Henk038

Archive for the ‘verwonderen’ Category

Bizar veel zooi Bazar

In China, Familie, Kinderen, Portugal, Spanje, Vakantie, verwonderen on augustus 6, 2017 at 9:41 pm

Op onze roadtrip langs de Spaanse en Portugese kust komen we erg veel moois tegen. Natuur, stadjes, stranden, havens, mooie verse vis (op ons bord), etc. Maar zo af en toe zie je ook bijzondere zaken. Bizar lelijke zaken. Één daarvan valt echt op. Dat in elk strandplaatsje zooi wordt verkocht aan toeristen en eigen inwoners is natuurlijk bekend. Maar in Spanje en Portugal is de markt blijkbaar enorm. Veel aanbieders. Allemaal afkomstig uit Azië. Vooral uit China.

De chineze bazaar. Daar hebben we het over. Dat ze er zijn wist ik wel. We zagen ze jaren geleden af en toe al in Spanje. Waar we ons hier over verwonderen is niet dat ze er zijn. Wat bijzonder is dat werkelijk ieder plaatsje er (tenminste) één heeft. Het heeft overeenkomsten met de tsunami aan Chinese restaurants in Nederland in de jaren '70/'80. Toen zat ook opeens in elke stad een (afhaal)Chinees.

Hier zitten overal Chinese bazars. Pandjes propvol spulletjes. Van strandartikelen tot goedkope kleding. Van imitatie/plastic sieraden tot (honderden) soorten slippers. Daarnaast ook bijna alle mogelijke kleine huishoudelijke spullen. Containers vol goedkoop spul uit Azië worden hier aan de kust verkocht. Unbelievable!

De Chinese bazars hier zijn een soort vreemde combi van Blokker, Xenos, Action, aftandse rommelmarkten en de "op=op" en "alles voor 1 Euro" winkels. Je kunt er binnen je kont niet keren (zo vol staat het) en ook de stoep staat vol met spullen. Ze zijn gewoon niet te missen.

Wij vonden het in ons een-na-laatste stadje (het Spaanse Viveiro) al knap indrukwekkend. Daar zaten namelijk binnen 2 kilometer wel 4 bazars! Maar hier in het Portugese Vila Praia de Ãncora stonden we gisteren helemaal met open mond te kijken. Bij ons in de straat zitten er drie (3!) binnen 500 meter. En in een zijstraat er tussenin zit een vierde!


De kids en ik hebben er inmiddels maar een spelletje van gemaakt. Overal waar we komen kijken we uit naar deze winkeltjes. Een grappige speurtocht. De kids zijn er natuurlijk beter in dan ik. Als ze er één zien dan wordt er (heel) hard geroepen "Chinese Bazar Pap! Foto maken!". Tsja.. Zo hebben wij toch óók nog wat aan al die rommelwinkeltjes. Leuke vakantiehobby!


Vandaag werd het zelfs nog beter. We moesten (zoals gebruikelijk hier) even buiten wachten bij een populair restaurantje. Even wachten in de rij tot een tafel vrijkomt. Gelukkig zat er een Chinese bazar tegenover het restaurant. Met de gebruikelijke strandstoeltjes voor de deur. Konden de kids er even lekker bij gaan zitten. Lelijk, maar soms toch wel erg handig, zo'n bizar veel zooi bazar

** Henk Boshove | 6 augustus 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

Boekhandel van Harry Potter

In architectuur, Portugal, Vakantie, verwonderen, zien on juli 25, 2017 at 8:05 am

Porto heeft een boekhandel. Eentje waarvoor mensen geld betalen om naar binnen te mogen. Echt waar. Ze staan ervoor in de rij! Het is dan ook niet zomaar een winkeltje. Het is een schitterende boekenwinkel. Één van de mooiste ter wereld naar 't schijnt: Livraria Lello!

Je koopt bij een klein loketje verderop in de straat een kaartje voor €4 (in rij staan) en dan mag je bij de boekhandel naar binnen (in rij staan). De belangstelling is groot. En terecht. Tenminste.. als je van boeken en boekenwinkels houdt OF van prachtig mooie interieurs OF je wilt graag een mooie foto maken van een zeer bijzondere trap. Bezoek Lello!

Het kan natuurlijk ook zo zijn dat je naar de boekhandel Lello wilt omdat je Harry Potter fan bent. Het schijnt namelijk dat J.K. Rowlings hier vaak kwam toen ze in Portugal woonde. Dat Livraria Lello haar heeft geïnspireerd bij het bedenken en schrijven van de Harry Potter boeken.

Ik weet niet of het waar is. Ze is hier wel geweest. Heeft het haar geïnspireerd? Als je de prachtige inrichting van de winkel ziet… en je kent de boeken en de films van Harry Potter …dan kun je je daar zeker veel bij voorstellen.

Het allermooiste in het pand is de zeer bijzondere trap. Als je naar boven loopt, dan zie je dat de trap twee keer splitst. Je loopt onder het middenstuk van de trap als door een opening omhoog. Onderweg naar het middenstuk splitst de trap al meteen. Meteen na het middenstuk splitst de trap nog een keer (in tegengestelde richting).


Zo krijgt de trap een hele bijzondere vorm. Van bovenaf gezien een combinatie van een schuin liggende 8 en een soort kurkentrekker. Moeilijk te omschrijven. In ieder geval hangt/staat de trap geweldig mooi midden in het pand. Hierboven en hieronder foto's van diverse kanten van de trap. Kun je zelf kijken hoe het er ongeveer uit ziet.


We hebben onze ogen uitgekeken, ons verwonderd en genoten. Niet alleen van de inrichting, de trap en de boeken. Ook het pand zelf (de gevel buiten) is mooi en datzelfde geldt voor het houtsnijwerk. Tenslotte één ding niet vergeten: naar boven kijken! Naar het prachtige plafond van glas in lood! Zie de foto hieronder. Mooi gemaakt en het past perfect in dit monumentale pand. Het is eigenlijk een klein museum op zich, deze boekwinkel.


Kortom, ben je in de stad Porto dan is Livraria Lello echt wel een bezoekje waard. Als liefhebber van boeken, van mooie panden, van kunstzinnige trappen of van glas in lood …of gewoon omdat het de boekhandel van Harry Potter is!

[NB vlakbij deze boekwinkel in Porto liggen meer mooie bezienswaardigheden. Kerken, pleinen, de oude trams die er rijden, terrassen, loungen + DJ + cocktails op de heuvel in het parkje bij "Base", pleinen, huizen met mooie betegelde gevels, etc.]

Stapel! van 100.000 boeken

In architectuur, Canada, Eten & drinken, Familie, Kinderen, Vakantie, verwonderen on mei 31, 2017 at 7:58 am

Na 4 dagen warm weer en “Clear Blue Sky” ging het vannacht een beetje regenen en is het vandaag bewolkt. We hadden al ’t plan om naar de Vancouver Art Galery te gaan. Dat kon dus vandaag mooi. Na een vroege koffie bij Abutus Coffee (slappe “flat white”) terwijl dochter nog sliep en een gezamenlijk licht ontbijtje bij ‘Pane from Heaven’ (slappe “flat white”) – beide qua koffie geen succes – gingen we op pad naar het kunst museum. Op naar de echte teleurstelling nummer 1.

Bus naar downtown Vancouver, eindje lopen, even in de rij voor de kassa. Groot bord dat we deze week 5 Dollar korting krijgen op het kaartje. Das aardig! Pas als we bij de kassa aan de beurt zijn en willen betalen vertelt de mevrouw achter de kassa de reden “there are only two floors open at the moment”. Wegens het ombouwen van de ene tentoonstelling naar de andere. Geef dat dan aan buiten & op websites… 


De tijdelijke exhibition van de kunstenares waar we voor kwamen was bovendien ook net afgelopen. Dubbel balen en daarna niet naar binnen maar rechtsomkeert naar buiten. Change of plans. Dochter is flexibel en sleurt mij meteen mee naar een naastgelegen winkelstraat. Urban Outfittets en de hippe skate winkel Zumiez zijn blij dat we binnenkomen.

Ik word door de boyz van de Zumiez uitbundig begroet met “Hey Buddy.. how you’re doing!” Grappig! En een stuk relaxter dan het standaard “Hello, how are you today?” dat je in de meeste winkels hoort. Relaxte boyz. Muziek hard aan. Geen oog voor de zooi op de grond. Who cares. Past bij de doelgroep. Ze hadden ook alle tijd. De la met crazy coole stickers werd helemaal doorgenomen. Leuke winkel! 


Shirtje bij Zumiez. Check. Bij de Urban Outfitters slagen we niet. Helaas. Buiten begint het ondertussen te regenen. Maar daar hebben we weinig last van. We hebben namelijk gisteren paar outdoor winkels bezocht. Vlak bij onze Airbnb zitten op nog geen 250m van elkaar de shops van Fjällraven, the Northface, Icebreaker, Arc’teryx & Patagonia. Vooral de Patagonia winkel is erg tof. Qua kleren, personeel, muziek & sfeer. Ze draaiden favoriet oud Led Zeppelin album toen wij er waren. Lekker meezingen in de winkel dus..

De jasjes die we gisteren gekocht hebben komen vandaag goed uit als er een buitje valt. Bij regenachtig weer ziet de stad er trouwens meteen anders uit. Als je – zoals dochter hier – als enige op dit pleintje staat, dan lijkt het net alsof je omringd bent door enorme reuzen. 

Gelukkig zijn er net zoveel mensen op straat als anders. Ze zijn hier wel wat nat weer gewend. Rondom sommige pleintjes staan veel foodtrucks. Van Burgers tot Mexicaans en van Chinees tot Koreaans. Keuze genoeg. Langslopen, bestellen, doorlopen en opeten. Stoeltjes zijn er niet. 

Na wat kledingzaken stappen we over op boeken. Zijn we beide dol op. Bij een boekhandel ga ik op zoek naar boeken van Graig Johnson (in NL niet altijd gemakkelijk te krijgen). Ik vind er een paar, maar het is een serie en ik kan de juiste delen niet vinden. Via Google Maps snel even een andere bookstore zoeken en op pad. We komen niet bij een gewone boekwinkel. We komen bij een winkel die letterlijk van onder tot boven he-le-maal vol ligt met 2e handsboeken: Macleod’s books!

Alles ligt vol boeken. Met af en toe een klein loopspoortje tussendoor. Je weet  niet wat je ziet. Walhalla voor boekenliefhebbers! Na een uitgebreide zoektocht tussen de stapels (er zit wel iets van systeem in) vind ik 4 boeken van Graig Johnson. Yes! Daarna hink-stap-springen we nog een tijdje tussen de boeken door. Wroeten we in volle kasten en hoge stapels. Bladeren we in boeken en verbazen we ons over wat er ligt. Volgens de medewerker die ik spreek hebben ze meer dan 100.000 boeken. Deels in opslag, grotendeels in de winkel. 


Stapel gek zouden sommigen daarvan worden. Ik kan er uren doorbrengen. Dochter ook. Die houdt ook van boeken (zij vond het Latijnse boek dat ze voor haar eindexamen vorige week moest vertalen). Maar onze magen begonnen opeens vreselijk te knorren. Zin in eten! Dus helaas afscheid genomen van deze gigantische schatkist vol met boeken. Was fijn om dit zo spontaan te vinden! Mooie compensatie voor Art Galery. Karma mensen, Karma!


We hebben te lang het knorren van onze magen genegeerd & zijn de tijd uit het oog verloren. Het blijkt al bijna 15u te zijn – beetje laat voor lunch. We dwalen door de stad op zoek naar een eettentje dat lekker eten heeft en waar we niet als enige zitten. Onderweg door de stad zien we dat ook bij regenachtig weer de grote gebouwen mooie reflecties laten zien. Daar kijken we al dagen naar. Er staan namelijk veel hoge gebouwen met spiegelglas in de stad.

Hierboven een reflectieshot (onbewerkt) van vandaag. Het Microsoft gebouw in Vancouver. Hieronder enkele shots van reflecties die we de afgelopen dagen zagen. Als je er één keer op gaat letten zie je ze overal in de stad. Grappig om op te zien en elkaar op te wijzen.

Onze zoektocht naar eten leidde uiteindelijk naar The Old Spagetti Factory. Uiteraard hadden ze óók daar weer IPA op de tap. De keuze is reuze wat dat betreft. Het eten was gewoon prima. Spagetti met handgedraaide balletjes voor dochter. Fettuccine met knoflookkip en kaas voor mij. De grote zalen vol gekleurde lampen en de bediening waren iets minder. You can’t have it all eyyy! 

Een beetje soezerig van het eten stapten we daarna op de bus. We gingen (wisten we nog niet toen) op weg naar de tweede teleurstelling van de dag. Dochter wilde nog graag even naar het Science Park (soort Canadese NEMO). Alleen (A) we letten allebei niet op in de bus (zaten te soezen). Waardoor we het straal voorbij reden. We kwamen overigens uit op BROADWAY! Dat dan weer wel! 

Toen we uiteindelijk weer terug reden en bij Science Park aankwamen bleek (B) dat deze al dicht was. Ook zonder ons bus avontuur waren we trouwens niet meer op tijd geweest om nog iets te kunnen zien. Nog wel even achter het gebouw gekeken naar Vancouver vanuit dit deel van de stad. Mooi plaatje (ook bij bewolkt weer).

Onderweg naar ons appartement kon ik eindelijk de foto maken waar ik al dagen naar uitkeek. Bussen hebben hier allemaal een fietsendrager voorop de bus. Kennen we zelfs in ons fietslandje niet. Ideetje? Wij zagen één keer een bus rijden met een fiets voorop. Maar die kregen we niet op de foto. Vanavond stopte deze bus MET fiets pal naast ons. Goedmakertje voor het gesloten Science park denk ik. Karma mensen, karma. Meteen dus “klik”. Niet supermooi zo met de vrachtauto ernaast. Wel mooi dat de bus met fiets is vastgelegd. Bewijs! 

Ter voorbereiding op morgen gingen we vanavond laat nog even een paar boodschappen halen. De Safeway supermarkt op West 4th Avenue is tot 23u open. Zelfs in deze rustige buurt staan er dan nog gewoon ’s avonds laat rijen voor de kassa. 3 kassa’s open for business.

Dat is toch net iets anders dan bij ons in Zwolle. De 24 uurs economie draait hier volop, al maakt elke ondernener/franchise-keten daar wel zijn/haar eigen scherpe keuzes in. Ieder mikt op de eigen doelgroep.  

Morgen ons laatste dagje Vancouver. Hierboven nog even een foto om te laten zien dat hier in het centrum niet alleen maar spiegelende wolkenkrabbers staan. 

Vancouver voekt alsof we hier al heel lang zijn. Het voelt heel vertrouwd. Kijken wat morgen voor ons in petto heeft. Ik hoop op weer een mooie verrassing, net als vandaag met die stapel van 100.000 boeken 

** weekje Vancouver met dochter – elke dag een reis blog online – 30 mei 2017 **

Dag 1 Hard Rennend naar D57
Dag 2 Lekker Verleiden en Afleiden
Dag 3 Klokken horen niet bij vakantie
Dag 4 Van Hangbrug naar Gaybrapad 
Dag 5 Stapel van 100.000 boeken
Dag 6 Samen Vancouver – Samen More Awesome Now 


Hard rennend naar D57

In Canada, Kinderen, Vakantie, verwonderen on mei 27, 2017 at 6:29 pm

Vrijdag vlogen we naar Vancouver. We waren al keurig 3 uur van te voren op Schiphol gearriveerd. Met de trein. Appeltje – Eitje ondanks de werkzaamheden aan het spoor. Schiphol was het wel druk, maar ’t liep lekker door. In iets meer dan een half uur onze bagage ingecheckt en door de douane. Daarna in de relaxstand dus. 


Uitgebreid wat drinken & daarna nog wat eten. Totdat m’n dochter heel relaxed zei (ze was halverwege haar maaltijd): “we moeten straks wel opschieten”. Dat was een heel erg groot understatement. Moest NU opschieten! Het vliegtuig vertrok over minder dan 20 minuten. Gingen we die missen? Vanuit relax-stand dus in actie. Van 0 tot 100 km/u in 5 seconden! Sprinten dwars door Schiphol. Run Forrest Run! 

Ik moest tijdens het sprinten wel lachen. Dochter had een deel van haar eten meegenomen. Al rennend at ze en gooide ze zonder te stoppen 2x afval in de afvalbak (nog in de goede ook, Schiphol doet aan afvalscheiding). Echte sportster die meid! Ik zag achteraf op de App die mijn beweging bijhoudt dat die (voor ’t eerst) “hardlopen” had geregistreerd. Met handbagage op de rug. Was nodig ook. We moesten naar D57. Dat is de aller-aller-aller-laatste gate. Een heel eind lopen dus. Maar we hebben het uiteindelijk net op tijd gered!


We werden hartstikke vriendelijk ontvangen door het KLM personeel. “Welcome sir! Relax, we have cold water and cold beer for you on board.” Daarop was natuurlijk (al hijgend) maar één antwoord mogelijk: “Both Please!” Met een brede glimlach het vliegtuig in. De glimlach bleef de hele reis. Prima service op vlucht KL681 met een super aardige stewardess. Onderweg het laatste uur mooi uitzicht op Canada. Prachtige natuur. Op Vancouver airport ging ook alles met een glimlach. Daar zetten ze veel hospitallity personeel in voor reizigers. Grote glimlach en een vriendelijk woord in drie of meer talen (& doventolk op groot scherm). Erg prettige ontvangst, je voelt je meteen welkom! 


Vancouver ligt tussen zee en bergen. De witte bergtoppen lachen je toe als je geland bent. Met trein en bus gingen we vanaf het vliegveld naar ons Airbnb bij Kitsilano beach. Onderweg zagen we nog iets grappigs. Op Fraser river (1400 kilometer lang, eindigt bij Vancouver in zee) liggen nog gewoon hele velden drijvende boomstammen. Dat ken je uit de oude films & stripverhalen. Maar de logs worden dus nog steeds al drijvend vanuit de bossen naar de houtzagerij in de stad vervoerd. Snel foto gemaakt vanuit rijdende trein. 

Na de reis even 2 uurtjes relaxen in ons appartement. Daarna eten in één van de vele restaurantjes op West 4th Avenue (200 meter aan de ene kant van onze Airbnb). We zaten lekker onder een boom op een terrasje van een ouderwets ingericht burger restaurantje. Met van die knalrode zitbankjes en ouwe borden aan de muur: Sophie’s Cosmic Cafe. Leuke sfeer en  relaxt, vriendelijk, attent personeel met tattoos en smiles. Ze hadden bovendien lokaal IPA bier (West Coast IPA). Perfect! 


Inmiddels waren we al flink moe om 8u ’s avonds (dat is 5u ’s nachts Nederlandse tijd). Nog even lopend naar het strand om naar de zonsondergang te kijken op Kitsilano beach (200 meter aan de andere kant van ons Airbnb). Het strand zat nog vol. Fridaynight at the beach. Heel gezellig, maar wij waren inmiddels toch wel heel moe. Na 24 uur op moesten we eerst slapen. 


Bye Bye eerste dag van onze vader-dochter trip naar Vancouver. Morgen verder. Kijken of we overal net zo vriendelijk worden ontvangen en behandeld als vandaag de hele dag van Zwolle tot Vancouver. Morgen gaan we hier echt op stap. In een relaxed tempo. Niet zoals vandaag, hard rennend naar D57


** weekje Vancouver met dochter – elke dag een reis blog online – 26 mei 2017 **

Dag 1 Hard Rennend naar D57

Dag 2 Lekker Verleiden en Afleiden

Dag 3 Klokken horen niet op vakantie 

Dag 4 Van Hangbrug naar Gaybrapad 

Dag 5 Stapel! van 100.000 boeken

Dag 6 Samen Vancouver – Samen More Awesome Now


Opvoeden. Elke dag tot aan het gaatje (en verder)!

In Familie, Geluk, Kinderen, natuur, verwonderen, Zwolle on mei 21, 2017 at 9:55 pm

Wij hebben drie kids. Daar heb je regelmatig de handen vol aan. Sterker nog.. met drie kids kom je wel eens een hand te kort. En als je met je handen in je haar zit begin je al helemaal niks. Dat moet je dus ook niet doen. Relaxt blijven helpt enorm. Het is immers maar tijdelijk. Jaartje of 18-25 en het is gepiept! 

Dat is bij vogels wel anders. Die doen dat sneller (paar weken of maanden). Maar das dan meteen ook veel intensiever. Sommige vogels hebben bovendien elk jaar meerdere nesten. Dat is pas aanpoten! 

Ik zat deze week af en toe te kijken bij de ontzettend druk bezige vogels achter ons huis in Het Engelse Werk Zwolle. De ganzen en reigers zijn al voorzien. De zwanen, meerkoeten (nest hier boven op foto) en eenden zijn nog bezig. Alles gaat in tweetallen en in grote harmonie. Alhoewel ik deze week wel één héél bijzonder stelletje zag. Een hele vreemde eend in de bijt! Een verdwaalde ninja turtle? Best een grote ook. Benieuwd wat dit stelletje voor jonkies krijgt. Eend met helm op? Schildpad  met veren en snavel? 😎

Het mooiste was echter deze week het drukke zorgen voor de kids van ijsvogels en grote bonte spechten. Beide paartjes kennen niet veel rust. Ze slepen af en aan met eten voor hun kids. Wat een werk! Snavels vol worden thuisgebracht. Respect voor deze ouders. Die hebben geen tijd voor sauna, tv, social media, kroeg of Netflix. Bijna 24/7 zijn ze druk met hun kids. Prachtig om te zien.

Van de ijsvogels heb ik helaas alleen een niet zo scherpe foto. Maar het paartje staat er wél samen op. Ze zaten gelukkig (voor mij) tussen het vissen door even samen op een tak. Wat een prachtig gezicht! Ik werd er helemaal blij van om dat nu eens in het echt te zien. Kunstenaars zijn het, zo snel als ze in het water duiken en er weer uit vliegen! Genot om naar te kijken.

Van de grote bonte spechten heb ik iets scherpere foto’s kunnen maken. Mooi om de zwart/wit/rode spechten druk te zien vliegen met snavels vol diertjes voor hun jonkies. Je moet trouwens wel akelig stil zijn om het te bekijken en foto’s te maken. De vogels zijn zeer op hun hoede, om zo hun jongen te beschermen. Zo hoort dat. 

Zelf kids opvoeden is al best uitdagend af en toe. Als je echter naar die vogels kijkt dan hebben wij het toch nog wel relaxt tussen de bedrijven door. Fijn om daar aan te denken als ouders (als je weer eens een hand of meer te kort komt). Vogels hebben niet eens handen. Ze kunnen echter heel goed opvoeden.. elke dag tot aan het gaatje (en verder)


** Henk Boshove | 21 mei 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

Alleen maar haar blauwe fiets

In Familie, Kinderen, verwonderen on april 16, 2017 at 9:50 pm

Na circa 4 dagen drogen de berichten op. Zij is in een andere wereld en wordt daardoor opgeslokt. Je ziet het gebeuren. Hetzelfde patroon als de vorige keer. Dit keer ben je er op voorbereid. Vorige keer bracht het onrust in buik en hoofd. Nu is het goed.

Er zitten een grote oceaan en duizenden kilometers tussen ons en onze dochter. Die zit 8 dagen in Amerika. Een wereld van verschil. Zwolle, Overijssel, Nederland of Dallas, Texas, USA.  Ze is daar om een toernooi te voetballen, de Dallas International Girls Cup. Maar ook om een week plezier te hebben. Om mensen die ze vorig jaar leerde kennen weer te zien. Om haar wereld groter te maken. Om zich te verwonderen wat daar normaal is en hier niet (en omgekeerd).

Mooi dat het kan. Goed dat ze het doet. Als ouders missen we haar wel. Alleen… het steekt niet meer zo erg als vorig jaar (toen was ze ook naar Dallas). Ik heb niet meer die continue kriebel & die onrust (als ik een dag niks hoor). Goed dat we er thuis zo aan wennen. Over vier maanden gaat ze waarschijnlijk ergens op kamers. Leiden? Utrecht? Nijmegen? We zullen het zien. Fysiek loslaten, vasthouden in hart & hoofd.

Die continue kriebel is er niet meer. Wel zit er altijd iets in je achterhoofd. Ze zit wel altijd ergens in m’n gedachten. Op drie momenten is dat steviger dan anders. ’s Ochtends bij het opstaan. Haar lege kamer met die open deur. Dat is gek. Normaal moeten we daar minstens 3x naar toe om haar wakker te maken. Maar ook ’s avonds aan tafel, de lege plek. Ik heb het echter vooral iedere keer als ik thuiskom.

Steeds als ik thuiskom denk ik in een miliseconde héél héél even.. JA! Ze is er weer! Ze is thuis! Even een iets snellere hartklopping. Maar nee. Ze is er niet. Wat ik zie is alleen maar haar blauwe fiets 


** Henk Boshove | 16 april 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

Opvoeden is beïnvloeden

In Familie, Kinderen, verwonderen, zien on maart 19, 2017 at 11:00 pm

Ik probeer het altijd zo veel mogelijk te vermijden. Dat binnen zitten op een stoel aan een tafel of bureau. Met voor je neus zo’n uitklapbaar lichtgevend scherm met toetsenbord. tikkerdetikkerdetik. tikkerdetikkerdetik. Je weet wel. Op zo’n laptopje. Ik heb er haat aan. Maar goed… ze zijn af en toe wel nutig als je iets wilt maken of schrijven. Afgelopen week is het ontwijken van dat uitklapding faliekant mislukt. Zowel donderdag als vrijdag heb ik er urenlang (achter elkaar) achter gezeten. tikkerdetikkerdetik. tikkerdetikkerdetik. tikkerdetikkerdetik dus!

Mijn kids zijn dat helemaal niet van hun vader gewend. “Wat doet die gek nu?” zag je ze denken. “Het is mooi weer buiten en die kerel zit binnen te werken. Achter zijn laptop nog wel. Vreemd.” Ze kwamen af en toe even langs. Om te checken hoe het zat met mijn lichamelijke en geestelijke gezondheid. Af en toe ook voor een praatje. Maar daar had ik helemaal geen tijd voor. Ik was al niet al te vrolijk dat ik zo lang zat te tikkerdetikkerdetikken. Kwamen zij nog storen ook. Dus al te vriendelijk was ik op een gegeven moment niet meer.

Maar de kids zijn niet voor één gat te vangen. Twee van de drie waren afgelopen vrijdagmiddag in huis,,terwijl ik aan het werk was. De één kwam toch even langs om stilzwijgend een glas water te brengen en even over mijn bol te aaien. Zéér herkenbaar. De ander kwam op een gegeven moment langs om subtiel een stuk papier tussen mij en het beeldscherm te duwen. Een stukje papier met daarop een duidelijke boodschap (zie foto).

Ik moest er hard om lachen. Ten eerste omdat het hartstikke leuk is om te zien dat de kids je teruggeven wat je erin stopt. Ten tweede omdat de boodschap op het briefje spot on was. Ik heb nog kwartiertje doorgewerkt. Toen stond er één hoofdschuddend vanaf een afstandje naar mij te kijken (ook héél herkenbaar) en heb ik de laptop maar snel dichtgeklapt. Besloot dat ik het zondagavond zou afmaken.

Géén tikkerdetikkerdetik meer die middag. Schoenen aan, trui aan en lekker een frisse neus halen buiten. Onderwijl lachend om mezelf en om het héél herkenbare gedrag van onze kids. Opvoeden is beïnvloeden


** Henk Boshove | 19 maart 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

 

 

 

 

 

 

Lijsttrekkers Watergate 

In Kinderen, Politiek, verwonderen on maart 5, 2017 at 10:53 pm

Deze week is er veel regen gevallen. Lekker veel plassen om in te spingen of doorheen te rennen. Mooi gezicht altijd. Behalve als (jonge) ouders er héél krampachtig mee omgaan als hun kids lekker willen spelen in die plas. Laat die kids toch denk ik dan.. De wasmachine is er goed voor en de kast ligt vast vol schone kleren. 

Tsja.. jonge ouders die krampachtig achter hun kids aan roepen & hollen. Het blijft aandoenlijk. Toen die ouders zelf klein waren zaten ze toch óók het liefst midden in zo’n grote plas! Waarom denken ze dáár niet aan? Niet denken als volwassene of vanuit jezelf. Gewoon weer even denken als kind. Verplaatsen in de ander. Even reflecteren op eigen gedrag.

Van kleine kids kun je niet verwachten dat ze zich uitgebreid verplaatsen in een ander. Dat ze reflecteren op wat ze zelf doen/denken/zeggen. Bij volwassenen hoop je daar wel op. Niet bij alle volwassenen trouwens. Lijsttrekkers van politieke partijen en hun fanatieke goedgelovige volgelingen hebben dat niet. Geen greintje zelfreflectie. Dat wordt weer haarfijn duidelijk in de Nederlandse verkiezingscampagne. Wat een treurigheid vol “Wij van WC Eend adviseren WC Eend”. Politici als Klaver, Rutte, Pechtold, Bruma, Krol schieten wat mij betreft veel te ver door. Thieme & Asscher doen het gelukkig iets relaxter. Maar de achterbannetjes van alle partijen draaien overuren in framing & shaming.

Terwijl ik deze week langs de grote plassen liep moest ik daar aan denken. Waarom krijgen wij toch politici met zo weinig (zichtbare) zelfreflectie? Bij de oudere politici is het niks. Maar ook bij nieuwe (jonge) politici zit dat er totaal niet in. Kleine kids zijn er niks bij. Net als daar in de USA trouwens. Daar zit ook zo’n klein kind zonder een greintje zelfreflectie stampvoetend te twitteren vanuit het Witte Huis. Hij begon vandaag zelfs over Watergate te roeptoeteren. Toevallig kwam ik er vanochtend onderweg ook een Watergate tegen. Vond ik grappig EN toevallig.

Mijn eigen “Watergate”, vanochtend tijdens het wandelen

Ik hoop maar dat de politici die straks ons land gaan leiden hun portie zelfreflectie en zelfspot TOCH nog ergens vinden EN er gebruik van gaan maken. Tot op heden zit het er niet in. Ze blijven hangen in peutergedrag. Ik hoop dat ze het vinden vóór wij er genoeg van krijgen en het gebrek aan zelfreflectie leidt tot hun Lijsttrekkers Watergate  

Verstoppertje spelen, stiekem spieken

In gewoon doen!, Kinderen, verwonderen, wandelen, zien on februari 19, 2017 at 10:53 pm

Sommige dingen zijn er wel maar ook weet niet. Zie je iets niet terwijl het er wel is? Zie je iets dat er helemaal niet is? Soms spelen jouw ogen verstoppertje met je. Wij zijn gewoon niet zo goed in scherp zien. In echt scherp waarnemen. Daarom hebben goochelaars en illusionisten ook zo’n succes. Ze kunnen vrij gemakkelijk onze ogen bedriegen. Gewoon door onze aandacht af te leiden of door ons te laten denken dat we iets (wel of niet) zien.

Ik heb dat regelmatig in de natuur als ik wandel. De ene keer ben ik er helemaal bij en zie ik alles scherp. De andere keer zie ik met m’n verbeelding of kijk ik half. Denk ik opeens in het bos het Oog van Mordor [In de ban van de ring] te zien (foto hierboven). Of kom ik plotseling een oude verlaten speelgoed tank tegen (foto hieronder).

Bij onze kids heb ik dat af en toe ook. Omdat je ze goed kent kijk je soms te veel vanuit bekende patronen (in plaats van gewoon goed op te letten). Dan zie je niet scherp. Wat helpt? Gewoon regelmatig onbevangen naar je eigen kids kijken. Is veel fijner. Iets meer als buitenstaander naar ze kijken en iets minder als ouder. 

Dat geldt ook voor anderen die dicht bij je staan. Niet steeds ergeren aan allerlei dingetjes. Kijk nou eens echt goed. Dan zie je opeens weer de vele prachtige dingen in ze. Wordt je opeens niet meer afgeleid door dingen die steeds de eerste aandacht trekken. Dan zie je opeens de blikken afleidingsmanoeuvres EN de gouden kern. Die is veel mooier. Dus wat let ons.

Gewoon regelmatig echt kijken. Bij het dagelijkse samen “verstoppertje spelen”, stiekem spieken


** Henk Boshove | 19 februari 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 


Stil te staan als Boom

In Fris in je hoofd, Kinderen, natuur, verwonderen on februari 5, 2017 at 10:30 pm

‪In onze wereld van korte lontjes verwonderen bomen van meer dan 100 jaar oud zich om onze alledaagse opwinding. Je ziet ze staan. Verend in de wind. Net alsof ze een beetje glimlachend op ons neerkijken. Je hoort ze af en toe bijna diep zuchten. Misschien praten ze wel zachtjes tegen elkaar over ons…

“Wat doen die mensen toch weer druk hè! Zouden ze niet eens even wat rustig aan kunnen doen? Even ‬tot 10 tellen. Even diep ademhalen. Waarom staan ze toch zo zwaar in het leven? Wat zou het fijn zijn als die mensen eens wat vaker alles lekker van zich af lieten waaien. Wat minder ergeren. Wat meer genieten. Wat vaker bij ons en wat minder vaak online”. 

Bomen. Ze zijn mooi. Ze bekijken ons van boven en overzien ons gescharrel en geschreeuw. Wat ze zien? We hebben met ons allen steeds meer moeite om rust en kalmte te bewaren. We schreeuwen het liefst alles wat ons voor onze voeten komt meteen de wereld in. Opgewonden standjes lijken de overhand te krijgen. 

Beetje doseren? Even nadenken? Rustig iets laten sudderen? Nadenken wat ons verenigt in plaats wat ons verdeelt? Gewoon even iets inslikken? Dat hebben we steeds minder. Onze meningen zijn mitrailleurs die we in wilde bewegingen op elkaar afvuren. 

De bomen staan erbij en kijken er naar. “Ach ja die mensen. Druktemakers zijn het. Gelukkig staan ze bijna nooit hier in het bos zo hard te schreeuwen. Dat bewaren ze voor “online”. Schijnt fijner te zijn. Niet dat daar meer mensen zijn die ’t horen of merken dan in ons bos. Maar online kun je het wel teruglezen. Dat bewijst dat ze bestaan en een mening hebben. Schijnt belangrijk te zijn.”

Bomen in het bos. Wiegend in de wind. In de regen, de sneeuw of de zon. Relaxed meebewegend met de wisselingen van de seizoenen. Rust en energie opbouwen als het kan. Actie op het juiste moment. Niks overhaast. Mild glimlachen de bomen om ons gedrag. Ze hebben al vele generaties voorbij zien komen. Ze hebben kids groot zien worden en zelf kinderen zien krijgen. Ze staan er (hoop ik) nog als mijn kids oud zijn. 

Ik mag graag tussen de grote oude bomen lopen. Genieten van hun rust en uitstraling. Ik lach in mezelf als ik mij voorstel hoe ze af en toe over ons praten. Dat ze hun wijze oude kruinen schudden over onze korte lontjes, onze grote woorden, onze harde toon. Af en toe doen ze dat. Eventjes. Niet te lang. Ze zijn immers boom en geen mens. Het is immers veel te mooi in het bos om lang bij mensen stil te staan als boom


** Henk Boshove | 5 februari 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online **

 

%d bloggers liken dit: