer fijns.

Mijn schoonvader van 84 kwam en zat lekker bij ons in de tuin. Hij komt niet zo vaak meer buiten. Mooi om te zien hoe hij ervan genoot. Hij kwam ook om even afscheid te nemen van onze oudste. Zij gaat een dikke week naar Amerika voor een voetbaltoernooi (Dallas International Girls Cup). Mooi avontuur. 

De eerste keer in het jaar dat we asperges eten is mijn schoonvader jaar er meestal bij. Hij houdt van asperges. Wij ook. Dus had ik er flink wat gekocht om samen op te eten. ’s Middags klaargemaakt. ’s Avonds gegeten. Je bent er even mee bezig, maar dan heb je ook wat. Ik vind dat elk jaar een prachtig mooi moment. Net alsof asperges dan nòg lekkerder smaken dan anders. Dat bleek ook uit de lege pannen en schalen die op tafel achterbleven. De eerste keer asperges. Iets om even bij stil te staan. 

Na het eten liep ik nog even bij ons huis de dijk van de IJssel op. Kijken naar en afscheid nemen van de zon die er vandaag zo fijn bij was. De zon vond het echter wel mooi geweest. Die zakte mooi rood en tevreden weg achter de ijsselbrug in Zwolle.. en verdween achter de horizon.

Teruglopend nog even mijmeren en nakauwen op de dag & op de heerlijke asperges. Geen TV aan gehad. Geen spotify geluisterd. Geen laptop aan. Vrijwel niet op Social Media, Mail, Whatsapp etc. Alles lekker dichtgelaten. Ogen & oren open voor alles om me heen. Dat is goed bevallen. Ook iets om (wat vaker) bij stil te staan.

Van top tot teen een mooie dag. Morgen staan we om 04.30u op vanwege het vertrek van onze dochter naar Schiphol. Een kort nachtje dus als gezin. Maar dat geeft niet. Onze wangen gloeien nog na en we zitten vol zonne-energie. Kunnen we uitbundig uitzwaaien als zij weggaat.

Een dag met een ❤️ en een big 😃. Klein geluk. Koesteren. Een dag van Asperge tot Zonsondergang. Van A tot Z MOOI


** Henk Boshove | 9 april 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 


Horizon Taal 

In Kinderen, Memories, natuur, wandelen on maart 12, 2017 at 10:31 pm

Het vlakke Nederland is het mooist als er mooie accenten zijn die juist afwijken van de vlakke uitgestrektheid. Die mij daarmee de natuur extra laten “zien” en anders laten ervaren. Dat vindt natuurlijk niet iedereen. Sommigen noemen het horizonvervuiling. In mijn achtertuin, de uiterwaarden van de IJssel bij Zwolle, heb ik drie “landmarks” die voor mij daar beeldbepalend zijn. 


Aan de ene kant (links) de prachtige grote boogbruggen over de IJssel. Blauw en rood in het landschap, als liggende reuzen. Aan de overkant van de IJssel de grote oude kerk van Hattem. Vaak donker. Als een alziend iets, dat over de horizon tuurt.  Aan de andere kant (rechts) de schoorstenen van de oude IJsselcentrale. Twee pijlers die je altijd ziet als je op de dijk bent. Drie mooie bouwwerken die de schoonheid van de natuur extra benadrukken. Vind ik dan.


Binnenkort is dat echter verleden tijd. De IJsselcentrale wordt gesloopt. Op 18 maart worden de grote schoorstenen opgeblazen. Denk dat mijn kids het super mooi gaan vinden om dat spektakel live te zien. Hun papa vind er geen zak aan. Ik kijk er niet naar uit. Ik ga dat gebouw en vooral die hoge schoorstenen nogal missen in “mijn” mooie vlakke uiterwaarden. Het wordt straks iets van vroeger. Een herinnering.


Vandaar dat ik deze week nog even extra goed naar de pijpen heb gekeken. Ik heb het even extra ingeprent op mijn netvlies. Uiteraard ook een paar foto’s gemaakt. Na volgende week zijn ze er niet meer. De stilzwijgende getuigen van een industrieel verleden wordt het zwijgen opgelegd. Ze zijn uitgesproken. Straks alleen nog maar Horizon Taal 


** Henk Boshove | 12 maart 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

Online Dieet!

In Kinderen, natuur, social media, wandelen on februari 13, 2017 at 5:28 am

Deze week was ik veel binnen. Beetje druk: Met mijn werk. Met afspraken. Met de kids & hun leerwerk. Met van alleszins nogwat. “Buiten zijn” schoot er een beetje bij in. Gelukkig woensdag nog wel een mooie lange wandeling gemaakt in de sneeuw. Dat was fijn. Dat wil ik het liefst elke dag. Zat er even niet in.

Ook de komende week zit ik vol. Met werkafspraken door ’t halve land. Met de kids helpen met school/leerwerk in de laatste week voor hun voorjaarsvakantie. Met een paar avondafspraken in de stad. Tussendoor moet er ook nog eten op tafel komen. Als ik er niet scherp op let, dan kom ik ook de komende week nauwelijks aan wandelen toe. 

Natuurlijk moet ik nu even extra hard aan het werk (er is veel werk doorgeschoven naar februari vanwege mijn Kilimanjaro tocht in januari). Natuurlijk hebben de kids in deze laatste schoolweek nog even extra support nodig bij projecten, repetities, toetsen, excursies. Maar ja…

 Zelf niet aan wandelen toekomen is natuurlijk echt niet de bedoeling. Wat is daarvoor de oplossing? Daar zat ik over na te denken terwijl ik buiten liep vandaag. Na enig nadenken lag de oplossing voor de hand. Gewoon zorgen dat ik minder online bent. 

Als je druk bent dan is het heerlijk om even online je netwerken af te lopen. Even wat bij te praten. Even wat foto’s of momenten te delen. Het nieuws binnen te halen, een spelletje te doen. Wat muziek te beluisteren of te bekijken. Maar ja.. je blijft zo snel (veel) te lang hangen hè. “Oeps.. zit ik al een uur als een zoutzak in mijn stoel op m’n telefoon te kijken?” JA!

Komende week zet ik mezelf strak op een online dieet. Na mijn werkafspraken, na huis/leerwerk met de kids, voor het eten koken… gewoon meteen schoenen – jas – handschoenen – muts pakken en gaan. Hup. Naar buiten. Want buiten is mooi, fijn, noodzakelijk (voor mij) en veel gezonder dan het scherm van m’n telefoon. 

Buiten First, Online Second (om even in Arjan Lubach termen te spreken). Zo gaat komende week eruit zien. Over een week heb ik weer ruimte mijn agenda. Tot die tijd? Online dieet!


** Henk Boshove | 12 februari 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online **

Stil te staan als Boom

In Fris in je hoofd, Kinderen, natuur, verwonderen on februari 5, 2017 at 10:30 pm

‪In onze wereld van korte lontjes verwonderen bomen van meer dan 100 jaar oud zich om onze alledaagse opwinding. Je ziet ze staan. Verend in de wind. Net alsof ze een beetje glimlachend op ons neerkijken. Je hoort ze af en toe bijna diep zuchten. Misschien praten ze wel zachtjes tegen elkaar over ons…

“Wat doen die mensen toch weer druk hè! Zouden ze niet eens even wat rustig aan kunnen doen? Even ‬tot 10 tellen. Even diep ademhalen. Waarom staan ze toch zo zwaar in het leven? Wat zou het fijn zijn als die mensen eens wat vaker alles lekker van zich af lieten waaien. Wat minder ergeren. Wat meer genieten. Wat vaker bij ons en wat minder vaak online”. 

Bomen. Ze zijn mooi. Ze bekijken ons van boven en overzien ons gescharrel en geschreeuw. Wat ze zien? We hebben met ons allen steeds meer moeite om rust en kalmte te bewaren. We schreeuwen het liefst alles wat ons voor onze voeten komt meteen de wereld in. Opgewonden standjes lijken de overhand te krijgen. 

Beetje doseren? Even nadenken? Rustig iets laten sudderen? Nadenken wat ons verenigt in plaats wat ons verdeelt? Gewoon even iets inslikken? Dat hebben we steeds minder. Onze meningen zijn mitrailleurs die we in wilde bewegingen op elkaar afvuren. 

De bomen staan erbij en kijken er naar. “Ach ja die mensen. Druktemakers zijn het. Gelukkig staan ze bijna nooit hier in het bos zo hard te schreeuwen. Dat bewaren ze voor “online”. Schijnt fijner te zijn. Niet dat daar meer mensen zijn die ’t horen of merken dan in ons bos. Maar online kun je het wel teruglezen. Dat bewijst dat ze bestaan en een mening hebben. Schijnt belangrijk te zijn.”

Bomen in het bos. Wiegend in de wind. In de regen, de sneeuw of de zon. Relaxed meebewegend met de wisselingen van de seizoenen. Rust en energie opbouwen als het kan. Actie op het juiste moment. Niks overhaast. Mild glimlachen de bomen om ons gedrag. Ze hebben al vele generaties voorbij zien komen. Ze hebben kids groot zien worden en zelf kinderen zien krijgen. Ze staan er (hoop ik) nog als mijn kids oud zijn. 

Ik mag graag tussen de grote oude bomen lopen. Genieten van hun rust en uitstraling. Ik lach in mezelf als ik mij voorstel hoe ze af en toe over ons praten. Dat ze hun wijze oude kruinen schudden over onze korte lontjes, onze grote woorden, onze harde toon. Af en toe doen ze dat. Eventjes. Niet te lang. Ze zijn immers boom en geen mens. Het is immers veel te mooi in het bos om lang bij mensen stil te staan als boom


** Henk Boshove | 5 februari 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online **

 

%d bloggers liken dit: