Henk038

Archive for the ‘natuur’ Category

Verder waaien of wortel schieten

In afscheid, Familie, Herfst, Kinderen, natuur, verwonderen on oktober 8, 2017 at 9:58 pm

Mensen zijn net bomen. Of eigenlijk andersom: bomen zijn net mensen. De ene boom staat stevig. De andere boom lijkt stevig maar valt opeens om. Die ene boom kun je wel uitgraven en verplaatsen. Die andere niet. De een is sterk verankerd, wortels diep in de grond. De ander staat vast, maar dan wel losjes. Bij mensen is dat ook zo.

Ik moest daar aan denken met de herfst storm deze week en de verhuizing van onze dochter naar Leiden. Dat laatste is bijna zover. We zijn de kamer daar aan het klaarmaken. Leiden is een mooie stad. Het grappige is: als Zwollenaar zie je af en toe mooie overeenkomsten tussen Zwolle en Leiden als je daar in het centrum van rondloopt.

Mooie oude straten & huizen. Moderne stationsomgeving. Hotels & kantoren. Grachten en bruggen. Levendigheid & historie gaan er hand in hand. Leiden lijkt mij wel een stad waar zij zich thuis kan gaan voelen. We gaan zien hoe dat uitpakt. Ze heeft op gevoel voor deze stad gekozen.

Toen ik 18 was ging ik van het platteland naar Zwolle om te studeren. Die overgang was aan de ene kant best groot. Maar ik kon prima aarden in Zwolle. Sterker nog… dat aarden lukte zo goed dat ik er nog steeds woon. Met heel veel plezier. De klik was er meteen. Toen ik later in Amsterdam ging studeren en (weer later) vaak in Utrecht aan het werk was had ik dat niet. Mooie steden, maar niet mijn stad. Geen gevoel bij.

Ik vind Zwolle een fantastische stad. Mijn stad, mijn mensen, mijn omgeving. Ik ben hier wortel geschoten en sta hier stevig verankerd. Voor mijn gevoel hoef ik nooit meer ergens anders naar toe. Maar je weet nooit wat er nog op je pad komt, welke zware storm er nog komt. Je weet nooit of je wortels diep genoeg zitten om voor altijd verankerd te blijven.

Dat zag ik deze week hier in Zwolle in park Het Engelse Werk. Sommige bomen doorstonden fluitend de storm. Andere, monumentale bomen, werden opeens uit de grond gerukt en vielen om. Zoals deze kanjer van (schat ik) meer dan 100 jaar oud. Meters omtrek. Torenhoog. Dikke stam. Geen rot van binnen. Toch waren de wortels niet sterk genoeg om de (aantrekkings)kracht van de wind te weerstaan.

Ben benieuwd hoe lang mijn wortels het hier in Zwolle volhouden. Hoop lang. Ben benieuwd hoe het onze dochter vergaat in Leiden. Gaat ze lekker zelf bepalen. Verder waaien of wortel schieten

** Henk Boshove | 8 oktober 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

Advertenties

Maar twee buitenbeentjes

In Herfst, Kinderen, natuur, verwonderen on oktober 1, 2017 at 9:50 pm

Je hebt laag-bij-de-grondse types. Je hebt hoogvliegers. Er zijn er die zich fijn voelen in gezelschap. Anderen zijn nogal kieskeurig of zijn het liefst helemaal alleen. Je hebt er die alles precies doen zoals de rest… en je hebt buitenbeentjes! Ik hou wel van buitenbeentjes…

Het is herfst. Het is oktober. Kortom: het is paddestoelenweer. Overal zie je ze inmiddels staan. Bruin, wit, geel, rood. Klein, middelgroot, groot. Plat, bol, dik, dun. In kleine groepjes, samen op een grote hoop of helemaal alleen. Het zijn net mensen. Paddestoelen: ik mag er graag naar kijken.

Vandaag zag ik 2 dingen die ik nog niet eerder zag. Bij 2 bomen stonden wel 20-30 rood-met-witte paddestoelen bij elkaar. Platte en ronde. Samen met onze jongste zoon even op ons gemak bij staan kijken. Die had er ook nog nooit zoveel tegelijk gezien. Best mooi, al die paddestoelen bij elkaar. Gelukkig hadden er nog geen jolige “grappenmakers” tegenaan geschopt. Hoop dat ze er nog lang staan.

Maar ik zag ook nog iets anders toen ik vanochtend een rondje wandelde. Ook bijzonder (vond ik). Had ik nog nooit gezien. Een paddestoel in een boom. Niet zomaar onderaan op de grond of op een afgebroken stam. Nee! Een paddestoel hoog in een boom op een tak. Een buitenbeentje dat gewoon zijn/haar/het eigen gang gaat. Wát nou op de grond?! Ik ga lekker hoog staan jongûh!

Grappig. Een eenzame (dappere, trotse, eigenwijze?) paddestoel. Helemaal in z’n uppie lekker bovenop een tak. Prachtig. Ik zag er toevallig ééntje.. maar ja nu loop ik dus verwonderd rond met de vraag of er niet veel meer paddestoelen hoog & droog in de bomen staan. Ga je toch over nadenken hè. Ik keek namelijk nooit naar boven voor paddestoelen. Loop altijd naar beneden kijkend te zoeken. Zou ik veel gemist hebben al die jaren?

Nu ik het weet ga ik er natuurlijk extra op letten. Zo heb ik ook ooit ontdekt dat eenden graag in bomen zitten, dat reigers boven in hele hoge bomen nesten bouwen (en flink naar beneden schijten) en dat ook eekhoorns flinke nesten hebben in bomen. Als je ‘t weet ga je er op letten. Als je erop gaat letten ga je het zien. Zo werkt dat. Jammer dat de kids het niet zo interessant vinden. Nou ja.. kunnen ze het later gewoon lekker allemaal zelf ontdekken.

Ik ben blij dat ik weer wat heb geleerd. Gewoon door te kijken en buiten rond te lopen in het bos. Met mijn eigen, niet één, maar twee buitenbeentjes

** Henk Boshove | 1 oktober 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

Nu.nog.even.niet!

In Eten & drinken, Herfst, Kinderen, natuur on september 17, 2017 at 9:25 pm

Het regende vandaag de halve dag in Zwolle. Moesson regen. Urenlang viel het recht uit de lucht. Deze week hadden we ook al diverse keren harde wind & regen. Ben meerdere keren natgeregend op de fiets. Mensen haasten zich over straat, diep weggedoken in hun kraag, de blik naar beneden. Weinig contact. Daarbij werd het deze week ook opeens fris overdag (en ’s avonds laat best wel koud). Fijn? Leuk? Nee-Nee-Nee-Nee-Nee!

Herfst. Mijn hoofd staat nog niet naar herfst. Helemaal niet! Mijn korte broek heb ik nog elke dag aan. Uit protest. Ook onze jongste wil nog niet aan de lange broek. Samen eigenwijs. Onze middelste zat met school afgelopen week in Zuid Frankrijk. Zon & heerlijk weer. Dat willen wij ook. Onze oudste was dit weekend in Zuid Limburg. Daar geen moesson: droog, zon & veel minder herfst. Wat fijn nog. Maar hier niet. Zucht. Diepe zucht.

Vandaag werd daarom bij ons in thuis als tegenbeweging appelcake gebakken. Zaten we onder een warm dekentje op de bank. Eind van de middag een glaasje port bij de kachel. ’s Avonds eten koken waar je warm & blij van wordt. Het heeft allemaal z’n charmes. Maar ’t liefst zetten wij nog even flink onze hakken in het (warme?) zand. Houden we herfst & winter nog even buiten de deur & ver van ons bed. Niet in onze achtertuin alsjeblieft. Niet nu.

Echt.. de Nederlandse seizoenen herfst & winter zijn fijn. Ik wil ze voor geen goud missen. Ik hou er van. Alleen: NU.NOG.EVEN.NIET!

** Henk Boshove | 17 september 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

Één keer per week. Fijn.

In Familie, Geluk, Kinderen, natuur, Ouders, wandelen, Zwolle on september 10, 2017 at 9:35 pm

Vanochtend: Vroeg opstaan. Eerst koffie drinken en op kousenvoeten door het huis. Vervolgens zachtjes de deur achter ons dicht trekken. Heel zachtjes.. zodat we thuis niemand wakker maken. Het is nog stil in huis en stil in Zwolle.

Één van onze kids zit momenteel in Frankrijk met school. De andere twee slapen nog lekker. Die redden zich wel. Wij ook. Wij trekken onze stevige wandelschoenen aan en gaan naar buiten. Veel te mooi weer om binnen te zitten. Want na dagenlang regen (moesson!) is het droog én schijnt de zon. Het strijklicht valt tussen de bomen door naar beneden. Meer redenen om je blij te voelen zijn niet nodig.

Vanuit ons huis lopen we zo het eeuwenoude park het Engelse Werk in. Aan de rand van de stad Zwolle en aan de rand van de IJssel. Prachtige natuur. Oase van stilte op de vroege zondagochtend. Één van de mooiste (openlucht) monumenten van Zwolle. Het is hier elke dag open Monumentendag!

We lopen door park en bos. Langs vijvers met meerkoeten en eenden. Daarna richting de IJssel. Langs de nieuwe hoogwater geul struinen we door de natte uiterwaarden waar overal zwaluwen vliegen. We staren over de rivier en zien boten varen. We luisteren naar vogels en verbazen ons over de strakblauwe lucht. In de verte horen we de kerkklokken van Hattem luidden. Hand in hand op pad.

Op de heenweg is er buiten nog bijna niemand actief. Stil. Als we teruglopen is de natuur inmiddels volgelopen: met wandelaars, fietsers, wielrenners, hardlopers, mountainbikers, hondenuitlaters etc. Niet meer stil. Maar dat maakt niet uit. Zij de natuur in. Wij weer terug naar huis. In onze tuin is volop zon en stilte.

Als we weer thuis zijn ruikt het huis naar versgebakken broodjes. We krijgen een kus & knuffel van onze jongste. Het espressoapparaat zorgt zonder te klagen voor een nieuw rondje koffie. Zondag. Één keer per week. Fijn.

** Henk Boshove | 10 september 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

deze Spaanse kust lekker!

In Familie, fotoblog, Geluk, Kinderen, natuur, Spanje, Vakantie, zien on augustus 1, 2017 at 8:52 am

We reden deze week urenlang over snelweg A8. De "Autovía del Cantábrico". We zagen vanaf de snelweg de prachtige streken Cantabrië, Asturië en Galicië. Steeds aan de linkerkant bergen, de "Picos de Europa". Aan de rechterkant steeds zee, de Golf van Biskaje & Cantabrische Zee. Later ook de Oceaan. Prachtige uitzichten. Prachtige landschappen!



Vanuit de auto helaas geen foto's van wat ik zag. Ik moest rijden. Bovendien zou je dan continue de (hoge) vangrail zien. Vooral vanaf de hoge viaducten (over dalen, rivieren of baaien) heb je vaak spectaculaire uitzichten. Prachtige baaien, stranden, valleien, landschappen, bergtoppen, rotsen in zee, idyllische dorpjes en meer van dat soort eye candy.

[tekst gaat door na onderstaande foto's]




Gelukkig is onze roadtrip door Portugal en langs de noordkust van Spanje geen vervoer van A naar B. De roadtrip ís de vakantie. Steeds circa 3 dagen op 1 plek. En als we rijden, dan stoppen we lekker vaak. We zouden wel 100 keer per dag kunnen stoppen. Maar ja… dan zouden we 's avonds niet in een gereserveerd bed liggen. Niet handig met kids.


Op vakantie zijn in Noord Spanje is een feest. Fijne mensen. Mooi land. Al rijdend zijn de uitzichten al geweldig. Als je de tijd neemt om uit te stappen, dan wordt het nog veel mooier. Ik snap wel dat véél Noord Europese vakantiegangers massaal naar de warme kusten van Spanje aan de Middellandse Zee trekken. Maar dit deel van Spanje is eigenlijk veel mooier!


Dat weten de Spanjaarden zelf ook. Die komen hier vakantie vieren. Het is hier woester, ongerepter, authentieker en (ook niet onbelangrijk) het is géén 35 à 40 graden in de zomer. Dat is fijn als je ook nog eens relaxt wat wilt doen & zien overdag. Spaanse toeristen genoeg, Buitenlandse toeristen zie je hier weinig.


Kijk je naar de zee dan zie je vaak hoge golven die tegen de rotsen knallen of die met een mooi geluid uitrollen op het strand. Die golven zijn niet alleen een lust voor het oog. Ze zijn ook heerlijk om in te duiken & te springen. Surfen kan ook. Met een groot longboard bijvoorbeeld. Maar dat laten wij aan anderen over. Wel leuk om naar te kijken.



We trekken hier rond. Op ons gemakkie. Zo waren we de afgelopen week onder meer in San Vincente de la Braquera, Llanes, La Isla, Salineras, Foz en Viveiro. Plus nog een dag langs de grote eb & vloed gebieden in het uiterste westen (tot aan Cedeiro, in de provincie A Coruna). De komende week gaan we om het westelijke puntje heen… Via de noordwest kust van Spanje weer naar Portugal.


Je zou hier moeiteloos drie maanden kunnen rondrijden, rondlopen, rondkijken. Achter elke bocht of heuvel schuilt weer een nieuw dorpje, haventje of een mooie baai. Het glooit en het is groen. Gedurende het jaar vallen hier namelijk genoeg regenbuitjes. Zomers nauwelijks. Dat is fijn. Overdag schijnt meestal de zon, maar het is niet super warm. Ook fijn (vinden wij).



Als je rondrijdt dan ziet je hier veel rotsachtige kusten met strandjes er tussen. Soms lijkt het op de kust van Bretagne. Dan weer steile kliffen zoals in Noorwegen. Zeer afwisselend. Tussendoor stukjes idyllisch Zuid Europees of stoer Noord Spaans. Het is een mooie mix. Verrassend. Nooit saai. En vrijwel nergens ontsierende hoogbouw.


Fijne roadtrip zo langs honderden kilometers Noord Spaanse kust. De kids vinden het leuk. Ik ook. Jammer dat we hier niet compleet zijn als gezin. Misschien gaan pap & mam (als de kids uit huis zijn) dit samen nog maar eens doen. Relaxt van stadje naar haventje. Van terrasje naar strandje. Maar dan zonder gereserveerd bedje. Kan tegen die tijd mooi met een klein campertje.

Noord Spanje is voor een fijne zomervakantie een echte aanrader. Probeer het maar eens. Wij vinden deze Spaanse kust lekker!

** Henk Boshove | 1 augustus 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

We leven het leven

In Familie, Kinderen, natuur on juli 9, 2017 at 9:35 pm

Deze weken komt er van alles over ons heen. Gebeurt er van alles met ons en om ons heen. Kleine stroomversnelling. Daar proberen we goed mee om te gaan. Keuzes maken, prioriteren en op je gevoel af gaan. Doen wat nodig is. Soms lukt dat goed, soms even iets minder. Veel dingen aan de kop, veel gedachten in onze hoofden. Heeft iedereen wel eens. Zo niet? het komt!

Onze dochter vliegt uit. Loslaten. Eindexamen gedaan. Vakantiewerk, feestjes, concerten. Op zoek naar haar eigen weg vindt. Minder in huis, minder contact. Straks op kamers. Mooi en wennen. De ene zoon midden in een zware toetsweek. En dat terwijl het mooie weer (en meer) lonkt en de schooltegenzin uiteraard groeit. Niks niet makkelijk die laatste loodjes. Jongste zoon midden in afsluiting lagere school. Musical, BBQ’s, afscheidsfeestjes. Afscheid nemen. (Schoon)vader met snel slechter wordende gezondheid. Hoe verder? Dat houdt ons nogal bezig. Aan de ene kant mantelzorg (met liefde) en aan de andere kant kopzorg (met hart- en hoofdpijn).

Beetje hectisch momenteel. Het leven met volop drukte op de vierkante (privé) centimeter. Komt bij iedereen wel eens voor. Momenteel bij ons. Ontspanning is daarbij nodig. De natuur helpt. Even weg van drukte en genieten van dieren, bomen, uitzicht, zon en maan. Af en toe even lekker lachen met leuke mensen om ons heen helpt ook. Minder online ook, want real life vergt extra energie.

Het leven stormt om ons heen in alle mooie & lastige facetten. Soms stormen we tegen, soms waaien we mee. We leven het leven


** Henk Boshove | 9 juli 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

Maaien? Verboden!

In Familie, Kinderen, natuur on juli 2, 2017 at 10:05 pm

Twee à drie weken extreme droogte hadden we. Dan gebeurt er niks bij ons. In huis niet – iedereen is dan in een semi-permanente siësta stemming. In de tuin ook niet – behalve de plantjes water geven dan. Maar deze week kwam het water met bakken bakken bakken vol uit de lucht. Wolkbreuken! Niet normaal. Dus dat compenseerde de droogte weer aardig. 

Omdat het zo ontzettend warm en droog was kon het gras wekenlang niet gemaaid worden. Want dan gaat alles dood. Dat vonden de boys (en ik) niet zo erg. Gras maaien is normaliter één van onze wekelijkse tuinklusjes. Flink stuk gras, dus daar zijn we wel even zoet mee. Dat hoefde dus een tijdje niet. Maar ja.. door die enorme hoosbuien deze week spoot het gras de grond uit. We moesten weer aan de slag!

Gelukkig ontdekte mijn vrouw een prachtig paars bloempje in het gras. Honderden kleine plantjes met mooie fijne bloemetjes. Die zien we normaal gesproken nooit (als we elke week gras maaien). Het was toch wel een erg mooi gezicht! De bloempjes stonden wel op 10 plekken in het gras. We wisten de naam niet. Maar via social media is daar natuurlijk snel achter te komen. Gewoo even vragen. Het bleek de “gewone Brunel” te zijn. Ons bloemetje heeft nu dus een naam. Bloemetjes met naam zijn natuurlijk nog mooier dan zonder. Zonde om te onthoofden toch?!

Waren de bloemetjes al een halve reden om niet te gaan zwoegen met de grasmaaier.. het werd nog mooier. Mijn vrouw ontdekte op enkeke plekken kleine walnootboompjes in het gras. Die moesten natuurlijk niet gehakseld worden! Die moesten eerst een andere plek krijgen. Kortom: er kwam een definitieve uitslag. Het tuingereedschap kon worden opgeborgen (tot volgende week. Dan wacht een extra zware klus). 

Boys blij. Volgende week is pas volgende week. Het relaxen mocht NU nog lekker iets langer duren. Maaien? Verboden!

** Henk Boshove | 2 juli 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

Fijn hangbrug schommelen

In Canada, Familie, Kinderen, natuur, Vakantie on mei 30, 2017 at 7:40 am

We begonnen de dag met video feliciteren van jongste zoon/broer in Nederland. 12 jaar vandaag! We eindigden de dag in een café in de Gay & Lesbian area van Vancouver bij het gaybrapad.

Na het online zingen & feliciteren van de jarige job besloten we vanochtend de horeca van Vancouver even flink te spekken en onszelf ook. Vandaag een actief dagje. Breakfast dus met genoeg calorieën om een Weight Watcher voor eeuwig in een depressie te storten. Zo gezegd zo gedaan. Deze keer was Cafe ZEN de gelukkige ontvanger van onze Canadese dollars. Maar hoezo ZEN? Rood-wit geblokte tafelkleedjes en muziek van The Mama’s & the Papa’s. Wat is daar ZEN aan? Maar goed, we komen niet voor ZEN. We komen voor Waffles & Pancakes met héél véél maple syrup please!

Na het ontbijt moesten we heel rustig aan wandelen naar de bushalte. Dit lag als een steen op de maag (ik heb zelf tot 19u ’s avonds niks meer gegeten). Daarna met de bus dwars door Vancouver. Op naar de Seabus. De veerboot naar North Vancouver. Dan zie je aan de ene kant de besneeuwde bergtoppen (lion mountains) dichterbij komen en aan de andere kant zie je de skyline van Vancouver vanaf het water. Mooie plaatjes. 


Aangekomen in North Vancouver is de planning om eerst naar Capilano Suspension Bridge Park te gaan en daarna Grouse Mountain op te klimmen. Dezelfde bus rijdt naar allebei de bestemmingen. Dus dat gaat mooi samen. Eerst naar de grote hangbrug (best hoog boven de kloof met rivier). Kijken of dat schommelt!

Capilano Suspension Bridge Park is mooi opgezet. Prachtig in een kloof rondom een rivier met indrukwekkend grote, oude grote bomen. Buitenom langs de kliffen lopen (iets te kort). De hangbrug oversteken (iets te druk) en daarna nog lopen via boomhutten en kleine hangbruggetjes (leuk gedaan) die tussen de grote bomen hangen. Daar vermaak je je wel een paar uur. Mag ook wel. Entree is wat aan de hoge kant. Maar alles is met veel respect voor de natuur gebouwd en van prima kwaliteit (ook Coffee & Food). 


Na een flinke portie Suspension bridge zouden we nog even naar Grouse Mountain. 850 omhoog over lopen over paden en traptreden. Met geweldig uitzicht op de Lion mountains en Vancouver. Daarna met gondelbaan terug. Maar helaas helaas helaas… We hadden het online nergens gelezen en het staat daar ook niet / nauwelijks aangegeven. Pad omhoog is afgesloten wegens werkzaamheden. Tot zeker half juni. Scheisse! 


Daarna nog wel geprobeerd om een plekje te vinden om in ieder geval een mooi uitzicht te hebben op de Lion Mountains. Maar ook dat lukte niet. Overal staan hekken. Je kunt verder niks doen (behalve omhoog de berg op – daar zijn allerlei commerciële activiteiten. Daar haden we nu juist géén zin meer in).  Vandaar maar een foto van achter het gaas. En eentje flink ingezoomd. 

Eind van de middag dus met bus – pont – bus eerder dan gepland terug naar ons appartement. Even een korte avondsiësta houden op het balkon. Het was op ons balkon om half 8 nog 23 graden. Zeer aangenaam! 

Ons avondprogramma daarna was iets te ambitieus. Pizza eten EN op tijd zijn op één van de bruggen voor zonsondergang was te veel van het goede. De pizza was ook te lekker om te laten staan… tsja!

Iets te laat dus voor zonsondergang… maar het was nog wel mooi op de brug. Zowel bij schemering als in het donker. 


Tot slot van de avond nog even naar Davie street en omgeving. Dat is de Gay & Lesbian area van Vancouver. Overal hangen daar de regenboogvlaggen, er zijn muurschilderingen en is er een kruispunt met alleen maar “Gaybrapaden”. Veel cafe’s, restaurants, winkels, nachtclubs. Levendige buurt. Op Snapchat zijn er trouwens ook bijpassende geofilters. Leuk gedaan. 


Biertje & een fris in de stad? Dat leek ons wel leuk voor we teruggingen. Maar de serveerster in het café op Davie Street waar we gingen zitten bonjourde ons meteen (met een hele vriendelijke glimlach & uitleg) de tent uit. Ze hebben een full license voor alcohol en dan mag er niemand onder de 19 jaar naar binnen. Ook niet als je – zoals dochter van 17 – fris wilt. Weer wat geleerd! 

Best wel een lang dagje zo. We zitten al op meer dan 22.000 stappen vandaag. Dus nu voeten van de vloer. Relaxen. En zometeen onszelf lekker in slaap laten vallen. Gaat wel lukken. Gewoon even terugdenken aan Capilano park en in gedachten weer even fijn hangbrug schommelen 


** weekje Vancouver met dochter – elke dag een reis blog online – 29 mei 2017 **

Dag 1 Hard Rennend naar D57

Dag 2 Lekker Verleiden en Afleiden

Dag 3 Klokken horen niet bij vakantie

Dag 4 Van Hangbrug naar Gaybrapad 

Dag 5 Stapel! Van 100.000 boeken

Dag 6 Samen Vancouver – Samen More Awesome Now 




Lekker Verleiden & Afleiden

In Canada, Familie, Geluk, Kinderen, natuur, Vakantie on mei 28, 2017 at 7:40 am

Onderweg van ons appartement naar Nelly’s Grill hebben we er al last van. We kunnen er op dat moment samen nog wel even om lachen. Maar langzamerhand neemt het de rest van de dag ernstige vormen aan. Dat kan eigenlijk zo niet langer doorgaan beseffen we ons. Maar er zit gewoon niks anders op hier in Vancouver. Hadden we niet op gerekend! Balen.

Je kunt in Vancouver gewoon niet opschieten. Mooie doorkijkjes naar zee links. Besneeuwde bergtoppen rechts. Mooie bruggen over de rivier recht vooruit. Gekke huizen. Grote bomen. Het 3000ste koffietentje. Rare pick-up trucks. Mensen helemaal vol met plaatjes (tattoos). Super aardige mensen die even een praatje aanknopen. Etc. Etc. We hadden zo al een kwartier extra nodig om bij ons ontbijt te komen. Je blijft maar kijken & foto’s maken.

Ontbijten deden we bij Nelly’s Grill. Ouderwetse inrichting met bankzitjes en een menu vol klassieke en modernere ontbijtjes. Zei ik ontbijtjes? Sorry. Ontbijten! Grote borden vol pancakes, eggs benedict, waffles & andere lekkernijen stroomden uit de keuken. Ze werden met groot plezier door de mensen opgegeten. Je spoelt het grote volle bord weg met continue aangevulde koffie (Another refill? Or are you good?). We kunnen bijna niet meer lopen na ons ontbijt. Helemaal vol. Lunch slaan we dan ook grotendeels over. Anders konden we echt niet meer lopen.

Er moeten vanochtend eerst even wat boodschappen gedaan worden. Fruit & drinken. We stappen eerst de Whole Foods Market binnen. Alles ligt er prachtig bij! Alles is verantwoord / organisch / biologisch / etc. Alles is ook schreeuwend duur. Zonder drie grote goudstaven krijg je daar heen boodschappenkarretje langs de kassa! We kopen er een paar lekkernijen en verkassen dan naar buurman Safeway voor wat andere boodschapjes. Wat opvalt is dat er best veel mannen boodschappen doen en ook dat er best veel mannen in de supermarkten werken. Ook achter de kassa. Grappig dat shoppen in Canada. Maar hup naar buiten.. we kijken al te lang hier rond!

Nog even langs ons eigen strand (Kitsilano beach) en even bankhangen om het zware ontbijt een plek te geven. Daarna trekken we ’s middags lopend de stad in. Eerst naar Granville Island. Naar de toeristische trekpleister de Public Food Market. Dat ziet er leuk uit allemaal. Als we niet volzaten met Nelly’s ontbijt dan hadden we hier 1001 dingen kunnen proeven. Buiten op de kades van Granville Island is het echter nog veel leuker. Schepen, kano’s, sloepen, subs, zeilboten, watertaxi’s, veerbootjes.. van alles vaart er. Grappig gezicht. Vanaf het eilandje kijk je naar de wolkenkrabbers in downtown Vancouver met daarvoor een rivier vol bootjes. Urenlang kijkplezier. Maar hey! We hadden nog plannen hè!


We besloten natuurlijk toch spontaan om met de aquabus mee te gaan. Daarmee ga je kriskras over de rivier. Je kunt op veel plaatsen op- en afstappen. Vanaf het water ziet de stad er weer totaal anders uit. Je ziet waar oude industriële gebieden worden omgebouwd tot woon/werkgebieden. Je ziet hoe de mensen wonen & werken aan het water. Mooie bootjes varen er ook. Leuke sfeer daar op het water! 

We besluiten om naar Yaletown te gaan met de aquabus. Kijken we daar wel verder. Plan is om uiteindelijk bij het immens grote Stanley Park uit te komen vandaag. Yaletown is echter ook leuk. Daar blijven we dus even hangen. What else.

Daarna met de bus dwars door de gay & lesbian area van de stad. Dat moeten we ook nog maar eens even wat beter gaan ontdekken deze week. Het ziet er lekker levendig uit, met overal de regenboogvlag, gaybrapaden, muurschilderingen, veel horeca en veel mensen op de been. Maar nu hebben we daar geen tijd voor. We zouden toch naar Stanley Park. Toch? En het is al eind van de middag inmiddels! 

Gelukkig komen we uiteindelijk vlak bij Stanley Park. We vinden een fietsverhuur die prima (nieuwe) city cruisers heeft met 7 versnellingen en goede remmen. We kunnen van start met onze fietstocht! We besluiten om vandaag alleen het rondje (ca 15km of zo) buitenom Stanley Park te fietsen. Dat is een wijs besluit, zo blijkt achteraf. Je schiet namelijk voor geen meter op! 


Dat je niet opschiet heeft twee redenen. Ten eerste moet je regelmatig in de remmen voor mensen die het niet gewend zijn om te fietsen. Maar daarnaast is nog iets anders: om de 50 of 100 meter is er wel wat te zien. Een watervliegtuig dat vlakbij opstijgt of daalt. Prachtige hoge witte bergtoppen. Een cruiseschip dat voorbij vaart. Mooie meertjes. Rotsen. Bruggen. Bomen. Mensen op strandjes. Kortom. Ogen tekort. Tijd tekort. Maar het was prachtig weer en we hebben er 2 uur over gedaan. Héérlijk gefietst. Gaan we deze week wellicht nog maar eens doen. 

Na een hele dag buiten hadden we zere voeten van het lopen. Hadden we zere ogen van het kijken naar al het mooie en interessante in de stad. Hebben we inmiddels nog véél méér dingen die we nog beter willen bekijken of willen ontdekken. Hebben we nu al teveel foto’s en ook te veel plaatjes & filmpjes op Snapchat. Tsja. Sorry.

We komen hier in Vancouver geen uren of dagen tekort. We komen jááren tekort voor alles dat we nog willen zien/doen/beleven. We schieten bovendien voor geen meter op zodra we ons apartement uitkomen. We worden continue verleid door deze fantastisch mooie stad en door onszelf afgeleid. Fraai is dat! 

Kortom: Dag 2 zit erop. Morgen (dag 3) gaan we weer verder. Dan laten we ons hier met een hele grote glimlach weer lekker verleiden en afleiden


** weekje Vancouver met dochter – elke dag een reis blog online – 27 mei 2017 **

Dag 1 Hard Rennend naar D57

Dag 2 Lekker Verleiden en Afleiden

Dag 3 Klokken horen niet bij vakantie 

Dag 4 Van Hangbrug naar Gaybrapad 

Dag 5 Stapel! Van 100.000 boeken

Dag 6 Samen Vancouver – Samen More Awesome Now 

Opvoeden. Elke dag tot aan het gaatje (en verder)!

In Familie, Geluk, Kinderen, natuur, verwonderen, Zwolle on mei 21, 2017 at 9:55 pm

Wij hebben drie kids. Daar heb je regelmatig de handen vol aan. Sterker nog.. met drie kids kom je wel eens een hand te kort. En als je met je handen in je haar zit begin je al helemaal niks. Dat moet je dus ook niet doen. Relaxt blijven helpt enorm. Het is immers maar tijdelijk. Jaartje of 18-25 en het is gepiept! 

Dat is bij vogels wel anders. Die doen dat sneller (paar weken of maanden). Maar das dan meteen ook veel intensiever. Sommige vogels hebben bovendien elk jaar meerdere nesten. Dat is pas aanpoten! 

Ik zat deze week af en toe te kijken bij de ontzettend druk bezige vogels achter ons huis in Het Engelse Werk Zwolle. De ganzen en reigers zijn al voorzien. De zwanen, meerkoeten (nest hier boven op foto) en eenden zijn nog bezig. Alles gaat in tweetallen en in grote harmonie. Alhoewel ik deze week wel één héél bijzonder stelletje zag. Een hele vreemde eend in de bijt! Een verdwaalde ninja turtle? Best een grote ook. Benieuwd wat dit stelletje voor jonkies krijgt. Eend met helm op? Schildpad  met veren en snavel? 😎

Het mooiste was echter deze week het drukke zorgen voor de kids van ijsvogels en grote bonte spechten. Beide paartjes kennen niet veel rust. Ze slepen af en aan met eten voor hun kids. Wat een werk! Snavels vol worden thuisgebracht. Respect voor deze ouders. Die hebben geen tijd voor sauna, tv, social media, kroeg of Netflix. Bijna 24/7 zijn ze druk met hun kids. Prachtig om te zien.

Van de ijsvogels heb ik helaas alleen een niet zo scherpe foto. Maar het paartje staat er wél samen op. Ze zaten gelukkig (voor mij) tussen het vissen door even samen op een tak. Wat een prachtig gezicht! Ik werd er helemaal blij van om dat nu eens in het echt te zien. Kunstenaars zijn het, zo snel als ze in het water duiken en er weer uit vliegen! Genot om naar te kijken.

Van de grote bonte spechten heb ik iets scherpere foto’s kunnen maken. Mooi om de zwart/wit/rode spechten druk te zien vliegen met snavels vol diertjes voor hun jonkies. Je moet trouwens wel akelig stil zijn om het te bekijken en foto’s te maken. De vogels zijn zeer op hun hoede, om zo hun jongen te beschermen. Zo hoort dat. 

Zelf kids opvoeden is al best uitdagend af en toe. Als je echter naar die vogels kijkt dan hebben wij het toch nog wel relaxt tussen de bedrijven door. Fijn om daar aan te denken als ouders (als je weer eens een hand of meer te kort komt). Vogels hebben niet eens handen. Ze kunnen echter heel goed opvoeden.. elke dag tot aan het gaatje (en verder)


** Henk Boshove | 21 mei 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

%d bloggers liken dit: